บทที่ 152
เมื่อเขามาถึงประตูวัง ฝานฉางอวี้ไม่สามารถขึ้นรถม้าของตระกูลเซี่ยได้อย่างเปิดเผยภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคน
นางส่งเซี่ยเจิงซึ่งอาการแย่ลงเรื่อยๆ ให้กับเซี่ยสืออีที่เดินเข้ามาข้างหน้า เซี่ยสืออีสามารถบอกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเซี่ยเจิงและรีบถาม “ท่านแม่ทัพ นายท่าน นี่มันเกิดอะไรขึ้น……”
สถานการณ์ไม่สู้ดี ดังนั้นฝานฉางอวี้ก็ได้แต่ลดเสียงลงและสั่งว่า “พาเขากลับไปที่จวนทันที แล้วส่งคนไปตามหมอ”
ฝานฉางอวี้ต้องการที่จะดึงมือของนางออกไป แต่เซี่ยเจิงจับข้อมือของนางไว้แน่น เลือดในดวงตาของเขาที่จางหายไปอย่างช้าๆ กลับมา และเมื่อมองแวบแรกเขาก็ดูดุร้ายเล็กน้อยภายใต้แสงไฟจากทางเข้าวังหลวง
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถปล่อยมือของเขาได้ ดังนั้นนางจึงช่วยประคองเขาขึ้นรถม้าและกระซิบกับเขาที่เพลารถ “เจ้าปล่อยข้าก่อน ข้าไม่ทิ้งเจ้า ข้าจะไปสั่งอะไรสักสองคำแล้วจะกลับมา”
คนที่ติดตามฝานฉางอวี้เข้าไปในวังหลวงในคืนนี้ยังคงเป็นเซี่ยอู่ที่ติดตามนางมาตลอดและผ่านความเป็นตายร่วมกัน ตั้งแต่นางเป็นหัวหน้ากอง
จากนั้นเซี่ยเจิงก็ปล่อยมือของเขา เมื่อเขานอนลงบนรถม้า ผมของเขาเปียกโชก และใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็เปื้อนไปด้วยสีแดงบางๆ ใต้เงาไม้ไผ่อันอ่อนนุ่มในรถม้า มีความงามอันน่าตระการตา
ฝานฉางอวี้ลดม่านลงอย่างแรง กระโดดลงจากรถม้าแล้วพูดกับเซี่ยชีว่า “เจ้าไปก่อน”
เซี่ยสืออีเข้าใจอะไรบางอย่างอย่างคลุมเครือและไม่กล้าที่จะรอช้า เขาสะบัดแส้ม้าแล้วออกไป
มีขุนนางจำนวนมากออกจากวังในเวลานี้ และพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าแตกต่างไปเมื่อเห็นฉากนี้
ถังเผยอี้ที่เดินออกมา เมื่อเขาเห็นฝานฉางอวี้ เขาก็เข้ามาทักทาย “แม่ทัพฝาน จะกลับไปที่จินโจ้วย่วนด้วยกันหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้อยากไปหาเซี่ยเจิง นางกลัวว่าเมื่อนางไปจินโจ้วย่วนพร้อมกับถังเผยอี้และคนอื่นๆ นางจะไม่สามารถหลบหนีแอบออกมาได้ ขณะที่นางกำลังจะปฏิเสธ นางก็เห็นเฮ่อซิวอวิ๋นขยิบตาให้นาง
รถม้าหลายๆ คันไปทางจินโจ้วย่วน เหล่าขุนนางที่ออกมาทีหลังจึงไม่กล้าพูดอะไร
เซี่ยอู่เห็นฝานฉางอวี้ ช่วยเซี่ยเจิงออกจากวังหลวง ทันทีที่ฝานฉางอวี้ขึ้นรถม้า เขาก็ถามว่า “ท่านแม่ทัพ มีอะไรเกิดขึ้นที่งานเลี้ยงในวังหลวงหรือเปล่าขอรับ?”
