บทที่ 149
งานเลี้ยงในวังจัดขึ้นในตำหนักไท่จี๋ นี่เป็นงานเลี้ยงภายนอก ซึ่งมีเพียงฮ่องเต้และข้าราชบริพารเท่านั้นที่เข้าร่วมงานเลี้ยง
ก่อนเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ขันทีได้นำคนถือถาดและเก็บดาบของแม่ทัพทีละคน
เมื่อฝานฉางอวี้เข้าไปในวังเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ครั้งแรก นางพบว่าพวกเขาจะตรวจดูแค่สายคาดเอวและนำอาวุธที่มองเห็นได้ที่พวกเขาถือออกไป แต่จะไม่มีการตรวจค้นทีละคน ดังนั้นนางจึงเหน็บกริชไว้ที่ขาของนางก่อนที่จะออกมา
นางสวมรองเท้าข้อสูงจึงไม่มีใครมองเห็นได้
ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ที่มาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ ยกเว้นราชวงศ์และผู้สูงศักดิ์ ล้วนแต่เป็นขุนนางที่น่านับถือ หากทุกครั้งที่มีการประชุมราชสำนักหรืองานเลี้ยงในวังหลวง จะต้องตรวจค้นตัวขุนนางทีละคนก่อนจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปในวังได้ ไม่เพียงแต่ใช้เวลานานและต้องใช้แรงงานมากเท่านั้น แต่ยังเป็นการไม่ไว้หน้าขุนนางทุกท่าน และทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้และขุนนางไม่แน่นแฟ้น
กฎที่ออกโดยราชวงศ์ที่สืบทอดกันห้ามมิให้แม่ทัพถืออาวุธเข้าไปในวังหลวง ประการแรกคือการหลีกเลี่ยงการไม่แสดงความเคารพต่อฮ่องเต้ และประการที่สองคือการป้องกันไม่ให้แม่ทัพมีโอกาสลอบโจมตีฮ่องเต้ในพระตำหนัก
แต่หากมีผู้ที่ตั้งใจขัดต่อกฎจริงๆ นอกจากเอามีดคมๆ เข้ามาในวังหลวงแล้วพวกเขาจะทำอะไรได้? ถ้าจะมีการโจมตีวังหลวง จะต้องทำการยุยงองครักษ์จินอู่ทำให้เกิดการกบฏทั่วทั้งวังหลวง
ขุนนางธรรมดาจะไม่กล้าทำสิ่งที่น่าละอายเช่นการนำอาวุธเข้ามาในวัง
ดังนั้นจึงไม่เคยมีกฎเกณฑ์ในวังให้ตรวจค้นร่างกายของขุนนางเลย มีเพียงนางกำนัลและขันทีระดับล่างเท่านั้นที่จะได้รับการปฏิบัติเช่นนี้
เป็นเวลากลางวันที่ฝานฉางอวี้เข้ามาในวังครั้งล่าสุด ในเวลานั้นนางเห็นว่าทั้งวังหลวงมีแต่ความสง่างามและความเคร่งครัด คืนนี้มีหิมะตกหนัก และทั้งวังหลวงก็สว่างไสวในยามค่ำคืนที่ไร้ขอบเขต ดูเหมือนสัตว์ร้ายตัวยักษ์ที่ผิวหนังของมันแตกร้าวด้วยไฟ เผยให้เห็นแสงถ่านสีแดงที่อยู่ด้านล่าง มันช่างงดงามและน่าตกใจอย่างยิ่ง
แต่ความมืดมิดที่แสงไม่สามารถส่องสว่างไปถึง ยังเผยให้เห็นถึงความหายนะและความเศร้าโศกอันไม่มีที่สิ้นสุด
หลังจากเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของตำหนักไท่จี๋แล้ว นางกำนัลก็นำขุนนางไปยังที่นั่งของตน
ด้านซ้ายเป็นที่นั่งสำหรับขุนนางฝ่ายบุ๋น และด้านขวาเป็นที่นั่งสำหรับขุนนางฝ่ายบู๊
ที่นั่งของสามขุนนางและเก้ารัฐมนตรี และพระญาติของฮ่องเต้ต่างก็อยู่แถวหน้า ในฐานะขุนนางขั้นสาม ขันทีหนุ่มนำทางนางไปนั่งที่เบาะกลางทางด้านขวา
