บทที่ 150
ดวงจันทร์อันหนาวเหน็บลอยอยู่บนท้องฟ้า ก้าวยาวๆ เปรียบดั่งหยก
เกล็ดหิมะละเอียดตกลงมาอย่างช้าๆ ใต้โคมไฟสลัวๆ ปกคลุมรองเท้าผ้าต่วนสีดำ และกลายเป็นรอยเปียกที่ไม่เด่นชัดในทันที
ขันทีน้อยพาเซี่ยเจิงไปที่ห้องโถงด้านข้างด้วยรอยยิ้มที่ประจบประแจงบนใบหน้า “ท่านโหว ก้าวระวังด้วย”
เซี่ยเจิงสวมเสื้อคลุมขนาดใหญ่ขลิบด้วยขนสุนัขจิ้งจอกบนไหล่ของเขา ร่างกายของเขาเหมือนต้นสน และใบหน้าด้านข้างของเขาถูกปกคลุมไปด้วยแสงจันทร์ ทำให้เขาดูเย็นชาและหล่อเหลา เขาปล่อยเสียง “อืม” เบาๆ จากปลายจมูกของเขา
หินก้อนหนึ่งถูกสะบัดออกมาจากปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อปักทอง และกระทบกับกิ่งไม้ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะซึ่งอยู่ไม่ไกล กิ่งไม้สั่นสะท้านและหิมะสะบัดไปทั่วทั้งพื้นดินในทันที ขันทีน้อยเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจและตะโกนว่า “ใครอยู่ที่นี่”
ครู่ต่อมา ขันทีตัวน้อยรู้สึกเจ็บที่หลังคอและหมดสติไป
เซี่ยเจิงหยิบโคมไฟที่ขันทีน้อยทำตกลงบนพื้นขึ้นมา เปิดฝาและเป่าเทียนที่อยู่ข้างใน จากนั้นจึงหิ้วขันทีน้อยขึ้นมาด้วยมือเดียวและวางเขาไว้พิงเสาด้านนอกตำหนัก
หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ เซี่ยเจิงก็เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ อย่างเย็นชา จากนั้นจึงถอดเสื้อคลุมและชุดประจำตำแหน่งออก
ภายใต้ชุดประจำตำแหน่งมีชุดพรางสีดำ
เขาหยิบหน้ากากออกจากอ้อมแขนของเขาแล้วซ่อนชุดประจำตำแหน่งไว้ในภูเขาจำลองของอุทยานหลวง ตามแผนที่วังหลวงที่เขาเห็นดูในตอนเช้า เขาหลีกเลี่ยงทหารองครักษ์ที่ลาดตระเวนและปีนขึ้นไปบนกำแพงสูงและไปถึงตำหนักเย็นหลังจากผ่านไปไม่กี่อึดใจ
เมื่อเปรียบเทียบกับตำหนักอื่นๆ ที่ตกแต่งด้วยโคมไฟและของประดับตกแต่งหลากสีสัน ตำหนักเย็นถูกทิ้งร้างอย่างน่าสะพรึงกลัว แม้แต่โคมไฟที่ประตูที่ส่องแสงสีเหลืองใหญ่เท่าฝ่ามือก็ยังปกคลุมไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม
นางสนมที่อาศัยอยู่ในตำหนักเย็นแห่งนี้ต่างก็เป็นนางสนมที่ก่อความผิดร้ายแรง บ้างก็เสียสติบ้างก็ตายไปแล้ว และมีข่าวลือกันว่ามีวิญญาณร้ายคอยหลอกหลอน ถ้าไม่เพราะต้องมาที่นี่เพื่อส่งอาหาร แม้แต่ขันทีและนางกำนัลระดับต่ำที่สุดก็ไม่เต็มใจที่จะมาที่นี่ในวันธรรมดา
จากข้อมูลที่ได้รับจากองค์หญิงใหญ่ เซี่ยเจิงพบที่พักของนางกำนัลเสียสติในเรือนพักด้านนอกได้อย่างง่ายดายหลังจากปีนข้ามกำแพงสูงของตำหนักเย็นไป
ปีกเล็กๆ ปกคลุมไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม มีเครื่องเรือนชิ้นเดียวที่ดูเหมือนจะเป็นเตียงอยู่ริมหน้าต่าง มองเห็นฟางในบริเวณที่ที่นอนบางๆ ไม่ได้ปกคลุมไว้อย่างชัดเจน
มีกลิ่นควันจางๆ จากการจุดเทียนในห้อง ดูเหมือนว่านางกำนัลจะแอบเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ใครบางคนในห้องของนางเอง
เซี่ยเจิงปลดดาบอ่อน ที่พันรอบแขนของเขาออก แล้วชี้ไปที่คอของนางกำนัลโดยตรง “ข้ารู้ว่าเจ้าตื่นแล้ว หากเจ้าต้องการมีชีวิตรอด อย่าหันกลับมามอง และตอบคำถามเพียงคำถามเดียวเท่านั้น”
“ใครคือพระสนมที่มีความสัมพันธ์กับเว่ยเหยียนในตอนนั้น?”
นางกำนัลดูเหมือนจะกลัวเกินไป ร่างกายของนางสั่นอย่างแรง “เป็น……เป็น..”
