บทที่ 155
เนื่องจากหิมะ ท้องฟ้าจึงมืดเร็วกว่าปกติ
เมื่อเซี่ยเจิงพาฝานฉางอวี้เข้ามาในห้องหนังสือ แสงก็สลัวแล้ว และเขาก็จุดเทียนเพื่อให้มองเห็นภายในได้อย่างชัดเจน
เซี่ยเจิงหยิบแผนที่ออกมาจากชั้นวางหนังสือ กางมันออกไปที่หน้าโต๊ะแล้วมองดูกับฝานฉางอวี้ “ตระกูลหลี่ล้มเหลวในการฟ้องร้องเว่ยเหยียน และตกหลุมพรางของเว่ยเหยียนแทน สำหรับแผนการในปัจจุบัน วิธีเดียวที่จะอยู่รอดได้คือการที่เขาควบคุมเมืองหลวงทั้งหมดและสนับสนุนพระนัดดาให้ขึ้นครองราชบัลลังก์เท่านั้นเขาถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต ความแข็งแกร่งของประตูเมืองอู่นั้นไม่น้อยไปกว่าประตูเมืองหลวง หากตระกูลหลี่โจมตีด้วยกำลัง พวกเขาจะไม่สามารถยึดมันได้ง่ายๆ เพียงชั่วครู่ แต่ตระกูลหลี่ตั้งราฐานในเมืองหลวงมาหลายปีแล้ว เป็นการยากที่จะบอกว่ามีการสนับสนุนภายในจากองครักษ์จินอู่หรือไม่?”
“เนื่องจากเว่ยเหยียนบีบให้ตระกูลหลี่มาถึงจุดนี้ แน่นอนว่าเขาต้องมีแผนสำรองอยู่ในมือ และตัวข้ายังอยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นเพื่อป้องกันข้าขัดขวางผลประโยชน์ของพวกเขา ตระกูลหลี่และเว่ยจึงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อลากข้าเข้าสู่ปัญหาเสียก่อน”
ฝานฉางอวี้ฟังการวิเคราะห์ของเซี่ยเจิงเกี่ยวกับสถานการณ์ในตอนนี้ ยิ่งนางฟังมากเท่าไร มือของนางบนโต๊ะก็ยิ่งกำแน่นมากขึ้นเท่านั้น
นางเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “ตระกูลหลี่จึงโจมตีเจ้าก่อนและสั่งให้กองพันทหารราบห้ากองพันล้อมจวนตระกูลเซี่ย?”
ริมฝีปากของเซี่ยเจิงกระตุกเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาไปไม่ถึงดวงตา “นี่เป็นเพียงฉากเปิดเท่านั้น”
ในเวลานี้เอง องครักษ์ที่เฝ้าประตูมารายงานอีกครั้ง “ท่านโหว กองพันทหารราบห้ากองพันข้างนอกตะโกนขอตรวจค้นจวน โดยบอกว่ามีคนเห็นนักโทษหลบหนีจากศาลต้าหลี่เข้าไปในจวนโหวเมื่อคืนนี้ขอรับ”
ฝานฉางอวี้มองไปที่เซี่ยเจิงด้วยสายตาที่เป็นกังวล และเซี่ยเจิงก็พูดเพียงว่า “ถ้าเช่นนั้น บอกคนของกองพันทหารราบห้ากองพันว่าหากพวกเขามีความกล้าที่จะพังประตูจวนเซี่ยของข้า พวกเขาก็สามารถบุกเข้ามาค้นหาได้”
หลังจากที่องครักษ์รับคำสั่งและล่าถอย ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เจ้าทิ้งร่องรอยไว้จริงๆ หรือ?”
แสงเทียนสั่นไหวอยู่ในดวงตาของเซี่ยเจิง แต่มันก็ไม่ได้แสดงความอบอุ่นมากนัก “แผนการของเว่ยเหยียนคือการลากข้าเข้าสู่ปัญหา ครั้งล่าสุดที่เจ้าและข้าปล้นคุก เมื่อตระกูลหลี่ได้รับแจ้งว่าเว่ยเหยียนปล้นคุกชิงนักโทษ ดูเหมือนว่าเว่ยเหยียนก็ได้เริ่มวางแผนแล้ว เมื่อคืนที่ทหารม้าเกราะโลหิตได้ปล้นคุกชิงตัวพ่อบ้านของตระกูลสุย ตระกูลหลี่ที่บุกเข้าไปและสังหารที่ปรึกษาที่เปลี่ยนใจ เพราะนอกจากนี้เขายังรู้ตำแหน่งที่ซ่อนจดหมายระหว่างตระกูลหลี่และฉีหมิน ด้วยหลักฐานในมือเช่นนี้ ตระกูลหลี่จะนั่งนิ่งได้อย่างไร ไม่ว่าจะมีพยานหรือไม่ก็ตามก็จะไม่เหลือหลักฐานให้จวนเว่ย”
ฝานฉางอวี้ยังรู้อีกว่าตระกูลหลี่กำลังจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก จู่ๆ นางก็หัวใจเต้นแรง และนางก็พูดว่า “ฉีหมินรู้ดีว่าเป่าเอ๋อร์ยังอยู่ที่นี่ พวกเขาจะไปล้อมจินโจ้วย่วนหรือไม่?”