ทั่วทั้งห้องโถง ไม่ว่าจะเป็นขุนนางบุ๋นหรือบู๊ มีเพียงฝานฉางอวี้เท่านั้นที่เป็นสตรี
ทันทีที่นางนั่งลงที่โต๊ะ นางก็ดึงดูดสายตาจากทุกทิศทาง บ้างก็สงสัยและบ้างก็ประเมิน
แม้ว่าขุนนางต่างๆ จะเคยพบกับฝานฉางอวี้ในตำหนักจินหลวนมาก่อนแล้ว แต่ในขณะนั้นก็เป็นการประชุมของราชสำนัก นางกำลังเข้าเฝ้าฮ่องเต้พร้อมกับกับถังเผยอี้และคนอื่นๆและยืนอยู่ด้านหน้า ขุนนางที่อยู่ด้านหลังมองเห็นได้เพียงเสื้อคลุมสีแดงที่ห้อยลงมาจากด้านหลังชุดเกราะของนาง คืนนี้บรรดาขุนนางเหล่านี้ได้เห็นฝานฉางอวี้ชัดๆ
ฝานฉางอวี้นั่งลงหน้าโต๊ะไม้เนื้อแดงเตี้ยๆ ด้วยใบหน้าที่สงบและมั่นคง เสื้อคลุมอย่างเป็นทางการของแม่ทัพขั้นสามสีแดงเข้ม สวมอยู่บนร่างกายของนาง และนางก็มีบรรยากาศแห่งความกล้าหาญที่ไม่เหมือนใคร นางยืดหลังของนางให้ตรงราวกับต้นไผ่ที่งอกออกมาตามภูเขาและโขดหินที่ขรุขระ หลังจากหยั่งรากลงและเติบโตขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าก็พัฒนาเป็นต้นที่สง่างามและไม่แสดงความกลัวใดๆ ในหมู่ขุนนางเหล่านี้ซึ่งมีประสบการณ์มาเป็นเวลานาน
ฮ่องเต้ยังมาไม่ถึงและที่นั่งแรกในงานเลี้ยงฝั่งทั้งบุ๋นและบู๊ยังคงว่างเปล่า บรรยากาศในห้องโถงค่อนข้างกลมกลืนกันและขุนนางที่คุ้นเคยกำลังพูดคุยกันเป็นกลุ่มๆ
ฝานฉางอวี้ตั้งใจรออย่างเงียบๆ เพื่อให้งานเลี้ยงเริ่มต้นขึ้น แต่โดยไม่คาดคิด แม่ทัพทหารหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยเดินตรงไปทางที่นั่งของฝานฉางอวี้ “ข้าชื่นชมแม่ทัพฝานมาเป็นเวลานานแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าได้พบกับแม่ทัพฝานที่ตำหนักจินหลวน และรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้พบแม่ทัพฝานอีกครั้งในคืนนี้ ช้าขอดื่มให้แม่ทัพฝาน!”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ถือถ้วยด้วยมือทั้งสองข้างแล้วดื่มสุราลงไป จากนั้นพลิกถ้วยคว่ำลงและมองไปที่ฝานฉางอวี้
ถ้าฝานฉางอวี้ไม่ดื่มก็หมายความว่าานางไม่รักษาหน้าเขา
ในงานเลี้ยงเฉลิมฉลองครั้งก่อนในเมืองหลู ฝานฉางอวี้สามารถปฏิเสธได้โดยอ้างว่านางได้รับบาดเจ็บและไม่ควรดื่มสุรา ไม่ว่างานเลี้ยงในวังหลวงคืนนี้จะแย่แค่ไหน ทุกคนก็ยังเป็นขุนนางขั้นห้าขึ้นไปของราชสำนัก เป็นการยากที่จะปฏิเสธการดื่มอวยพรเช่นนี้
ในเมืองหลูอย่างดีที่สุด แม่ทัพหล่านั้นก็ใจดีเกินกว่าจะปฏิเสธ แต่แม่ทัพผู้นี้ก็มาดื่มอวยพรก่อนงานเลี้ยง แม้ว่าฝานฉางอวี้จะเป็นคนไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่นางก็สังเกตเห็นกระแสใต้น้ำบางอย่างด้วย
นางเหลือบมองดูเครื่องแบบขุนนางขั้นสี่ที่แม่ทัพทหารผู้นั้นสวมใส่และพูดว่า “ท่านแม่ทัพกล่าวหนักเกินไปแล้ว”
หลังจากหยิบถ้วยสุราที่อยู่ตรงหน้าดื่ม นางก็พลิกข้อมือเหมือนอีกฝ่าย
แม่ทัพกล่าวชื่นชมฝานฉางอวี้ทันที “แม่ทัพฝานมีความสามารถ!”