มีเหตุไม่คาดคิดเกิดขึ้นในขณะนั้น จู่ๆ นางกำนัลก็หันศีรษะ ยกมือขึ้นมาและโปรยผงหนึ่งกำมือใส่เซี่ยเจิง
เซี่ยเจิงรีบหันศีรษะเพื่อหลีกเลี่ยงมัน หลับตาและกลั้นหายใจเพื่อหลีกเลี่ยงการสูดดมผงที่ไม่ทราบที่มา อย่างไรก็ตาม นางกำนัลก็ถือโอกาสดึงกริชออกมาจากใต้หมอนและแทงเซี่ยเจิง เซี่ยเจิงยกแขนโดยสัญชาตญาณเพื่อป้องกันการโจมตีและโยนนางออกไปไกล
ร่างกายของนางกำนัลกระแทกกำแพง และเมื่อนางกลิ้งตัวลงกับพื้น ก็มีเลือดไหลออกมาจากมุมปากของนาง ไม่มีความโหดเหี้ยมในดวงตาของนาง มีแต่เสน่ห์อันไร้ขอบเขต นางใช้นิ้วปัดรอยเลือดออกจากมุมริมฝีปากของนางและใส่มันไว้ในปากของนางและเริ่มดูดมัน ดวงตาของนาจับจ้องไปที่เซี่ยเจิง แล้วพูดอย่างอวดดี “ท่านแข็งแกร่งมาก มันทำให้ผู้อื่นเจ็บ”
เสียงนั้นหวานจนน่าขนลุกราวกับว่าหม้อน้ำตาลถูกต้มให้เป็นน้ำเชื่อมข้นแล้วเทลงในลำคอ
เมื่อนิ้วทั้งสองของนางถูกดึงออกมาอีกครั้ง มันก็เต็มไปด้วยน้ำลายของนาง แล้วนางก็ดึงเสื้อผ้าของนางออกทีละชิ้น และพูดด้วยรอยยิ้มอันแสนหวาน “ท่านอยากเห็นไหม ว่าข้าได้รับบาดเจ็บส่วนใดบ้าง”
ในสายตาของเซี่ยเจิง เขาทำได้เพียงมองดู เหมือนมองหนอนที่ดิ้นอยู่ในรางน้ำด้วยความรังเกียจอย่างสุดซึ้ง เขาวางดาบและหันหลังกลับเพื่อมุ่งหน้าออกจากห้อง แต่เสียงโซ่ดังขึ้นที่ประตู
ทันใดนั้นดวงตาของเซี่ยเจิงก็เย็นชาและเคร่งครัด เขายกดาบขึ้นและกำลังจะเปิดประตู แต่ในขณะนั้นเขาพบว่ามือและเท้าของเขาอ่อนแรงมากจนแทบจะยืนไม่ไหวด้วยซ้ำ และเหงื่อเย็นไหลออกมาบนหน้าผากของเขา
นอกจากนี้ยังมีเสียงโซ่เหล็กที่หน้าต่างจากนั้นท่อไม้ไผ่เรียวยาวก็ยื่นออกมาจากช่องว่างเล็กๆ และควันสีขาวจางๆ ก็ลอยเข้ามาในห้อง
ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขาพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจ “ท่านพบว่ามือและเท้าของท่านอ่อนแรงแล้วหรือไม่”
“ผงกระดูกอ่อนนี้สามารถได้กลิ่นตั้งแต่ตอนที่เข้ามาในห้องแล้ว ตอนนี้ท่านยังออกแรงกับข้าเพื่อเร่งฤทธิ์ของยา และมันเพิ่งออกฤทธิ์ตอนนี้ แสดงให้เห็นว่าร่างกายของท่านแข็งแกร่งมาก… มันทำให้ข้าโลภจริงๆ……”
ผู้หญิงคนนั้นเพียงนอนราบกับพื้น ผมสีดำของนางปล่อยสยาย และชุดนอนสีขาวเรียบๆ ของนางเปิดออก เผยให้เห็นท้องที่มีรอยแดงของนางและไหล่ข้างหนึ่ง นางจ้องมองไปที่เซี่ยเจิงด้วยท่าทางใจร้อนแต่เย้ายวน
เซี่ยเจิงได้ยินนางพูดว่าได้กลิ่นมันทันทีที่เขาเข้าไปในห้อง และเขาก็มองไปที่เตาอั้งโล่ที่เผากระดาษเงินกระดาษทอง ปรากฎว่ากระดาษเงินเหล่านั้นถูกเผาเพื่อกลบกลิ่นอื่นๆ
ผลของยามีความรุนแรงราวกับกระแสน้ำบนภูเขา และดูเหมือนว่าแรงทั้งหมดในร่างกายของเขาจะหมดลง เซี่ยเจิงไม่สามารถยืนได้อีกต่อไปแม้จะเกาะติดกับกำแพงก็ตาม
เห็นได้ชัดเจนว่าสิ่งที่เข้ามาจากท่อไม้ไผ่ที่หน้าต่างคืออะไร
ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะได้รับผลกระทบจากหมอกยาที่เข้ามาจากท่อไม้ไผ่ ใบหน้าของนางแสดงปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณมากกว่าท่าทางกระดิกหางที่นางเคยทำมาก่อน นางค่อยๆ คลานไปหาเซี่ยเจิงด้วยดวงตาที่มีเสน่ห์ของนาง “ข้าอึดอัดมาก โปรดช่วยข้าด้วย……”
ผลของยาทำให้ใบหน้าของเซี่ยเจิงเปล่งประกายด้วยชั้นสีแดงเข้มผ่านหน้ากากปลอมตัว แต่ดวงตาของเขาเย็นชาอย่างน่าประหลาดใจ “เจ้าอยากตายหรือ?”