เซี่ยเจิงพยักหน้า “ด้วยความแข็งแกร่งของกองพันทหารราบห้ากองพัน การล้อมจินโจ้วย่วนก็ไม่ใช่ปัญหา”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วทันที “แม่ทัพถัง ป้าจ้าว และคนอื่นๆ ยังอยู่ที่จินโจ้วย่วน……”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองนาง “นี่คือสิ่งที่ข้าต้องการให้เจ้าทำ”
ทันใดนั้นการแสดงออกของฝานฉางอวี้ก็เคร่งขรึมมากขึ้น
นิ้วชี้อันเรียวยาวของเซี่ยเจิงชี้ให้เห็นตำแหน่งของประตูพระราชวังบนแผนที่ “กองพันทหารราบห้ากองพันแบ่งออกเป็นห้ากองพันและหัวหน้าเจ็ดสิบสองนายโดยมีกำลังพลไม่ต่ำกว่าสองหมื่นนาย สี่กองพันอาจถูกใช้โดยตระกูลหลี่ อย่างไรก็ตามเสิ่นเชิ่นผู้บัญชาการของกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายมีความสัมพันธ์ที่ดีกับข้า ตระกูลเสิ่นก็เป็นขุนนางที่ภักดีเช่นกัน เซี่ยสือซานจะไปหาเขาพร้อมกับตราประจำตัวของข้า และบอกให้เขาหยุดยั้งเว่ยเหยียนจากการระดมกองพันทหารม้าเสิ่นจี แต่เรายังต้องการเหยื่อล่อเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตระกูลหลี่และเว่ยเหยียน ข้าได้มอบตราประจำตัวแก่เจ้าเพื่อเรียกรวมพลทหารม้าเกราะโลหิตแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นเจ้านำทหารม้าเกราะโลหิตทั้งหมดในจวนกลับไปที่จินโจ้วย่วนและพาถังเผยอี้และคนอื่นๆ ออกมา”
ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็เงยหน้าขึ้น “ถ้าข้านำทหารม้าเกราะโลหิตไปหมดแล้ว แล้วเจ้าล่ะ?”
เซี่ยเจิงมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีหิมะตกลงมา และพูดอย่างสบายๆ ด้วยความรู้สึกผ่อนคลายที่เขารอคอยมาเป็นเวลานาน “พวกเขาจะไม่เชื่อว่าข้ามอบทหารม้าเกราะโลหิตทั้งหมดให้กับเจ้า พวกเขาจะคิดเพียงว่าข้ามีกำลังคนที่ซ่อนอยู่ในเมืองหลวง”
เมื่อพูดเช่นนี้ เขาก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองไปที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “เท็จก็เป็นจริง และจริงก็เท็จเช่นกัน ใครจะกล้าเสี่ยงเดิมพันเพื่อผลลัพธ์ที่ไม่แน่นอน”
ฝานฉางอวี้ยังคงกังวล “แม้ว่าตระกูลหลี่จะมีทหารเพียงสี่กองพัน แต่นั่นก็มากกว่าหนึ่งหมื่นห้าพันนาย เจ้าจะรับมือกับมันอย่างไร?”
