บทที่ 151
เมื่อฉีเชิงนำกลุ่มขุนนางไปที่ตำหนักเย็น สิ่งที่พวกเขาเห็นคือไฟที่โหมกระหน่ำและศพที่อยู่บนพื้น
เหล่าขุนนางอดไม่ได้ที่จะเกิดความโกลาหล ไฟไหม้ตำหนักเย็นในวันส่งท้ายปีเก่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เกิดการฆาตกรรมขึ้น!
เมื่อฉีเชิงเห็นร่างของหญิงสาวที่ทหารองครักษ์จินอู่ไปดับไฟ สีหน้าของเขาก็ดูน่าเกลียด เขาจึงฉวยโอกาสและถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? มีคนร้ายกล้าบุกเข้าไปในตำหนักเย็นตอนกลางคืนและทำมิดีมิร้ายต่อพระสนมหรือ?”
ผู้บัญชาการของทหารองครักษ์จินอู่ที่ออกไปดับไฟต่างเหงื่อออกและประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “กระหม่อมไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เมื่อกระหม่อมเห็นเปลวเพลิงในตำหนักเย็น จึงรีบมาที่นี่ ทุกอย่างก็เป็นเช่นนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ฉีเชิงไม่สนใจท่วงท่าของความเป็นเจ้าแผ่นดินเลยสักนิด ดวงตาของเขาแทบจะถลนออกมาและเขาก็ถามอย่างเฉียบขาด “คนร้ายที่บุกเข้าไปในตำหนักเย็นตอนนี้อยู่ที่ไหน?”
ผู้บัญชาการทหารองครักษ์จินอู่ ค้อมหลังลงแล้วพูดว่า “กระหม่อมได้มอบหมายให้องครักษ์จินอู่ค้นหาทั่วทั้งพระราชวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตราบใดที่คนร้ายยังไม่ออกจากวัง เขาจะถูกจับได้อย่างแน่นอน”
ใบหน้าของฉีเชิงมืดมนมากจนดูเหมือนเขาอยากจะกินคน
เขาได้วางแผนอย่างรอบคอบและยังได้รับยาต้องห้ามที่หายไปนานอย่างผงกระดูกอ่อนและยาปลุกกำนัด เหตุใดเซี่ยเจิงจึงยังหลบหนีไปได้
ผงกระดูกอ่อนมีฤทธิ์ทำให้วัวล้มได้ และยาปลุกกำหนัดก็ทำให้สตรีที่ใสซื่อบริสุทธ์กลายเป็นสตรีที่ร้อนแรงได้
เป็นไปได้ไหมที่มันมีประโยชน์เลยเมื่อมาใช้กับเซี่ยเจิง?
ความโกรธที่เกิดจากความล้มเหลวของแผนการที่วางไว้อย่างรอบคอบและความกลัวการแก้แค้นของเซี่ยเจิง ทำให้ใบหน้าของฉีเชิงดูโหดร้ายมากขึ้น ภายใต้สายตาที่น่าสยดสยองและสับสนของขุนนาง เขายกเท้าขึ้นและเตะน้ำครึ่งถังที่วางอยู่บนพื้นเพื่อดับไฟ และสั่งอย่างเข้มงวด “ค้นหา! แม้ว่าจะต้องขุดลึกลงไปใต้พื้นสามฉื่อ ก็จะต้องตามหาคนร้ายให้เจอ!”
ผู้บัญชาการของทหารองครักษ์จินอู่สั่งให้คนตรวจค้นทั่วทั้งพระราชวัง
ฉีเชิงหันกลับมาท่ามกลางแสงไฟที่ลุกลามมากขึ้นเรื่อยๆ และมองดูขุนนางที่ตื่นตระหนกอย่างโกรธจัด “ช่างไร้เหตุผลจริงๆ คิดว่าวังหลวงเป็นสถานที่เช่นไร? คืนนี้เราจัดงานเลี้ยงให้กับขุนนางในราชสำนักเท่านั้น และบ่าวรับใช้ของท่านทุกคนกำลังรออยู่ด้านนอกประตูอู่ เป็นไปได้ไหมว่ามีปลาเน่าแหวกว่ายไปถึงในตำหนักเย็น ไม่รู้ว่าเป็นปลาเน่าของขุนนางรักท่านใด”
ความผิดฐานลักลอบเข้าไปในตำหนักในไม่ใช่เรื่องเล็ก เหล่าขุนนางมองหน้ากันด้วยความตกใจ คิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระอย่างยิ่งที่ฉีเชิงจะพูดคำพูดเหล่านี้
ฉีเชิงไม่ได้ตระหนักเลย แต่เขายังคงพูดว่า “การที่สามารถสังหารทหารองครักษ์จินอู่ของเราได้มากมาย ข้าคิดว่าวรยุทธ์ของคนผู้นี้ต้องเยี่ยมยอดเช่นเดียวกัน!”