เฮ่อซิวอวิ๋นสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขากลัวว่าแม่ทัพคนอื่นจะไปดื่มให้ฝานฉางอวี้ เขาจึงยืนขึ้นถือถ้วยสุราแล้วพูดว่า “แม่ทัพซ่ง ทำไมท่านไม่ดื่มกับผู้แซ่โม่สักจอกล่ะ”
เจิ้งเหวินฉางยืนขึ้นและพูดว่า “ท่านกำลังดูถูกใครอยู่? ในการรบเพื่อปราบกบฏในฉงโจว ข้ามีผลงานมากพอๆ กับแม่ทัพฝาน แม่ทัพซ่งท่านก็ต้องดื่มกับข้าด้วย!”
ด้วยคำพูดของเจิ้งเหวินฉาง แม่ทัพที่เดินทางจากจี้โจวมาเมืองหลวงเพื่อรับตำแหน่งก็ต้องการดื่มร่วมกับเขาด้วย
คราวนี้ถึงคราวที่แม่ทัพผู้นั้นจะปฏิเสธบ้าง และเขาถูกบังคับให้ดื่มสุราเจ็ดหรือแปดจอกก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตนเอง
หลังจากความวุ่นวายนี้ คนอื่นๆ ที่อยากจะมาดื่มอวยพรก็เห็นได้ชัดว่าถ้าพวกเขาจะมาดื่มกับฝานฉางอวี้ พวกเขาจะต้องดื่มอีกกับเฮ่อซิวอวิ๋นและคนอื่นๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ งานเลี้ยงยังไม่เริ่มและพวกเขาไม่กล้าที่จะอวดดีเกินไป ดังนั้นจึงไม่มีใครไปดื่มอวยพรฝานฉางอวี้อีก
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเจิ้งเหวินฉางด้วยความประหลาดใจ ในอดีตนางคิดว่าชายคนนี้เข้มงวดเกินไป แต่คืนนี้ดูเหมือนว่าสมองของเขายังคงมีประโยชน์อยู่มาก และเขาดูเหมือนเป็นหนึ่งในผู้บังคับบัญชาใหญ่ในกองทัพ
ที่นั่งของเฮ่อซิวอวิ๋นอยู่ถัดจากฝานฉางอวี้ เขาลดเสียงลงและพูดกับฝานฉางอวี้ “คำสรรเสริญของฝ่าบาทต่อกองทัพจี้โจวของเราในตำหนักจินหลวน อาจทำให้แม่ทัพหลายคนไม่พอใจ เขาตั้งใจจะทำให้เราเมาในงานเลี้ยงคืนนี้อย่างแน่นอน”
จากนั้น ฝานฉางอวี้ก็เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ แม่ทัพผู้นั้นถึงมาดื่มอวยพรนาง
การชมนั้นเป็นของปลอม แต่ของจริงคือคนกลุ่มหนึ่งผลัดกันดื่มเพื่อทำให้นางเมา
โชคดีที่เฮ่อซิวอวิ๋นและเจิ้งเหวินฉางมีความคิดเฉียบคมและสกัดกั้นได้ทันเวลา
ฝานฉางอวี้พยักหน้าอย่างสงบและพูดว่า “ข้าเข้าใจแล้ว”
นางมองข้ามห้องโถง คิดว่าผู้ที่จะร่วมแสดงความยินดีกับนางจะต้องเป็นผู้ที่มีตำแหน่งทางการต่ำกว่านางหรือมียศศักดิ์เท่ากับนาง ถ้าเป็นผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่านางก็คงไม่สามารถลดตัวมาทำเรื่องเช่นนี้ได้
สำหรับแม่ทัพระดับต่ำเหล่านั้นและแม่ทัพของพวกเขาจากจี้โจวคงจะสามารถจัดการพวกเขาร่วมกันได้
หลังจากนั้นไม่นานเซี่ยเจิงและราชครูหลี่ก็มาถึงงานเลี้ยง
ทั้งสองพบกันอีกครั้งบนทางแคบๆ ทางเข้าตำหนักไท่จี๋