เซี่ยเจิงพูดเพียงว่า “ทั้งตระกูลหลี่และเว่ยต่างมีแผนสำรอง และจะไม่ส่งกองกำลังทั้งหมดมาที่นี่เพื่อเอาชีวิตของข้า พูดอีกอย่างก็คือถึงเวลาที่ต้องต่อสู้ ทหารตระกูลเซี่ยหลายร้อยนายที่ข้าพาเข้าเมืองหลวงก็สามารถทำให้พวกเขาระคายผิวได้”
ฝานฉางอวี้ค่อยๆ แยกแยะสิ่งที่เขาพูด และทันใดนั้นก็พูดว่า “ทำไมคนของเจ้าถึงไปหยุดทหารของกองพันทหารม้าเสิ่นจี แต่ไม่ไปหยุดทหารของตระกูลหลี่”
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นและแตะแก้มของฝานฉางอวี้เบาๆ “ทหารองครักษ์จินอู่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาโดยตรงกับฮ่องเต้น้อย ตอนนี้เว่ยเหยียนลงเรือลำเดียวกับฮ่องเต้น้อย เขาต้องใช้องครักษ์จินอู่บวกกับทหารสามพันนายชั้นยอด เขาจึงสามารถเสมอกับตระกูลหลี่ได้ในระยะเวลาอันสั้นโดยการปกป้องวังหลวง แต่ด้วยยุทโธปกรณ์ปืนใหญ่ของกองพันทหารม้าเสิ่นจี ไม่ว่าจะมีคนกี่คนเข้ามาก็ตาม หรือแม้แต่จะเป็นกองพันทหารราบห้ากองพัน ในที่สุดพวกเขาจะเป็นเพียงซากเศษแขนขาขาดและเนื้อสับภายใต้เปลวไฟ”
เขาหยุดชั่วคราวเมื่อพูดถึงจุดนี้ “ข้าสั่งให้เสิ่นเชิ่นไป ไม่ใช่แค่หยุดกองพันทหารม้าเสิ่นจี จะเป็นการดีกว่าที่จะบอกว่าไปปล้นอาวุธของกองพันทหารม้าเสิ่นจี เจ้าเข้าใจหรือยัง?”
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็เข้าใจถึงความสำคัญของขั้นตอนการจัดกำลังนี้ นางกล่าวว่า “หลังจากช่วยเหลือแม่ทัพถังแล้ว ข้าจะมอบทหารม้าเกราะโลหิตทั้งหมดที่ยังอยู่ในเมืองหลวงให้กับแม่ทัพถังเพื่อนำไปใช้เป็นการชั่วคราว ข้าจะไปที่ซีย่วนเป็นการส่วนตัว หากแม่ทัพเสิ่นไม่สามารถหยุดผู้คนจากค่ายเสิ่นจีได้ ข้าจะทำเอง!”
อาวุธของกองพันทหารม้าเสิ่นจีถูกเก็บไว้ในซีย่วนนอกเมือง
เซี่ยเจิงจ้องที่นางอยู่ครู่หนึ่ง และฝานฉางอวี้ก็ขมวดคิ้ว “เจ้าไม่เชื่อว่าข้าจะหยุดเขาได้เหรอ?”
เซี่ยเจิงดึงบุคคลนั้นเข้ามาในอ้อมแขนของเขาอย่างแรง “ถ้าเจ้าหยุดไม่ได้ ก็ไม่ต้องหยุด กลับมาหาข้าแบบมีชีวิต”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมอง “นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรพูดกับแม่ทัพ”
เซี่ยเจิงลดศีรษะลงเล็กน้อย และผมที่หลุดร่วงของเขาทำให้เกิดเงาบนเปลือกตาของเขา ปกปิดความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในดวงตาที่ลึกล้ำและเย็นชาของเขา “เจ้าเป็นแม่ทัพของคนหลายสิบล้านคน และเจ้าก็เป็นฮูหยินของข้าด้วย ข้ากำลังบอกว่าเจ้าเป็นฮูหยินของข้า”
แม้ว่านางจะรู้ว่าสถานการณ์เป็นเรื่องเร่งด่วน แต่ใจของฝานฉางอวี้ก็เต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อนางได้ยินคำพูดของเขา นางเม้มริมฝีปากและจ้องมองเขาอย่างใกล้ชิด
นางพูดว่า “ข้าไปล่ะ”
พวกเขาเดินมาถึงประตูแล้วหันกลับมาทันที นางก้าวไปข้างหน้าและคว้าคอเสื้อของเขา ดึงเขาลง และจูบเขาอย่างแรงที่ริมฝีปาก จากนั้นลดขนตายาวลงเหมือนพัดและพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “สิ่งที่เจ้าอยากทำ ข้ารู้แล้ว”
หลังจากพูดอย่างนั้นนางก็เปิดประตูแล้วเดินออกไป
เซี่ยเจิงยืนอยู่ที่นั่น มองดูแผ่นหลังของนางขณะที่นางเดินจากไป ดวงตาสีเข้มของเขามีอารมณ์อันลึกซึ้งและมืดมน “หากมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นกับนาง พวกเจ้าก็ไม่ต้องกลับมา”
ดูเหมือนเงาดำจะออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว
……
ทหารม้าเกราะโลหิตหนึ่งร้อยนายเปิดทาง และไม่ได้กลัวกองพันทหารราบห้ากองพันที่อยู่รอบจวนตระกูลเซี่ยเลย ฝานฉางอวี้และคนของนางรีบเปิดทางและขี่ม้ามุ่งหน้าไปที่จินโจ้วย่วน
ช่วงปีใหม่แล้วร้านค้าริมถนนส่วนใหญ่ปิดกันหมด ไม่รู้ว่ากลับบ้านไปฉลองปีใหม่หรือเปล่า หรือเพราะวันนี้เจ้าหน้าที่และทหารที่เข้าออกเสียงดังมากจนทำให้พ่อค้าแม่ค้าต้องปิดร้าน และบ้านเรือนของคนธรรมดาตามถนนก็ปิดประตูด้วยซ้ำ
เนื่องจากพวกนางเป็นเป้าหมายเคลื่อนที่ขนาดใหญ่ เจ้าหน้าที่และทหารบางคนจากกองพันทหารราบห้ากองพันที่ล้อมจวนตระกูลเซี่ยจึงมาไล่ล่าพวกเขา หน่วยสอดแนมที่กำลังขี่ม้าวิ่งไปในทิศทางตรงกันข้ามจึงถูกเพิกเฉย
……
ประตูจินโจ้วย่วนเปิดออกนานแล้ว แม่ทัพคนหนึ่งยืนอยู่ในลานบ้านโดยมีดาบอยู่ที่เอวและตะโกนด้วยเสียงหยาบ “ตามข้ามา! หากพบเด็กคนหนึ่ง จงฆ่าเขาอย่างไร้ปรานี!”
