บทที่ 154
อวี๋เป่าเอ๋อร์มีเหตุผลมาก ฝานฉางอวี้บอกให้เขาแสดงละครเพื่อพ่อบ้านตระกูลสุยสารภาพ เขาก็พยักหน้าทันทีและแสดงความตั้งใจที่จะร่วมมือ
ภายในคุกใต้ดินนั้นมืดมินและมืดมน ฝานฉางอวี้ไม่ยอมให้ฉางหนิงตามนางไป และบอกให้เซี่ยชีพานางไปเล่นในบ้านสักพัก
เพื่อขู่พ่อบ้านตระกูลสุย เซี่ยเจิงจึงสั่งให้เป่าเอ๋อร์เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งและมีคราบเลือด ใบหน้าของเขายังถูกทาด้วยสีอำพรางด้วยสีซีดเทา และมีรอยแผลเป็นสองสามรอยที่เป็นของปลอม
เมื่อพวกเขาปรากฏตัวในคุกอีกครั้งพร้อมกับเป่าเอ๋อร์ พ่อบ้านชราก็ตื่นตระหนกมาก เขาจับประตูห้องขังด้วยมือทั้งสองข้าง และใบหน้าที่มีรอยย่นของเขาแสดงสีหน้าเจ็บปวดอย่างยิ่ง “คุณชายน้อย……พวกท่านทำอะไรกับคุณชายน้อย?”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ยืนอยู่นอกห้องขังโดยมี ‘อาการบาดเจ็บ’ ทั่วร่างกาย ดวงตาของเขาว่างเปล่าอย่างยิ่งราวกับว่าเขาถูกทารุณกรรมมามากมาย
เซี่ยเจิงยืนอยู่ข้างหลังเขาพร้อมกับประสานมือของเขา แสงไฟบนช่องแคบระบายอากาศสาดส่องลงมา และเงาที่ทอดไปก็ปกคลุมอวี๋เป่าเอ๋อร์ไว้จนหมด แสงในคุกใต้ดินสลัว และการปักสีทองเข้มบนเสื้อผ้าของเขาส่องประกายจางๆ ท่ามกลางแสงเทียน คิ้วอันละเอียดอ่อนของเขาเย็นชาผิดปกติ “เจ้าไม่สนใจว่าข้าเฉือนเนื้อหลานชายของเจ้าหรือไม่ แต่ข้าสงสัยนักว่าปากของเจ้าจะยังปิดแน่นอยู่หรือไม่ เมื่อข้าเฉือนเนื้อของเด็กที่อยู่ตรงหน้าเจ้า”
เมื่ออวี๋เป่าเอ๋อร์ได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ตัวสั่นทันทีด้วยการตอบสนองต่อความกลัวด้วยดวงตากลมโตที่มืดมนและว่างเปล่า
พ่อบ้านชราร้องไห้หนักมากจนคุกเข่าลงและจับลูกกรงประตูห้องขัง เขาสะอึกสะอื้นจนตัวสั่น “อย่าแตะต้องคุณชายน้อย อย่าแตะต้องเขา จะถามอะไรข้า ข้าจะบอกทั้งหมด……”
ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงที่ยืนอยู่ข้างๆ มองหน้ากันและถามพ่อบ้านชราว่า “เมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วเว่ยฉีหลินแม่ทัพฮวายฮว่าหลาง ภายใต้บัญชาการของแม่ทัพฉางซาน ได้นำตราพยัคฆ์ไปที่ฉงโจวเพื่อระดมกำลังพล ทำไมฉงโจวจึงไม่ส่งกองกำลังออกไป?”
พ่อบ้านชราที่ยังคงร้องไห้อย่างขมขื่น จู่ๆ ก็หยุดร้องไห้เมื่อได้ยินสิ่งนี้ และเงยหน้าขึ้นมองฝานฉางอวี้
คิ้วของฝานฉางอวี้ขมวดขึ้นทันที “ตอบ!”
