บทที่ 158
ในเวลานี้เสิ่นเชิ่นก็มาถึงพร้อมกับทหารจากกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้าย เขาลงจากหลังม้าแล้วเรียกเซี่ยเจิงจากด้านหลัง “จิ่วเหิง!”
เขาหายใจเล็กน้อย มองดูสถานการณ์ปัจจุบัน และพูดด้วยใบหน้าที่ค่อนข้างน่าเกลียด “อาวุธปืนใหญ่ของกองพันเสิ่นจีไม่ได้อยู่ที่ซีย่วน!”
กองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายภายใต้การบังคับบัญชาของเขาถูกทำลายไปเกือบครึ่งหนึ่งหลังจากการต่อสู้กับกองพันทหารม้าเสิ่นจี และกองทัพโย่วเย่ที่ราชครูหลี่ส่งมา คราวนี้พวกเขารีบไปสนับสนุนเซี่ยเจิงและพวกเขาก็เสี่ยงชีวิตจริงๆ
“ข้ารู้แล้ว”
เซี่ยเจิงลุกขึ้นยืน มองข้ามศพและเลือดบนพื้น และเผชิญหน้ากับเว่ยเหยียน
เป็นไปไม่ได้ที่จะบรรยายถึงสายตาของเขาในขณะนั้น ทั้งเย็นชา สงบ และไม่แยแส
ท้องฟ้าเริ่มสว่างสดใส และลมอุดรที่พัดแรงทำให้เกิดคลื่นหิมะหลายชั้น แสงเรืองรองจากเมฆด้านทิศตะวันออกปกคลุมครึ่งหนึ่งของวังหลวงด้วยชั้นสีแดงทอง เขายืนอยู่ที่นั่นโดยถือง้าว ครึ่งหนึ่งของใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยเลือดปกคลุมไปด้วยแสงสีทองของแสงยามเช้า เขาหล่อเหลาราวกับเทพเซียน และมีความเยือกเย็นของเทพผู้โหดเหี้ยมและแม่ทัพปีศาจที่อยู่รอบตัวเขา
เว่ยเหยียนมองเขาเงียบๆ สักพัก จากนั้นมองไปที่ทหารและม้าของกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายอยู่ข้างหลังเขา และถามอย่างเงียบๆ ด้วยท่าทีที่ควบคุมสถานการณ์โดยรวม “เจ้าคิดว่ากองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายกองพันหนึ่งจะสามารถพลิกสถานการณ์ของวันนี้ได้หรือ?”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เป็นทางการและเยาะเย้ย “จะพลิกสถานการณ์ได้หรือไม่ ลองดูก็รู้เอง”
เขายิ้มจางๆ “ข้าอยากรู้ว่าถ้าท่านอัครมหาเสนาบดีไม่เห็นค่าชีวิตของบุตรชายของตนเองขนาดนี้ แล้วท่านยังจะต่อสู้เพื่อตำแหน่งนี้ให้กับลูกนอกสมรสคนไหนอีก?”
ดวงตาอันเคร่งขรึมคู่ของเว่ยเหยียนถูกปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งทันที และเขาก็สบถว่า “สารเลว!”
รอยยิ้มของเซี่ยเจิงที่ไปไม่ถึงดวงตาของเขาเย็นชามาก เขายกง้าวขึ้นแล้วชี้ไปที่เว่ยเหยียน “ท่านไม่มีสิทธิ์ที่จะสั่งสอนข้า!”
ดูเหมือนว่าเว่ยเหยียนจะโกรธเซี่ยเจิงมากจนไม่ได้ส่งทหารหน่วยกล้าตายที่อยู่รอบตัวเขาออกไปโดยตรง แต่ตะโกนอย่างเย็นชา “เอาดาบมา!”
ผู้คนรอบตัวเขาหยิบดาบเหยี่ยนเยว่ยาวแปดจั้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ใบมีดนั้นเรียบง่าย และจุดตัดระหว่างใบมีดกับด้ามจับก็สลักด้วยลวดลายมังกรสีเขียวดำ เมื่อมองแวบแรก ดูเหมือนว่ามีชั้นพลังงานสีดำค้างอยู่บนมีด ซึ่งน่ากลัวมาก
ดาบยาวที่ใช้ทหารระดับล่างเพียงสองคนเท่านั้นที่สามารถยกได้ เว่ยเหยียนยกมันขึ้นด้วยมือเดียว ท่าทางของเขาไม่ด้อยไปกว่าทหารมากประสบการณ์ที่สู้รบในสนามรบ
จากระยะไกลเฮ่อซิวอวิ๋นเห็นเว่ยเหยียนถือดาบเหยี่ยนเยว่ด้วยมือเดียว โดยมองใบหน้าของเขาราวกับว่าเขาเห็นผี เขาหันไปมองถังเผยอี้ “ท่านอาถัง เว่ยเหยียนยังเชี่ยวชาญการต่อสู้ด้วยหรือ?”