ความกังวลของฝานฉางอวี้ตึงเครียดตลอดทั้งคืน และตอนนี้สมองของนางก็รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย นางกดกระดูกคิ้วของนางแล้วพูดว่า “เรื่องมันยาว เจ้ากลับไปที่จินโจ้วย่วนแล้วบอกท่านป้าและคนอื่นๆ ว่าข้าปลอดภัยดี ข้าจะไปที่จวนตระกูลเซี่ย”
นางกังวลเกี่ยวกับอาการของเซี่ยเจิง
เซี่ยอู่เพิ่งกล่าวว่าได้ และทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น
ฝานฉางอวี้ได้ยินคนเรียกนางว่า “น้องสาว” ข้างนอก นางเปิดม่านแล้วมองดู และเห็นรถม้าของถังเผยอี้หยุดอยู่ที่ทางแยกบนถนน
เฮ่อซิวอวิ๋นโผล่ศีรษะออกไปนอกหน้าต่างรถม้าแล้วพูดกับฝานฉางอวี้ว่า “น้องฉางอวี้ แม่ทัพถัง และน้องเหวินฉาง อยากเที่ยวชมเทศกาลโคมไฟวันส่งท้ายปีเก่า น้องฉางอวี้ไปด้วยกันไหม?”
นางเรียกบิดาของเขาว่าท่านลุงเฮ่อจิ้งหยวน และเฮ่อซิวอวิ๋นมักจะถือว่าตัวเองเป็นพี่ชายของนางเสมอ
ไม่ว่าฝานฉางอวี้จะหัวช้าแค่ไหน นางก็ยังเข้าใจว่าถังเผยอี้และคนอื่นๆ กำลังพยายามช่วยนางจากการถูกล้อม
นางกระโดดลงสระไท่เย่คืนนี้เพื่อ ‘ช่วยเหลือ’ เซี่ยเจิง ซึ่งทำให้บรรดาขุนนางวิพากษ์วิจารณ์อย่างแน่นอน หากนางหายไปเพียงลำพัง ผู้คนย่อมคาดเดาเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่างเสมอ แต่ถ้าไปกับพวกเขา ย่อมสามารถปิดปากผู้คนได้
นางรู้สึกขอบคุณ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะกล่าวขอบคุณ นางจึงพยักหน้าและพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ไปกันเถอะ ตลาดส่งท้ายปีเก่าในเมืองหลวงเป็นฉากตระการตาที่ยิ่งใหญ่ พี่ชายตอนนี้เมื่อท่านคุ้นเคยกับสถานที่แล้ว ต่อไปสามารถพาพี่สะใภ้มาเที่ยวเล่นได้”
เฮ่อซิวอวิ๋นยิ้มแล้วพูดว่า “ดี” แล้วลดม่านรถลง
……
ลมเหนือกำลังพัดหิมะโปรยปรายไปทั่วท้องฟ้าและเหมือนกับมันกำลังร่ายรำไปตามถนนที่เต็มไปด้วยกลิ่นประทัดและดอกไม้ไฟ
เสียงกีบม้าและล้อที่เหยียบย่ำนั้นชัดเจนเป็นพิเศษ ราวกับว่ามีเงาสีดำผ่านไปมา แสงเทียนในรถม้าทำให้ลมหนาวพัดเข้ามาทางหน้าต่างจนตัวสั่น
ฝานฉางอวี้ช่วยเซี่ยเจิงที่กำลังพิงอยู่บนตั่ง โดยที่มุมปากของเขาถูกกัดและมีเลือดออกอีกครั้งและขมวดคิ้ว “เป็นยังไงบ้าง?”