เซี่ยสืออีฟาดแส้และพูดว่า “บังอาจ ใครมอบความกล้าให้เจ้ามองท่านแม่ทัพตรงๆ?”
แส้นั้นแรงพอที่จะทำให้พ่อบ้านชราต้องทนทุกข์ทรมานแต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเมื่อถูกแส้เฆี่ยนบนหลังของเขา ความเจ็บปวดนั้นก็เหมือนกับมีดลนไฟ พ่อบ้านชราหยุดตัวสั่นไม่ได้ และไม่กล้าที่จะมองอีกเลย เขาพึมพำตามสัญชาตญาณ “ข้าไม่รู้……เรื่องเกี่ยวกับตราพยัคฆ์หรือกองทหาร ข้าเป็นเพียงบ่าวจะรู้ได้อย่างไร……”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วอย่างรุนแรงและกำลังจะพูด แต่นางได้ยินเซี่ยเจิงพูดว่า “สืออี”
เซี่ยสืออีพาอวี๋เป่าเอ๋อร์ไปที่ห้องทรมานนอกห้องขัง จากมุมมองของพ่อบ้านชรา เขาเห็นสุนัขป่าถูกขังอยู่ในกรงเหล็กที่มีคราบเลือดสีแดงเข้มและสีดำ หลังจากอวี๋เป่าเอ๋อร์กรีดร้องโหยหวน ชิ้นเนื้อเปื้อนเลือดก็ถูกโยนเข้าไปในกรงเหล็ก และสุนัขป่าหลายตัวก็รีบวิ่งไปข้างหน้าเพื่อแย่งชิงมันทันที
พ่อบ้านชราเพียงมองดูทั้งน้ำตาแล้วหยุดร้องไห้ไม่ได้ เขาตะโกนอย่างแหบแห้ง “อย่าเฉือน อย่าเฉือน ข้าจะบอก ข้าจะบอกแล้ว!”
เซี่ยเจิงมองชายชราที่นอนอยู่บนพื้นเหมือนมดปลวกอย่างเย็นชา เขาร้องไห้คร่ำครวญและพูดช้าๆ “การที่ข้าสามารถถามคำถามเหล่านี้แก่เจ้า นั่นหมายความว่าข้าค้นพบสิ่งต่างๆ มากมายแล้ว สิ่งที่ข้าถามเป็นสิ่งที่ข้ายังไม่พบเบาะแส หากเจ้ากล้าหลอกลวงข้า ไม่เพียงแต่ครอบครัวที่เหลือของเจ้าจะถูกฆ่าเท่านั้น แต่หลานชายของเจ้าจะถูกสับทั้งเป็นและเลี้ยงสุนัขด้วย!”
ใบหน้าของพ่อบ้านชราซีดขาวราวกับกระดาษ และเขาก็ก้มหน้าและร้องไห้ “ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ข้าไม่กล้าอีกแล้ว”
เซี่ยเจิงถามช้าๆ “บอกมา ทำไมเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนฉงโจวถึงไม่ส่งทหารออกไป?”