ถังเผยอี้ เฮ่อซิวอวิ๋นและแม่ทัพคนอื่นๆ ได้ยินเสียงจึงออกมา พวกเขาเห็นว่าผู้บุกรุกเป็นคนจากกองพันทหารราบห้ากองพัน พวกเขาจึงไม่กล้าเผชิญหน้ากับพวกเขาโดยตรง ถังเผยอี้ประสานมือของเขาแล้วพูดว่า “ขอถามท่านแม่ทัพ เหตุใดทหารจึงบุกมาที่จินโจ้วย่วนในเวลานี้”
ตำแหน่งอย่างเป็นทางการของแม่ทัพผู้นั้นต่ำกว่าของถังเผยอี้หลายระดับ แต่ในขณะนี้เขาเพียงแต่เยาะเย้ย “สามฝ่ายตรวจสอบคดีและพบว่าสองแม่ลูกของกลุ่มกบฏซึ่งก่อนหน้านี้หายตัวไปจากศาลต้าหลี่ถูกซ่อนอยู่ในจินโจ้วย่วน ข้าจึงรับคำสั่งให้มาค้นหา”
เฮ่อซิวอวิ๋นยิ้มอย่างใจดีและกล่าวว่า “ที่ท่านแม่ทัพกล่าวมานั้นหมายความว่าอย่างไร ตั้งแต่ที่พวกเราถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวง พวกเรายังไม่เคยออกจากจินโจ้วย่วนแห่งนี้เลย ยกเว้นวันที่ฝ่าพระบาททรงเรียกเข้าเฝ้า ดังนั้นคนร้ายที่หายไปของศาลต้าหลี่จะถูกซ่อนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? จะต้องมีการเข้าใจผิดบางอย่าง ข้างนอกอากาศหนาวและลมแรง ดังนั้นให้ลูกน้องของท่านค้นหาต่อไปเถิด ทำไมท่านแม่ทัพไม่เข้ามาข้างในกับข้าเพื่อผิงไฟและดื่มชาสักถ้วยเพื่อป้องกันความหนาวเย็นล่ะ”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อยื่นมือเชื้อเชิญแม่ทัพผู้นั้น
ดวงตาของแม่ทัพกระพริบเล็กน้อย และเขากำลังจะปฏิเสธ แต่เขาไม่ได้คาดคิดว่าเฮ่อซิวอวิ๋นจะโจมตีอย่างกะทันหัน มือที่จับแขนของเขาบิดไปด้านหลัง จากนั้นเขาก็ล้มอยู่แทบเท้า โดยคุกเข่าเอามือไพล่หลัง
เจิ้งเหวินฉางยังดึงดาบออกจากเอวของเขาโดยปริยายและจ่อไปที่คอของแม่ทัพ เขาตะโกนบอกเจ้าหน้าที่และทหารทางซ้ายและขวาที่พยายามจะบุกมาข้างหน้า “ถอยออกไป!”
แม่ทัพตระหนักว่าเขาประมาท เขากัดฟันและมองไปที่ถังเผยอี้แล้วพูดว่า “แค่ไปตามคนผู้นั้นออกมาให้ข้า แล้วทุกคนจะปลอดภัย หากพวกเจ้ายืนกรานที่จะกระโดลงไปน้ำในน้ำโคลนนี้ มันก็ไม่ง่ายหรอกที่จะหลบหนี”
ถังเผยอี้จ้องที่เขาเป็นเวลานานและพูดว่า “มัด!”