คนเดียวที่หายจากงานเลี้ยงไปเป็นเวลานานคืออู่อันโหว ความหมายโดยนัยของคำพูดของฉีเชิงนั้นชัดเจนมากจนบรรดาขุนนางยิ่งเงียบลง
เป็นเรื่องจริงที่ฉีเชิงเป็นฮ่องเต้ แต่ตั้งแต่วินาทีที่เขานั่งลงบนบัลลังก์มังกร เขาเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ได้รับการสนับสนุนจากเว่ยเหยียนเท่านั้น
ท้ายที่สุดแล้ว คนหนึ่งเป็นฮ่องเต้ที่ไม่มีอำนาจที่แท้จริง ในขณะที่อีกคนเป็นอู่อันโหวที่มีกองทหารหลายแสนคน
ผู้ที่มีจิตใจกระจ่างแจ้งย่อมรู้อยู่แล้วว่าเพลิงไหม้ในคืนนี้น่าจะเป็นละครที่จงใจจัดฉากโดยฉีเชิง จุดประสงค์ในการพาพวกเขามาที่นี่คือต้องการทำให้พวกเขาเป็นพยาน และใช้อำนาจของราชสำนักเพื่อโยนความผิดร้ายแรงอย่างการประหารเก้าชั่วโคตรต่ออู่อันโหว
แต่เพียงว่ามีบางอย่างผิดพลาดเกิดขึ้นระหว่างทาง ส่งผลให้เกิดสถานการณ์ในปัจจุบัน
ขุนนางที่เข้าใจเรื่องนี้ก็รู้สึกหวาดกลัวไม่รู้จบในใจ ไม่สำคัญหรอกว่าอู่อันโหวจะตกอยู่ในมือของฉีเชิงหรือไม่ แต่ถ้าเขาหลบหนีไปได้ในครั้งนี้และพวกเขาเหล่าขุนนางถูกบังคับให้เป็น “พยาน” เขาจะไม่ถูกอู่อันโหวฆ่าปิดปากในภายหลังหรือ
มีขุนนางหลายคนที่หลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นอยู่พักหนึ่ง
ถังเผยอี้ เฮ่อซิวอวิ๋นและคนอื่นๆ ติดตามอยู่ด้านหลัง เมื่อได้ยินคำพูดของฉีเชิง และเมื่อนึกถึงเซี่ยเจิงที่หายไปจากโต๊ะนานแล้ว รวมทั้งการจากไปของฝานฉางอวี้ พวกเขาก็สบตากัน และมีความกังวลเกิดขึ้นหว่างคิ้วของพวกเขา
สระไทเย่
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ถูกเซี่ยเจิงจูบ นางก็กลัวว่าองครักษ์จินอู่จะมาเจอตัว นางมีความกังวลอย่างมาก แต่เซี่ยเจิงได้รับบาดเจ็บ และนางไม่กล้าที่จะออกแรงมากเกินไป เขาจึงก้มหน้าลงและจูบนางเป็นเวลาครึ่งลมหายใจ
ริมฝีปากของเซี่ยเจิงเลื่อนลง และในขณะที่มันโค้งเบาๆ เขาก็จูบที่ซอกคอของนาง ฝานฉางอวี้ก็มองไปรอบๆ สระไท่เย่อย่างระมัดระวัง หลังจากยืนยันว่าพื้นที่นี้ปลอดภัยในขณะหนึ่ง นางก็ฉวยโอกาสลากคนที่ไม่มีสติขึ้นจากน้ำ
ในช่วงเวลานี้เซี่ยเจิงเริ่มเปิดชุดของนางออกเพื่อตามหากลิ่นหอมจางๆ บนร่างกายของนางและพยายามจูบนางต่อไป ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความร้อนหรือความกังวลใจมากเกินไป แต่ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง นางผลักศีรษะของเขาออกไปและต้องการที่จะตี แต่เมื่อรู้ว่าเขาถูกวางยาและควบคุมไม่ได้ นางก็ไม่สามารถทำใจตีเขาได้ นางจึงกัดฟันและพูดว่า “อดทนหน่อย ข้าจะพาเจ้าออกจากวัง”
เซี่ยเจิงถูกนางวางลงบนพื้นโดยให้หลังของเขาชิดกับก้อนหิน ใบหน้าของเขาเปียกโชกในสระน้ำเย็น หน้าอกที่แข็งแกร่งของเขาเต้นขึ้นและลงอย่างรุนแรงในขณะที่เขาหายใจ
ผมสีดำที่เปียกโชกของเขาติดอยู่ที่กระดูกไหปลาร้าและไหล่ของเขา เขาดูบริสุทธิ์และมีเสน่ห์ ดวงตาสีแดงเลือดของเขาไม่ชัดเจนอีกต่อไป แต่เขายังคงมองฝานฉางอวี้อย่างต่อเนื่อง “ช่วยข้าด้วย……”
เขาถูกโจมตีด้วยผงกระดูกอ่อน เขาแทบจะไม่สามารถรักษาความแข็งแกร่งไว้ได้จึงแทงตัวเองด้วยมีด มันเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะลุกขึ้น
หลังจากอดทนมานานเกินไป เส้นเลือดใต้คอของเขาก็นูนออกมา ราวกับว่าเส้นเลือดใต้ผิวหนังของเขากำลังจะระเบิด
ฝานฉางอวี้รู้สึกเป็นทุกข์เมื่อมองเขาแบบนี้ และนางก็โกรธมากเมื่อนึกถึงแผนการสมรู้ร่วมคิดที่สกปรกของฮ่องเต้
นางบิดเสื้อคลุมที่เปียกโชกให้กับตัวนางเองและเซี่ยเจิง จากนั้นใช้มือเย็นๆ ที่แช่อยู่ในน้ำเย็นจับใบหน้าของเซี่ยเจิง “ที่นี่ไม่ได้ จะมีใครมาเมื่อไรก็ได้”
ใบหน้าของเขาร้อนมากเนื่องจากฤทธิ์ของยาหรือมีไข้สูงเพราะเกิดจากการแช่ตัวอยู่ในน้ำนานเกินไป ทันทีที่ฝานฉางอวี้วางมือบนนั้น เขาก็คว้าข้อมือของนางไว้ด้วยมือของเขาเองซึ่งกลายเป็นสีซีดขาวไปแล้วจากการแช่ตัวในน้ำ และพยายามจะแนบมันเข้าไปใกล้
ฝานฉางอวี้ถามเขาว่า “เจ้าเก็บชุดประจำตำแหน่งไว้ที่ไหน?”