ถังเผยอี้ดูละเอียดอ่อนเล็กน้อยและพูดว่า “คงจะเป็นเช่นนั้น ในช่วงปีแรกๆ เขามีชื่อเสียงพอๆ กับแม่ทัพเซี่ย และเขาก็ปกป้องเป่ยถิงด้วย แต่เมื่อข้าเข้าร่วมกองทัพ ใต้เท้าเฮ่อก็อยู่ใต้บัญชาการของเขาแล้ว เขาจึงเลือกเส้นทางของขุนนางฝ่ายบุ๋น ดังนั้นข้าจึงไม่เคยได้ยินว่าเขาเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญด้านนี้เลย”
ในอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เว่ยเหยียนยกดาบเหยี่ยนเยว่ด้วยมือเดียว เขาก็มองไปที่เซี่ยเจิงอย่างเย็นชา “ในเมื่อข้าได้สั่งสอนเจ้าไปแล้ว วันนี้จะสอนบทเรียนให้แก่เจ้า!”
เซี่ยเจิงมองไปที่ชายคนหนึ่งที่กำลังลากดาบยาวและตรงไปหาเขา เขายืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับตัว แต่มีความหนาวเหน็บเล็กน้อยพร้อมกับความเกลียดชังในดวงตาของเขา เมื่อนิ้วทั้งห้าที่ถือง้าวกำแน่นขึ้น เลือดที่ไหลออกมาจากฝ่ามือที่มีรอยขีดข่วนชิ้นใหญ่ก็กลายเป็นสีแดงทั้งด้ามง้าว
เขาได้รับการสอนโดยเว่ยเชิ่งร่วมกับเว่ยซวนและทหารที่ได้รับการคัดเลือก และเขายังได้รับคำแนะนำจากเว่ยเหยียนอีกด้วย
ในแง่ของศาสตร์การต่อสู้เพียงอย่างเดียว รูปแบบการต่อสู้ในเวลาต่อมาของเขาได้รับอิทธิพลจากเว่ยเหยียนเป็นส่วนใหญ่ การเคลื่อนไหวของเว่ยเหยียนล้วนเกี่ยวกับการสังหารในการโจมตีเพียงครั้งเดียว และไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ที่ไม่จำเป็นเลย
เมื่อดาบเหยี่ยนเยว่กำลังจะไปถึงประตูชีวิตของเขา เซี่ยเจิงก็ยกง้าวขึ้นและโจมตีมันอย่างแรง
ดาบและง้าวทั้งสองด้านมีประกายไฟ เว่ยเหยียนหันกลับมา และดาบที่เขาเหวี่ยงด้วยหลังมือก็กระแทกด้ามง้าวอีกครั้ง เซี่ยเจิงเตะแส้ที่ข้อศอกของเขา และหิมะทั้งหมดบนพื้นก็ถูกกวาดออกไป
การเคลื่อนไหวนั้นรวดเร็วมากจนแทบจะแยกความแตกต่างด้วยตาเปล่าได้ยาก
การแข่งขันระหว่างคนทั้งสองเป็นไปอย่างตรงไปตรงมา และมีเพียงว่าใครจะโจมตีได้เร็วกว่าและโจมตีหนักกว่าเท่านั้น
องครักษ์ของตระกูลเว่ยและเซี่ยยืนคนละฝั่ง มองดูการต่อสู้อย่างประหม่าอย่างยิ่ง
เมื่อเซี่ยเจิงเกือบจะใช้ง้าวแทงที่คอของเว่ยเหยียน ถังเผยอี้ก็ปรบมือและตะโกนว่า “ทำดีมาก! ตัดหัวโจรเฒ่านี้ซะ!”
ฝานฉางอวี้ที่กำลังต่อสู้กับเว่ยเชิ่งที่อยู่ด้านข้างก็ส่งเสียงคำรามดังๆ และฟันดาบใหญ่ที่สามารถทำลายทองและหยกได้ แม้ว่าเว่ยเชิ่งจะหยิบกระบองทองคำขึ้นมาหนึ่งอันทันเวลาเพื่อสกัดกั้นมัน แต่เขาก็ยังคงสั่นสะเทือนถอยไปหลายก้าวด้วยพลังอันมหาศาลของนาง และง่ามมือของเขาก็ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ทำให้เขาอับอายอย่างยิ่ง
ถังเผยอี้รู้สึกว่ารอยช้ำที่อุดตันหน้าอกของเขาจากอาการบาดเจ็บครั้งก่อนนั้นไม่อึดอัดอีกต่อไป เขาหวังว่าเขาจะยกดาบแล้วฟันมันด้วยตัวเองพร้อมกับตะโกน “หลานสาวฉางอวี้ ฟันเขาต่อไป!”
เขาตื่นเต้นมากจนแทบจะกระอักเลือด ซึ่งทำให้องครักษ์ที่อยู่รอบตัวเขากังวลอยู่พักหนึ่ง เฮ่อซิวอวิ๋นก็ยกมือขึ้นตบหลังเขาด้วย
ดาบใหญ่ในมือของฝานฉางอวี้มีน้ำหนักไม่เบา หลังจากการโจมตีอันทรงพลังครั้งนั้น นางแทบไม่มีกำลังพอที่จะโจมตีครั้งต่อไป แต่นางก็หมุนตัวไปตรงจุดนั้น และใช้พลังของดาบฟาดฟันลงอีกครั้งด้วยเสียงคำรามอันดัง
เว่ยเชิ่งเพิกเฉยต่อง่ามมือที่ฉีกขาดและยังคงจับกระบองทองคำในแนวนอนเป็นการสกัดกั้น แต่คราวนี้มีเสียงแหลมของโลหะแตก
ดาบใหญ่แบ่งกระบองทองคำที่ดัดแปลงแล้วออกเป็นสองท่อน หากองครักษ์หน่วยกล้าตายของตระกูลเว่ย ไม่กระโดดออกมาพร้อมกัน คุกเข่าลงบนพื้นและสกัดกั้นกำลังที่เหลือของดาบใหญ่ด้วยดาบสองเล่ม เว่ยเชิ่งคงจะถูกแบ่งครึ่งด้วยดาบของฝานฉางอวี้
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ฟันเสร็จ นางก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย นางยืนอยู่ตรงจุดนั้นโดยถือดาบและพักหายใจ
เซี่ยสืออีและคนของเขาอยู่ข้างหลังฝานฉางอวี้ โดยจ้องมองไปที่ทหารหน่วยกล้าตายสองคนของตระกูลเว่ยที่อยู่ตรงข้าม ด้วยความตั้งใจที่จะพุ่งไป หากพวกเขากล้าที่จะโจมตีนางต่อ
เว่ยเชิ่งถ่มเลือดออกมาเต็มปาก และเมื่อเขาถูกทหารหน่วยกล้าตายของตระกูลเว่ยประคองขึ้นมา เขายังคงมองไปที่ฝานฉางอวี้ “เมล็ดพันธุ์ของเว่ยฉีหลิน?”