เสียงนั้นแผ่วเบามาก ราวกับวิญญาณที่ลอยมาจากแม่น้ำลืมเลือน[1] ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่นไปตามกระดูกสันหลัง
ดวงตาของผู้หญิงคนนั้นเบลอแล้ว แต่นางก็ฟื้นคืนสติได้บ้างเพราะคำพูดเหล่านี้
นางมองไปที่ชายหนุ่มรูปงามซึ่งนั่งอยู่ตรงเชิงกำแพงและไม่สามารถยืนได้เนื่องจากผงยากระดูกอ่อนกระจายไปแล้ว
ในที่สุดนางก็คลานไปหาเซี่ยเจิง พลางหอบหายใจด้วยดวงตาที่มีเสน่ห์คู่หนึ่ง และก่อนที่นางจะเอ่ยคำใดออกมา คอของนางก็ถูกมือใหญ่ที่เหมือนเหล็กจับไว้แน่น
ในที่สุดกลิ่นของเลือดและความรู้สึกหายใจไม่ออกที่กระทบใบหน้าของนางทำให้หญิงสาวตื่นขึ้นมาเล็กน้อยจริงๆ ชายคนนี้กรีดฝ่ามือของตัวเองเพื่อให้ตัวเองได้สติ!
ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บและนางพยายามแกะมือของเซี่ยเจิงออกไป แต่พบว่าทุกอย่างไร้ผล
เซี่ยเจิงรู้สึกถึงรสชาติของเลือดจากฟันของเขา เขาจ้องไปที่ผู้หญิงที่กำลังดิ้นรนอยู่ในมือของเขาอย่างเย็นชา “ฉีเชิง ส่งเจ้ามาที่นี่ เขาอยากให้เจ้าแกล้งทำเป็นสนมในตำหนักเย็นและเลียนแบบความผิดของเว่ยเหยียนให้กับข้าเช่นนั้นหรือ”
ผู้หญิงคนนั้นต้องการพูด แต่นางทำได้เพียงส่งเสียง “กึกก้อง” เล็กน้อยจากลำคอของนาง ดวงตาของนางเปลี่ยนจากหวาดกลัวเป็นหมดหวัง เมื่อกระดูกที่เปราะบางในลำคอของนางหัก นิ้วทั้งห้าของเซี่ยเจิง ก็เจาะรูเลือดหลายรูโดยตรงที่ด้านข้างของนาง
ผู้หญิงคนนั้นล้มลงกับพื้นพร้อมกับลืมตาขึ้น และเลือดที่ไหลออกจากด้านข้างคอของนางก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็วเป็นแอ่งน้ำขนาดเล็กบนพื้น
เซี่ยเจิงนั่งพิงกำแพง หายใจหอบราวกับสัตว์ป่า มือของเขามีหยดเลือด และเขาไม่สามารถบอกได้อีกต่อไปว่าเป็นเลือดจากฝ่ามือของเขาเองหรือเลือดจากคอของผู้หญิงคนนั้น
คนที่ลงกลอนประตูและหน้าต่างและรมยาเข้ามาข้างในไม่ได้ยินสิ่งใดเกิดขึ้นภายใน หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปลดกลอนประตูและต้องการเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาถือโคมไฟละผลักประตูให้เปิด ก็เห็นใบหน้าของหญิงสาวจ้องมองออกไปนอกประตู ดวงตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขา ขันทีตกใจมากจนรูม่านตาหดตัว จึงรีบยกโคมไฟขึ้นเพื่อหาบุคคลอื่นที่อยู่ในห้อง
กริชปาดคอและเลือดกระเซ็นออกมา
โคมที่ตกลงสู่พื้นก็ไฟลุกโชนขึ้นทันที และแสงไฟก็ส่องสว่างกริชที่โชกไปด้วยเลือด ดวงตาเย็นชาคู่หนึ่งสะท้อนให้เห็นบนกริชที่แวววาว
เซี่ยเจิงเดินออกจากห้องโดยมีเลือดนองอยู่บนพื้น เลือดหยดลงมาจากหลังมือซ้ายของเขา
องครักษ์ไม่กี่คนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกห้องอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพที่น่าสังเวชของนางกำนัลและขันทีที่อยู่ในห้องผ่านประตูที่เปิดกว้าง
ปริมาณผงกระดูกอ่อนที่ถูกเผาในบ้านก็เพียงพอที่จะทำให้วัวล้มลงได้แล้ว เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะได้รับยาแก้พิษล่วงหน้า?
อย่างไรก็ตาม คราบเลือดบนมือของเซี่ยเจิง และการเดินโซเซเล็กน้อยในย่างก้าวของเขา ยังคงทำให้พวกเขาสังเกตเห็นว่าเขากำลังโดนพิษยาอยู่จริงๆ แต่เขายังคงฝืนทนอยู่
ประตูตำหนักเย็นถูกลงกลอนไปนานแล้ว และองครักษ์คนหนึ่งก็รีบไปหาสหายที่อยู่ข้างหลังเขาทันทีและพูดว่า “จุดไฟแล้วเรียกทุกคนมาที่นี่!” ’
……
องค์หญิงใหญ่ฉีซูถูกอันไท่เฟยกักบริเวณมาหลายวันแล้ว
คืนนี้ซึ่งเป็นวันส่งท้ายปีเก่า สองคนแม่ลูกเพิ่งทานอาหารเย็นในวันส่งท้ายปีเก่าแบบง่ายๆ และอันไท่เฟยก็กลับไปที่ห้องโถงเล็กๆ เพื่อสวดมนต์ต่อ
ฉีซูรู้สึกหดหู่และเดินออกจากห้องอุ่น มามา[2]ที่อยู่ข้างกายอันไท่เฟยเดินตามนางไปทีละก้าว “องค์หญิง จะเสด็จไปไหนหรือเพคะ?”
