บทที่ 153
ท้ายที่สุดฝานฉางอวี้จำไม่ได้ว่านางหมดสติหรือหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า นางแค่รู้สึกเหมือนมีฝนที่ร้อนชื้นเกาะตัวนางด้วยความงุนงง และนางก็ไม่สามารถกำจัดมันได้ไม่ว่านางจะวิ่งหนีมันในความฝันแค่ไหนก็ตาม
ต่อมาในที่สุดนางก็ตื่นขึ้น และเมื่อลืมตาขึ้น นางก็เห็นว่าท้องฟ้าสดใสและมีเสียงแผ่วเบาอยู่ข้างนอก
“……ตระกูลหลี่เป็นสุนัขจนตรอก และแผนสำรองของเว่ยเหยียนจะไม่ง่ายเช่นนั้น แจ้งกงซุนหยินว่าถึงเวลาออกเดินทางแล้ว”
“ข้าน้อยรับคำสั่ง”
ตามด้วยเสียงฝีเท้าออกไปและเสียงประตูเปิดปิดอีกครั้ง
เมื่อเซี่ยเจิงกลับมาที่ห้อง เขาเห็นว่าฝานฉางอวี้ลุกขึ้นนั่งกอดผ้าห่ม และคิ้วที่ขมวดไว้ก่อนหน้านี้ก็ลดน้อยลง เขาเดินไปนั่งข้างเตียง โดยจับเส้นผมสีดำที่ไหลมาข้างหน้าทัดไว้ที่ด้านหลังหูของนาง การเคลื่อนไหวของเขาเป็นไปอย่างใกล้ชิดและเป็นธรรมชาติ “เจ้าตื่นแล้วเหรอ? มันยังเช้าอยู่ ทำไมเจ้าไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ”
เมื่อคืนลมและหิมะพัดพาไม่หยุด ทำให้วันนี้มีหิมะหนามากในลานบ้าน แต่มีเตาผิงในห้องทำให้ไม่หนาวเลย
เมื่อฝานฉางอวี้ยูลุกขึ้นนั่ง นางพบว่านางสวมเสื้อตัวในที่ไม่พอดีตัว คอเสื้อใหญ่มากจนเลื่อนลงมาที่ไหล่
นางเหลือบมองและเห็นว่ามีรอยจากไหล่ของนางจนถึงแขนทั้งสองข้าง มันช่างน่ากลัวเกินกว่าจะมอง……
ความทรงจำที่วุ่นวายเมื่อคืนนี้กลับมา และนางก็ดึงคอเสื้อกลับอย่างเงียบๆ หลังจากที่เซี่ยเจิงเข้ามาในห้อง นางก็มองเขาซ้ำไปซ้ำมา และสิ่งแรกที่นางถามคือ “เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
มือของเซี่ยเจิงที่กำลังทัดผมของนางยังคงวางอยู่ด้านหลังหูของนางและใกล้กับคอของนาง เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาสีดำคู่หนึ่งก็จ้องมองนางอย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็คว้าหลังคอของนางแล้วดึงนางเข้ามาใกล้ และจูบนางสองครั้งที่ริมฝีปาก แล้วกระซิบ “ทำไม เจ้าเจ็บปวดหรือ?”
ฝานฉางอวี้มองเขาอย่างสงบด้วยดวงตาดำขาวคู่หนึ่งที่ชัดเจน “เจ้าทนไม่ไหวจนอาเจียนเป็นเลือดเมื่อคืนนี้……”
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะชอบสัมผัสนางมาก เขาค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วลูบหลังคอของนางเบาๆ แล้วถามว่า “ถ้าข้าไม่อาเจียนออกมาเป็นเลือด เจ้าจะยังตามใจข้าแบบนี้อยู่ไหม?”