เขาผละตัวออกจากการประคองของทหารหน่วยกล้าตาย และใช้หลังมือเช็ดเลือดรอบปากแล้วพูดว่า “เจ้าดีกว่าพ่อของเจ้ามาก ท่านอัครมหาเสนาบดีไม่ควรไว้ชีวิตเจ้าและน้องสาวของเจ้าตั้งแต่แรก”
ความดุร้ายในดวงตาของฝานฉางอวี้ไม่ได้ลดลง และนางก็จ้องมองเขาอย่างเย็นชาและพูดว่า “ตาข่ายสวรรค์ ห่างแต่ไม่รั่ว เว่ยเหยียนเป็นหนี้ข้า ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านตา และทหารนับหมื่นที่เสียชีวิตอย่างอนาถในจิ่นโจว เขาจะต้องชดใช้หนี้แค้นนี้คืน!”
ดวงอาทิตย์ยามเช้าโผล่ขึ้นมาจากด้านหลังของนาง และแสงเจิดจ้าก็ส่องทะลุดวงตาของผู้คน
เมื่อเว่ยเชิ่งได้ยินนางพูดถึงเมิ่งซูหย่วนเขาก็หยุดพูดทันที
ในอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เซี่ยเจิงและเว่ยเหยียนปะทะกันหลายครั้ง เว่ยเหยียนก็เริ่มหมดกำลังลงเรื่อยๆ
เขาอายุมากกว่า และในที่สุดร่างกายของเขาก็ทนไม่ไหวภายใต้รูปแบบการต่อสู้ที่เน้นไปที่ความแข็งแกร่งทางกายภาพและความอดทนเพียงอย่างเดียว
การโจมตีของเซี่ยเจิงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาแทงเว่ยเหยียนไปทางซ้ายและขวาด้วยง้าว ทรงพลังราวกับมังกรว่ายน้ำ ทุกความท้าทายคือพลังมหาศาล บังคับให้เว่ยเหยียนต้องล่าถอยในขณะที่ก็ป้องกันอย่างอดทน
ทหารหน่วยกล้าตายตระกูลเว่ยต้องการออกมาข้างหน้าเพื่อช่วยเหลือเขา แต่พวกเขาไม่มีช่องว่างที่จะบีบเข้ามาได้
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ขากรรไกรล่างของเขาเกร็ง แต่เขาก็ยังยิ้มอย่างเย็นชา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “สอนบทเรียนให้ข้า ท่านกำลังสอนบทเรียนให้ข้าเพื่อใคร เพื่อท่านพ่อของข้าที่ถูกท่านฆ่าในจิ่นโจว หรือเพื่อท่านแม่ของข้าที่ถูกบีบบังคับให้ฆ่าตัวตายเพราะท่าน”
คำถามสุดท้ายตามมาด้วยการขว้างง้าวอย่างรุนแรงของเขา
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลมหนาวหรือเปล่า แต่ดวงตาของเขาแดงเล็กน้อย
ง้าวเจาะลึกเข้าไปในกำแพงแข็งบนประตูอู่ เว่ยเหยียนกลิ้งตัวไปหลบด้วยความตื่นตระหนกก่อนที่เขาจะหลีกเลี่ยงง้าวที่อันตรายถึงชีวิต
ทหารหน่วยกล้าตายตระกูลเว่ยรีบช่วยเว่ยเหยียนให้ลุกขึ้นมา และถอยหลังไปสองสามก้าว และจ้องมองที่เซี่ยเจิงด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง
ลมหนาวทำให้หัวใจของเขาหายใจไม่ออก เว่ยเหยียนได้รับการสนับสนุนจากคนสนิทของเขา และหลังจากอาการไออย่างหนัก เขาก็เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิง “ตอนนี้ข้าเป็นคนธรรมดาไม่สามารถเอาชนะเจ้าได้ แต่ถ้าเจ้าต้องการสู้กับข้าที่เป็นคนธรรมดาในคืนนี้ นั่นเป็นเรื่องขบขัน!”