ฉีซูเป็นคนหยิ่งผยองมามากกว่าสิบปีแล้วและไม่ใช่คนอัธยาศัยดี นางตอบทันที “ข้ารู้สึกแย่มากจึงจะออกไปเดินเล่น เสด็จแม่ทรงลงกลอนประตูตำหนักแล้ว เจ้ายังกลัวว่าข้าจะไปไหนได้อีก?”
มามาถูกฉีซูพูดจนสะอึก แต่นางไม่ได้แสดงความโกรธใดๆ นางแค่พูดว่า “องค์หญิงโปรดสวมเสื้อคลุมด้วย ข้างนอกมีลมแรงและมีหิมะตก ดังนั้นระวังจะประชวรนะเพคะ”
ฉีซูเหนื่อยหน่ายเกินกว่าจะใส่ใจผู้คนที่อยู่รอบตัวมารดาของนาง พวกนางติดตามอันไท่เฟยมาเป็นเวลานาน และดูเหมือนว่าพวกนางแต่ละคนจะกลายเป็นพระโพธิสัตว์ไปแล้ว พวกนางทั้งหมดพูดด้วยท่าทางและน้ำเสียงเดียวกันเมื่อเห็นนาง และฉีซูก็รู้สึกรำคาญมากเมื่อเห็นคนเหล่านั้น
นางพานางกำนัลคนสนิทไปด้วยเพียงไม่กี่คน โดยเชิดศีรษะแล้วเดินผ่านมามาไป
มามาคุกเข่าลงจากด้านหลังแล้วกล่าวว่า “น้อมส่ง องค์หญิง”
เมื่อนางออกไปข้างนอก ฉีซูก็รู้สึกหนาวเล็กน้อย นางมองดูดวงจันทร์ที่แขวนสูงบนท้องฟ้าบนสะพานที่มีหลังคา ถือเตาอุ่นมือทองแดงแกะสลักแล้วบ่น “ไม่รู้ว่าท่อนไม้กงซุนกำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้……”
เสียงของนางเบาเกินไป และนางกำนัลที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้ยินชัดเจนนัก จึงถามว่า “องค์หญิงตรัสอะไรน่ะเพคะ”
ฉีซูเม้มริมฝีปากของนางแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร ไปเดินเล่นในสวนดอกเหมยกันเถอะ”
อันไท่เฟยเป็นที่โปรดปรานเมื่อตอนที่นางยังเป็นสนม ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับได้สั่งให้คนปลูกสวนดอกเหมยในตำหนักของนาง เมื่อฤดูหนาวอันแสนสาหัสมาถึง ดอกเหมยทั่วทั้งสวนก็บานสะพรั่งซึ่งงดงามมาก
คืนนี้หิมะตกเล็กน้อย และเส้นทางหินสวนดอกเหมยจะถูกปกคลุมไปด้วยหิมะบางๆ อย่างไรก็ตาม ขันทีน้อยกำลังกวาดพื้นอย่างขยันขนแข็งด้วยเกรงว่าเจ้านายของเขาจะสนใจชมดอกเหมยในวันปีใหม่
ฉีซูพานางกำนัลเดินต่อไปสักพักหนึ่ง ทันใดนั้นก็พูดว่า “พวกเจ้าอยู่ที่นี่ ไม่ต้องตามข้าอีกต่อไป ข้าจะขอพร”
เหล่านางกำนัลก็ขานรับ “เพคะ”
ฉีซูเดินเป็นระยะทางสั้นๆ เข้าไปในส่วนลึกของสวนดอกเหมยเพียงลำพัง และพบกิ่งดอกเหมยที่บานสะพรั่งอย่างงดงาม นางหยิบงานปักที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของหญิงสาวออกจากแขนของนาง ลูบไล้งานปักบนนั้นเบาๆ ด้วยปลายนิ้วของนาง ขณะที่นางกำลังจะเขย่งเท้าขึ้นเพื่อแขวนมัน นางก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของผู้หญิงดังมาจากด้านหลังหิน ซึ่งมีกิ่งเหมยขวางอยู่
เป็นไปได้ไหมว่ามีคนลักลอบพบกันอยู่ที่นี่?
การแสดงออกของฉีซูเปลี่ยนไปทันที และนางก็โกรธ นางบีบงานปักในมือของนาง และสีหน้าของนางก็อ่อนลงอีกครั้ง นางต้องการที่จะไปราวกับว่านางไม่ได้ยินอะไรเลย แต่นางได้ยินประโยคหนึ่ง “ทำไมข้าต้องโกหกเจ้า? ช่วงนี้องค์หญิงถูกไท่เฟยจับตาดูอยู่อย่างเข้มงวด และทรงออกไปไหนไม่ได้เลย……”
เสียงที่ค่อนข้างเหมือนสตรีดังขึ้น “แล้วคนรอบกายองค์หญิงองค์ใหญ่ไม่ได้ไปตำหนักเย็นอีกแล้วเหรอ?”
ผู้หญิงคนนั้นหอบเล็กน้อยและตอบว่า “หากไม่มีคำสั่งจากไท่เฟย พวกเราไม่สามารถออกจากตำหนักโซ่วหยางได้……”
ดอกโซ่วหยางเป็นอีกชื่อหนึ่งของดอกเหมย และตำหนักของอันไท่เฟยก็ตั้งชื่อตามสวนดอกเหมยนี้
ฉีซูตะโกนอย่างแรง “ใครอยู่ที่นี่ ออกมา!”
