บทที่ 156
เมื่อถังเผยอี้และคนของเขารีบไปที่จวนตระกูลเซี่ย พวกเขาเห็นเรือนที่ไม่รู้จักถูกไฟไหม้ที่ลานหน้าบ้านของอู่อันโหวโดยมีเปลวไฟลอยพุ่งไปบนท้องฟ้า อิฐสีเขียวบนพื้นหน้าประตูถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยเลือด และเลือดยังคงไหลออกไปอีก
หิมะตกหนักที่ตกลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืนตกลงสู่พื้นสีแดงและละลายในทันที
มีศพกองอยู่บนพื้น เซี่ยเจิงยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาพร้อมด้วยง้าวในมือข้างหนึ่ง ชุดเกราะสีดำบนตัวของเขาถูกย้อมด้วยโลหิตเป็นสีแดงเข้มแล้ว และง้าวที่แกะสลักด้วยลวดลายสัตว์ที่เรียบง่ายและแปลกประหลาดก็มีหยดเลือดเช่นกัน เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อให้ผู้คนไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของเขาได้ชัดเจนในขณะนี้ มีเพียงกรามล่างสีขาวเย็นชาเพียงครึ่งเดียวเท่านั้นที่ถูกส่องสว่างด้วยแสงไฟ ซึ่งดูบูดบึ้ง
เมื่อมองดูศพที่อยู่หน้จวนตระกูลเซี่ย อาจกล่าวได้ว่ากองทหารที่อยู่รอบๆ จวนนั้นมาจากกองพันทหารราบห้ากองพันของกองทหารส่วนกลาง นอกจากนี้ยังมีกระบอกปืนใหญ่อยู่ไม่ไกล พวกเขานำอาวุธปืนมาด้วย แต่พวกเขาก็เสียชีวิตด้วยน้ำมือของทหารองครักษ์หลายร้อยนาย
ไม่ได้ว่ากันว่าอู่อันโหวมีทหารม้าเกราะโลหิตแปดร้อยนายภายใต้การบัญชาของเขาไม่ใช่หรือ ฝานฉางอวี้พาคนไปเจ็ดถึงแปดร้อยนายแล้ว และสิ่งเหล่านี้คืออะไร?
ถังเผยอี้ตกตะลึงเกินกว่าจะคาดการณ์ได้
แสงที่แผดจ้าสะท้อนถึงสีหน้าที่แตกต่างกันของคนบนหลังม้า
เซี่ยเจิงยกเท้าขึ้นและเตะศพที่นอนอยู่แทบเท้าของเขาออกไป ใบหน้าที่เปื้อนเลือดของเขาแสดงให้เห็นความสงบที่เกือบจะเฉยเมย “ด้วยกองกำลังเพียงสองพันนาย กล้าที่จะโจมตีประตูจวนตระกูลเซี่ยของข้า”
เขาเยาะเย้ย “ใช้ชีวิตกันเหนื่อยมากแล้วหรือ?”
ทหารทั้งเจ็ดสิบสองนายในค่ายทหารกองพันทหารราบห้ากองพัน แต่ละคนมีความแข็งแกร่งที่แตกต่างกัน อย่างไรก็ตามกองทัพส่วนกลางเพียงแห่งเดียวก็มีทหารถึงแปดพันนายแล้ว ตระกูลหลี่ได้จัดสรรกองกำลังหนึ่งในสี่ของกองทัพส่วนกลางเพื่อล้อมจวนตระกูลเซี่ย เห็นได้ชัดว่าพวกเขายังคงกลัวเซี่ยเจิงมาก แต่พวกเขายังคงประเมินเซี่ยเจิงต่ำเกินไป
เสียงกีบม้ายุ่งเหยิงดังมาจากอีกฟากหนึ่งของถนน และคบเพลิงพันกันราวกับมังกร
สมาชิกชั้นยอดของกองทัพตระกูลเซี่ยที่ได้ต่อสู้ในศึกนองเลือดกับเซี่ยเจิง และผู้คนที่ถังเผยอี้นำมามองไปด้านข้าง มีแม่ทัพที่ไม่คุ้นตาอยู่บนหลังม้าตรงข้ามพวกเขา แต่เมื่อพิจารณาจากชุดเกราะและอาภรณ์ของเขา เขาก็เป็นสมาชิกของกองพันสามพัน
เซี่ยเจิงมองดูอย่างเย็นชา สีหน้าของเขายังคงเฉยเมยอย่างน่าประหลาดใจ เขาเพียงส่งง้าวในมือให้องครักษ์ที่อยู่ข้างหลังเขา และหยิบลูกศรและลูกธนูขึ้นมาเล็งแล้วพูดอย่างไม่เป็นทางการ “คนที่ต้องการเก็บเกี่ยวผลประโยชน์มาแล้ว”
……
ลมและหิมะพัดแรง และเงินกระดาษสำหรับการบูชาบรรพบุรุษก็ปลิวขึ้นมาจากที่ไหนไม่ทราบท่ามกลางถนนที่ว่างเปล่า วันปีใหม่ที่ควรมีชีวิตชีวาแต่เดิมนี้กลายเป็นเรื่องเคร่งขรึมเล็กน้อย