เขาไม่ได้สวมเครื่องแบบของราชสำนัก หากทหารองครักษ์จินอู่พบเขาและฮ่องเต้ให้ร้ายเขาต่อเหตุการณ์ในตำหนักเย็น สถานการณ์ก็คงไม่จบลงในคืนนี้
บางทีอาจเพราะความเย็นของมือ เซี่ยเจิงก็สามารถฟื้นคืนสติได้ เขาคว้ามือของนางแล้วจูบนาง และหายใจหอบเล็กน้อยขณะที่เขาตอบ “ภูเขาจำลองในอุทยาน”
สระไทเย่ครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่และแบ่งออกเป็นสระด้านตะวันออกและด้านตะวันตก สระด้านตะวันออกอยู่ใกล้กับตำหนักเย็นซึ่งเป็นที่ที่พวกเขาอยู่ในปัจจุบัน สระด้านตะวันตกอยู่ตรงตำหนักใน และอุทยานก็อยู่ใกล้สระน้ำเช่นกัน มีแม้กระทั่งป่าหินที่สร้างขึ้นข้างสระน้ำ
หลังจากที่รู้ว่าเซี่ยเจิงต้องการแอบลอบเข้าตำหนักเย็นในตอนกลางคืน ฝานฉางอวี้ยังได้ศึกษาแผนที่ของพระราชวังทั้งหมดอีกด้วย
ดังนั้นทันทีที่เซี่ยเจิงกล่าวภูเขาจำลองที่อยู่อีกด้านหนึ่งของอุทยาน ฝานฉางอวี้ก็รู้ตำแหน่งนั้นทันที
เกิดเหตุเพลิงไหม้ในตำหนักเย็นและน้ำในถังเก็บน้ำขนาดใหญ่คงใช้หมดลง ขันทีและราชองครักษ์ที่ดับไฟคงจะมาที่สระตะวันออกเพื่อความสะดวกในการตักน้ำ
ฝานฉางอวี้ฉีกเครื่องแบบขันทีของนางด้วยฟัน จากนั้นฉีกเป็นแถบผ้าด้วยมือทั้งสอง พันรอบบาดแผลบนฝ่ามือและแขนของเซี่ยเจิง แล้วพูดว่า “ข้าจะพาเจ้าไปที่นั่นเดี๋ยวนี้”
เปลวเพลิงในตำหนักเย็นรุนแรงมากจนองครักษ์จินอู่ที่กำลังลาดตระเวนอยู่ใกล้ๆ รีบมาช่วยดับไฟด้วยเช่นกัน ฝานฉางอวี้แบกเซี่ยเจิงไว้บนหลังของนางไปที่ภูเขาจำลองในอุทยานโดยไม่พบอุปสรรคใดๆ
หากจะมีอุปสรรคก็คงเป็นเซี่ยเจิงที่ยังคงจูบที่หลังคอของนาง ในขณะที่เขาอยู่บนหลังของนาง โดยดึงเสื้อผ้าของนางออกจนหลวม ฝานฉางอวี้เกือบจะสะดุดล้มหลายครั้ง จากนั้นก็ฟาดเขาหมดสติไปด้วยสีหน้าดำคล้ำ
หลังจากพบภูเขาจำลองแล้ว ฝานฉางอวี้ก็พบว่าทางเข้านั้นแคบและข้างในก็ว่างเปล่า
ด้วยกลัวว่าจะถูกสังเกตเห็น นางจึงไม่กล้าจุดไฟ โชคดีที่ด้านบนมีช่องเปิดเป็นรูปวงรี
หลังจากที่นางพบชุดประจำตำแหน่งที่เซี่ยเจิงใส่ไว้ข้างใน นางก็กำลังจะถอดเสื้อผ้าที่เปียกโชกของเซี่ยเจิง และใส่เสื้อผ้าแห้งให้เขา โดยไม่คาดคิด มีเปลวไฟอยู่ข้างนอก ตามมาด้วยเสียงการปะทะกันของชุดเกราะ
“เร็วเข้า! ปิดประตูวังหลวง! มีมือสังหารแอบเข้ามาในวังหลวง! พระสนมในตำหนักเย็นถูกสังหารแล้ว!”