เสียงนี้ไม่เพียงแต่เรียกชายและหญิงที่อยู่ด้านหลังโขดหินเท่านั้น แต่ผู้คนในตำหนักที่รออยู่ด้านนอกก็ตกใจและรีบเข้ามาเช่นกัน
ผู้ที่คลานออกมาจากด้านหลังโขดหินคือนางกำนัลและขันทีในวังที่อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยคู่หนึ่ง ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว และพวกเขาก็คำนับฉีซู “องค์หญิงโปรดเมตตา! องค์หญิงโปรดเมตตา!”
ฉีซูรู้มานานแล้วว่านางกำนัลและขันทีในวังบางคนก็เป็นคู่รักกัน แต่ในขณะนี้นางรู้สึกรังเกียจ นางจำได้ว่านางกำนัลเป็นคนจากตำหนักของนางเอง แต่ขันทีผู้นั้นกลับไม่คุ้นหน้า
นางจ้องมองนางกำนัลผู้นั้นอย่างเย็นชา “เจ้ากำลังสอดแนมข้าอยู่เหรอ?”
นางกำนัลตัวสั่นราว และใบหน้าของนางก็เปื้อนไปด้วยน้ำตา “หม่อมฉันไม่กล้า……หม่อนฉันไม่กล้า……”
ฉีซูหันไปหาขันที “เจ้ามาจากตำหนักไหน?”
ขันทีเงยหน้าขึ้นมองที่ฉีซูแล้วก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเขาจะกลัวเช่นกัน แต่ดูเหมือนเขาจะมีความมั่นใจมากกว่านางกำนัล “กระหม่อม……เป็นหัวหน้างานพิธี และขันทีเกาที่อยู่ข้างพระวรกายฝ่าบาทคือพ่อบุญธรรมของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”
ฉีซูเยาะเย้ย ปรากฎว่าขันทีที่ดูแลฉีเชิงคือแหล่งที่มาของความมั่นใจของเขา
แต่เนื่องจากการที่เขาสามารถถามคำถามเหล่านั้นกับนางกำนัลของนางได้ เห็นได้ชัดว่าเรื่องราวที่นางช่วยเซี่ยเจิงสืบเกี่ยวกับนางกำนัลในตำหนักเย็นนั้นไปถึงหูของฉีเชิงแล้ว
ความเหน็บหนาวไหลลงมาตามกระดูกสันหลังของนาง และฉีซูรู้สึกว่าขาของนางอ่อนแรง นางมองดูสีหน้าของขันทีราวกับว่านางอยากจะกินใครสักคน และพูดอย่างเข้มงวด “ก่อนอื่น มัดขันทีคนนี้ให้ข้าแล้วขังเขาไว้!”
จากนั้นนางก็หันหลังกลับและเดินอย่างรวดเร็วออกไปข้างนอก นางจับมือคนสนิทคนหนึ่งของนางแล้วพูดว่า “เร็วเข้า เอาตราประจำตัวของข้าแล้วรีบไปที่ตำหนักไท่จี๋ทันที ตามหาแม่ทัพอวิ๋นหุย แล้วบอกนางว่ามีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปในตำหนักเย็น!”
นางกำนัลวิ่งไปจนสุดทาง แต่ก่อนที่นางจะออกไปจากสวนดอกเหมย อันไท่เฟยและคนของนางก็มาหยุดนางไว้
อันไท่เฟยมองไปที่บุตรสาวของนาง ด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัดบนใบหน้าของนางที่ยังคงสง่างามแม้จะมีร่องรอยของกาลเวลา “ซูเอ๋อร์ นี่เจ้ากำลังทำอะไรอีก?”
ฉีซูพูดอย่างกังวล “เสด็จแม่! นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ! ข้าเข้าไปพัวพันกับเรื่องของตำหนักเย็นแล้ว และนี่ไม่ใช่เหมือนที่ท่านเคยทำในอดีตที่สามารถปิดประตูอยู่แต่ในตำหนักและจะปลอดภัยได้! หากฉีเชิงวางแผนต่ออู่อันโหว เขาจะตำหนิเราในภายหลัง! แม้ว่าฉีเชิงจะชนะ แต่ด้วยอารมณ์ที่บ้าคลั่งของเขา เขาจะปล่อยให้เราแม่ลูกมีชีวิตที่ดีต่อไปได้หรือ?”