แสงไฟด้านนอกประตูอู่สว่างไสว และกองทัพอันมืดมิดก็เรียงรายอยู่ในลานด้านหน้าอย่างเป็นทางการซึ่งประกบกันระหว่างกำแพงเมืองเยี่ยนชื่อตะวันออกและตะวันตก แถวหน้าคลุมศีรษะด้วยโล่หนาเพื่อต้านทานลูกธนูที่ยิงด้วยธนูและหน้าไม้บนกำแพงเมืองเยี่ยนชื่อ ในเมืองหลวงไม่มีการโจมตีที่ประตูเมือง ทหารที่อยู่เบื้องล่างจึงยกท่อนไม้ขนาดใหญ่กระแทกเข้ากับประตูพระราชวัง
ด้านหลังขบวนทหาร ราชครูหลี่ซึ่งสวมเสื้อคลุมทางการที่มีลวดลายนกกระเรียน มองไปที่กองทัพที่พลุ่งพล่านอยู่ตรงหน้าเขา และชายผิวสีซีดหม่นหมองพร้อมเสื้อคลุมขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ราชครูหลี่กล่าวว่า “มีคนของเราในหมู่องครักษ์จินอู่ ประตูวังนี้สามารถเปิดออกได้ด้วยเวลาเพียงหนึ่งก้านธูป”
ฉีหมินมีสีหน้าอย่างเช่นคนป่วยอย่างเห็นได้ชัด และเขาก็ลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน “อู่อันโหวไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เลยหรือ?”
ราชครูหลี่เหลือบมองเขา และใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่งเพื่อตอบสนองต่อคำพูดของเขาที่ดูเหมือนจะตั้งคำถามถึงการวางกำลังของตระกูลหลี่ ใบหน้าของเขายังคงสงบ และเขากล่าวว่า “ข้าได้ยุยงให้เกิดการกบฏของทหารสี่กองพันของกองพันทหารราบห้ากองพัน อู่อันโหวมาที่เมืองหลวงโดยไม่มีกองกำลังใดๆ และทหารม้าแปดร้อยนายที่อยู่ข้างกายเขาก็ถูกบุตรสาวตระกูลเมิ่งพาไปด้วย แม้ว่าเขาจะเก่งกาจเพียงไหนแต่ไม่มีทหารให้ใช้ เขาจะสร้างปัญหาอะไรได้”
การแสดงออกของฉีหมินอ่อนลงเล็กน้อย
ราชครูหลี่ยิ้มเบาๆ “ข่าวลือยังแพร่กระจายไปทั่ว ปีนั้นภัยแล้งและอุทกภัยหลายปีเหล่านี้เกิดจากการกบฏของสายเลือดมังกรและการสืบทอดที่ไม่เหมาะสม ผู้คนบ่นมานานแล้วเกี่ยวกับการควบคุมราชสำนักของเว่ยเหยียน ชื่อเสียงขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อในหมู่ประชาชนยังคงเหมือนเดิม พระนัดดาคือสายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ การสืบทอดบัลลังก์คือสิ่งที่ผู้คนต้องการและเป็นสิ่งที่ขุนนางต้องการ”
ฉีหมินไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาของเขาสะท้อนถึงกำแพงเมืองเยี่ยนชื่อที่ส่องสว่างในระยะไกล
ค่ำคืนนี้สว่างไสวมากจนเมืองหลวงซึ่งสว่างไสวด้วยโคมไฟปีใหม่สีแดงนั้นดูเล็กลงราวกับว่ามันกำลังจะยอมแพ้แทบเท้าของเขา
สิบเจ็ดปีต่อมา ในที่สุดเขาก็กลับมาที่นี่อีกครั้ง
ฉีหมินถูแหวนหยกบนนิ้วหัวแม่มือของเขาด้วยสีหน้าที่ขาวซีดมาก แต่ความรู้สึกว่าทุกอย่างอยู่ในมือของเขาในขณะนี้ ทำให้ความทะเยอทะยานของเขาขยายออกไปราวกับคบเพลิงที่กำลังลุกไหม้ในพระราชวัง ณ จุดสูงสุดแห่งอำนาจ
การขึ้นและตกของดวงอาทิตย์ดูเหมือนจะไม่สำคัญอีกต่อไป เขากำลังจะได้เป็นฮ่องเต้ของใต้หล้านี้
ประตูวังไม่สามารถรับแรงกระแทกอันหนักหน่วงได้ และในที่สุดก็เปิดออก คนและม้าจากกองพันทหารราบห้ากองพันคำรามและวิ่งเข้าไปในวังหลวง และเลือดก็กระเซ็นออกมาจากทางเดินแคบๆ ของกำแพงวัง
เมื่อฉีหมินตามราชครูหลี่เข้าไปในวังหลวง เขามองไปที่ศพของทหารองครักษ์จินอู่ที่นอนอยู่บนพื้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย และถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีนัยเป็นการเยาะเย้ย “เว่ยเหยียนควบคุมราชสำนักมานานกว่าสิบปี นี่เป็นวิธีการของเขา?”