ฝานฉางอวี้กอดเซี่ยเจิงและไม่กล้าขยับตัวอีกทันที ด้วยกลัวว่านางจะส่งเสียงดังและถูกองครักษ์จินอู่ข้างนอกค้นพบ
โดยไม่คาดคิดเซี่ยเจิงตื่นขึ้นมาในเวลานี้ และเสียงครวญครางแหบแห้งหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา ฝานฉางอวี้กังวลมากจนนางปิดปากเขาด้วยริมฝีปากของนางเอง
เขาเกือบจะทำตามสัญชาตญาณของเขาและเข้าไปพัวพันกับลิ้นของฝานฉางอวี้ แต่เขาถูกพิษผงกระดูกอ่อนทำให้สูญเสียกำลังภายในในร่างกายของเขาไปจนหมด
ร่างกายของเขาร้อนกว่าตอนที่เขาอยู่ที่สระไท่เย่มาก และเลือดใต้ผิวหนังของเขาดูเหมือนจะเดือดราวกับถึงจุดวิกฤติ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ร่างกายของเขาคงจะมีเลือดไหลออกจากเจ็ดทวารจนหมด
ผ่านเสื้อผ้าที่เปียกโชก ฝานฉางอวี้สัมผัสได้ถึงท่อนเหล็กที่อยู่ด้านล่างของเขา
ลมหายใจของกันและกันเริ่มหนักขึ้น แต่เสียงฝีเท้าก็ใกล้เข้ามา
เซี่ยเจิงสูญเสีบสติโดยสิ้นเชิง ฝานฉางอวี้ยอมให้เขาแทะเล็มคอของนาง แต่ดวงตาของนางเย็นชาและระมัดระวังที่ทางเข้านั้น นางถึงกับหยิบมีดตัดกระดูกที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าออกมา
เสียงฝีเท้าเริ่มเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ มือของฝานฉางอวี้ที่ถือมีดก็อดไม่ได้ที่จะกระชับขึ้นเล็กน้อย เซี่ยเจิงที่กำลังดูดเนื้อนุ่มๆ บนคอของนางก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน ดวงตาหงส์สีแดงเลือดนั้นไม่เหมือนกับดวงตาของมนุษย์อีกต่อไป มีเพียงเจตนาฆ่าที่เย็นชาและนองเลือดอยู่ข้างในเท่านั้น
ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องโหยหวนหลายครั้งจากด้านบนของก้อนหิน ราวกับเสียงทารกร้องไห้
องครักษ์จินอู่ที่มาที่นี่เพื่อค้นหา ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ปรากฎว่าเป็นแมวป่านี่เอง”
เขาฟันกิ่งไม้ใกล้กับก้อนหินด้วยด้ามฝัก ซึ่งทำให้แมวสองตัวร้องและวิ่งหนีไป
องครักษ์จินอู่เก็บดาบของเขาออกแล้วเดินกลับไป สหายของเขาที่อยู่ข้างหน้าถามเขาว่า “พบอะไรไหม?”
องครักษ์จินอู่ตอบว่า “แค่แมวป่าสองตัว ไม่มีอะไร”
เสียงฝีเท้าหายไปหมด ร่างกายที่ตึงเครียดของฝานฉางอวี้คลายออก และร่างกายของนางก็เซเล็กน้อย นางพิงเซี่ยเจิงเพื่อหายใจเข้า
อุณหภูมิในร่างกายของเซี่ยเจิง ทำให้เสื้อผ้าที่เปียกโชกด้วยน้ำในสระร้อนขึ้น เขาก้มศีรษะลงและจูบแก้มของฝานฉางอวี้ที่ชื้นเล็กน้อยและมีเหงื่อออกที่คอของนาง
ฝานฉางอวี้ลูบไล้แก้มของเขาเบาๆ และสอดนิ้วของนางไปตามขมับของเขา เมื่อมองไปที่มุมริมฝีปากของเขาที่ถูกกัดเนื่องจากความอดทนอย่างที่สุดของเขา ดวงตาของนางที่สะท้อนแสงจันทร์ก็เต็มไปด้วยความสงสาร นางเม้มริมฝีปากของนางแล้วพูดว่า “ข้าจะช่วยเจ้าเอง”
ตำหนักเย็น
องครักษ์จินอู่ที่ไปค้นหาคนร้ายรีบเดินไปพร้อมกับบางสิ่งในมือ “ฝ่าบาท กระหม่อมตามรอยเลือดไปและพบหน้ากากนี้ตกอยู่ที่ริมสระน้ำด้านตะวันออกของสระไท่เย่พ่ะย่ะค่ะ”
ฉีเชิงหยิบหน้ากากที่มีรอยแผลเป็นและมองดูอย่างระมัดระวัง เขาไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นได้อีกต่อไปแล้วถามว่า “คนร้ายอยู่ที่ไหน”
ผู้บัญชาการองครักษ์จินอู่ก้มศีรษะลง “ยังไม่พบคนร้ายพ่ะย่ะค่ะ รอยเลือดได้หยุดลงที่ริมขอบสระตะวันออก กระหม่อมได้สั่งให้คนค้นหาริมสระน้ำไท่เย่แล้ว”
ทันใดนั้นมือของฉีเชิงที่ถือหน้ากากก็รัดแน่นขึ้น และเขาก็ตำหนิผู้บัญชาการองครักษ์จินอู่ “ขยะ! เจอของของคนร้ายแล้ว ทำไมยังจับคนร้ายไม่ได้อีก? เราเลี้ยงพวกไร้ประโยชน์เช่นพวกเจ้าไว้จะมีประโยชน์อันใด ค้นหาต่อไป!”