ทันทีที่เขาพูดจบ พลธนูทั้งบนและนอกกำแพงเมืองต่างมุ่งเป้าไปที่เซี่ยเจิง และองครักษ์จินอู่ถึงกับดึงปืนใหญ่ออกมาสองสามกระบอกแล้วตั้งพวกมันไว้บนขอบกำแพงเมือง
การแสดงออกของเสิ่นเชิ่นเปลี่ยนไป และเขาก็สั่งให้พลธนูในค่ายกองทัพรักษาการณ์ฝ่ายซ้ายดึงสายธนูทันที แต่ท้ายที่สุดแล้ว จำนวนผู้คนก็แตกต่างกันมากจนเกือบจะเหมือนกับการต่อสู้ระหว่างสัตว์ร้ายที่จนมุม
เว่ยเหยียนมองไปที่เซี่ยเจิงจากระยะไกล ในความงุนงง มีเลือดอยู่ในดวงตาของเขา แต่ก็มีความผันผวนเล็กน้อยในชีวิตเช่นกัน
ถังเผยอี้กึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนพื้นและพูดกับเฮ่อซิวอวิ๋น “โจรเฒ่านั่นทำให้ข้าโกรธ! หากเราไม่ได้เฝ้าชายแดนอยู่มาทั้งชีวิต และมีรากฐานที่มั่นในเมืองหลวง ตาเฒ่านั้นคงไม่มีเวลามาพูดไร้สาระเช่นนี้!”
เฮ่อซิวอวิ๋นไอสองครั้ง รู้สึกราวกับว่าวีรบุรุษกำลังจะถึงจุดจบ และพูดว่า “แม่ทัพเสิ่นสมเป็นวีรบุรุษจริงๆ!”
เมื่อรู้ว่าเว่ยเหยียนมีอาวุธปืนใหญ่จากกองพันเสิ่นจี แต่เขาก็ยังคงนำทัพมาช่วยทหารที่เหลือ
ถังผยอี้กล่าวว่า “วันนี้แม้ข้าจะต้องตายที่นี่จริงๆ คงจะน่ายินดีมากที่รายล้อมไปด้วยเหล่าวีรบุรุษบนเส้นทางสู่ปรโลก!”
ฝานฉางอวี้มองไปที่ปากกระบอกปืนสีดำและลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนที่ส่องแสงเย็นบนกำแพงเมือง ในขณะนี้นางรู้สึกสงบในใจโดยไม่คาดคิด
แสงแดดยามเช้าและแสงไฟบนกำแพงเมืองพันกันบนใบหน้าของเซี่ยเจิง ปกคลุมไปด้วยร่องรอยของเลือดและควัน เขาเย็นชาและเด็ดเดี่ยว มันเป็นรูปลักษณ์ที่สวยงามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมา
หลังจากค้นพบว่าซีย่วนเป็นกับดักที่เว่ยเหยียนวางไว้ นางก็รู้อยู่แล้วว่านางจะเผชิญกับอะไรเมื่อมาที่นี่
นางไม่ได้กลัวความตาย นางแค่ไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้เขาพ่ายแพ้แบบนี้!
ยังมี……ความไม่เต็มใจที่จะแยกจากกัน
คนเฒ่าคนแก่บอกว่าหลังความตายจะต้องข้ามสะพานไน่เหอ ดื่มน้ำในแม่น้ำลืมเลือน และลืมทุกสิ่งในชาตินี้ก่อนที่จะกลับชาติมาเกิดใหม่
เมื่อนางเดินไปยืนเคียงข้างกับเซี่ยเจิง นางก็ยื่นบางสิ่งที่ชุ่มไปด้วยเลือดเข้าไปในมือของเขาโดยไม่ละสายตา
เซี่ยเจิงสังเกตเห็นและหันศีรษะเล็กน้อยเพื่อมองดูนาง แต่ฝานฉางอวี้ไม่ได้หันกลับมามองและพูดเพียงเบาๆ “เซี่ยเจิง เจ้าเชื่อเรื่องชาติภพหน้าไหม?”
“ข้าไม่เชื่อเรื่องภูติผีปีศาจ” เสียงของเขาทุ้มลึกและเชื่องช้า
ฝานฉางอวี้ยังคงมองไปที่เจ้าหน้าที่ทหารที่เผชิญหน้าอยู่ข้างหน้า นางพูดคุยกับเขาแล้วพูดว่า “ตอนแรกข้าก็ไม่เชื่อ แต่หลังจากที่ท่านพ่อท่านแม่ของข้าจากไป ข้าก็เริ่มเชื่ออีกครั้ง”
นางหยุดแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ถ้ามีโลกหลังความตายจริงๆ เจ้ามาตามหาข้านะ”
เซี่ยเจิงหันศีรษะไปด้านข้างและจ้องมองฝานฉางอวี้ด้วยสายตาที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าใจ
เป็นวันที่อากาศแจ่มใสหลังจากหิมะตก แม้ดวงอาทิตย์ขึ้นแต่อากาศก็ยังไม่อบอุ่น ลมยามเช้าพัดพากลิ่นควันดินปืน น้ำค้างแข็ง และหิมะ หลังจากที่ทุกอย่างสงบลง เหลือเพียงเสียงเผาไหม้ของกำแพงเมืองเยี่ยนชื่อที่ถูกโจมตีด้วยปืนใหญ่ที่ด้านหนึ่ง
ในความเงียบงันนี้ มีเสียงหัวใจเต้นดัง
เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ตาเฒ่าผู้นี้คงไม่เหลือแผนสำรองอื่นแล้ว ดังนั้นเราอย่าไปเสียเวลากับเขาอีกเลย”
ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร พลุสัญญาณก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าจากมือของเซี่ยเจิงแล้ว
ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ต่างตกตะลึงกับการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันของเขา
เซี่ยเจิงมองไปที่เว่ยเหยียนอย่างเฉยเมย “ท่านอัครมหาเสนาบดีคงนั่งอยู่บนตำแหน่งนานเกินไป แม้ว่าท่านจะไม่เป็นสองรองใคร แต่ข้าเกรงว่าท่านอาจจะยังตามหลังศาสตร์แห่งสงครามล้าหลังไปอยู่เล็กน้อย”
มีเสียงทื่อของชุดเกราะปะทะกันในระยะไกล และเสียงก็เหมือนกับกระแสน้ำในมหาสมุทร
ทุกคนมองย้อนกลับไปและเห็นกองทัพถือธง “เซี่ย” ไหลมาจากถนนยาวนอกประตูอู่ไปยังจัตุรัสด้านล่างประตูอู่ องครักษ์จินอู่ที่ยืนอยู่บนกำแพงสูงขึ้นและมีขอบเขตการมองเห็นที่กว้างกว่า เมื่อมองไปที่ทางสายยาวไม่มีที่สิ้นสุดพร้อมกับกองทัพที่ไม่มีที่สิ้นสุด ใบหน้าของพวกเขาก็ซีดลงแทบจะในทันที
นี่ยังเป็นเพียงกองทัพที่มองเห็นได้ ยังมีอีกจำนวนมากที่ถูกปิดกั้นที่ประตูเมืองด้านนอกและยังไม่ได้เข้าไปในเมือง นี่เป็นจำนวนทหารนับพันจริงๆ!