ประสบการณ์ที่นางหมดสติไปในตอนท้ายนั้นน่าอับอายเกินไป ฝานฉางอวี้รู้สึกว่ามันเป็นความอัปยศอดสูเพราะความแข็งแกร่งทางกายภาพของนางด้อยกว่าของเขา นางก้มหน้าลงด้วยความลำบากใจและเปลี่ยนหัวข้อ “ข้าหิวนิดหน่อย”
เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ ดวงตาของเซี่ยเจิงก็เป็นประกายแวบผ่านเข้ามา และเขาก็พูดว่า “ในครัวกำลังเตรียมอาหารอยู่ ข้าสั่งให้คนนำมาส่งแล้ว”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า แต่เซี่ยเจิงไม่ได้ออกไป แต่เขานั่งอยู่หน้าเตียง คว้าสองมือของนางมาทาบริมฝีปากแล้วจูบ เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังมาก “ให้เจ้าติดตามข้าเช่นนี้ สุดท้ายก็เป็นข้าที่ปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี เมื่อเรื่องทุกอย่างจบลง ข้าจะจัดงานแต่งงานที่ไม่มีใครเทียบได้ให้เจ้า”
หลังจากผ่านอะไรมามากมาย ไม่ว่าฝานฉางอวี้จะมีจิตใจที่ยิ่งใหญ่หรือไม่สนใจมากนักเกี่ยวกับมารยาททางโลก และจริงๆ แล้วนางก็ไม่สนใจคำสัญญาของเซี่ยเจิงที่มีต่อนางมากนัก
แต่เมื่อเขาพูดกับนางอย่างจริงจัง ระลอกคลื่นก็ปรากฏขึ้นในใจนางราวกับก้อนกรวดถูกโยนลงไป
ความรู้สึกของการถูกทะนุถนอมและความรักนี้ทำให้นางรู้สึกว่าแม้ว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอันตรายและทะเลเพลิง แต่นางก็ไม่กลัวที่จะเดินไปกับคนที่อยู่ข้างหน้านาง
ดังนั้นนางจึงจับศีรษะของเซี่ยเจิง โน้มตัวและจูบที่หน้าผากของเขา ใบหน้าของนางแดง แต่ดวงตาของนางสดใสและชัดเจน “เจ้าไม่ได้ปฏิบัติต่อข้าไม่ดี ข้าจะแต่งงานกับเซี่ยเจิง ส่วนเหยียนเจิ้งแต่งเข้าเป็นสามีข้าแล้ว”
เมื่อเห็นว่าเซี่ยเจิงยังคงเงียบอยู่ นางก็หน้าแดงเล็กน้อยและจ้องมองเขา “เรายังไม่ได้หย่ากัน เว้นแต่เจ้าต้องการปฏิเสธ”
เซี่ยเจิงจับข้อมือของนางไว้แน่น และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็เงยหน้าขึ้นมาถามนางว่า “เจ้ายังเจ็บอยู่หรือเปล่า?”
ในตอนแรกฝานฉางอวี้ตกใจมาก เมื่อนางตระหนักถึงสิ่งที่เซี่ยเจิงถาม ปลายหูของนางก็แดงก่ำและไล่เขาออกไป “ออกไป!”
เซี่ยเจิงไม่โกรธแม้ถูกตี เขาจับมือนาง ผลักนางเข้าไปในผ้าห่มแล้วจูบนางแรงๆ สักพัก จากนั้นเขาก็คว้ามือที่กำแน่นของนางไว้แล้วจูบที่ริมฝีปากของเขา เขาไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มและความสุขไว้ที่มุมตาและคิ้วของเขาได้ “หลังทานอาหาร เจ้านอนต่อสักพัก ข้าจะจัดการบางอย่างให้เร็วที่สุด และจะส่งเจ้ากลับไปที่จินโจ้วย่วนในภายหลัง”
ฝานฉางอวี้ยังคงหอบหายใจ และเมื่อนางได้ยินเขาพูดถึงสิ่งที่เขาจะจัดวางกำลัง จู่ๆ นางก็นึกถึงบทสนทนาที่นางได้ยินข้างนอกตอนที่นางเพิ่งตื่นนอน
นางถามว่า “มีอะไรเกิดขึ้นกับตระกูลหลี่งั้นหรือ?”