ทันใดนั้น ทหารองครักษ์บางคนก็เดินเข้ามาพร้อมเชือกและมัดคนคนนั้นไว้แน่น
ถังเผยอี้ เฮ่อซิวอวิ๋น และเจิ้งเหวินฉางอาศัยอยู่ด้วยกัน ถังเผยอี้รู้ดีว่ามีเด็กอยู่ที่นี่หรือไม่ ฝานฉางอวี้เป็นแม่ทัพหญิงที่อาศัยอยู่ในลานบ้านอื่น ถังเผยอี้ไม่แน่ใจว่าฝานฉางอวี้แอบปล้นคุกจริงๆ หรือว่าเจ้าหน้าที่ทหารเหล่านี้หาข้ออ้างที่จะจับกุมอวี๋เป่าเอ๋อร์
พวกเขาขยับไปทางลานบ้านที่ฝานฉางอวี้อาศัยอยู่ เจ้าหน้าที่ทหารที่กำลังค้นหาอยู่รอบๆ กลัวว่าแม่ทัพของพวกเขาจะถูกทำร้าย ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าเคลื่อนไหวใดๆ อีกต่อไป พวกเขาเพียงเล็งอาวุธไปที่ถังเผยอี้และพรรคพวกของเขาโดยตั้งใจที่จะรอโอกาส
เมื่อพวกเขามาถึงลานบ้านที่ฝานฉางอวี้อาศัยอยู่ พวกเขาเห็นเซี่ยอู่ถือดาบและปกป้องคู่สามีภรรยาสูงอายุที่อยู่ข้างหลังเขา
เขาใช้แขนได้ข้างเดียงที่สามารถจับอาวุธได้ และเขาต้องปกป้องผู้สูงอายุสองคน เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ของเขากำลังลำบาก และร่างของเขาก็แดงก่ำ ประตูห้องปีกหลายห้องในลานบ้านก็เปิดกว้างเช่นกัน ราวกับว่าเจ้าหน้าที่และทหารบุกเข้ามาและค้นหาแล้ว
ถังเผยอี้ตะโกนทันที “หยุด!”
เมื่อเจ้าหน้าที่ทหารที่อยู่รอบๆ เซี่ยอู่ เห็นว่าแม่ทัพของพวกเขาถูกจับ พวกเขาก็มองหน้ากันและหยุดการโจมตี
ถังเผยอี้มองเฮ่อซิวอวิ๋น และเฮ่อซิวอวิ๋นก็นำทหารสองคนไปข้างหน้าทันทีเพื่อช่วยเหลือผู้เฒ่าสองคนของตระกูลจ้าว เฮ่อซิวอวิ๋นช่วยประคองเซี่ยอู่เป็นการส่วนตัวและถามด้วยเสียงต่ำ “คุณชายน้อยอยู่ที่ไหน?”
เซี่ยอู่ตอบว่า “ท่านแม่ทัพพาตัวไปอย่างลับๆ แล้ว”
หลังจากได้รับคำตอบนี้ เฮ่อซิวอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาหันกลับมาและถามแม่ทัพของค่ายทหารราบห้ากองพัน “เราอยู่ที่นี่ชั่วคราวตามรับสั่งของฮ่องเต้ พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งให้ตรวจค้น ข้าอยากรู้ว่าใครเป็นผู้รับผิดชอบและรายงานเรื่องนี้ต่อศาลต้าหลี่!”
แม่ทัพยังคงยืนกราน “บุตรชายกบฏที่ถูกลักพาตัวจากศาลต้าหลี่กำลังซ่อนตัวอยู่ในจินโจ้วย่วน เจ้ากำลังปกปิดแทนกลุ่มกบฏ หรือพวกเจ้ามีเจตนาเป็นกบฏเช่นกัน?”
ใบหน้าของถังเผยอี้เปลี่ยนเป็นค่อนข้างถมึงทึง
หลังจากที่เฮ่อซิวอวิ๋นพยักหน้าอย่างสงบ ถังเผยอี้ก็รู้ว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ดังนั้นเขาจึงตบหน้าแม่ทัพที่ถูกมัดไว้ทันทีและเยาะเย้ย “ถ้าเช่นนั้น ก็ให้คนของเจ้าค้นหา หากไม่พบอะไร ก็ทิ้งมือและเท้าของเจ้าไว้ที่นี่”
เมื่อแม่ทัพได้ยินสิ่งนี้ เขาก็มองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นฝานฉางอวี้ จึงตะโกนว่า “กลุ่มกบฏที่เหลือถูกแม่ทัพอวิ๋นหุยพาตัวไปแล้วใช่หรือไม่?”