พ่อบ้านชราพูดด้วยอาการสั่น ริมฝีปากซีดและไร้สีเลือด “แม่ทัพฮวายฮว่าหลางเว่ยฉีหลิน มาที่ฉงโจวพร้อมกับตราพยัคฆ์และจดหมายลายมือของเว่ยเหยียน แต่ท่านอ๋องบอกว่าตราพยัคฆ์นั่นเป็นของปลอม ท่านอ๋องนำตราพยัคฆ์สองส่วนมารวมกันต่อหน้าทหารทั้งหมดในฉงโจว แต่พวกมันไม่สามารถประกอบเข้าด้วยกันได้เลย ท่านอ๋องสงสัยว่าเว่ยเหยียนมีเจตนาชั่วร้ายและต้องการจับตัวเว่ยฉีหลินเพื่อกล่าวโทษเว่ยเหยียน”
การแสดงออกของฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงเปลี่ยนไป
จากมุมมองนี้ แท้จริงแล้วเว่ยเหยียนนั้นมีเจตนาแอบแฝงในตอนนั้นและยังกล้าที่จะปลอมแปลงตราพยัคฆ์อีกด้วย
แต่เซี่ยเจิงพูดอย่างรวดเร็วว่า “เจ้ากำลังโกหก ตราพยัคฆ์ฉางโจวที่เว่ยเหยียนสั่งให้เว่ยฉีหลินเอาไปร่วมกับเมิ่งซูหย่วนเป็นของจริง ทำไมตราพยัคฆ์ที่ฉงโจวถึงเป็นของปลอม”
เขาสั่งอย่างเย็นชา “สืออี”
ไม่นานก็มีเสียงมีดคมเฉือนเนื้อดังมาจากห้องทรมาน อวี๋เป่าเอ๋อร์ตะโกนเรียก “ท่านแม่” และเนื้ออีกชิ้นก็ถูกโยนเข้าไปในกรงเหล็กเพื่อให้หมาป่ากิน
ดูเหมือนว่าสองแม่ลูกที่ปลอมตัวเป็นอวี๋เฉียนเฉียนก็อยู่ที่นี่เพื่อดูการลงทัณฑ์ ทั้งสองก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่พักหนึ่ง เสียงร้องอันแหลมคมของสตรีและเด็กดังก้องไปทั่วคุกใต้ดิน ทำให้แก้วหูของผู้คนเจ็บปวด
พ่อบ้านชรากังวลมากจนโขกศีรษะลงกับพื้นและในไม่ช้าก็เห็นเลือด เขาพูดอย่างโศกเศร้า “อย่าเฉือนอีกเลย อย่าเฉือนอีกเลย! สิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง ข้าเป็นเพียงพ่อบ้านในจวน ไม่รู้เรื่องราวหลังจากนั้น หลังจากที่เว่ยฉีหลินถูกจับเขาก็สบโอกาสและหลบหนีไป หลังจากนั้นไม่นานข่าวความพ่ายแพ้ของจิ่นโจวก็มาถึงและราชสำนักก็ตัดสินลงโทษแม่ทัพเมิ่งโดยกล่าวโทษความล้มเหลวของและความพ่ายแพ้ของจิ่นโจวเป็นเพราะการขนส่งเสบียงอาหาร……”
พ่อบ้านชราร้องไห้อย่างขมขื่น “ถึงตอนนั้นเองท่านอ๋องจึงทราบว่าเว่ยฉีหลินมาระดมกองกำลังด้วยตราพยัคฆ์ เพราะสถานการณ์เร่งด่วนของจิ่นโจวจริงๆ แต่อย่างไรก็ตามในตอนนั้นท่านอ๋องไม่แน่ใจว่าแม่ทัพเมิ่งได้ไปเมืองหลัวจริงๆ หรือไม่ แม้ว่าจะมีจดหมายส่วนตัวจากเว่ยเหยียน แต่ก็ไม่มีรับสั่งจากฝ่าบาทด้วยซ้ำ และตราพยัคฆ์ที่ใช้ในการระดมกำลังนั้นก็เป็นของปลอม ท่านอ๋องจะกล้าทำอะไรบุ่มบ่ามได้อย่างไร”
“หลังจากการล่มสลายของจิ่นโจว ท่านอ๋องก็ตำหนิตัวเองและรีบนำกองทัพของเขาไปเสริมกำลังเมืองที่อยู่ด้านล่างจิ่นโจว ซึ่งขัดขวางแรงผลักดันอย่างล้นหลามของกองทัพเป่ยเจวี๋ย ท่านอ๋องต้องการกลับเมืองหลวงหลังสงครามคลี่คลายเพื่อขอรับโทษ แต่ไม่นานหลังจากนั้นก็เกิดเพลิงไหม้ในตำหนักตงกง ชายารัชทายาท พระนัดดารวมทั้งพระชายาทรงสิ้นพระชนม์ และใบหน้าของคุณชายใหญ่ส่วนใหญ่ล้วนถูกไฟเผา……”
เมื่อพ่อบ้านชราพูดเช่นนี้ เขาก็ยิ่งเป็นทุกข์มากขึ้นเรื่อยๆ แทบร้องไห้ทุกคำพูด “องค์รัชทายาททรงสิ้นพระชนม์ องค์ชายสิบหกก็ทรงสิ้นพระชนม์ จู่ๆ ก็เกิดเพลิงไหม้อย่างกะทันหันในตำหนักตงกง ท่านอ๋องจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าพระชายาและคุณชายใหญ่ถูกผลักดันจนได้รับผลกระทบจากการต่อสู้เพื่อแย่งชิงบัลลังก์ของพระนัดดา!”