รอยยิ้มบนริมฝีปากของเซี่ยเจิงนั้นเย็นชามาก “เขาเพิ่งตกหลุมพรางอุบายของเว่ยเหยียน”
“ที่ปรึกษาที่ตระกูลหลี่จัดเตรียมไว้เพื่อกล่าวหาว่าเว่ยเหยีนสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มกบฏนั้นแต่เดิมเป็นคนของเว่ยเหยียน ในระหว่างการพิจารณาคดีครั้งสุดท้าย จู่ๆ เขาก็กลับคำสารภาพของเขาและบอกว่าตระกูลหลี่เป็นผู้ยุยงให้เขาทำทุกอย่างนี้ และยังให้หลักฐานการติดต่อทางจดหมายอีกด้วย”
ใบหน้าของฝานฉางอวี้เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แน่นอนว่านางรู้ดีว่าการป้องกันของศาลต้าหลี่นั้นเข้มงวดเพียงใดหลังจากการปล้นคุกครั้งนั้น
ในตอนแรกราชครูหลี่คิดว่าเว่ยเหยียนต้องการฆ่าพยาน เนื่องจากมีคนของเว่ยเหยียนในศาลต้าหลี่ ตระกูลหลี่ครอบครองกรมอาญาตะวันตกเพียงแห่งเดียว ราชครูหลี่กลัวว่าเว่ยเหยียนจะปล้นคุกสังหารพยาน ดังนั้นเขาจึงผลักดันให้กองทหารจากสำนักตรวจการไปประจำการในศาลต้าหลี่ และยังย้ายกองพันทหารราบห้ากองพันไปเฝ้าศาลต้าหลี่
ตอนนี้ที่ปรึกษากลับคำสารภาพของเขาแล้ว อาจกล่าวได้ว่าการกระทำก่อนหน้านี้ของราชครูหลี่เป็นการขุดหลุมฝังตัวเอง
นางพูดว่า “เจ้าพูดก่อนหน้านี้ว่าตระกูลหลี่เป็นสุนัขจนตรอก นี่เป็นเพราะเหตุนี้หรือเปล่า”
เซี่ยเจิงพยักหน้าและกล่าวว่า “เมื่อคืนนี้เซี่ยซานนำคนไปปล้นคุกที่ศาลต้าหลี่ พวกเขาบังเอิญพบกับคนของตระกูลหลี่ที่ผลักผู้คุมกองพันทหารราบห้ากองพันออกไปนอกศาลต้าหลี่ด้วยความตั้งใจที่จะโจมตีที่ปรึกษา พวกเขาทำลายแผนของตระกูลหลี่โดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ตระกูลหลี่ล้มเหลวในการสังหารคนและทำลายหลักฐาน จากนี้ไปเขาทำได้เพียงต่อสู้จนตัวตายเท่านั้น”
ฝานฉางอวี้ตกใจมาก “มือของเว่ยเหยียนอยู่ลึกเกินไป”
นางขมวดคิ้วและพูดว่า “เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าตระกูลหลี่กำลังวางแผนต่อต้านเขา และเขาจงใจทิ้ง ‘จุดอ่อน’ ไว้กับฉีหมินเพื่อล่อให้ตระกูลหลี่งับเหยื่อ”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตายาวของเขาลดลงเล็กน้อย และน้ำเสียงของเขาก็เย็นชาและประชดประชัน “เขาไม่ได้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้วหรือ?”