ในขณะนี้เสียงกีบม้าที่เร็วและยุ่งเหยิงดังขึ้นนอกลานบ้าน ตามมาด้วยเสียงการต่อสู้อย่างใกล้ชิด
ถังเผยอี้และคนอื่นๆ จับตัวประกันและมุ่งหน้าไปที่ลานหน้าบ้าน ทันทีที่พวกเขาผ่านประตูดอกไม้ที่แขวนอยู่ พวกเขาเห็นเจ้าหน้าที่และทหารคนหนึ่งถูกเตะจากที่ประตูและลอยตกไปตามขั้นบันไดหิน กระแทกแปลงดอกไม้และกระอักเลือดออกมา
ฝานฉางอวี้เข้ามาด้วยชุดเกราะที่แข็งแกร่งและมีดาบใหญ่อยู่บนหลังของนาง เมื่อนางเห็นว่าถังเผยอี้และคนอื่นๆ จับตัวแม่ทัพทหาร นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและตะโกนออกมา “แม่ทัพถัง!”
ถังเผยอี้มองผ่านประตูและเห็นทหารม้าเกราะโลหิตที่กำลังต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ทหารด้านนอก จึงถามอย่างเร่งรีบ “หลานสาวฉางอวี้ เกิดอะไรขึ้น?”
ฝานฉางอวี้ฟันเจ้าหน้าที่ทหารที่พยายามโจมตีด้วยหลังมือของนาง และพูดอย่างกระชับและรัดกุม “ตระกูลหลี่กำลังก่อกบฏ!”
ถังเผยอี้และเฮ่อซิวอวิ๋นเปลี่ยนสีหน้าเมื่อได้ยินสิ่งนี้ทันที
ฝานฉางอวี้ไม่มีเวลาเช็ดฟองเลือดบนใบหน้าของนาง นางรีบก้าวไปข้างหน้า มองไปที่ถังเผยอี้แล้วพูดว่า “ต้าอินกำลังจะเปลี่ยนแผ่นฟ้าแล้ว แม่ทัพถังมีแผนการอย่างไร”
ใบหน้าที่หยาบกร้านและหยิ่งยโสของถังเผยอี้มีท่าทางเคร่งขรึมอย่างหาได้ยาก หลังจากหายใจเข้าหนึ่งที เขาก็มองไปที่ฝานฉางอวี้และถามว่า “ท่านโหว มีแผนการอย่างไร”
ฝานฉางอวี้มีรอยขีดข่วนบนหน้าผากของนางในระหว่างการต่อสู้ และหยดเลือดก็ไหลจากหน้าผากของนางไปจนถึงคาง ดวงตาของนางเย็นชาและมั่นคง “ชายบนบัลลังก์มังกรนั้นเป็นฮ่องเต้ที่โง่เขลาและไร้ศีลธรรม คนตระกูลหลี่ต้องการสนับสนุนทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ แต่แม้ว่าเขาจะเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ แต่เขาก็อาศัยอยู่กับตระกูลสุยในฐานะบุตรชายคนโตของฉางซิ่นอ๋องเป็นเวลาสิบเจ็ดปี เขาเป็นคนที่ตระกูลหลี่สมรู้ร่วมคิดด้วยเพื่อล้มเว่ยเหยียน การปิดล้อมเมืองหลูและการตายของใต้เท้าเฮ่อล้วนเกิดจากสิ่งนี้ หากบุคคลนี้ขึ้นสู่บัลลังก์อันยิ่งใหญ่ เขาไม่ใช่คนดีแน่นอน”
ถังเผยอี้และคนอื่นๆ ไม่รู้ความลับนี้จนกระทั่งทุกวันนี้ หลังจากตกตะลึง ความโกรธก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา
เป็นตระกูลหลี่และพระนัดดาที่คิดแผนการอันชั่วร้ายเพื่อปิดล้อมหลู?
ถังเผยอี้มองไปที่ฝานฉางอวี้ “เด็กที่เจ้าดูแลอยู่ไม่ใช่ทายาทขององค์รัชทายาเฉิงเต๋อหรือ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เด็กคนนั้นเป็นโอรสของพระนัดดา”
เฮ่อซิวอวิ๋นเหลือบมองแม่ทัพกองพันทหารราบห้ากองพันที่ถูกเขาจับตัวมา และใบหน้าที่อ่อนโยนของเขาก็มีสีหน้าเยาะเย้ย “จู่ๆ ผู้คนจากกองพันทหารราบห้ากองพันก็มาล้อมจินโจ้วย่วนเพราะพระนัดดาออกคำสั่งให้สังหารเด็กคนนั้นหรือ?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
ถังเผยอี้ยังไม่ได้แสดงจุดยืนของเขา แต่สำหรับเฮ่อซิวอวิ๋นด้วยการที่บิดาของเขาเสียชีวิตไปต่อหน้าต่อตาเขา อาจกล่าวได้ว่าเขาเกลียดพระนัดดาถึงแก่นแท้ เขาเป็นผู้นำในการยืนหยัดต่อฝานฉางวอี้ “ข้าจะติดตามท่านโหวเพื่อสนับสนุนพระโอรส!”