เสิ่นเชิ่นเปลี่ยนจากความกังวลมาเป็นความสุข และมองไปที่เซี่ยเจิง “จิ่วเหิงเจ้าเตรียมพร้อมไว้แล้วหรือ?”
เซี่ยเจิงไม่ตอบ แต่ชายหนุ่มรูปงามในชุดขนสุนัขจิ้งจอกสีขาวราวกับหิมะก็เดินออกมาจากกองทัพ เขาโบกพัดขนนกในมือของเขา สิ่งแรกที่เขาพูดเมื่อพบเซี่ยเจิงคือ “ข้ารอเจ้ามาครึ่งคืนก็ไม่ได้รับสัญญาณจากเจ้าสักที ข้าคิดว่าเจ้าถูกฆ่าตายในเมืองนี้ไปเสียแล้ว!”
จากนั้นเขาก็ถือพัดขนนกและโบกให้เสิ่นเชิ่นอย่างตื้นเขิน “สหายเสิ่น ไม่ได้เจอท่านมาหลายปีแล้วจริงๆ”
เสิ่นเชิ่นกล่าวว่าละอายใจแล้ว แต่ในขณะนี้เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “สหายกงซุน!”
เซี่ยเจิงเหลือบมองกงซุนหยินเบาๆ “เจ้าอยากรีบเข้าเมืองมา เพียงเพื่อมาดูเรื่องตื่นเต้นใช่ไหม?”
กงซุนหยินไม่โกรธแม้ถูกเซี่ยเจิงโต้กลับ จากนั้นเขาก็ยกมือไปทางฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “แม่ทัพฝาน”
ฝานฉางอวี้ประหลาดใจและมีความสุข “ท่านกงซุน? ท่านไม่ได้อยู่นอกเมืองหลวงหรอกหรือ?”
ถังเผยอี้ เฮ่อซิวอวิ๋นและคนอื่นๆ ก็ตกตะลึงเกินกว่าจะคาดเดาได้
ถังเผยอี้ระเบิดเสียงหัวเราะทันที “ข้าบอกแล้วว่าท่านโหวเป็นเทพสงคราม แล้วเขาจะพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของโจรเฒ่าเว่ยเหยียนได้อย่างไร!”
เขาตะโกนบอกเว่ยเหยียน “โจรเฒ่า ยอมแพ้และยอมให้จับซะโดยดีเถิด!”
เฮ่อซิวอวิ๋นก็หัวเราะเช่นกัน แต่อาการบาดเจ็บของเขารุนแรงกว่าอวัยวะภายในของเขาเจ็บเมื่อเขาหัวเราะ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงกลั้นหัวเราะไว้
กงซุนหยินพยักหน้าเล็กน้อยให้ฝานฉางอวี้ และเมื่อเขาเห็นเลือดบนใบหน้าและร่างกายของนาง เขาก็เลิกคิ้วแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะมีการต่อสู้ที่เลวร้ายในเมืองเมื่อคืนนี้”
กองทัพยังคงพลุ่งพล่านไปทางด้านล่างของจัตุรัสราวกับกระแสน้ำ พวกเขากำลังพูดคุยและหัวเราะ แต่ทหารองครักษ์จินอู่และทหารของค่ายกองพันทหารราบห้ากองพันบนหอคอยอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากมาก แม้ว่าพวกเขาจะยังมีธนูและหน้าไม้อยู่ในมือ แต่พวกเขาก็ดูตื่นตระหนก
นี่ไม่ใช่เรื่องของความแตกต่างด้านจำนวน ทหารเมืองหลวงกลุ่มหนึ่งที่เคยฝึกฝนเฉพาะในค่ายชานเมืองหลวง เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพตระกูลเซี่ย ผู้ซึ่งดื่มเลือดของคนป่าเถื่อนในซีเป่ยเป็นอาหาร ไม่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากัน เพียงแค่เผชิญหน้ากันไกลๆ พวกเขาก็หวาดกลัวกับไอสังหารที่พุ่งออกมาจากกองทหารด้านล่าง
ทหารหลายนายที่ติดตามเว่ยเหยียนก็ดูเศร้าหมองเช่นกัน แต่เว่ยเหยียนยังคงสงบเช่นเคย เขามองที่แผ่นหลังของเซี่ยเจิงอย่างเงียบๆ ท่ามกลางฝูงชน
ใบหน้าของเซี่ยเจิงเย็นชาและเด็ดเดี่ยว เขามองไปรอบๆ กำแพงเมืองเยี่ยนชื่อทั้งด้านตะวันออกและตะวันตกและพูดด้วยเสียงทุ้ม “ทหารทุกนายที่ติดตามสกุลหลี่และสกุลเว่ยเพื่อก่อกบฏจงฟัง ผู้ที่วางอาวุธและยอมจำนนจะได้รับโทษสถานเบา ผู้ที่ต่อต้านอย่างดื้อรั้นจะถูกลงโทษในข้อหากบฏ!”