ขณะที่บ่าวรับใช้ในวังที่อยู่ข้างหลังจับนางกำนัลและขันทีที่เปลือยเปล่าออกมาจากสวนดอกเหมย ฉีซูชี้ไปที่ทั้งสองคนแล้วถามอันไท่เฟย “ฉีเชิงได้ยื่นมือมาถึงตำหนักของเราแล้ว เสด็จแม่ยังต้องการอยู่ห่างจากเรื่องนี้อีกหรือไม่เพคะ”
อันไท่เฟยมองไปที่คนสองคนที่ถูกมัดไว้ และชั่งน้ำหนักบางอย่างในใจนาง และสุดท้ายก็พูดว่า “เปิดประตูตำหนัก”
ตำหนักไท่จี๋
หลังจากดื่มไปสามจอกในงานเลี้ยง ฝานฉางอวี้ก็เงยหน้าขึ้นมองที่นั่งว่างของเซี่ยเจิง ความกังวลตรงหว่างคิ้วของนางรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อนางกำลังจะหาข้อแก้ตัวที่จะออกไปดู นางกำนัลที่มารินสุราก็กระทุ้งข้อศอกของนางอย่างเงียบๆ
ภายใต้แขนเสื้อที่กว้างของนาง ฝานฉางอวี้รู้สึกว่ามีบางอย่างถูกผลักเข้าไปในฝ่ามือของนาง และนางก็คว้ามันทันที
หลังจากที่นางกำนัลออกไปแล้ว ฝานฉางอวี้ก็แสร้งทำเป็นสะดุดและลุกขึ้นยืน นางกำนัลรออยู่ด้านหลังที่นั่งของนาง และเข้ามาช่วยประคองนางและถามว่านางจะไปไหน
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ลุกออกจากโต๊ะแล้ว ราชครูหลี่ซึ่งนั่งอยู่ก็เหลือบมองไปทางด้านหลังของฝานฉางอวี้ ขณะที่นางกำลังจากไป จากนั้นก็มองไปที่ที่นั่งว่างที่ทางด้านทหารฝั่งตรงข้าม โดยมีอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้ซ่อนอยู่ในดวงตาชราของเขา
หลังจากนั้นไม่นาน บ่าวรับใช้ก็เดินเข้ามาข้างหน้าและกระซิบอะไรบางอย่างกับราชครูหลี่
ราชครูหลี่ผู้สงบนิ่งและไม่สะทกสะท้านมาโดยตลอด มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย หลังจากโบกมือให้บ่าวรับใช้แล้ว เขาก็ยืนขึ้นและยกมือทำความเคารพฮ่องเต้ที่อยู่เหนือเขาแล้วพูดว่า “กระหม่อมรู้สึกละอายใจ ฝ่าบาททรงมีช่วงเวลาที่ดีในคืนนี้และเพลิดเพลินกับงานเลี้ยง กระหม่อมควรจะสนุกกับทุกท่านจนถึงปีใหม่ แต่อย่างไรก็ตาม กระหม่อมแก่ชราแล้ว ร่างกายไร้ประโยชน์และเหนื่อยมาก จึงขอประทานอภัยต่อฝ่าบาทเพื่อขอตัวกลับก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
การแสดงยังไม่เริ่ม ดังนั้นฉีเชิงจึงไม่มีความสุขมากและพูดว่า “ท่านราชครูเหนื่อยแล้ว ก็ไปพักผ่อนที่ห้องโถงด้านข้างกันเถอะ”
อย่างไรก็ตามราชครูหลี่พูดว่า “ละอาย” และพูดอย่างจริงใจ “ฝ่าบาท กระหม่อมละอายใจนักที่ทำให้ทรงขุ่นเคือง!”
วันนี้ชีเฉิงอารมณ์ดี แต่เขากลัวว่าความตั้งใจที่จะรั้งคนไว้จะชัดเจนเกินไป เขาจึงพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น ท่านราชครูก็กลับไปก่อนเถิด”
หลังจากที่ราชครูหลี่พาบุตรชายของเขาออกจากห้องโถง เขาก็ยกจอกสุราแล้วพูดอย่างมีความหมายว่า “อู่อันโหวไปเปลี่ยนชุด แต่เขาก็กลับไม่ได้กลับมามานานมากแล้ว หรือว่าเขาเหนื่อยและไปพักผ่อนที่ไหนสักแห่งแล้ว?”
ขุนนางทั้งหลายไม่กล้าตอบ ฉีเชิงหัวเราะกับตัวเอง “ขุนนางรักทุกท่าน ดื่มต่อเถอะ ทุกท่านไม่สามารถปล่อยให้สถานการณ์กร่อยลงเพียงเพราะราชครูหลี่และอู่อันโหวไม่อยู่ที่นี่”
ในขณะนั้น มีขันทีน้อยวิ่งเข้ามา “ฝ่าบาท มีบางอย่างผิดปกติ! ตำหนักเย็นเกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ฉีเชิงไม่สามารถระงับความตื่นเต้นในดวงตาของเขาได้ แต่เขายังคงทำหน้าโกรธและสบถ “ดียิ่งนัก เกิดเรื่องอันใด?”
ขันทีพูดอย่างตื่นตระหนก “กระหม่อมก็ไม่ทราบเช่นกัน”
ฉีเชิงสบถ “ขยะ” และลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกร “ตำหนักเย็นมีพระสนมอาศัยอยู่หลายพระองค์ เนื่องในโอกาสปีใหม่นี้ ก็อย่าเอาชีวิตใครเลย ทุกท่านไปดูกับเราเถิด!”