ฝานฉางอวี้จับมือเขาแล้วพูดว่า “คนของเจ้าได้ลักพาตัวพ่อบ้านของจวนฉางซิ่นอ๋องมาแล้ว เมื่อได้ข้อมูลจากปากของเขา เราอาจสามารถค้นพบความจริงได้ว่าเว่ยเหยียนและฉางซิ่นอ๋องทำอะไรในตอนนั้น ตาข่ายสวรรค์ ห่างแต่ไม่รั่ว[1] เราจะค้นหาหลักฐานเพื่อลงโทษเขาได้เสมอ”
เซี่ยเจิงมองดูนางจับมือเขาไว้แน่น ความขุ่นเคืองและความโกรธที่คงอยู่ในใจของเขาก็หายไปเล็กน้อย และเขาก็พูดเบาๆ ว่า “ดี”
หลังทานอาหาร ฝานฉางอวี้ก็ไม่เกียจคร้านเช่นกัน นางไปที่ห้องขังส่วนตัวของจวนเซี่ย เพื่อสอบปากคำพ่อบ้านตระกูลสุยพร้อมกับเซี่ยเจิง
ตอนแรกพ่อบ้านก็เข้มงวดมากไม่ยอมพูดอะไรเมื่อถูกถาม เขาแค่แกล้งทำเป็นบ้าและโง่
ต่อมาเซี่ยเจิงสั่งให้คนพาจ้าวสวินและสองคนแม่ลูกเข้ามา เขาเห็นว่าการแกล้งทำเป็นบ้าและทำตัวโง่เขลาไม่มีผลอะไร แม้ว่าหลานชายของเขาจะเป็นจุดอ่อนของเขา แต่เขาก็ยังปฏิเสธที่จะพูดอีก
เซี่ยเจิงสั่งให้คนทรมานเขา แต่ชายชรากลับโกรธมากจนเขาอยากจะกัดลิ้นและฆ่าตัวตายมากกว่าสารภาพความจริงของฉางซิ่นอ๋องซึ่งทำให้ฝานฉางอวี้ประหลาดใจจริงๆ
เซี่ยเจิงตระหนักดีถึงเรื่องนี้ ชายชรามีสุขภาพไม่ดี และหากเขาถูกทรมานอีกครั้ง เขาอาจจะต้องตาย ดังนั้นเขาจึงเริ่มโจมตีจิตใจของเขาแทน
ไฟในเตาอั้งโล่ส่องสว่างทั่วทั้งคุกที่มืดและชื้น เซี่ยเจิงนั่งบนเก้าอี้ไท่ซื่อ และหยิบชาร้อนที่องครักษ์ด้านข้างมอบให้ เขาปาดมันสองครั้งด้วยฝาถ้วยและพูดอย่างไม่เป็นทางการ “บุตรชายของเจ้าถูกทุบตีจนตายในศาล ข้าเองก็ไม่ชอบให้มือของข้าเปื้อนเลือดของเด็ก แต่ความอดทนของข้ามีจำกัด หากเจ้ายังโง่เขลาขนาดนี้ คนรอบตัวของข้าล้วนเป็นปรมาจารย์ของการลงทัณฑ์เลาะกระดูก พวกเขาจะเฉือนเนื้อของหลานชายของเจ้าออกทีละชิ้นแล้วนำไปเลี้ยงสุนัข ข้ารับประกันได้ว่าเมื่ออวัยวะถูกตัดออกเขาจะยังมีชีวิตอยู่และสามารถส่งเสียงร้องไห้และเรียกเจ้าว่า” ท่านปู่ “ได้”
หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองชายชราที่อยู่ตรงข้ามเขาอย่างไม่แยแสในควันที่ลอยขึ้นมาจากถ้วยชา
เมื่อหญิงที่อุ้มเด็กได้ยินคำพูดของเซี่ยเจิง นางก็ตกใจมากจนเป็นลม เด็กที่อยู่ข้างๆ นางยังคงร้องไห้และเรียก “ท่านแม่” และ “ท่านปู่” เหมือนกับเสียงเรียกเด็กๆ ของลูกแกะที่กำลังจะถูกฆ่า ซึ่งทำให้หัวใจของผู้คนกระชับขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเพื่อที่จะฝ่าแนวป้องกันทางจิตใจของชายชรา ภัยคุกคามเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ดังนั้นนางจึงบังคับตัวเองให้นั่งบนเก้าอี้ไท่ซื่อข้างๆ เขา และมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา
ชายชราเห็นหลานชายของเขานอนอยู่บนพื้นร้องไห้ และพยายามเขย่าแม่ของเขา เขาเสียใจมากจนน้ำตาไหล แต่เขาพูดเพียงว่า “เป็นปู่ผิดต่อเจ้า ปู่ผิดต่อเจ้า แต่ปู่ช่วยไม่ได้……”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงอย่างไม่อดทนและตะโกนออกมาว่า “สืออี”
เซี่ยสืออีทำท่าทางออกไปข้างนอก และในไม่ช้าองครักษ์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับสุนัขป่าที่ดุร้ายสองสามตัวที่น้ำลายไหลเมื่อเห็นเด็กอยู่ข้างใน จากนั้นพวกมันก็เริ่มเห่า ทำให้เด็กน้อยกรีดร้องและร้องไห้ออกมา
ดวงตาของชายชราซึ่งร่างกายเปื้อนไปด้วยเลือดหลังจากถูกทรมานเต็มไปด้วยน้ำตา และเขาโค้งคำนับต่อเซี่ยเจิง “เด็กไร้เดียงสา ท่านให้เขาจากไปอย่างสงบเถิด ท่านอ๋องปฏิบัติต่อข้าด้วยความเมตตาอย่างยิ่ง หากไม่มีท่านอ๋อง ครอบครัวของข้าก็คงจะตายไปนานแล้ว ข้าช่วงชิงเวลาของข้ามาจากราชานรกมาหลายสิบปีแล้ว และสาบานว่าจะไม่ทรยศต่อท่านอ๋อง!”