ผู้บัญชาการองครักษ์จินอู่ทำความเคารพและล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว
……
ดวงจันทร์อันเหน็บหนาวนั้นอ้างว้าง และแสงจันทร์ที่สาดส่องมาก็เย็นเฉียบราวกับน้ำค้างแข็ง
ฝานฉางอวี้มีเหงื่อออกที่ขมับของนาง นางหันศีรษะและมองไปที่ใบหน้าด้านข้างของเซี่ยเจิงที่พิงไหล่ของนาง
ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่หายดี ขนตาสีดำยาวของเขาปิดเปลือกตาเบาๆ และมีรอยแดงบางๆ ปรากฏบนใบหน้าที่ซีดเซียวของเขา เขาสูญเสียพลังงานทั้งหมดที่มีเมื่อเขากัดเนื้อนุ่มบนคอของนาง และหวังว่าเขาจะกลืนนางทั้งเป็นได้ เขาเงียบและประพฤติตัวดี
ฝานฉางอวี้ยังคงหายใจไม่มั่นคง นางเช็ดมือของนางบนชุดขันทีที่เปียกโชกแล้วถามว่า “เจ้ารู้สึกดีขึ้นไหม?”
เซี่ยเจิงลืมตาขึ้นและพยักหน้าเบาๆ ยกมือขึ้นเพื่อกดศีรษะของฝานฉางอวี้และจูบนางสักพักก่อนจะปล่อยมือ
ยกเว้นการหายใจของกันและกัน ความรู้สึกทั้งหมดของฝานฉางอวี้เกือบจะชา นางไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานแค่ไหน ดังนั้นนางจึงสวมชุดประจำตำแหน่งให้เขา “ทหารองครักษ์จินอู่ กำลังตรวจค้นทั่วทั้งวังหลวง เราต้องออกไป”
ชุดตัวกลางบนตัวของเขายังคงเปียก แต่จริงๆ แล้วชุดตัวในนั้นแห้งตามอุณหภูมิร่างกายของเขา
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ทำให้ชุดประจำตำแหน่งเปียกด้วย”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้าจะเป็นหวัด”
เซี่ยเจิงกดหน้าผากของเขากับนาง “ข้าไม่สามารถอธิบายให้เจ้าฟังได้ตอนนี้ ดังนั้นทำตามที่ข้าบอก”
ฝานฉางอวี้ออกไปโยนชุดประจำตำแหน่งของเขาลงไปในน้ำ แช่น้ำและบิดให้แห้งก่อนจะสวมให้เขา นางห่อชุดพรางสีดำด้วยก้อนหินก้อนใหญ่แล้วจมลงในสระไท่เย่
หลังจากที่ทุกอย่างพร้อมแล้ว เมื่อฝานฉางอวี้ช่วยเซี่ยเจิงอีกครั้ง นางรู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายของเขายังอ่อนแออยู่เล็กน้อย ราวกับว่าเขาไม่ได้ถูกยาปลุกกำหนัดเพียงอย่างเดียว
ราวกับว่าเขารู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ฤทธิ์ของยาผงกระดูกอ่อนยังไม่หมด”
นิ้วของฝานฉางอวี้บีบข้อมือของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย ปรากฎว่าเขาโดนพิษกระดูกอ่อนด้วย!
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉีเชิงกล้าที่จะหยุดเขาโดยใช้เพียงทหารองครักษ์สิบกว่านายไว้ด้านนอกตำหนักเย็น
ฝานฉางอวี้กัดฟันพูดคำสามสี่คำ “ฮ่องเต้สุนัข!”
นางไม่ค่อยสบถด่าใคร แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยเจิงได้ยินคำสบถด่าของนางด้วยฟันที่กระทบกัน
เขามองไปที่ด้านข้างของฝานฉางอวี้ด้วยความประหลาดใจ และหัวใจของเขาดูเหมือนจะเปียกโชกไปด้วยน้ำพุอันอบอุ่น ผงกระดูกอ่อนที่ชั่วร้ายที่เกิดขึ้นในตัวเขาในคืนนี้ก็หายไปบ้างเช่นกัน และเขาก็ปลอบใจฝานฉางอวี้ “ออกไปจากวังก่อน บัญชีแค้นนี้จดไว้ที่ฉีเชิงก่อนชั่วคราว”
ฝานฉางอวี้ไม่พูดอะไรอีก แต่เม้มริมฝีปากแน่นมาก
……
แต่ว่าทั้งสองคนล้มเหลวในการทำเช่นนั้น ระหว่างทางไปตำหนักไท่จี๋ พวกเขาพบเข้ากับฉีเชิง ซึ่งเป็นผู้นำกลุ่มขุนนางกลับมา
ฉีเชิงกำลังบิดบางสิ่งที่ดูเหมือนหนังในมือของเขา เมื่อเขาเห็นทั้งสองคน เขาก็เยาะเย้ยทันทีและพูดว่า “ขุนนางเซี่ย ไม่กลับมาหลังจากเปลี่ยนชุดนานยิ่งนัก นี่ทำให้เรากังวลใจมากจริงๆ”
หน้าแดงของเซี่ยเจิงจางหายไปโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงความซีดจางที่เกิดจากการสูญเสียเลือดมากเกินไปและการแช่ตัวในสระไท่เย่นานเกินไป เขาได้รับการประคองจากฝานฉางอวี้ แต่เสียงของเขาชัดเจนและมั่นคงเช่นเคย “เป็นความผิดของกระหม่อม ที่ทำให้ฝ่าบาททรงกังวล”
ฉีเชิงเหลือบมองชุดประจำตำแหน่งของเซี่ยเจิงที่ไม่ได้เปลี่ยน พร้อมกับประกายแวววาวแปลกๆ ในดวงตาของเขา และถามอย่างก้าวร้าว “ขุนนางเซี่ยไม่ได้ไปเปลี่ยนชุดที่เปื้อนสุรา เราสงสัยเหลือเกินว่า ขุนนางเซี่ยไปอยู่ที่ไหนมาในช่วงเวลานี้?”