ใบหน้าของราชครูหลี่ยังคงสง่างาม และเขาก็พูดออกมาอย่างใจเย็น “ท่านโหว”
เซี่ยเจิงสวมชุดประจำตำแหน่งอู่อันโหว สีดำ ลวดลายเมฆมงคลที่ปักด้วยด้ายสีทองและสีแดงส่องประกายระยิบระยับใต้แสงเทียน และมีความซับซ้อนจนน่าเวียนหัว ใบหน้าที่ราวกับหยกนั้นดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย เขายกเปลือกตาขึ้นอย่างไม่ตั้งใจและพูดว่า “บังเอิญจริงๆ ได้พบกับท่านราชครูอีกครั้ง”
เขาหันหลังกลับเล็กน้อย แต่น้ำเสียงของเขาไม่มีความเคารพในคำพูดของเขาเลย “ท่านราชครูเป็นผู้อาวุโสมาสามราชวงศ์ เชิญท่านราชครูก่อน”
ราชครูหลี่กล่าวว่า “ท่านโหวมีความชอบทางทหารที่ไม่มีใครเทียบได้ และยังมีบทบาทสำคัญในการปราบปรามการกบฏ งานเลี้ยงปีใหม่ในคืนนี้ก็เป็นงานเลี้ยงเฉลิมฉลองเช่นกัน ดังนันเชิญท่านโหวก่อน”
เมื่อเปรียบเทียบกับความเย่อหยิ่งของเซี่ยเจิง อาจกล่าวได้ว่าทัศนคติของราชครูหลี่นั้นวางตัวได้ดีมากกว่า สมาชิกพรรคหลี่ทุกคนที่ติดตามราชครูหลี่ มีสีหน้าโกรธจัดบนใบหน้าของพวกเขา แต่หลี่หย่วนถิงซึ่งมักจะปรากฏตัวเป็นคนแรกเมื่อเกิดปัญหาขึ้นก็เงียบขรึมโดยไม่คาดคิดในครั้งนี้
ดวงตาของเซี่ยเจิงมองข้ามราชครูหลี่ และจ้องมองไปที่หลี่หย่วนถิงพร้อมกับแววตาเยาะเย้ยถากถาง
เขากล่าวว่า “ในเมื่อท่านราชครูกล่าวเช่นนี้ ข้าก็ไม่ปฏิเสธความหวังดีแล้ว”
หลังจากพูดสิ่งนี้ เขาก็เดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ศิษย์ที่อยู่ด้านหลังราชครูหลี่ ต้องการพูดด้วยความโกรธ แต่ทันทีที่เขาก้าวไปข้างหน้า ราชครูหลี่ก็ยกมือขึ้นเพื่อหยุดเขา
ขุนนางเหล่านั้นกล่าวอย่างสับสน “ท่านราชครู ท่านจะปล่อยให้เขาทำตัวยโสโอหังเช่นนั้นหรือ แม้แต่เว่ยเหยียนก็ไม่เคยปฏิบัติเช่นนี้ต่อหน้าท่านเลย”
ดวงตาของราชครูหลี่ดูเหมือนจะถูกปกคลุมไปด้วยชั้นสีเทาอ่อนเนื่องจากอายุของเขา ซึ่งทำให้เขาเฉยเมยอย่างอธิบายไม่ได้ “ยังเยาว์วัย มีพลัง และบ้าคลั่งสุดๆ ในเวลานี้ และในที่สุดก็จะล้มลง”
ขุนนางพรรคหลี่หลายคนมีการแสดงออกที่แตกต่างกันเมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดที่หยาบคายของราชครูหลี่
ขณะที่เซี่ยเจิงและราชครูหลี่นั่งลง ตำหนักไท่จี๋ที่มีเสียงดังก็เงียบลง
ฝานฉางอวี้มองไปที่ที่นั่งของเซี่ยเจิง บางทีนางอาจจะไม่ได้พบเขามานานแล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเขาสวมชุดประจำตำแหน่ง และนางก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