ฮ่องเต้ต้องเสด็จไปที่ตำหนักเย็นเสียก่อนและขุนนางที่เข้าร่วมงานเลี้ยงในวังถึงจะไปด้วยกันได้
……
หิมะตกหนักขึ้นและลมพัดแรง ฝานฉางอวี้สวมเครื่องแบบขันทีกำลังวิ่งบนทางไปยังตำหนักเย็น นางรู้สึกราวกับว่าแก้มของเขานางมีน้ำแข็งขูด
พระราชวังอันหนาวเย็นในระยะไกลได้ลุกเป็นไฟแล้ว และลมที่พัดปะทะใบหน้าก็มีกลิ่นไหม้
ฝานฉางอวี้กัดฟัน หวังว่านางจะไปได้เร็วขึ้น เร็วขึ้น
จดหมายที่นางกำนัลส่งให้นางกล่าวว่า “มีการเปลี่ยนแปลงในตำหนักเย็น และอู่อันโหวกำลังประสบปัญหา” หลังจากที่นางออกไป นางก็ให้นางกำนัลส่งนางไปที่ห้องสุขา และในไม่ช้าก็นางก็พบนางกำนัลที่ยื่นจดหมายให้นาง
นางกำนัลอ้างว่าตนเป็นคนสนิทขององค์หญิงใหญ่ และแสดงตราประจำพระองค์ขององค์หญิงใหญ่ให้นางดู หลังจากยืนยันตัวตนแล้ว ฝานฉางอวี้ก็ไม่กล้าที่จะรอแม้เพียงชั่วครู่
ชุดประจำตำแหน่งของนางโดดเด่นมากจนนางตีขันทีที่พบกลางทาง ถอดเสื้อผ้าของเขาออกแล้วสวมมันก่อนจะรีบตรงไปยังตำหนักเย็น
ตำหนักเย็นนั้นตั้งอยู่ห่างไกลมาก และคืนนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า เหล่าสาวใช้และขันทีต่างก็เกียจคร้านเช่นกัน และไฟก็เริ่มลุกโชนขึ้น มีขันทีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ถือถังตักน้ำมาดับไฟ
ฝานฉางอวี้วิ่งเร็วมากจนคนอื่นคิดว่านางกำลังมาดับไฟ และพวกเขาก็ไม่สงสัยเลย
นางวิ่งอย่างรวดเร็วและภายในไม่กี่อึดใจนางก็มาอยู่ด้านหลังขันทีที่ไปดับไฟ เมื่อมาถึงตำหนักเย็นก็พบว่าตำหนักที่ว่างเปล่าบางแห่งมีเศษซากกองอยู่ข้างกองไฟยังไม่ถูกเผาถึงบริเวณที่อยู่อาศัย
ฝานฉางอวี้วิ่งไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว นางก็เหลือบไปเห็นประตูวังตำหนักเย็นที่ถูกเจาะรูขนาดใหญ่และมีแม่กุญแจอันใหญ่แขวนอยู่บนที่เคาะประตู
บนทางเข้าประตูที่พัง แผ่นไม้ที่พังมีคราบเลือด
นอกจากนี้ยังมีคราบเลือดจำนวนหนึ่งบนพื้นดินที่ขยายออกไปในระยะไกล และเป็นเวลากลางคืน ดังนั้นมันจึงถูกปกคลุมอย่างคลุมเครือ
หัวใจของฝานฉางอวี้เต้นเร็วมาก นางก้มลงและเข้าไปในตำหนักเย็นผ่านทางประตู ด้วยแสงไฟที่ลุกโชนในตำหนักจากระยะไกล นางเห็นศพทั่วลานกว้างในพริบตา
เป็นขันทีและองครักษ์จินอู่
หัวใจของฝานฉางอวี้ตึงเครียด นางไม่กล้าเรียกชื่อเซี่ยเจิง ดังนั้นนางจึงตะโกนออกมาดังๆ ว่า “เหยียนเจิ้ง? เจ้าอยู่ที่นี่ไหม?”
เมื่อเห็นสัญญาณการต่อสู้กันในห้องหนึ่ง นางจึงรีบวิ่งเข้าไปเห็นขันทีคนหนึ่งถูกปาดคออยู่ที่ประตู และมีผู้หญิงที่ไม่เรียบร้อยคอหักอยู่กลางห้อง
แต่ในทันใดนั้น นางก็เข้าใจแผนการของฮ่องเต้ ความหนาวเย็นเพิ่มขึ้นจากฝ่าเท้าของนาง และความโกรธที่รุนแรงทำให้เส้นเลือดในมือที่กำแน่นของฝานฉางอวี้โป่งพอง
“ฆ่า……ฆ่าคนแล้ว!”
“เร็วเข้า! ไปเรียกคนมา! มีคนตายในตำหนักเย็น!”
มีเสียงโหยหยวนอยู่ข้างนอก และกลุ่มขันทีที่ดับไฟก็รีบวิ่งเข้ามา
ฝานฉางอวี้ไม่กล้าอยู่อีกต่อไป นางเดาว่าเซี่ยเจิงพังประตูตำหนักเย็นและหลบหนีไป แต่เขาอาจได้รับบาดเจ็บและอาจไม่สามารถไปได้ไกล
นางปีนขึ้นไปบนกำแพงด้านหนึ่งของตำหนักเย็นแล้วปีนออกไป
ตำหนักเย็นก็ไม่แตกต่างจากที่อื่น สถานที่ที่ไฟไม่สามารถเข้าถึงได้นั้นมืดสนิท และแม้แต่คราบเลือดบนพื้นก็ไม่สามารถแยกแยะได้ อย่างไรก็ตาม ฝานฉางอวี้ได้กลิ่นเลือดบนกำแพงวัง เมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิด มีรอยนิ้วมือเปื้อนเลือดอยู่บนนั้น
นางยื่นมือออกไปเพื่อเปรียบเทียบขนาด และหลังจากยืนยันว่าเป็นรอยมือของเซี่ยเจิง ก็มีกลิ่นคาวจางๆ ระหว่างฟันของนาง
เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดไหน เขาถึงต้องอาศัยกำแพงเพื่อช่วยเดิน?
ฝานฉางอวี้เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อค้นหากลิ่นเลือด
นางต้องพาเขาไปก่อนที่องครักษ์จินอู่จะมาที่นี่!
หลังจากเดินมาสักพัก ในที่สุดนางก็เห็นคนที่ครึ่งตัวของเขาจมอยู่ในน้ำที่ขอบหินในสระไท่เย่ ฝานฉางอวี้แทบจะร้องไห้ด้วยความดีใจ นางก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและตะโกนด้วยเสียงต่ำ “เซี่ยเจิง!”