ถังเผยอี้ เฮ่อซิวอวิ๋น และคนอื่นๆ ต่างก็มองดูพวกเขาอย่างกังวล
เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ฝานฉางอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะเหงื่อออกแทนเซี่ยเจิง แต่เขาตอบอย่างใจเย็น “กระหม่อมรู้สึกละอายใจหนัก หลังจากที่ขันทีพาไปเปลี่ยนชุด ระหว่างทางกระหม่อมเห็นคนร้ายผ่านกำแพงวังเข้ามา และคิดว่างานเลี้ยงรักษาความปลอดภัยเข้มงวด คงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น กระหม่อมจึงไล่ล่าคนร้ายไป โดยไม่คาดคิดด้วยความที่กระหม่อมเมาสุราและไร้เรี่ยวแรง หลังจากได้รับบาดเจ็บเพราะคนร้ายนั่น กระหม่อมก็ตกลงไปสระไท่เย่โดยไม่ได้ตั้งใจ หากแม่ทัพอวิ๋นหุยไม่ได้ผ่านไปทางนั้น กระหม่อมคงกลายเป็นวิญญาณในสระไท่เย่ไปแล้ว”
ฝานฉางอวี้พูดด้วยใบหน้าเสือ “หม่อมฉันดื่มมากเกินไปและกำลังไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นกัน ทันทีที่ออกจากห้องโถงก็เห็นเปลวเพลิงทางตำหนักเย็น หม่อมฉันต้องการช่วยดับไฟจึงรีบไปที่ตำหนักเย็น เมื่อผ่านสระไท่เย่ก็พบอู่อันโหวที่ตกลงไปในสระน้ำเพคะ”
หลังจากได้รับคำตอบดังกล่าว ใบหน้าของฉีเชิงก็ดูน่าเกลียดมาก เขายกหน้ากากในมือแล้วพูดว่า “องครักษ์จินอู่พบหน้ากากนี้ และคราบเลือดที่ริมสระด้านตะวันออกของสระไท่เย่ ขุนนางเซี่ยจำมันได้หรือไม่?”
เซี่ยเจิงมองดูหน้ากากอย่างใกล้ชิดและพูดว่า “มันดูคุ้นเคยมาก เหมือนว่าคนร้ายที่ต่อสู้กับกระหม่อมจะใส่หน้ากากนี้ไว้ กระหม่อมจำได้ว่ามีรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเขาที่ทอดยาวตั้งแต่คิ้วไปจนถึงดั้งจมูก กระหม่อมคิดว่าหน้ากากนี้ต้องเป็นของคนร้ายผู้นั้น”
ฉีเชิงกัดฟันด้วยความเกลียดชังในกลอุบายของเขา และพูดด้วยรอยยิ้ม “ช่างบังเอิญจริงๆ คนร้ายที่บุกเข้าไปในตำหนักเย็นในคืนนี้ก็ได้รับบาดเจ็บ และขุนนางเซี่ยก็ได้รับบาดเจ็บด้วย เราสงสัยว่ามีใครบ้างที่เห็นคนร้ายที่ขุนนางเซี่ยพูดถึง?”
เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะให้เซี่ยเจิงมีความผิดฐานบุกเข้าไปในตำหนักเย็นในยามวิกาล
ฝานฉางอวี้มองไปที่ฉีเชิงด้วยสายตาที่เย็นชาอย่างควบคุมไม่ได้
เซี่ยเจิงพูดอย่างใจเย็น “ขันทีที่พากระหม่อมไปเปลี่ยนชุดก็เห็นด้วยเช่นกัน”
ความประหลาดใจแวบขึ้นมาในดวงตาของฝานฉางอวี้ และแม้แต่สีหน้าของฉีเชิงก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาถามว่า “ขันทีผู้นั้นอยู่ที่ไหน?”