นางรู้สึกมาโดยตลอดว่าคำพูดที่ว่า ‘ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง’ ใช้ไม่ได้กับเซี่ยเจิง เขาเกิดมาพร้อมกับผิวที่ดีเป็นพิเศษ แม้ว่าเขาจะสวมเสื้อผ้าของขอทาน แต่เขายังคงมีรัศมีสีทอง
เมื่อฮ่องเต้เสด็จมา บรรดาขุนนางก็ยืนขึ้นและทำความเคารพราวกับทำตามขั้นตอนที่เป็นทางการ
ฝานฉางอวี้ยังสังเกตเห็นว่าขุนนางดูเหมือนจะเคารพเซี่ยเจิงและราชครูหลี่มากกว่าที่พวกเขาเคารพฮ่องเต้
เว่ยเหยียนยังคงเป็นเพราะเรื่องอาการป่วยและไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงปีใหม่ ที่นั่งของราชครูหลี่น่าจะเป็นที่นั่งแรกในบรรดาขุนนางแต่เขาสั่งให้คนขยับที่นั่งไปด้านหลังสองฉื่อ ไม่ได้ครอบครองตำแหน่งของเว่ยเหยียนโดยตรง
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าราชครูหลี่ระมัดระวังหรือแค่แกล้งทำเป็นเช่นนั้น
เขาเป็นคนที่ขุดหลุมขนาดใหญ่เพื่อกล่าวโทษเว่ยเหยียน ตำแหน่งนั้นดูเหมือนจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เขาก็ยังคงปฏิบัติตามมารยาททุกที่และไม่เคยทำเกินกฎเกณฑ์เลย
ทั้งหมดที่นางสามารถพูดได้ก็คือบุรุษผู้นี้มีความอดทนมากและยากจะคาดเดาได้เช่นกัน
อาจเป็นเพราะฝานฉางอวี้จ้องมองราชครูหลี่มาเป็นเวลานาน เนื่องจากอายุของเขา ราชครูหลี่ที่กินแต่อาหารที่นุ่มและย่อยง่ายในระหว่างงานเลี้ยงนั้น จู่ๆ ก็เหลือบมองฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้ไม่ได้หลบ และเพียงจ้องมองไปที่ราชครูหลี่
รูปลักษณ์หนึ่งดูอ่อนโยนแต่ไร้ขอบเขต และอีกรูปลักษณ์หนึ่งดูบริสุทธิ์และมุ่งมั่น ราวกับว่ามีดวงอาทิตย์ที่แผดเผาซ่อนอยู่ในดวงตา
ในท้ายที่สุดราชครูหลี่ก็เป็นผู้ถอนสายตาออกไปก่อน โดยคีบเครื่องเคียงสีอ่อนๆ ด้วยตะเกียบไม้ในมือบางๆ และรับประทานอาหารช้าๆ
ทันใดนั้นก็มีเสียงเครื่องลายครามที่แตกดังมาจากด้านข้างที่นั่งของขุนนางฝ่ายบู๊
ขันทีที่กำลังรินสุราทำสุราหกใส่ชุดประจำตำแหน่งของเซี่ยเจิงโดยไม่ได้ตั้งใจ และเขาตกใจมากจนมือของอ่อนแรงและทำขวดสุราที่ถือตกลงกับพื้น ดึงดูดความสนใจของทุกคนที่อยู่บนโต๊ะ
ใบหน้าของเขาซีดลงด้วยความหวาดกลัว และเขาไม่สนใจว่ายังมีสุราองุ่นอยู่บนพื้น เขาร้องขอความเมตตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ท่านโหวโปรดเมตตา ท่านโหวโปรดเมตตา……”
เมื่อฮ่องเต้ซึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรเห็นฉากนี้ ดวงตาของเขาไม่สามารถระงับความตื่นตระหนกได้ เขาเรียกทหารองครักษ์จินอู่ที่อยู่ด้านนอกตำหนักโดยตรง “ใครก็ได้ มาลากบ่าวที่ทำชุดคลุมของอู่อันโหวเปื้อนไปตัดหัว!”