เสียงนั้นราวกับเสียงทองและหยกที่แตกหัก ดังก้องไปทั่วประตูอู่
ทุกคนเห็นว่าสถานการณ์ของเว่ยเหยียนตกอยู่ในอันตราย
ทหารองครักษ์จินอู่คนหนึ่งทิ้งดาบของเขาและฟาดมันด้วยเสียงที่คมชัดลงบนพื้น จากนั้นได้ยินเสียงอาวุธที่ตกลงสู่พื้นทีละอัน เหมือนกับไข่มุกที่เชือกขาด หลังจากที่อันแรกร่วงหล่นมา อันต่อไปก็ไม่สามารถคงอยู่ได้อีกต่อไป
ฝ่ายเดียวที่สนับสนุนเว่ยเหยียนคือทหารหน่วยกล้าตายของตระกูลเว่ย
กงซุนหยินเขย่าพัดขนนกเบาๆ แล้วพูดว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดี ท่านอยู่ในตำแหน่งสูงมาเป็นเวลานานแล้ว และท่านควรรู้ดีที่สุดว่าการพายเรือตามน้ำหมายความว่าอย่างไร เมื่อสิ่งต่างๆ มาถึงจุดนี้แล้ว ท่านยังจะต้องต่อสู้จนตัวตายอีกหรือ?”
เว่ยเหยียนมองไปที่เซี่ยเจิงด้วยสายตาของเขามีสิ่งที่ซับซ้อนมากมาย แต่สุดท้ายเขาก็พูดเพียงประโยคเดียว “ข้าประเมินเจ้าต่ำเกินไป”
เซี่ยเจิงมองเขาอย่างเย็นชาและไม่พูดอะไร
เมื่อกองทัพที่ล้อมรอบเว่ยเหยียนและพรรคพวกของเขาบีบวงล้อม ทหารหน่วยกล้าตายข้างๆ เขาก็ยกอาวุธของพวกเขาขึ้น ตั้งใจที่จะต่อสู้ในเส้นทางที่นองเลือด แต่เว่ยเหยียนก็ยกมือขึ้นอย่างสงบและหยุดการกระทำของพวกเขา
คนรอบข้างเรียกเขาว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดี!”
เว่ยเหยียนพูดเพียงว่า ข้าทำผิดพลาดเพียงครั้งเดียวทำให้สูญเสียความได้เปรียบทางสถานการณ์ทั้งหมดไปแล้ว”
เมื่อองครักษ์หุ้มเกราะจับเว่ยเหยียนและสมาชิกที่เหลือของพรรคหลี่เข้าไปในคุก หลานชายและลุงที่เกือบจะเดินผ่านกัน แต่ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีก
เมื่อภูเขาถล่ม ก็ย่อมมีภูเขาลูกใหม่ขึ้นมาเสมอ
แสงสีทองของดวงอาทิตย์ขึ้นปกคลุมไปทั่วเมืองหลวง และทหารด้านล่างก็เริ่มรักษาทหารที่ได้รับบาดเจ็บและทำความสะอาดสนามรบ แม่ทัพที่ได้รับบาดเจ็บ เช่นถังเผยอี้และเฮ่อซิวอวิ๋นก็ถูกนำตัวไปที่โรงหมอที่อยู่ใกล้เคียงเพื่อรับการรักษาเช่นกัน
เลือดและความโกลาหลในคืนนี้ดูเหมือนจะจางหายไปในแสงสลัวยามเช้า มีเพียงพื้นดินและกำแพงที่ถูกยิงด้วยปืนใหญ่เท่านั้นที่ยังคงมีร่องรอยของการเผาไหม้ ราวกับว่าเมืองหลวงอันงดงามแห่งนี้มีแผลเป็น
เซี่ยเจิงยืนเงียบๆ ท่ามกลางแผ่นฟ้าและผืนดิน ขนตายาวของเขาตกเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
มีเมฆยามเช้าอันเงียบสงบที่ปลายท้องฟ้า และลมที่พัดบนใบหน้าของนางดูนุ่มนวลขึ้น โดยพัดผมที่หลุดร่วงรอบหูของฝานฉางอวี้ นางหันศีรษะและมองดูเซี่ยเจิง “เราชนะแล้ว ใช่ไหม?”