“หากเป็นจริงดังที่เว่ยเหยียนกล่าวในจดหมายว่าฮ่องเต้ผู้ล่วงลับต้องการปกป้องจิ่นโจวและช่วยเหลือองค์ชายสิบหก ดังนั้นจึงทรงคิดกลยุทธ์นี้ขึ้นมา จึงสั่งให้แม่ทัพเมิ่งไปที่เหมืองหลัวและให้ท่านอ๋องมาขนส่งเสบียงอาหาร เหตุใดพระองค์จึงทรงนำตราพยัคฆ์ของปลอมมาระดมกำลังทหาร หรือว่าตราพยัคฆ์ถูกคนที่มีเจตนาสับเปลี่ยน จึงทำให้ท่านอ๋องไม่ได้ส่งกำลังทหารไปและทำให้เกิดโศกนาฏกรรมในจิ่นโจว?”
ยิ่งฝานฉางอวี้ฟังมากเท่าไร มือและเท้าของนางก็ยิ่งรู้สึกเย็นชามากเท่านั้น และจิตใจของนางก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อย นางถามว่า “เมื่อราชสำนักสรุปว่าความพ่ายแพ้ของจิ่นโจวนั้นเป็นความผิดของแม่ทัพเมิ่ง ฉางซิ่นอ๋องไม่เคยคิดที่จะเปิดเผยเรื่องนี้เลยหรือ?”
พ่อบ้านชราน้ำตาไหลและพูดว่า “ท่านอ๋องยังไม่ได้มีตำแหน่งในตอนนั้น หลังจากนำทัพไปกำจัดชาวเป่ยเจวี๋ยและลงไปทางใต้พระองค์จึงได้ตำแหน่งแม่ทัพ แต่แม้ว่าเขาจะได้กลายเป็นแม่ทัพแล้ว เขาจะทำยังไงเพื่อสู้กับผู้ที่วางแผนทั้งหมดนี้ หากเว่ยฉีหลินยังอยู่ในมือของท่านอ๋อง อาจมีหลักฐานส่วนตัวที่สามารถทำให้เว่ยฉีหลินสามารถระบุตัวเว่ยเหยียนได้ แต่ทางเมืองหลวงกลับปฏิเสธโดยตรงว่าพวกเขาได้ส่งคนไปที่ฉงโจวเพื่อระดมกำลัง แม้ว่าแม่ทัพเมิ่งจะไปที่เมืองหลัว ก็บอกว่าแม่ทัพเมิ่งไปโจมตีเมืองหลัว เพียงเพราะเขาต้องการความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ ไม่มีหลักฐานอะไรที่จะเปิดเผยความจริงให้ใต้หล้าได้รับรู้”
ดังนั้น……
เว่ยเหยียนสับเปลี่ยนตราพยัคฆ์ฉงโจวหรือ?
เขาแอบใช้พระสนมที่มีความสัมพันธ์กับเขา และยังวางแผนปลงพระชนม์องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและองค์ชายสิบหก เพียงเพื่อผูกขาดอำนาจเหรอ?
เว่ยเหยียนต้องการตามล่าบิดามารดาของนางเพราะพวกเขาเป็นพยานที่สามารถกล่าวหาเขาในความผิดทั้งหมดได้?