เซี่ยเจิงหายใจราวกับถูกไฟแผดเผา หลังจากที่เขาลืมตาที่แดงฉานมองบุคคลนั้นอย่างชัดเจน เขาก็ยกมือขึ้นเพื่อจับหลังคอของนางและปิดผนึกริมฝีปากของนางด้วยการจูบ
พลังของผงกระดูกอ่อนบนร่างกายของเขาดูเหมือนจะค่อยๆ หายไป และแรงที่หลังคอของนางก็รุนแรงมาก และความรุนแรงระหว่างริมฝีปากและฟันของนางก็รุนแรงเช่นกัน ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นและทำได้เพียงอดทน
หลังจากนั้นไม่นาน รถม้าก็หยุด และเซี่ยสืออีก็พูดอย่างกล้าหาญอยู่ข้างนอก “ท่านโหว ถึงแล้วขอรับ”
ฝานฉางอวี้ประคองเซี่ยเจิง โดยรู้สึกถึงความเจ็บปวดเล็กน้อยบนไหล่ของนางจากฟันเขี้ยวของเขา นางจึงกำเสื้อผ้าของเซี่ยเจิงให้แน่นด้วยนิ้วทั้งห้าของนาง จนปรากฏสีชมพูอ่อนบนใบหน้าของนาง และนางก็เม้มริมฝีปากแน่นกับความรู้สึกแปลกๆ ที่พุ่งผ่านร่างกายของนางเนื่องจากการจูบของเขา
“จอดรถม้าเข้าทางมุมประตู อย่ารบกวนคนอื่นในจวน”
ดวงตาของเซี่ยเจิงพร่ามัวและเสียงของเขาก็แหบแห้ง
หลังจากได้รับคำสั่ง เซี่ยสืออีก็หันหลังกลับอย่างรวดเร็วและขับรถไปที่มุมประตู หลังจากแสดงตราประจำตัวของเขาแล้ว บ่าวรับใช้ของจวนตระกูลเซี่ยก็เปิดประตูและรถม้าก็เข้าไปในจวนเงียบๆ และหยุดที่หน้าลานหลัก
เซี่ยสืออีไปตามหมอประจำจวน หลังจากที่ฝานฉางอวี้สงบลงเล็กน้อย และช่วยเซี่ยเจิงลงจากรถม้า
ทันทีที่นางเข้าไปในห้อง นางก็ถูกเซี่ยเจิงกดลงที่ประตู เขาจูบและกัดไหล่และคอของนางอย่างสุ่มๆ การหายใจของเขาหนักหน่วงและไม่เป็นระเบียบ และเสียงทุ้มต่ำของเขาก็ไม่ชัดเจนอีกต่อไป “ฉางอวี้ ฉางอวี้……”
เนื้อคอที่เปราะบางของนางถูกกัดด้วยฟันแหลมคม ราวกับว่ามีเชือกรัดอยู่ในเส้นเลือดใต้ผิวหนัง แม้ว่าฝานฉางอวี้จะกัดฟันของนาง แต่การสั่นสะเทือนเล็กน้อยยังคงแผ่ขยายจากด้านล่างของคอไปจนถึงปลายนิ้วของนาง
ดวงตาของนางเต็มไปด้วยชั้นน้ำ และนางไม่ได้พูดอะไรสักคำ นางเพียงจ้องมองไปที่เซี่ยเจิงด้วยความเจ็บปวดและความรำคาญเล็กน้อย ทำให้เชือกที่ไม่มั่นคงในใจของนางขาดหายไปอย่างสมบูรณ์
นางสวมชุดประจำตำแหน่งทหารขุนนางขั้นสาม ที่มีการปักอย่างประณีตและมีคุณภาพเป็นเลิศ แต่เขาฉีกมันเป็นรูขนาดใหญ่ จากนั้นเขาก็พยักหน้าและจูบนาง
แผ่นหลังของฝานฉางอวี้ถูกกดทับกับประตูไม้แกะสลัก เหงื่อหยดลงมาจากคางของเขา และมุมริมฝีปากของเขาก็กลายเป็นสีขาว
นางผลักเขา “อาการบาดเจ็บของเจ้า……กินยาก่อน”
การหายใจของเซี่ยเจิงสั่นคลอนมาก เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นด้วยอย่างไม่คาดคิด ทันทีที่เขาลุกขึ้นยืน เขาก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดและล้มลงด้วยใบหน้าที่ขาวราวกับหิมะ
ฝานฉางอวี้ตกใจและรีบประคองเขา “เซี่ยเจิง เจ้าเป็นอะไรไป?”