เซี่ยเจิงตอบว่า “อืม” และเงยหน้าขึ้นมองดูกำแพงที่พังทลายและสง่างามตรงหน้าเขา มีแสงแดดตกกระทบขนตาหนาของเขา แต่ดวงตาของเขายังคงลึกและมืดมน
ทุกอย่างได้ตัดสินแล้ว
กงซุนหยินเดินไปถามว่า “เราควรทำอย่างไรกับเว่ยเหยียน?”
เซี่ยเจิงตอบว่า “คุมขังไว้ก่อน”
เขาไม่มีความตั้งใจที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ทั้งคืนมาครอบงำเขา
กงซุนหยินมองดูคราบเลือดทั่วร่างกายของเขาแล้วตอบด้วยความเอื้อเฟื้ออย่างหาได้ยาก “เอาล่ะ ข้าจะอยู่นี่เอง หากเจ้าได้รับบาดเจ็บตรงไหน ก็ไปหาหมอเถอะ”
เซี่ยสืออีนำรถม้ามาอย่างชาญฉลาด และเซี่ยเจิงก็จับมือของฝานฉางอวี้เข้าไปในรถม้า ผู้คนที่อยู่ที่นั่นเกือบจะหายไปหมดแล้ว และมีคนไม่มากที่สังเกตเห็นฉากนี้ และคนทั้งหมดอยู่ภายใต้คำสั่งของเซี่ยเจิง และพวกเขาย่อมไม่กล้าพูดอะไรหรือแม้แต่มองดู
ดูเหมือนว่าฝานฉางอวี้จะตอบสนองช้าในบางครั้ง หลังจากขึ้นรถแล้ว นางยังคงถามว่า “ในเวลาเพียงวันเดียวท่านกงซุนนำกองทัพสองหมื่นนายมาถึงเมืองหลวงได้อย่างไร ทั้งที่ท่านเพิ่งสั่งให้เขาเข้าเมืองหลวงเมื่อวานนี้ พวกเขาต้องอยู่ใกล้เมืองหลวงมาก นี่คือสิ่งที่เจ้าพูดก่อนหน้านี้ที่เจ้าบอกว่าเจ้ายังไม่สามารถบอกข้าได้ใช่หรือไม่?”
เซี่ยสืออีบังคับรถม้าออกไปอย่างรวดเร็ว
เซี่ยเจิงวางมือข้างหนึ่งไว้ข้างนางแล้วมองนางอย่างเงียบๆ ดวงตาของเขามืดมนและลึกล้ำ เขาไม่ตอบ แต่ยกของในมือขึ้นแล้วถามฝานฉางอวี้ “นี่คืออะไร”
ฝานฉางอวี้มองสิ่งที่อยู่บนฝ่ามือของเขาที่เปียกโชกไปด้วยเลือด และรู้สึกเขินอายในขณะนี้ โชคดีที่ใบหน้าของนางยังเปื้อนเลือดและเหงื่อ และมันก็สกปรกเกินกว่าจะมองเห็น นางจึงสามารถปกปิดใบหน้าร้อนผ่าวของนางได้อยู่
นางกระแอมไอเบาๆ หันหลังกลับแล้วพูดว่า “ผม”
การหายใจของเซี่ยเจิงเริ่มหนักขึ้นด้วยเหตุผลบางอย่าง และเขาก็มองดูนางชั่วขณะหนึ่ง
ฝานฉางอวี้รู้สึกเหมือนมีรอยหลุมบนหน้าผากของนางจากการจ้องมองของเขา นางเม้มริมฝีปากของนางและรู้สึกเศร้าเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสภาพจิตใจเมื่อนางตัดผมนั้นออก นางก็พูดเหมือนขวดแตก “ข้าได้ยินมาว่าแค่ผูกผมเท่านั้นก็จะถือว่าแต่งงานกัน หลังจากที่ข้ารู้เกี่ยวกับกับดักในซีย่วน ข้าคิดว่าถ้าข้ากลับไปหาเจ้า ข้าคงหนีไม่พ้นความตายจึงตัดเส้นผมออก เราคำนับฟ้าดินกันแล้วก็จริง แม้ว่ามันจะเป็นของปลอมก็ตาม แต่ก็ถือว่าได้รับพรจากฟ้าดินแล้ว แต่เรายังไม่ได้ผูกผมกันเลย ถ้าเรามีอายุยืนยาวเท่านี้จริงๆ นี่ก็เป็นวิธีเดียวที่เราจะเป็นสามีภรรยากันได้”
เซี่ยเจิงสูดลมหายใจแรงๆ บนแก้มของฝานฉางอวี้และเขาถามนางด้วยเสียงทุ้ม “เจ้ารู้ว่าจะตาย แต่เจ้ายังกลับมาหาข้า เจ้าไม่กลัวเหรอ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้ากลัว แต่ศัตรูของข้าอยู่ที่นั่นและเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย ข้าจะไม่ไปได้อย่างไร?”