แม้ว่านางจะเดาความจริงต่างๆ ได้แล้ว แต่ทันทีที่นางเปิดใจออกมาจริงๆ ฝานฉางอวี้ก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดในศีรษะของนาง ความรู้สึกเย็นชาและหายใจไม่ออกปกคลุมนาง ทำให้นางรู้สึกไร้พลังแม้ว่านางอยากจะตะโกนเพื่อระบายมันออกมาก็ตาม
ฝานฉางอวี้ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว และเซี่ยเจิงก็จับข้อมือของนางไว้ กระแสความร้อนที่สม่ำเสมอกระจายจากฝ่ามือของเขาไปยังข้อมือที่เย็นเยียบของนาง ซึ่งแทบจะไม่ทำให้ฝานฉางอวี้สงบลง
น้ำมันในตะเกียงบนช่องวางดูเหมือนจะหมดลง และจุดสว่างบนไส้ตะเกียงก็กลายเป็นจุดที่เล็กเท่ากับเมล็ดถั่ว ทำให้ภายในคุกทั้งหมดมืดลง
แสงสลัวตัดกับใบหน้าสูงของเซี่ยเจิง เขาจับข้อมือของฝานฉางอวี้ด้วยมือเดียว ขนตายาวของเขาถูกพาดไว้ครึ่งหนึ่ง ใบหน้าของเขาสงบมากจนทำให้ผู้คนตื่นตระหนกอย่างอธิบายไม่ได้ “ถ้าเป็นตามที่เจ้าพูด ฉางซิ่นอ๋องซึ่งอยู่อย่างสงบในฉงโจวมาหลายปีก็ก่อกบฏเพื่อลากเว่ยเหยียนออกมา?”
พ่อบ้านชราพยักหน้า “นี่คือสิ่งที่ท่านอ๋องปรารถนา”
เซี่ยเจิงถามต่อ “ฉางซิ่นอ๋องปล่อยข่าวลือเหล่านั้นว่าการสังหารหมู่ที่จิ่นโจวเกี่ยวข้องกับเว่ยเหยียนใช่หรือไม่”
พ่อบ้านชราตอบรับด้วยเสียงสำลัก “ใช่” แล้วยังคงร้องขอความเมตตาต่อไป “ท่านโหว ข้าพูดตามความจริงทุกอย่างแล้ว ได้โปรดปล่อยคุณชายน้อยที่เป็นสายเลือดสุดท้ายเถิด……”
เซี่ยเจิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเย็นชา “ข้าจะถือว่าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง แต่สิ่งที่แม่ทัพอวิ๋นหุยบอกแก่เจ้าก่อนหน้านี้นั้นไม่ใช่เรื่องโกหก คุณชายใหญ่ที่อยู่แบบเงียบๆ ในจวนของพวกเจ้ามาสิบเจ็ดปีไม่ใช่บุตรชายคนโตของสุยทั่ว แต่เป็นพระนัดดาที่ถูกสับเปลี่ยนมา”
พ่อบ้านชราตกตะลึง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผันผวนของชีวิตไม่แสดงอารมณ์อื่นใดนอกจากความสับสนและความตกใจ
เซี่ยเจิงพูดอย่างใจเย็น “ถ้าสุยทั่วซื่อสัตย์และบริสุทธิ์อย่างที่พูดจริงๆ มีบุคคลสำคัญมากมายที่เข้าร่วมงานเลี้ยงในตำหนักตงกงในวันนั้น ทำไมพระชายารัชทายาทจึงเลือกตระกูลสุยเป็นสถานที่หลบภัยสำหรับพระนัดดา และทำไมพระนัดดาถึงได้สังหารสุยหยวนชิงและพระชายาฉางซิ่นอ๋องได้โดยไม่ต้องกระพริบตา และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้คิดถึงความดีและบุญคุณของตระกูลสุยเลย”
สายตาของเขาจ้องมองไปที่พ่อบ้านชราอย่างใจเย็น โดยไม่มีเจตนาฆ่า แต่มันทำให้พ่อบ้านชราตัวสั่นไปทั้งตัว และพูดทั้งน้ำตาไหลอาบหน้า “ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร……”
เซี่ยเจิงกลับมาจ้องมองเขาและพูดอย่างใจเย็น “ลองคิดดูสิว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น เจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่า? ท้ายที่สุด คุณชายใหญ่ที่เจ้าสาบานว่าจะจงรักภักดีใช้ตระกูลสุยเป็นกระดานเพื่อล้างแค้นเว่ยเหยียน หลังจากนั้นเขาก็ไปพึ่งพาตระกูลหลี่เพื่อแย่งชิงบัลลังก์มังกร ทุกคนดีใจที่เว่ยเหยียนล้มลง แต่ครอบครัวของสุยทั่วกลับถูกเขาหลอกจนตาย เจ้าอ้างว่าภักดีต่อตระกูลสุย แต่เจ้าไม่ต้องการแก้แค้นหรือ?”