ถังเผยอี้มองไปที่เฮ่อซิวอวิ๋น
เฮ่อซิวอวิ๋นเป็นคนที่อายุมากที่สุดและมั่นคงที่สุดในบรรดาคนหนุ่มสาว เขาประสานมือไปทางถังเผยอี้แล้วพูดว่า
“การกระทำของข้าไม่ได้เกี่ยวกับการตายของบิดาของข้า พระนัดดาเป็นถึงสายเลือดของโอรสสวรรค์แต่เขาไม่มีความเห็นอกเห็นใจผู้คน เช่นเดียวกับตระกูลหลี่เขาพยายามใช้ชีวิตของทหารหลายพันคนเพื่อสร้างความผิดครั้งใหญ่ให้เว่ยเหยียน พระนัดดาไม่มีความเมตตาดั่งเจ้าแผ่นดิน ด้วยเหตุผลส่วนตัว และเพื่อต่อสู้ชิงราชบัลลังก์ เขาสามารถฆ่าได้แม้กระทั่งบุตรชายคนเดียวของเขาเอง แม้แต่หมาป่าก็ไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น หากส่งมอบต้าอินให้กับบุคคลเช่นนี้ มันจะแตกต่างไปจากตอนที่เหว่ยเหยียนครอบครองอำนาขอย่างไร? เราจะเผชิญหน้ากับทหารที่เสียชีวิตนอกเมืองหลูในอนาคตได้อย่างไร?”
เจิ้งเหวินฉางยืนเคียงข้างฝานฉางอวี้ทันที จากนั้นก็มีแม่ทัพจี้โจวหลายนายที่ติดตามพวกเขามายังเมืองหลวงและมายืนอยู่ข้างนาง
การต่อสู้อันโหดร้ายในเมืองหลู ถือเป็นหนามใหญ่ในหัวใจของแม่ทัพจี้โจวเหล่านี้
ถังเผยอี้ถอนหายใจลึกๆ มองฝานฉางอวี้และพูดว่า “ในอนาคตข้าไม่รู้ว่าข้าจะเสียใจกับการตัดสินใจในวันนี้หรือไม่ แต่ทั้งบุคคลที่เว่ยเหยียนสนับสนุนหรือบุคคลที่ตระกูลหลี่ต้องการสนับสนุนนั้นไม่คู่ควรกับบัลลังก์มังกร ไม่ว่าการตัดสินใจในวันนี้จะสำเร็จหรือล้มเหลว ข้าถังเผยอี้จะติดตามท่านโหวเพื่อผลัดเปลี่ยนแผ่นฟ้าของต้าอิน!”
จนกระทั่งถังเผยอี้พยักหน้า ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกสบายใจอยู่ในใจ
ด้วยความช่วยเหลือของถังเผยอี้ เซี่ยเจิงมีโอกาสเพิ่มอีกสามส่วนที่จะชนะ หากเขาต้องการรักษาเสถียรภาพของเมืองหลวงในคืนนี้!
ด้านนอกลานจินโจ้วย่วน ทหารม้าเกราะโลหิตยังคงต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ทหารของกองพันทหารราบห้ากองพัน ศีรษะที่เปื้อนเลือดถูกโยนออกมาจากประตูลานจินโจ้วย่วน และตกลงไปบนพื้นกระเบื้องและกลิ้งไปมาหลายครั้งก่อนที่จะหยุดลง
ดาบใหญ่ในมือของฝานฉางอวี้ยังคงมีหยดเลือดภายใต้แสงโคมไฟ ดวงตาของนางเผยให้เห็นความดุร้ายอย่างเสือที่ลงมาจากภูเขา เสียงเย็นชาของนางตัดผ่านความเร่งรีบและคึกคักของค่ำคืนอันเหน็บหนาว “ผู้นำทัพโย่วเย่โจวทงตายแล้ว หากพวกเจ้ายอมจำนน เรื่องราวในคืนนี้ย่อมไม่ถูกลงโทษ!”