นางย้ายเขาไปที่เตียงนอนนุ่มๆ แล้ววางเขาลงบนนั้น นางตะโกนบอกเซี่ยสืออีให้รีบตามหมอมาไวๆ เซี่ยเจิงฉีกเสื้อคลุมที่เปียกครึ่งหนึ่งของนางออก นางไม่เห็นใครเลย นางจึงวิ่งไปที่กล่องเก็บเสื้อผ้าของเขาและพยายามหาชุดของเขาเอามาสวมใส่ หลังจากสวมเสื้อคลุมแขนลูกศรของเขา นางก็พบว่ามันพอดีกับนางโดยไม่คาดคิด
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอาเสื้อคลุมหลายตัวมาเปรียบเทียบ และพบว่าพวกมันก็พอดี
ดูเหมือนว่าเขาจะเตรียมกล่องเสื้อผ้านี้ให้นางตั้งแต่เนิ่นๆ เหรอ?
ฝานฉางอวี้มองดูคนที่หน้าซีดและหมดสติอยู่บนเตียงนุ่มๆ และหัวใจของนางก็รู้สึกฝาดมากในขณะนั้น
เซี่ยสืออีพาหมอมาทันที หมอขมวดคิ้วแน่นหลังจากตรวจชีพจรของเซี่ยเจิง
ฝานฉางอวี้รีบถาม “ท่านหมอ เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”
หมอใช้เข็มเงินทิ่มเลือดจากปลายนิ้วของเซี่ยเจิงและพูดด้วยสีหน้าซับซ้อนมาก “สิ่งนี้เกิดจากไฟในหัวใจที่ลุกไหม้ของท่านโหว ไฟนี้กำเนิดจากประตูแห่งชีวิต แหวกว่ายอยู่ในร่างกาย และสะสมอยู่ในตับและไต จากนั้นมันก็รุนแรงมากและทำร้ายอวัยวะภายในจนอาเจียนเป็นเลือด ข้าได้ฝังเข็มที่จุดซางหยางเพื่อทำให้เลือดออก แต่ข้าทำได้เพียงบรรเทาความเจ็บปวดบางส่วนให้กับท่านโหว ในท้ายที่สุด มันไม่ใช่การรักษาที่ต้นเหตุ หากไฟนี้ยังคงลุกไหม้ต่อไป เกรงว่าท่านโหวจะเป็นอันตรายอย่างยิ่ง……”
เมื่อเซี่ยสืออีส่งหมอกลับไป เขาก็คุกเข่าให้ฝานฉางอวี้ที่ประตู เขาก้มศีรษะลงราวกับว่าเขารู้ว่าสิ่งที่เขากำลังจะพูดนั้นเป็นการอวดดี แต่เขาก็ยังพูดต่อไปว่า “ท่านแม่ทัพ โปรดช่วยท่านโหวด้วยขอรับ”
ฝานฉางอวี้นั่งบนเก้าอี้ มองดูเซี่ยเจิงที่ยังคงหมดสติหลังจากที่หมอใช้การฝังเข็ม และเพียงพูดว่า “ออกไป”
หลังจากที่เซี่ยสืออีคำนับนางแล้ว เขาก็ปิดประตูแล้วออกไป
ฝานฉางอวี้เข้ามาใกล้และนั่งอยู่หน้าเตียงนุ่มๆ นางโน้มตัวลงมาจูบบนริมฝีปากของเซี่ยเจิง จากนั้นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วกระซิบกับเขา “เจ้าต้องเป็นเขยแต่งเข้าของข้าแล้ว”
……