พ่อบ้านชราสับสนกับข่าวนี้มาก เขาคิดว่าฝานฉางอวี้ได้ร่วมมือกับจ้าวสวิน เพื่อหลอกลวงเขาเกี่ยวกับสิ่งที่นางเคยพูด
ในขณะนี้ เขาได้รู้ทุกอย่างชัดเจนแล้ว หลังจากฟังคำพูดของเซี่ยเจิงก็ไม่มีอารมณ์อื่นใดบนใบหน้าชราของเขา ยกเว้นความโศกเศร้าและความสิ้นหวัง
เซี่ยเจิงไม่พลาดการเปลี่ยนแปลงของอารมณ์แม้แต่น้อยบนใบหน้าของชายชรา เมื่อเห็นว่าเขาไม่รู้เรื่องจริงๆ เขาจึงจับข้อมือของฝานฉางอวี้และค่อยๆ ออกจากคุกใต้ดิน ดูเหมือนว่าพ่อบ้านชราจะได้สติแล้ว และนั่งคุกเข่าอยู่ในห้องขัง ร้องไห้อย่างขมขื่น
ใบหน้าของฝานฉางอวี้ก็หนักอึ้งมากเช่นกัน
ด้านนอกห้องขังเป็นห้องทรมาน อวี๋เป่าเอ๋อร์และเซี่ยสืออียืนอยู่ในจุดบอดของกำแพงทางซ้ายและขวา มีเนื้อหมูสดๆ หลายชิ้นอยู่ในถาดบนโต๊ะ
ชิ้นเนื้อที่ถูกโยนเข้าไปในกรงตรงข้ามกับหมาป่าถูกหยิบออกจากถาด
อวี๋เป่าเอ๋อร์ให้ความร่วมมือกับเสียงกรีดร้อง สองแม่ลูกอวี๋เฉียนเฉียนตัวปลอมถูกขังอยู่ในห้องขังถัดไป เช่นเดียวกับพ่อบ้านชรา พวกเขามองเห็นได้เพียงกรงที่เก็บสุนัขป่าไว้จากมุมมองของห้องขังเท่านั้น เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงกรีดร้องของอวี๋เป่าเอ๋อร์ และเห็นสุนัขป่ากินเนื้อที่เปื้อนเลือด พวกเขาก็คิดว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์ถูกเฉือนเนื้อทั้งเป็น ดังนั้นพวกเขาจึงกรีดร้องด้วยความตกใจ
อวี๋เป่าเอ๋อร์เห็นฝานฉางอวี้และอยากเข้าไปหานาง เมื่อเห็นว่าใบหน้าของนางดูแย่มาก เขาจึงยืนนิ่งและตะโกนออกมาว่า “น้าฉางอวี้”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจและกล่าวว่า “ลำบากเป่าเอ๋อร์แล้ว เจ้าออกไปเล่นกับฉางหนิงก่อนเถอะ”
อวี๋เป่าเอ๋อร์เหลือบมองฝานฉางอวี้อย่างเป็นกังวล จากนั้นมองไปที่เซี่ยเจิงที่อยู่ข้างๆ นาง และในที่สุดก็ติดตามเซี่ยสืออีออกจากคุกใต้ดินไป
หลังจากเวลาผ่านไปนานฝานฉางอวี้ยังคงรู้สึกอึดอัด มีโต๊ะน้ำชาละเก้าอี้ไท่ซืออยู่ในห้องทรมาน หลังจากที่ฝานฉางอวี้รินชาเย็นให้ตัวเองแล้ว นางก็สงบลงเล็กน้อยเมื่อนางยกมือขึ้นเพื่อรินถ้วยที่สอง เซี่ยเจิงก็จับมือนางและถือกาน้ำชาไว้