นางยกมือขึ้นและสัมผัสใบหน้าของเขา เมื่อคิดถึงลูกธนูเย็นๆ ที่เว่ยเหยียนสั่งยิง นางก็ยังคงตกใจ “โชคดีที่ข้าไป”
เซี่ยเจิงอยากบอกนางว่าแม้นางไม่มาก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา เขาส่งนางออกจากสนามรบในเมืองหลวง เพียงเพราะเขาไม่ต้องการให้นางตกอยู่ในอันตราย เขาอยู่ในทางตันกับเว่ยเหยียน เพราะเขากลัวว่าเว่ยเหยียนหรือฉีหมินอาจเคลื่อนไหวอีกครั้งและพลาดพลั้ง แต่ในขณะนี้เขาไม่สามารถพูดอะไรได้
หัวใจของเขาขมขื่นจนเจ็บปวด และเขารู้สึกชาราวกับว่าเขาถูกแช่อยู่ในน้ำพุร้อน เขาก้มศีรษะลง จับมือนางไว้แน่น และหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาก็ดุร้ายโดยไม่มีเหตุผล
ฝานฉางอวี้รู้สึกหวาดกลัวกับท่าทางของเขา นางไม่รู้ว่านางทำให้เขาขุ่นเคืองที่ไหนอีก จากนั้นรถม้าก็หยุด นางเสียการทรงตัวและเซเข้าไปในอ้อมแขนของเขา เสียงของเซี่ยสืออีดังมาจากด้านนอกรถม้า “นายท่าน ท่านแม่ทัพ ถึงจวนโหวแล้วขอรับ”
เซี่ยเจิงลากฝานฉางอวี้ออกจากรถม้าโดยตรงและก้าวไปที่ลานหลัก
เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ เดิมทีเซี่ยสืออีต้องการไปตามหมอประจำจวน แต่ก้าวของเขาอดไม่ได้ที่จะชะลอตัวลง และเขาก็เกาผมที่ด้านหลังศีรษะด้วยความลำบากใจ
ยังต้องตามท่านหมออยู่อีกไหมนะ?
ทันทีที่เขาเข้าไปในห้อง เซี่ยเจิงก็เตะประตูปิดลง ฝานฉางอวี้ถูกผลักลงบนเตียงนุ่มๆ เขายืนอยู่ห่างจากนางเพียงครึ่งฉื่อ ลมหายใจของพวกเขาประสานกัน และกลิ่นเลือดบนร่างกายของเขากระตุ้นประสาทสัมผัสของฝานฉางอวี้ ดูเหมือนเขาจะอยากจูบนาง แต่ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นและจากไป เขาหากริชจากที่ไหนสักแห่ง เขาตัดผมยาวของเขาออก และผูกผมของฝานฉางอวี้ที่เปียกโชกไปด้วยเลือดเป็นปมแน่น
เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบแห้ง “เราแต่งงานกันในฐานะสามีภรรยากัน และความรักของเราไม่มีข้อสงสัย ชีวิตคือช่วงเวลาแห่งการพบพาน และความตายคือความรักอันนิรันดร์ ข้าอยากผูกผมกับเจ้าในวันแต่งงานของเรา แต่เจ้าได้ให้ข้ามาล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นข้าจะไม่คืนมันแล้ว”
ฝานฉางอวี้มองดูคิ้วขมวดของนาง เห็นได้ชัดว่านางมีความสุขในใจ แต่ทันใดนั้นนางก็รู้สึกจุกอยู่ในใจ และดวงตาของนางก็เหม่อมองเล็กน้อย “ใครอยากให้เจ้าคืนล่ะ”
เซี่ยเจิงจ้องมองนางเพียงครู่หนึ่ง จากนั้นก้มศีรษะลงและจูบนางอีกครั้งอย่างดุเดือดและเปี่ยมไปด้วยความรัก
เขาเพิ่งผ่านการสู้รบ และเลือดทั่วร่างกายของเขายังคงร้อนอยู่ เมื่อเขาเห็นนางเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขา และได้ยินคำสัญญาของนางในเรื่องชีวิตหน้า ความรักอันเดือดดาลในอกแล่นไปชนกับแขนขาพร้อมกับเลือดที่ร้อนจัดต้องการทางออกอย่างเร่งด่วน
ในความสับสนอลหม่าน ชุดเกราะที่เปื้อนเลือดของเขาถูกโยนไปจนถึงขอบบ่อน้ำพุร้อนในห้อง ท่ามกลางหมอกหนา ฝานฉางอวี้เอนตัวพิงขอบสระพร้อมด้วยยาโอสถทองคำและผ้าพันแผลเพื่อพันแผลมือที่เปื้อนเลือดของเขา มืออีกข้างของเขากุมเอวนางไว้แน่น ระลอกน้ำสั่นไหว รากผมของนางเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แต่นางยังคงสบตากับเขาด้วยดวงตาสีเข้มของเขา และทนไม่ได้ที่จะกระพริบตาก่อน
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากอย่างดื้อรั้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยสีน้ำขุ่น คอของนางเต็มไปด้วยเหงื่อ และหลายครั้งที่นางเกือบทำผ้าพันแผลตกน้ำเพราะมือสั่น
ต่อมาในที่สุดเขานางก็พันแผลเสร็จ และเขาก็กดที่หลังคอของนางเพื่อให้นางแนบชิดในอ้อมแขนของเขามากที่สุด การเคลื่อนไหวของเขาไม่แสดงความเมตตาใดๆ เลย และดวงตาของเขาก็มืดมดลง
ฝานฉางอวี้ยืนหยัดต่อไปจนสุดแรง และทำได้เพียงพิงไหล่ของเขาด้วยความมึนงง นางได้ยินเขากระซิบข้างหูอย่างแหบแห้ง “ฉางอวี้ ฮูหยินของข้า”
เลือดที่ไหลเวียนในเส้นเอ็นบางๆ ยังคงกระสับกระส่าย แต่ในความอบอุ่นนี้กลับพบความสงบและความอ่อนโยนขั้นสูงสุด