เซี่ยเจิงหลับตาแน่นและไม่ตอบสนอง หน้ากากปลอมตัวบนใบหน้าของเขาไม่รู้หายไปไหน ภายใต้แสงจันทร์ ริมฝีปากของเขาขาวจนเกือบจะเป็นสีเดียวกับใบหน้าของเขา
ฝานฉางอวี้ตกใจและเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเขา “ทำไม……”
ก่อนที่นางจะพูดจบประโยค นางก็ถูกลากลงไปในน้ำ และคอของนางก็ถูกรัดในเวลาเดียวกัน
ในช่วงเวลาแห่งการหายใจไม่ออก ฝานฉางอวี้แน่ใจว่าเขาพยายามจะฆ่านาง นางพยายามดึงมือของเซี่ยเจิงออกจากคอของนางแล้วพูดด้วยความยากลำบาก “ข้าเอง”
สิ่งที่มองเห็นได้จากหางตาของนางคือดวงตาสีแดงเข้มของเซี่ยเจิง ซึ่งเป็นสีแดงราวกับเส้นเลือดในนั้นแตกออก
เขาไม่รู้จักผู้คนอีกต่อไป
ความรู้สึกหายใจไม่ออกอย่างรุนแรงทำให้การต่อสู้ของฝานฉางอวี้อ่อนแอลง แต่นางไม่รู้ว่าเพราะอยู่ใกล้เกินไปหรือไม่ เขาได้กลิ่นของนาง และมือของเซี่ยเจิงที่อยู่บนคอของนางก็คลายลงทันที
“อาอวี้?” ใบหน้าของเขาซีดผิดปกติ และผมเปียกของเขาแผ่กระจายไปข้างหลังเขาเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าอันละเอียดอ่อนของเขา ด้วยดวงตาสีแดงเลือด
เขาลูบคอของฝานฉางอวี้เบาๆ ซึ่งเป็นสีแดงจากการถูกบีบ ด้วยมือของเขาที่กลายเป็นสีขาวจากบาดแผล เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเขาเปียกโชกไปด้วยน้ำในสระไท่เย่ แต่อุณหภูมิในลมหายใจของเขายังคงแผดเผา
“ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้ว่าเป็นเจ้า……”
เสียงของเขาแหบแห้งราวกับว่าเขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่ออดกลั้นบางสิ่งบางอย่างไว้ แต่ปลายนิ้วที่ลูบผิวหนังที่บอบบางบนคอของฝานฉางอวี้กลับร้อนขึ้นในทันที ทำให้เขาก้มศีรษะลงอย่างควบคุมไม่ได้และจูบแก้มของฝานฉางอวี้
ริมฝีปากบางของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง และลมหายใจของเขาร้อนราวกับไฟ เช่นเดียวกับรูปร่างหน้าตาของเขาในตอนนี้ มันแปลกและงดงาม
ตอนนี้ฝานฉางอวี้สงบลงแล้ว และแน่นอนว่านางรู้ว่าอาการของเขาเป็นอาการของคนถูกวางยา นางเอนหลังเพื่อหลีกเลี่ยงริมฝีปากของเขา และยกแขนข้างหนึ่งขึ้นแล้วพูดว่า “มีไฟไหม้อยู่ในตำหนักเย็น ที่นี่ไม่ปลอดภัย ข้าจะพาเจ้าออกจากวังหลวงก่อน”
มีสัมผัสอันอบอุ่นอยู่ใต้ฝ่ามือของเขา แต่ไม่ใช่ความอบอุ่นจากร่างกายของเขา แต่เป็นเลือด
หลังจากที่รู้ว่าเขามีอาการบาดเจ็บที่มือด้วย ฝานฉางอวี้ก็ยกมือของเขาขึ้นแล้วมองดู และเห็นว่ามือซ้ายของเขาเต็มไปด้วยรอยมีดและกลายเป็นซีดขาว
เห็นได้ชัดว่าเขาทำเพื่อให้ตัวเองได้สติ
นางโกรธมากจนตาแดง และกัดฟันถามว่า “เจ้าบาดเจ็บที่ไหนอีกบ้าง?”
หลังจากที่เซี่ยเจิงผ่อนคลาย เขาก็ไม่สามารถต้านทานฤทธิ์ยาได้อีกต่อไป เขาอาศัยการสนับสนุนจากฝานฉางอวี้เพื่อยืนหยัดอย่างมั่นคง ไฟในร่างกายของเขาแทบจะเผาผลาญเลือดในร่างกายของเขาจนหมด เขามองดูคนที่อยู่ใกล้ๆ ลูกกระเดือกของเขากลิ้งไปมา และหยดน้ำจากผมที่เปียกโชกก็พาดผ่านเปลือกตาของเขาแล้วตกลงไปในสระน้ำ
เขาไม่ได้ยินสิ่งที่นางถามอีกต่อไป สิ่งที่เขาเห็นคือริมฝีปากสีแดงที่ดึงดูดความสนใจของเขา เขาจับหน้านางไว้และจูบนางอย่างแรง
[1] แม่น้ำลืมเลือน - แม่น้ำวั่งชวน (忘川河) ในน้ำเต็มไปด้วยดวงวิญญาณสัตว์ร้ายและไอพิษ เหนือแม่น้ำมีสะพานข้ามน้ำเพียงแห่งเดียวชื่อว่าสะพานไน่เหอ
[2] มามา - เป็นสรรพนามที่ใช้เรียกนางกำนัลรับใช้อาวุโสที่เคยแต่งงานแล้ว