“ฉางอวี้” เสียงของเขาทุ้มลึก และฝ่ามือใหญ่ที่หลังมือของนางก็กุมมือของนางไว้จนมิด ราวกับจะให้กำลังใจนาง “ถ้ารู้สึกไม่สบายใจก็ร้องไห้ออกมาเถอะ”
นับตั้งแต่ที่นางได้ยินความจริงเกี่ยวกับความล้มเหลวของบิดาในการเคลื่อนย้ายกองทหารไปช่วยเหลือจนถึงขณะนี้ ฝานฉางอวี้ค่อนข้างสงบ ยกเว้นสีหน้าของนางที่ซีดเล็กน้อย
นางเงยหน้าขึ้นและมองดูเซี่ยเจิงด้วยดวงตาที่แข็งกร้าวของนาง แต่นางก็ไม่ได้ร้องไห้ นางเพียงแต่พูดกับเขาว่า “ท่านตาและท่านพ่อของข้าล้วนถูกใส่ร้าย”
ในอดีตนางไม่มีหลักฐานและไม่สามารถพูดเรื่องนี้กับเขาได้อย่างหนักแน่นและจริงจัง แต่ตอนนี้นางทำได้
เสียงของนางหนักแน่นมาก แต่เซี่ยเจิงรู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างอธิบายไม่ได้
เขาผลักนางเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างแรง “ข้าขอโทษ”
เขาขอโทษ เห็นได้ชัดว่านางต้องทนมามากพอๆ กับเขา แต่เขาไม่ได้รอจนกว่าความจริงที่แท้จริงจะปรากฏ ดังนั้นนางจึงทนมาเพียงลำพัง
ฝานฉางอวี้ขจัดความแข็งกร้าวในดวงตาของนาง และกำมือแน่นที่ข้างลำตัว “ข้าจะชะล้างความคับข้องใจในช่วงสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาเพื่อท่านตาและท่านพ่อของข้า”
นับตั้งแต่นางได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของนาง นางก็คิดเรื่องนี้มาตลอด แต่ในขณะนั้นนางไม่มีหลักฐานใดๆ
นางบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจว่าไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหนนางก็ต้องเดินไปตามเส้นทางนี้ต่อไป
ตอนนี้นางมีหลักฐานที่หักล้างไม่ได้ซึ่งพิสูจน์สิ่งที่นางยืนกรานมาโดยตลอด และเป็นก้าวสำคัญที่เข้าใกล้เป้าหมายนั้นมากขึ้น นางก็จมอยู่กับสถานการณ์ต่างๆ
มีสิทธิ์อะไร
สำหรับความปรารถนาอันเห็นแก่ตัวของเขา เว่ยเหยียนได้ตีตราท่านตาของนางมาสิบเจ็ดปีแล้ว!
หากนางไม่สามารถแก้ไขความคับข้องใจของท่านตาของนางได้ เขาก็จะกลายเป็นคนบาปไปตลอดกาล!
หลายพันปีต่อมาเขายังคงถูกตำหนิโดยคนรุ่นต่อๆ ไป
นั่นคือผู้ภักดีที่ต่อสู้เพื่อต้าอินมาเกือบทั้งชีวิต!