สุนัขป่าที่องครักษ์จับไว้เกือบจะกัดเด็ก แต่ชายชราปฏิเสธที่จะเปิดปาก ยกเว้นการร้องไห้และโน้มตัวขอร้องเพื่อให้เด็กตายอย่างสงบ
ฝานฉางอวี้มองไปที่เซี่ยเจิง เซี่ยเจิงทำท่าทาง และองครักษ์ก็ดึงสุนัขหมาป่าที่พยายามจะกระโจนไปข้างหน้าถอยกลับ
ฝานฉางอวี้กล่าวกับชายชรา “เจ้าภักดีต่อสุยทั่วใช่หรือไม่ แต่คนที่เจ้าภักดีในตอนนี้ไม่ใช่บุตรหลานของสุยทั่ว เจ้าไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นว่าบ้าหรือโง่กับข้า คนที่เสียชีวิตในจี้โจวไม่ใช่สุยหยวนฮวายตัวจริง ไม่เช่นนั้นเจ้าคงไม่ให้ลูกสะใภ้และหลานชายของเจ้าแกล้งปลอมตัวเป็นอนุและบุตรชายของเขา”
ชายชราหยุดร้องไห้และจ้องมองไปที่ฝานฉางอวี้ “ประโยคก่อนหน้าของท่านหมายความว่าอย่างไร?”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเซี่ยเจิงแล้วพูดกับชายชรา “ข้าหมายถึงแมวดาวสับเปลี่ยนองค์ชาย[2] เมื่อสิบเจ็ดปีก่อนมีเหตุการณ์เพลิงไหม้ในตำหนักตงกง พระชายาฉางซิ่นอ๋องและบุตรชายของนางก็ได้รับเชิญไปที่ตำหนักตงกงเช่นกัน ผู้ที่เสียชีวิตในกองเพลิงคือสุยหยวนฮวายตัวจริง และผู้ที่รูปร่างหน้าตาถูกเผาคือพระนัดดาแห่งตำหนักตงกง เดิมทีนี่เป็นกลยุทธ์จั๊กจั่นลอกคราบของพวกเขา”
ชายชราดูตื่นตระหนกและดูเหมือนจะไม่เชื่อ เขาพูดซ้ำแล้วซ้ำอีก “เป็นไปได้อย่างไร……เป็นไปได้อย่างไร……”
ฝานฉางอวี้กล่าวต่อ “พระชายาฉางซิ่นอ๋ององค์ปัจจุบันและสุยหยวนชิงก็สิ้นพระชนม์ด้วยน้ำมือของเขาเช่นกัน”
ชายชราก้มลง แต่ทันใดนั้นก็มีแสงที่รุนแรงปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา “พระชายาปลิดชีพตนเองเพื่อปกป้องคุณชายใหญ่ไม่ใช่หรือ? ส่วนซื่อจื่อเขาตายในมือของพวกท่าน! พวกท่านอย่าได้คิดจะแต่งเรื่องหลอกข้าเด็ดขาด ข้าไม่หลงกลหรอก!”