ดวงตาหงส์ของเซี่ยเจิงซึ่งมีสีแดงยังไม่จางหายไปอย่างสมบูรณ์ เขามองไปที่ฉีเชิง และดูเหมือนจะมีรอยยิ้มบางๆ ในดวงตาของเขา แต่ภายใต้รอยยิ้มบางๆ นั้นมีเจตนาฆ่าที่นองเลือดโดยไม่ปกปิด ซึ่งทำให้ฉีเชิงสั่นสะท้านโดยไม่ตั้งใจ และสีหน้าดุร้ายบนใบหน้าของเขาก็จางหายไปเล็กน้อย
เซี่ยเจิงมองย้อนกลับไปและพูดเบาๆ “เมื่อเขาเห็นคนร้าย เขาก็ตกใจมากจนส่งเสียงและคนร้ายก็ทำให้เขาหมดสติ ตอนนี้เขาอยู่ที่ห้องโถงด้านข้างของตำหนักหลินเต๋อ”
แผ่นหลังของฉีเชิงเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น เขารู้ว่าถ้าเซี่ยเจิงไม่สามารถถูกตัดสินลงโทษได้ในวันนี้ วันหนึ่งเซี่ยเจิงจะมาตัดศีรษะของเขาแทน
แม้ว่าหัวใจของเขาจะเต็มไปด้วยความกลัว แต่เขาก็ยังกัดฟันและพูดว่า “ไปตำหนักหลินเต๋อ”
เขาแน่ใจว่าเซี่ยเจิงกำลังพูดจาบ่ายเบี่ยงไปมา
ด้วยกลัวว่าเซี่ยเจิงจะสังเกตเห็น ขันทีที่พาเซี่ยเจิงไปเปลี่ยนชุดไม่ใช่คนที่รู้เกี่ยวกับแผนนี้ เขารู้ว่าไม่มีคนร้ายเข้ามาในวัง ดังนั้นเขาจึงสรุปว่าเซี่ยเจิงพูดเรื่องไร้สาระ
ตราบใดที่พบขันทีและสอบปากคำ เซี่ยเจิงก็สามารถถูกตัดสินลงโทษได้!
ฉีเชิงนำทุกคนไปด้านหน้า แต่มือของเขาด้านหลังเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
เขาปลอบใจตัวเองต่อไป ตราบใดที่เขาพบขันที……
คนกลุ่มหนึ่งไปที่ตำหนักหลินเต๋ออย่างยิ่งใหญ่
ฝานฉางอวี้ประคองเซี่ยเจิงและเห็นได้ชัดว่าแขนของเขาเริ่มร้อนขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะพยายามควบคุมการหายใจอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังลำบากอยู่เล็กน้อย
นางมองไปที่เซี่ยเจิงด้วยความกังวล แต่เซี่ยเจิงมองตรงไปข้างหน้า โดยไม่มีอะไรผิดปกติบนใบหน้าของเขา
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถบอกได้ครู่หนึ่งว่าเขาเป็นหวัดและมีไข้สูงหรือว่ายาออกฤทธิ์อีกครั้งหรือไม่ ดังนั้นนางจึงยังคงนิ่งเงียบไปตลอดทาง เซี่ยเจิงบีบแขนของนางแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าดวงตาของเขาจะยังคงชัดเจนและคมชัด แต่เหงื่อก็ก่อตัวบนขมับของเขา
องครักษ์จินอู่พบขันทีที่อยู่ตรงเสาอย่างรวดเร็ว เมื่อขันทีถูกสาดน้ำเย็นสาดลงไปเขาก็ฟื้นขึ้นมา เขาก็ตะโกนโดยสัญชาตญาณ “มีนักฆ่า!” เพราะเสียงที่เขาได้ยินก่อนที่เขาจะหมดสติไป
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของฉีเชิงก็ดูโหดเหี้ยมมากขึ้น และเขาก็เตะขันทีโดยตรง “ขันทีสุนัข นักฆ่าอะไร บอกมาให้ชัดเจนหน่อย!”
ขันทีถูกเตะลงพื้นและไม่สามารถลุกขึ้นจากความเจ็บปวดได้เป็นเวลานาน เมื่อเขาเห็นฮ่องเต้และขุนนางทุกคนที่อยู่รอบตัวเขา ใบหน้าของเขาก็ตื่นตระหนกมากขึ้นเรื่อยๆ
เซี่ยเจิงพูดขึ้นในเวลานี้ “ระหว่างทางที่กงกงพาข้าไปเปลี่ยนขุด กงกงเห็นคนร้ายข้ามกำแพงมาหรือไม่?”
ขันทีได้ยินเพียงเสียงดังมาจากกำแพงในเวลานั้น แต่เขาก็ถูกฉีเชิงเตะแล้วและถามถึงนักฆ่า เมื่อขุนนางจำนวนมากมองดูเขา เขาก็รู้สึกหวาดกลัวและจิตใจของเขาก็ว่างเปล่า เขาก็พยักหน้าทันทีพร้อมกับคำพูดของเซี่ยเจิง “ใช่ ใช่ มีคนร้ายข้ามกำแพงวังหลวงเข้ามา!”
ด้วยพยานทั้งหมดเซี่ยเจิงสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขาได้ในคืนนี้
ฉีเชิงเดินโซเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว และขันทีข้างกายที่ประคองเขาก็ดูหวาดกลัวอย่างยิ่ง
ใบหน้าของฉีเชิงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ในขณะนี้มีเพียงความคิดเดียวในใจ มันจบลงแล้ว มันจบลงแล้ว!