ทหารของกองพันทหารราบห้ากองพันในเมืองหลวงแบ่งออกเป็นห้ากองพัน ได้แก่ กองทัพส่วนกลาง กองทัพโย่วเย่ฝ่ายซ้ายและขวา และกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายและขวา ในบรรดาค่ายทหารเหล่านี้ กองทหารส่วนกลางมีจำนวนคนมากที่สุด
ทหารที่ยังคงต่อสู้กันอย่างดุเดือดก็หยุดทีละคนเมื่อมองไปที่ศีรษะที่เปื้อนเลือด
ถังเผยอี้กล่าวทันที “ข้าจะติดตามอู่อันโหวในการจับกุมกลุ่มกบฏ หากพวกเจ้าไม่ยอมแพ้ ทุกคนที่ล้อมรอบจินโจ้วย่วนในคืนนี้จะถูกลงโทษในข้อหากบฏ”
กองทัพรักษาการณ์ฝ่ายขวาที่เข้ามาล้อมรอบจินโจ้วย่วนไม่มีผู้นำ หลังจากได้ยินคำพูดข่มขู่เหล่านี้ พวกเขาก็รู้สึกตื่นตระหนกทันที หลังจากมองไปรอบๆ พวกเขาก็วางอาวุธลง
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ที่จินโจ้วย่วนมั่นคงแล้ว ฝานฉางอวี้ก็มองไปที่ถังเผยอี้ทันที “แม่ทัพถัง ข้ายกที่นี่ให้เป็นหน้าที่ของท่านแล้ว”
ถังเผยอี้ถามว่า “เจ้าไม่ไปวังหลวงกับพวกเราเหรอ?”
ฝานฉางอวี้ปีนขึ้นไปบนหลังม้า และลมหนาวพัดเอาผมที่ร่วงหล่นจากหน้าผากของนางเนื่องจากการต่อสู้เมื่อครู่นี้ “ข้าจะไปหยุดกองพันทหารม้าเสิ่นจีแล้วจะตามไปสนับสนุนที่วังหลวง”
เพียงประโยคเดียวถังเผยอี้ก็เข้าใจความตั้งใจของฝานฉางอวี้
เขาพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นก็พาคนไปเพิ่มด้วย!”
ขณะที่เขาพูด เขาได้สั่งให้คนตามไปสนับสนุนฝานฉางอวี้ รวมถึงเจิ้งเหวินฉางด้วย
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ปฏิเสธ เขาแค่ประสานมือของเขาไปที่ถังเผยอี้จากบนหลังม้าแล้วพูดว่า “ขอบคุณท่านแม่ทัพ!”
ฝานฉางอวี้พาเจิ้งเหวินฉางและคนอื่นๆ และขึ้นหลังม้าไปที่ซีย่วน
หลังจากที่ถังเผยอี้มองดูพวกเขาจากไป เขาก็ตะโกนบอกกองทัพโย่วเย่ที่ยอมจำนน “พวกเจ้าตามข้ามาเพื่อ ‘ช่วยเหลือ’ พวกเขาเร็วเข้า!”
……
พลบค่ำเริ่มมืดลง ลมและหิมะเริ่มหนักขึ้น และมีชั้นหิมะบางๆ สะสมอยู่บนกรงโคมที่แขวนอยู่บนระเบียง
แสงสลัวๆ ใต้ชายคาสะท้อนเงาไม้ไผ่ที่แกว่งไปมาบนประตูและหน้าต่างของห้องที่มีแสงสว่างเพียงพอ และร่างที่คลุมเครือของคนสองคนนั่งอยู่ด้านหนึ่งของห้องกำลังเล่นหมากรุกก็มองเห็นได้ชัดเจนเช่นกัน
ผมบางแต่สง่างามของถูกมัดเป็นมวยที่ด้านหลังศีรษะของและปักด้วยปิ่น เขาใช้มือของเขาลูบเครายาวที่กระจัดกระจายตรงคางเป็นครั้งคราว
อีกร่างหนึ่งมีกล้ามเนื้อและกระดูกที่แข็งแรง หลังของเขาตรงราวกับต้นสน และเขามีไอสังหารเมื่อเคลื่อนไหว
ทั้งสองเป็นเหมือนภูเขา คนหนึ่งบริสุทธิ์และสงบราวกับภูเขาและมีธารน้ำไหล ส่วนอีกคนก็สง่างามยิ่งใหญ่ราวกับภูเขา
เมื่อนิ้วชี้และนิ้วกลางที่ชราและแห้งเหี่ยวถือหยกสีขาวอีกอันและวางมันลงบนกระดานหมากรุก ราชครูเถาก็มองไปยังคนที่อยู่ตรงข้ามแล้วถอนหายใจ “อี่กุย หมากเกมนี้ เจ้ามาถึงทางตันแล้ว”
กุย เป็นภาชนะทำพิธีกรรมที่ทำจากหยก อี่กุยเป็นชื่อของเว่ยเหยียน
ตอนนี้เมื่อมองดูทั้งราชสำนักและในหมู่ราษฎร มีเพียงชายชราที่มีความผันผวนของชีวิตตรงข้ามเขาเท่านั้นที่กล้าเรียกเขาด้วยชื่อนี้
มีลมแรงข้างนอกทำให้เงาไม้ไผ่ไหวไปมา เว่ยเหยียนวางหมากสีดำในมือกลับเข้าไปในตะกร้าหมากรุกแล้วพูดว่า “ไม่จำเป็น บางทีอาจมีวิธีที่จะพลิกกระดานในตอนเช้า”