คืนนั้นเมืองหลวงต่างคึกคักไปด้วยการละเล่นต่างๆ วังหลวงสว่างไสว และจัตุรัสหนึ่งร้อยแปดแห่งที่อยู่นอกเมืองก็สว่างไสวไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กๆ และเสียงร้องของพ่อค้าขายของที่ลอยไปตามถนนหลายสาย
ทันทีที่เที่ยงคืนมาถึง วิหารทองคำในเมืองก็สั่นระฆังทันที ทีละครั้งๆ ห่างไกลและยาวนานราวกับจะบอกให้โลกรู้ว่าปีเก่าผ่านไปและปีใหม่กำลังจะมาถึง
ดอกไม้ไฟนับพันถูกยิงขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหิมะ และท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยสีสันที่สดใสในทันที ประทัดก็ถูกจุดขึ้นในบ้านเรือนเพื่อต้อนรับปีใหม่เช่นกัน เสียงประทัดดังนั้นไม่มีที่สิ้นสุดและมีชีวิตชีวามาก
ฝานฉางอวี้นอนเอนกายบนหินอ่อนสีขาวอันอบอุ่นของบ่อน้ำพุร้อน ผมยาวของนางเปียกและติดแก้ม และร่างกายของนางถูกปกคลุมไปด้วยสีชมพูอ่อนเป็นชั้น นางจำไม่ได้ว่านางดูดอกไม้ไฟไปกี่ครั้งแล้ว และตอนนี้นางก็เหนื่อยล้าราวกับเพิ่งต่อสู้ในการรบครั้งใหญ่
คนที่อยู่ข้างหลังนางกอดแผ่นหลังของนางไว้ และเริ่มจูบไหล่ของนางอีกครั้ง ไหล่ของฝานฉางอวี้หดลงโดยไม่สมัครใจ และนางก็หันศีรษะไปถามเขาว่า “ยายังไม่หมดฤทธิ์อีกหรือ?”
แก้มของนางแดง ผมของนางที่เปียกไปด้วยเหงื่อยังคงยุ่งเหยิงและติดอยู่ที่แก้ม ริมฝีปากของนางบวม และมีชั้นความชุ่มชื้นในดวงตาที่สดใสของนาง
สีหน้าของเขายังคงดื้อรั้น แต่ก็ดูน่าสงสารเล็กน้อย
เซี่ยเจิงมองนางด้วยสายตาที่ไร้ขอบเขต ลูกกระเดือกของเขาค่อยๆ เลื่อนลงมา และเขาก็พูดด้วยเสียงแหบแห้ง “อืม”
ระลอกน้ำเป็นระลอกคลื่น และฝานฉางอวี้ก็คร่ำครวญเช่นกัน
นางไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแล้ว ดังนั้นนางจึงพิงลงบนผนังบ่อน้ำพุร้อน เพื่อจะทุบตีเขาอย่างแรง
สิ่งที่อยู่ในใจของนางคือนางคงหมกมุ่นอยู่กับหลายสิ่งหลายอย่างตั้งแต่มาที่เมืองหลวงและละเลยที่จะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ เซี่ยเจิงไม่ใช่ว่าต้องทนทุกข์ทรมานจากผงกระดูกอ่อนด้วยเหรอ? ทำไมความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขาถึงดีกว่านาง?
ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป นางจะต้องฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งให้มากขึ้น
……
คืนนี้ก็มีคนนอนไม่หลับทั้งคืนเช่นกัน
หลังจากที่ขุนนางทุกคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงออกจากวังหลวง รถม้าที่ไม่เด่นก็ขับออกมาจากประตูซีหวา ล้อรถกดทับหิมะหนาที่สะสมบนทางเดิน และมุ่งหน้าตรงไปยังจวนอัครมหาเสนาบดี
เมื่อเปรียบเทียบกับโคมไฟทั่วเมืองหลวง จวนของอัครมหาเสนาบดียังคงมีความเคร่งครัด แม้แต่โคมไฟสีแดงที่แขวนอยู่ใต้ทางเดินก็ไม่ได้เพิ่มความสดใสให้กับจวนในค่ำคืนอันเงียบสงบนี้
คราวนี้เนื่องจากลมแรงและหิมะตกข้างนอก ในที่สุดฉีเชิงก็ถูกพาเข้าไปสู่ห้องหนังสือของเว่ยเหยียน
เขาไม่แม้แต่จะถอดเสื้อคลุมออก และหิมะบนปีกหมวกก็ถูกไฟถ่านเผาในบ้านจนไหม้เกรียม ทิ้งรอยเปียกไว้เป็นรอยด่าง ซึ่งทำให้เขาเหมือนราวกับสุนัขจรจัด
เว่ยเหยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะตัวสั้น ในคืนที่หนาวเหน็บนี้ เขายังคงสวมผ้าหนาๆ ผืนหนึ่ง มืออันชราแต่ยังมีกล้ามเนื้อของเขาจับพู่กันสีม่วงและกำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่หน้ากองเอกสารอย่างเร่งรีบ ส่วนฮ่องเต้ที่ยืนอยู่ด้านหน้าราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนมาก่อน
ฉีเชิงไม่สนใจอีกต่อไป เขาไม่รู้ว่าหิมะในวันส่งท้ายปีเก่านั้นหนาวเกินไปหรือความกลัวหลังจากแผนการของคืนนี้ถูกเปิดเผย เสียงของเขาสั่นเทาเมื่อเขาพูดว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดี ช่วยเราด้วย ช่วยเราด้วย เซี่ยเจิงต้องสังหารเราแน่!”
เว่ยเหยียนไม่หยุดเขียนและถามโดยไม่ละสายตา “ทำไมเขาถึงต้องสังหารพระองค์”
ฉีเชิงเหลือบมองเว่ยเหยียนและพูดว่า “เขา……เขากำลังตรวจสอบเสด็จพี่สิบหกและพบอะไรบางอย่างเกี่ยวกับนางกำนัลในวังที่เสียสติ ที่ครั้งหนึ่งเคยรับใช้เจี่ยกุ้ยเฟย นางกำนัลเสียสติผู้นั้นบอกว่าท่านมีความสัมพันธ์กับพระสนม!”
ทันทีที่เขาพูดสิ่งนี้ พู่กันสีม่วงในมือของเว่ยเหยียนก็ถูกบีบและหัก เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองที่ฉีเชิง ดวงตาของเขาเหมือนกับการมองคนที่ตายแล้ว
ฉีเชิงก็ตกใจกับรูปลักษณ์นั้น เดิมทีเขาวางแผนที่จะใช้นางกำนัลผู้นั้นข่มขู่เว่ยเหยียน แต่เขาเปลี่ยนใจในทันที
เขาจ้องมองอย่างหนักเมื่อเขาโกหก ดวงตาที่โปนออกมาชัดเจนมากขึ้น “เซี่ยเจิงต้องการไปหานางกำนัลเพื่อตรวจสอบเรื่องนี้ เรากลัวว่าเขาจะใช้เรื่องนี้ทำร้ายท่าน ดังนั้นเราจึงวางแผนให้เขากระทำต่ำทรามในตำหนักเย็น เดิมที่แผนนี้สมบูรณ์แบบแล้ว แต่เราไม่คาดคิดว่าเขาจะทำลายสถานการณ์ในคืนนี้……”
เขาร้องไห้ทั้งน้ำมูกและน้ำตา “เซี่ยเจิงมีเจตนาอื่นมานานแล้ว เขาจะสังหารเราอย่างแน่นอน เราทำเรื่องทั้งหมดนี้เพื่อท่านอัครมหาเสนาบดี ท่านต้องช่วยเรา!”
เว่ยเหยียนวางพู่กันที่หักในมือลง “ฝ่าบาททรงได้ยินอะไรจากนางกำนัลผู้นั้นบ้าง”
น้ำเสียงที่สงบแต่แฝงด้วยความอาฆาตนี้สามารถสัมผัสได้ในทุกรูขุมขน ทำให้ฉีเชิงหลั่งน้ำตาและตกตะลึง
ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกว่าเงาของหลานชายของเขาเซี่ยเจิง และลุงของเขาเว่ยเหยียนดูเหมือนจะทับซ้อนกัน