ใบหน้าของเซี่ยเจิงแดงขึ้นอีกครั้ง เขาปิดริมฝีปากและไอสองครั้ง และดวงตาที่เย็นชาก็เหลือบมองไปที่ฉีเชิง “กระหม่อมได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับคนร้าย และเพราะจมน้ำในสระไท่เย่จึงเป็นหวัด และรู้สึกไม่สบาย ไม่สามารถอยู่ช่วยฝ่าพระบาทตามหาคนร้ายได้ กระหม่อมขอทูลลา”
จิตใจของฉีเชิงกำลังสับสน และเขาไม่ได้ยินสิ่งที่เซี่ยเจิงพูดอีกต่อไป
เซี่ยเจิงไม่รอให้ฉีเชิงยินยอม เขาจากไปโดยไม่ได้รับอนุญาต และบรรดาขุนนางก็ไม่กล้าพูดอะไร
อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ มีรายงานด่วนมาจากทางเดินแคบๆ “รายงาน–มือสังหารโจมตีศาลต้าหลี่ในเวลากลางคืนและจับนักโทษคนสำคัญไป!” ทันทีที่คำกล่าวนี้ออกมา เหล่าขุนนางก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความโกลาหล
ฝานฉางอวี้รู้สึกโล่งใจที่รู้ว่าคนของเซี่ยเจิงไปศาลต้าหลี่เพื่อปล้นคนได้สำเร็จ
โดยไม่คาดคิดหลังจากเรื่องใหญ่เช่นนี้เกิดขึ้น ใบหน้าของฉีเชิงก็ไม่ปรากฏอารมณ์เลย เขาไม่ได้ตำหนิขุนนางของศาลต้าหลี่ซึ่งเป็นหนึ่งในขุนนางที่เข้าร่วมงานเลี้ยงในวังหลวง หรือแม้แต่ขอสั่งให้ขุนนางแต่ละคนกลับบ้าน เป็นหัวหน้าขันทีที่มาถ่ายทอดรับสั่งในนามของเขา
หลังจากที่ถังเผยอี้และคนอื่นๆ ติดตามฉีเชิงไปที่ตำหนักเย็น พวกเขาก็กุมลมหายใจของเซี่ยเจิงไว้ในอ้อมแขนของเขา ตอนนี้เท่านั้นที่ลมหายใจถูกระบายออกจนหมด
หลายคนออกมาจากวังด้วยกัน เจิ้งเหวินฉางเห็นด้วยสายตาอันเฉียบแหลมว่าอู่อันโหวที่อยู่ตรงหน้าเขาดูเหมือนว่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส เมื่อฝานฉางอวี้ประคองเขา ร่างกายส่วนใหญ่ของเขาก็ถูกกดทับบนไหล่บางนาง และเขาก็กำลังจะก้าวไปข้างหน้าทันที
ถังเผยอี้คว้าเขาแล้วถามว่า “เจ้าจะไปไหน?”
เจิ้งเหวินฉางกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าท่านโหวจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แม่ทัพฝานเป็นสตรีผู้หนึ่งจะช่วยเขาไหวได้อย่างไร ข้าจะไปช่วยท่านโหว”
ถังเผยอี้มองเขาด้วยท่าทางที่พูดไม่ออกเล็กน้อย และในที่สุดก็พูดว่า “ไม่ต้องกังวลหรอก”
เจิ้งเหวินฉางงุนงงมาก “เพราะเหตุใด?”
เฮ่อซิวอวิ๋นไอเบาๆ วางแขนโอบไหล่ของเจิ้งเหวินฉางแล้วพูดว่า “น้องเหวินฉาง ช่วยข้าด้วย ข้าเมานิดหน่อย”
เจิ้งเหวินฉางเป็นลูกศิษย์ของเฮ่อจิ้งหยวน และเขาก็เป็นเพื่อนสนิทของเฮ่อซิวอวิ๋นด้วย ทำไมเขาจะไม่รู้ถึงความสามารถในการดื่มของเขา เขาจึงโยนเขาออกไปทันที “ข้าเกรงว่าเจ้ายังห่างไกลจากการเมาอีกเจ็ดส่วน!”
เขามองสหายของเขาด้วยความสับสน “ทำไมเจ้ากับแม่ทัพถังถึงทำตัวแปลกขนาดนี้?”
เฮ่อซิวอวิ๋นถอนหายใจและในที่สุดก็เลือกที่จะพูดตรงๆ “เจ้าเป็นท่อนไม้หรืออย่างไร? เจ้าไม่เห็นเหรอว่ามีสิ่งดีๆ กำลังจะเกิดขึ้นกับท่านโหวและแม่ทัพฝาน”
เจิ้งเหวินฉางขมวดคิ้วอย่างดุเดือด “เพราะว่าแม่ทัพฝานกระโดดลงไปในสระไท่เย่เพื่อช่วยท่านโหวและมีการใกล้ชิดที่ไม่เหมาะสมหรือ”
เขาพูดทันที “เจ้าไม่เข้าใจแม่ทัพฝาน แม่ทัพฝานมีความมุ่งมั่นมาก นางไม่ด้อยกว่าบุรุษ นางจะสนใจธรรมเนียมเช่นนั้นได้อย่างไร……”
ถังเผยอี้และเฮ่อซิวอวิ๋นมองดูเขาด้วยสีหน้าสับสนมากขึ้น
คนผู้นี้ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติอะไร ตอนที่เขาอยู่ในเมืองหลูเลยเหรอ?
ในท้ายที่สุด เฮ่อซิวอวิ๋นก็ตบไหล่เจิ้งเหวินฉางแล้วพูดว่า “น้องเหวินฉาง ในอนาคตหากเจ้ามีปัญหาเรื่องแต่งภรรยา ก็มาบอกให้พี่สะใภ้ของเจ้าช่วยได้”
เจิ้งเหวินฉางยืนอยู่ที่นั่นและมองไปที่ถังและเฮ่อสองคนที่กำลังเดินจากไป ใบหน้าของเขาเริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ
ทำไมสิ่งนี้ถึงเกี่ยวข้องกับภรรยาในอนาคตของเขา?