พวกขุนนางต่างอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ไม่มีใครกล้าขัดขวาง
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเซี่ยเจิงกำลังจะถือโอกาสนี้ออกจากงานเลี้ยง นางขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงเย็นชาของเซี่ยเจิงพูดช้าๆ “สุราก็หกไปแล้ว นี่เป็นงานเลี้ยงปีใหม่ ไม่ควรเห็นเลือดจะดีกว่า ฝ่าบาท ทรงเห็นเป็นอย่างไร”
ฉีเชิงไม่ได้ตั้งใจที่จะเข้าไปยุ่งกับเซี่ยเจิงมากเกินไปในเรื่องนี้ และพูดทันทีว่า “ในเมื่ออู่อันโหวเมตตาเจ้าแล้ว บ่าวโง่เขลาเช่นเจ้า ทำไมยังไม่ขอบคุณอีก”
ขันทีก้มศีรษะคารวะราวกับทุบกระเทียม “ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอบคุณอู่อันโหว!”
ฉีเชิงแทบจะไม่สามารถระงับความรู้สึกชั่วร้ายที่สะสมอยู่ในหัวใจของเขาและความปีติยินดีที่เขากำลังจะบรรลุความปรารถนาบางอย่าง เขาแสดงสีหน้าตามปกติและสั่งขันที “พาอู่อันโหวไปเปลี่ยนชุด”
การเคลื่อนไหวนี้เดิมทีวางแผนโดยเซี่ยเจิง เขากล่าวว่า “ขอบพระทัยฝ่าบาท” กับฉีเชิง จากนั้นจึงเดินตามขันทีออกจากห้องโถง
ทันทีที่เซี่ยเจิงจากไป ฉีเชิงดูเหมือนจะมีความสุขมาก เขายกสุราขึ้นและพูดกับขุนนางด้วยอารมณ์ดีมาก “ตั้งแต่เราขึ้นครองบัลลังก์ ต้าอินก็ประสบปัญหาทั้งภายนอกและภายใน เราต้องขอบคุณขุนนางรักทุกท่านที่ทำให้ต้าอินเป็นต้าอินอย่างที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้ และเราได้ดำเนินชีวิตตามมรดกของบรรพบุรุษที่ทอ้งไว้ คืนนี้ ขุนนางรักทุกท่านสามารถดื่มได้อย่างจุใจ ไม่เมาไม่กลับ!”
เมื่อเขาพูดถ้อยคำดังกล่าวจบ ขุนนางทุกคนก็ต้องยกสุราขึ้นและดื่มแสดงความยินดี
ราชครูหลี่กล่าวว่า “ฝ่าบาททรงพระปรีชา เป็นโชคของต้าอิน”
พวกขุนนางก็ตะโกนว่า “ฝ่าบาททรงพระปรีชา!”
ฝานฉางอวี้รู้สึกเพียงว่าคำว่า ‘พระปรีชา’ ค่อนข้างจะน่าขันเมื่อใช้กับฉีเชิง
นางนั่งลงหลังจากแสดงความยินดี แต่เปลือกตาของนางก็เริ่มกระตุกอย่างรุนแรงอีกครั้ง