หลังจากเข้าไปในวังหลวงแล้ว แม่ทัพที่ไปที่ตำหนักไท่เฉียนเพื่อจับตัวฮ่องเต้น้อยก็รีบกลับมา “ท่านราชครู! ไม่มีใครอยู่ในตำหนักไท่เฉียนเลยขอรับ!”
การแสดงออกในดวงตาของฉีหมินและราชครูหลี่เปลี่ยนไป
ราชครูหลี่ตะโกนอย่างดุเดือด “ถ้าอย่างนั้นก็ค้นหาทั่วทั้งวังและตามหาคนคนนั้นให้เจอ!”
แม้ว่าแม่ทัพจะรับคำสั่งและออกไปแล้ว แต่ราชครูหลี่และฉีหมินก็ไม่สามารถเดินต่อไปข้างหน้าได้
การป้องกันของวังหลวงไม่แน่นหนา พวกเขาจงใจล่อพวกเราให้มาติดกับหรือไม่?
ราวกับจะยืนยันสิ่งที่พวกเขาคิด เสียงชุดเกราะของทหารดังมาจากด้านนอกประตูวังอีกครั้ง เมื่อพวกเขาทั้งสองปีนขึ้นไปบนกำแพงเมืองเยี่ยนชื่อ พวกเขาเห็นทหารม้าเกือบสองพันนายยืนอยู่หน้าประตูอู่ พวกเขาทั้งหมดสวมชุดเกราะเต็มรูปแบบและเทียบไม่ได้กับทหารของกองพันทหารราบห้ากองพัน
ชายชราที่มีท่าทางสง่างามและแข็งแรงเดินช้าๆ ออกมาจากขบวนทหารม้า ดวงตาเหยี่ยวของเขาจ้องมองไปที่ฉีหมิน และราชครูหลี่บนกำแพงเมือง “หลี่สิงตั้งใจที่จะกบฏ ขุนนางและทหารผู้ทรยศเหล่านี้ทั้งหมดจะถูกจับกุมและนำตัวเข้าสู่กฎหมาย”
แม้ว่าใบหน้าของราชครูหลี่จะดูน่าเกลียด แต่เขาก็ยังคงสงบ เขาตะโกนด้วยความสง่างามทันที “ตาแก่เว่ย เจ้าคิดว่าตัวเจ้าควบคุมกองพันทหารราบห้ากองพันได้ด้วยกองทหารสามพันนายของเจ้าหรือ?”