เนื่องจากฉางซิ่นอ๋องไม่กล้าทำเรื่องใหญ่เรื่องนี้ เว่ยเหยียนจึงเมินเฉยและปล่อยให้บิดามารดาของนางหลบหนีและใช้ชีวิตอย่างลับๆ เป็นเวลาสิบหกปี
และเพราะฉางซิ่นอ๋องก่อกบฏและหยิบยกเหตุการณ์เก่าๆ ขึ้นมาอีกครั้ง เว่ยเหยียนกลัวว่าบิดามารดาของนางจะยืนหยัดเป็นพยาน ดังนั้นเขาจึงต้องการสังหารบิดามารดาของนางไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม!
เป็นเรื่องยากที่ฝานฉางอวี้จะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของนางได้ แต่ในขณะนี้นางรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความขุ่นเคืองและความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจของนาง ราวกับม้าป่าที่วิ่งอย่างดุเดือด ไหลเข้าสู่แขนขาของนางพร้อมกับเลือด กระตุ้นช่องว่างของกระดูก ทำให้ข้อต่อในมือของนางแตก
ฝ่ามือใหญ่ของเซี่ยเจิงที่อยู่บนหลังมือของนางไม่เคยหายไปเลย และพูดว่า “นี่คือความแค้นของเจ้า และมันก็เป็นความแค้นของข้าด้วย”
ฝานฉางอวี้หายใจเข้าลึกๆ ระงับอารมณ์ที่รุนแรงในใจ เงยหน้าขึ้นมองแล้วถามเขาว่า “เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป?”
ในขณะนี้เซี่ยสืออีรีบเข้าไปในคุกใต้ดินพร้อมกับอวี๋เป่าเอ๋อร์และฉางหนิง สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนักและตื่นตระหนก เมื่อเขาเห็นคนสองคนกอดกัน เขาก็ไม่มีเวลาที่จะหลีกเลี่ยงมัน เขารีบลดสายตาลงและพูดว่า “ท่านโหว แย่แล้ว กองพันทหารราบห้ากองพันมาล้อมจวนเซี่ยไว้แล้วขอรับ!”
เมื่อเซี่ยสืออีเข้ามาพร้อมกับเด็กสองคน ฝานฉางอวี้ก็ดีดตัวออกห่างจากเซี่ยเจิงอย่างรวดเร็ว เมื่อนางได้ยินสิ่งนี้ นางก็ไม่สนใจเรื่องนี้ด้วยซ้ำ และคิ้วของนางก็เลิกขึ้นอย่างรุนแรง
เขากล้าที่จะล้อมจวนของเซี่ยเจิงอย่างเปิดเผย หากไม่ใช่ความตั้งใจของฮ่องเต้ อาจมีบางคนกำลังจะกบฏ และพวกเขากลัวว่าเซี่ยเจิงจะขัดขวาง จึงมีความคิดริเริ่มเช่นนี้
นางมองไปที่เซี่ยเจิง แต่เซี่ยเจิงก็ไม่แปลกใจมากนักและพูดว่า “ราชครูหลี่ สุนัขจนตรอกผู้นี้ลงมือเร็วเกินไปแล้ว”
เขาสั่งเซี่ยสืออีอย่างใจเย็น “พาเด็กสองคนออกจากเมืองผ่านทางลับก่อน”
จากนั้นเขาก็มองไปที่ฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้เลิกคิ้วและพูดด้วยความกล้าหาญและความมุ่งมั่นที่ไม่สามารถควบคุมได้ “ข้าเป็นแม่ทัพที่ประสบความสำเร็จอย่างมากในการรบในสนามรบ และเขาก็เป็นศัตรูของข้าในอีกแง่หนึ่ง อย่าพูดอะไรเพื่อให้ข้าซ่อนตัวแบบนั้น”
รูปลักษณ์ที่เร่าร้อนและมีสีสันของนางนั้นสุกใสกว่าดวงอาทิตย์
ท่าทางที่นางเลิกคิ้วและเงยหน้าขึ้นก็เหมือนกับตะขอที่เกี่ยวเข้ากับหัวใจของเซี่ยเจิง
เขามองดูฝานฉางอวี้อย่างลึกซึ้ง และพูดว่า “ตามข้ามา”