จ้าวสวินพูดขึ้นมา “ข้าสามารถเป็นพยานได้ว่าบุคคลนั้นไม่ใช่คุณชายใหญ่ของจวนฉางซิ่นอ๋องของเจ้า”
ชายชราถ่มน้ำลายใส่เขาโดยตรง “คำพูดของคนทรยศเชื่อถือไม่ได้!”
ความดื้อรั้นของชายชราทำให้ฝานฉางอวี้ปวดศีรษะจริงๆ
หลังจากอยู่ในคุกเป็นเวลานาน ฝานฉางอวี้จึงรู้สึกเบื่อ เมื่อนางและเซี่ยเจิงออกไปสูดอากาศข้างนอก พวกเขาก็เตะหิมะบนพื้นแล้วถอนหายใจ “เขาเป็นคนที่หัวรั้นนัก ข้าควรทำอย่างไรจึงจะสามารถง้างปากของเขาได้”
ในตอนแรก นางก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเซี่ยเจิงไม่บอกชายชราว่าสุยหยวนฮวายเป็นตัวปลอม และเริ่มใช้เด็กข่มขู่เขาแทน
หลังจากทำเช่นนี้ นางก็ตระหนักว่าสำหรับคนดื้อรั้นที่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา พวกเขาจะไม่เชื่อหากไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน
มีหิมะตกบนท้องฟ้าอีกครั้ง และเมฆก็มืดครึ้ม
หิมะที่ตกลงมาตกลงบนเส้นผมของฝานฉางอวี้ เมื่อเซี่ยเจิงยกมือขึ้นเพื่อปัดมันออก เขาก็มองนางด้วยสายตาที่ลดลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ถ้าหากข้าจะใช้พระโอรสของพระนัดดา เจ้าเต็มใจไหม?”
ฝานฉางอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพยักหน้า “ตราบใดที่มันไม่ทำร้ายเป่าเอ๋อร์ ข้าจะขอให้เป่าเอ๋อร์ให้ความร่วมมือ”
ชายชราสามารถเพิกเฉยต่อชีวิตของหลานชายได้ด้วยความภักดีของเขา แต่เขาก็จะไม่มีวันเพิกเฉยต่อความปลอดภัยของอวี๋เป่าเอ๋อร์
หากต้องการง้างปากของเขา ดูเหมือนว่าจะสามารถใช้ได้เพียงแต่เป่าเอ๋อร์เท่านั้น
ในช่วงบ่ายของวันนั้น ฝานฉางอวี้แอบกลับไปที่จินโจ้วย่วนเพื่อไปรับอวี๋เป่าเอ๋อร์ ฉางหนิงไม่ได้เจอนางทั้งวัน เมื่อนางเห็นว่าฝานฉางอวี้พาอวี๋เป่าเอ๋อร์ออกไปโดยไม่พานางไปด้วย นางก็รู้สึกเสียใจทันทีและน้ำตาไหลรินออกมา
ฝานฉางอวี้ทำอะไรไม่ถูกและไม่สามารถโน้มน้าวฉางหนิงได้ไม่ว่านางจะพยายามแค่ไหนก็ตาม นางคิดว่าจวนของเซี่ยเจิงนั้นปลอดภัย และไม่น่าจะมีปัญหาใดๆ หากนางพาฉางหนิงไปด้วย หลังจากแจ้งให้ป้าจ้าวทราบแล้วโดยอ้างว่าจะพาเด็กทั้งสองออกไปเดินเล่น พวกเขาก็ออกจากจินโจ้วย่วน
คาดไม่ถึงว่าสถานการณ์ต่างๆ ที่บังเอิญนี้จะทำให้เด็กทั้งสองคนสามารถหลีกเลี่ยงภัยพิบัติได้
[1] ตาข่ายสวรรค์ ห่างแต่ไม่รั่ว - สวรรค์มีความยุติธรรม ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ
[2] แมวดาวสับเปลี่ยนองค์ชาย - ก็คือการสับเปลี่ยนพระโอรส ถ้าใครเคยดูเปาบุ้นจิ้นจะเคยได้ยิน เดี๋ยวแปะลิ้งให้เผื่อใครสนใจอ่านนะ