เขาพูดอย่างสง่าผ่าเผย “ข้าไม่สามารถควบคุมมันได้ เพียงแต่ราชครูหลี่ไม่เคยดูแลกองทัพ และไม่รู้ว่ามียุทธวิธีในศาสตร์แห่งสงครามที่เรียกว่า การทหารไม่หน่ายกลอุบาย”
ราชครูหลี่รู้สึกสับสนเกี่ยวกับความหมายของคำพูดของเขา แต่เมื่อเขาเห็นเว่ยเหยียนที่อยู่ด้านล่างทำท่าทาง พลธนูและหน้าไม้บนกำแพงเมืองที่เดิมเล็งลูกศรไว้ที่ด้านล่างก็หันลูกศรทันทีและเล็งไปที่ราชครูหลี่และฉีหมิน
ทหารองครักษ์ของทั้งสองชักดาบออกมาอย่างรวดเร็วและจ้องมองไปที่พลธนูและหน้าไม้ แต่ลูกธนูไร้ตา สถานการณ์พลิกกลับเร็วเกินไป และใบหน้าของทหารองครักษ์ก็ตื่นตระหนก
ในบรรดาสี่กองพันที่ยอมจำนนต่อเขา สองกองพันมาจากเว่ยเหยียน! สองกองพันที่เหลือและองครักษ์ตระกูลหลี่มองหน้ากันด้วยความสับสน
ราชครูหลี่กัดฟันและจ้องมองไปที่เว่ยเหยียนอย่างไม่เต็มใจ “ทหารสองกองพันเป็นคนของเจ้า? มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เว่ยเหยียนยืนอยู่ข้างล่างโดยเอามือไพล่หลัง และลมหนาวก็ปกคลุมร่างกายที่มั่นคงแต่ตั้งตรงของเขา “ราชครูหลี่อาจถามตัวเองเช่นกันว่า ถ้าท่านยังไม่สามารถปกป้องหลานชายแท้ๆ ของตนเองได้ แล้วจะโน้มน้าวคนนอกได้อย่างไร?”
กรามของราชครูหลี่ตึงขึ้น และไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน ใบหน้าของเขาก็ดูซีดเซียวเล็กน้อยในขณะนั้น
ฉีหมินที่เงียบมาตลอด จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นแล้วยิ้มแล้วพูดว่า “พูดได้ดี แต่ไม่รู้ว่าฮูหยินและบุตรชายของท่านอัครมหาเสนาบดีถูกจับตัวไปแล้ว ท่านยังจะโน้มน้าวทหารได้อีกไหม”
เว่ยเหยียนเงยหน้าขึ้นมองที่ฉีหมินอย่างเย็นชา ฉีหมินถูกลูกศรนับพันชี้ไปที่เขา แต่ไม่มีความกลัวบนใบหน้าของเขา กลับกลายเป็นมุมปากของเขากลับยกขึ้นด้วยความสนใจ
มีข่าวจากด้านนอกกองทหารม้า และคนจากจวนเว่ยก็มารายงานอย่างรวดเร็ว “ท่านอัครมหาเสนาบดี จวนเว่ยถูกโจมตี และทั้งฮูหยินและคุณชายถูกจับตัวไปขอรับ!”
คนที่รายงานข่าวยังคงมีเลือดบนแขนของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งประสบกับการต่อสู้ที่ดุเดือด
เว่ยเหยีนมองไปที่ฉีหมินอีกครั้ง ทั้งสองได้ต่อสู้กันมานานแล้ว เว่ยเหยียนรู้โดยธรรมชาติว่า ฉีหมินมีองครักษ์เงาที่องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อทิ้งไว้ให้ทั้งหมด
ทหารหน่วยกล้าตายเทียนจื่อฮ่าวหลายคนที่เขาเลี้ยงดูมาตกไปอยู่ในมือขององครักษ์เงาเหล่านั้น
ที่ไม่เห็นผู้คนมากมายรอบตัวฉีหมิน เพราะเดิมทีเขาสั่งให้พวกเขาไปที่จวนเว่ย
เมื่อราชครูหลี่ได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ดีใจมากและตะโกนใส่เว่ยเหยียนทันที “เว่ยเหยียน มาดูกันว่าเจ้ายังต้องการภรรยาและบุตรชายของเจ้าหรือไม่ หากเจ้าโหดร้ายมากจนยอมสละบุตรชายคนเดียวของเจ้า และใช้อำนาจต่อจากนี้ไป มันย่อมถูกบันทึกลงในประวัติศาสตร์ในอีกร้อยปีต่อมา มันจะเป็นเรื่องน่าขันสำหรับคนรุ่นต่อๆ ไป”
ก่อนที่เว่ยเหยียนจะพูดอะไร เสียงที่เย็นชาและเป็นกันเองก็ดังมาตามสายลมหนาว “ค่ำคืนนี้ ในวังหลวงนั้น……ช่างมีชีวิตชีวาจริงๆ”
ทุกคนหันไปมองทางด้านหลังของขบวนทหาร ขบวนทหารม้าของเว่ยเหยียนเปลี่ยนขบวนแทบจะในทันที โดยเล็งหอกไปที่กลุ่มคนและม้าที่เดินไปข้างหน้าช้าๆ
เซี่ยเจิงซึ่งชุดเกราะอาบไปด้วยเลือด นำกลุ่มทหารตระกูลเซี่ยชั้นยอดหลายร้อยนายมาถึง รวมถึงถังเผยอี้และคนอื่นๆ จากเมืองหลวง เดินไปยังตำแหน่งทางการด้านนอกประตูอู่
ใบหน้าของฉีหมินยังคงสงบเมื่อเว่ยเหยียนปรากฏตัวนอกวังหลวงพร้อมกับกองทหารสามพันนายชั้นยอด ตอนนี้เมื่อเขาเห็นเซี่ยเจิงใบหน้าของเขาก็มืดมนไปหมด
เขามองไปที่ราชครูหลี่ “ท่านไม่ได้บอกว่าท่านขังคนไว้ในจวนตระกูลเซี่ยแล้วไม่ใช่หรือ”
ราชครูหลี่สังเกตเห็นถังเผยอี้ และกลุ่มผู้คนจากจี้โจวและพูดด้วยความโกรธ “ต้องเป็นถังเผยอี้ ช่วยคนออกจากการปิดล้อม ข้าประเมินแม่ทัพเหล่านี้ต่ำเกินไป!”
เป็นเพราะคืนนี้มืดมนมากจนเขาไม่สามารถมองเห็นเซี่ยเจิง และทหารชั้นยอดหลายร้อยนาบที่อยู่ข้างหลังเขา รวมทั้งชุดเกราะของเขาที่ดูเหมือนจะชุ่มไปด้วยเลือด ดังนั้นเขาจึงกล้าที่จะสรุปเรื่องนี้
เมื่อเห็นว่าใบหน้าของฉีหมินมืดมนเกินไป เขาก็พูดอย่างรวดเร็วว่า “พระโอรสอยู่ในมือของเซี่ยเจิง เขาอาจต้องการใช้ประโยชน์จากความสับสนวุ่นวายในคืนนี้เพื่อเลียนแบบเว่ยเหยียนเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว และช่วยให้เด็กน้อยขึ้นครองบัลลังก์ ยังไม่ชัดเจนว่าใครจะเป็นผู้ชนะ!”
ดวงตาของฉีหมินมืดมนลง และไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ทันใดนั้นเขาก็ตะโกนบอกเซี่ยเจิง “ในเมื่ออู่อันโหวก็มาร่วมสนุกด้วยในคืนนี้ ไม่สู้มาร่วมมือกับเราดีไหม?”
เซี่ยเจิงไม่ได้ตอบทันที เขากล่าวต่อ “เมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว เสด็จพ่อของเรา และแม่ทัพเซี่ยต่างเสียชีวิตในสนามรบจิ่นโจว เราเป็นเพียงคนเดียวที่ต้องการล้างแค้นหรือ?”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เป็นทางการ “พระนัดดาดูเหมือนจะรู้ความจริงเบื้องหลังการรบในจิ่นโจวใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
ฉีหมินหัวเราะเสียงดัง “เราจะไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง”
เขาชี้ไปที่เว่ยเหยียนขณะที่เขาพูด “จิ่นโจวพังทลายลง ผู้คนในเมืองถูกสังหารหมู่ และสิบสองมณฑลของเหลียวตงถูกยกให้กับคนป่าเถื่อน ทั้งหมดนี้เป็นแผนการที่เว่ยเหยียนวางไว้ เพื่อที่เขาต้องการมีส่วนร่วมในแผ่นดินต้าอิน!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ทั้งวังหลวงก็ตกอยู่ในความเงียบ
ผู้คนส่วนใหญ่ในปัจจุบันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับความจริงเกี่ยวกับจิ่นโจวในตอนนั้น ราชครูหลี่เองก็รู้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทันใดนั้นเมื่อได้ยินเสียงที่มุ่งมั่นของฉีหมิน และเปลือกตาของพวกเขาก็กระตุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
ความหดหู่ของการล่มสลายของจิ่นโจว ทำให้ต้าอินใช้เวลานานกว่าสิบปีกว่าจะฟื้นตัว หากทั้งหมดนี้เป็นแผนการของเว่ยเหยียนจริงๆ เขาคงสมควรตายหมื่นครั้ง
ความเกลียดชังที่สะสมอยู่ในอกของเขามานานกว่าสิบปีในที่สุดก็พบที่ระบาย ปลายตาของฉีหมินเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดง เขามองที่เว่ยเหยียนอย่างถากถาง “เมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ท่านทำให้วังหลวงนองเลือด ท่านคิดว่าไม่มีใครรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เจ้าทำในวังงั้นหรือ!”
ใบหน้าของเว่ยเหยียนยังคงไม่ไหวติง แต่ดวงตาของเขาเย็นชาไปหมด เขาตัดบทคำพูดของฉีหมินและสั่งด้วยเสียงทุ้ม “โจมตีเมือง”