บทที่ 159
ฝานฉางอวี้จำได้ว่าเมื่อตอนพวกเขากลับบ้าน หิมะก็ยังตกอยู่ เมื่อนางตื่นขึ้นมา นางก็เปิดหน้าต่างและเห็นว่าข้างนอกหิมะตกอีกครั้ง
นางคงนอนหลับเพียงพอแล้ว นอกจากจะเจ็บนิดหน่อยแล้วนางยังรู้สึกสดชื่นอีกด้วย
และยังหิวอยู่นิดหน่อย
ฝานฉางอวี้ไปที่กล่องเก็บเสื้อผ้าเพื่อค้นหาเสื้อผ้าของตัวเอง แต่เมื่อนางมองผ่านพวกมัน พวกมันล้วนเป็นเสื้อคลุมชั้นนอก ไม่มีเสื้อชั้นในที่เข้ากัน
ม่านเตียงที่กระจัดกระจายถูกยกขึ้นด้วยแขนที่มีพื้นผิวที่ชัดเจน มีรอยขีดข่วนสีแดงอ่อนๆ ตั้งแต่แขนถึงไหล่ นอกจากนี้ยังมีรอยฟันจางๆ ที่ไหล่อีกด้วย เสียงของบุรุษตอนเพิ่งตื่นมีเสียงแหบเล็กน้อย “นอนไม่หลับแล้วเหรอ?”
ฝานฉางอวี้ตอบอย่างตรงไปตรงมา “ข้าหิว”
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะหัวเราะเบาๆ สวมเสื้อผ้าและลุกขึ้นยืน กล้ามเนื้อบริเวณเอวและหน้าท้องของเขาเป็นมัดแน่นอย่างชัดเจน และมีรอยขีดข่วนสีแดงอ่อนๆ ระหว่างไหล่และหลังที่แข็งแกร่ง ชุดเกราะของเขาเกือบทั้งหมดเปื้อนเลือดของผู้อื่น อาการบาดเจ็บที่ร้ายแรงที่สุดบนร่างกายของเขาคือฝ่ามือซ้ายของเขาซึ่งมีชิ้นเนื้อถูกขูดออก
ความทรงจำที่วุ่นวายจากก่อนหน้านี้กลับมา ฝานฉางอวี้ก้มหน้าลงและไม่กล้าที่จะมองต่อไป นางเพียงได้ยินเขาพูดว่า “ข้าจะสั่งให้คนยกอาหารมา”
ฝานฉางอวี้ก็พูดว่า “ที่นี่ยังมีเสื้อผ้าอื่นให้ข้าไหม?”
เซี่ยเจิงหันกลับมามองนาง
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ในกล่องนั้นมีเพียงเสื้อคลุมชั้นนอกเท่านั้น”
เสื้อตัวกลางที่นางแช่น้ำก่อนหน้านี้ยังคงสวมใส่ได้ แต่เสื้อตัวในโชกไปด้วยเลือด ฝานฉางอวี้ไม่สามารถทำอะไร เสื้อผ้าที่นางใส่ตอนนี้ล้วนถูกยืมมาจากเขา
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ข้ายังไม่ได้เตรียมมัน เจ้าสวมของข้าก่อนแล้วกัน ข้าจะให้คนมอบเป็นของขวัญให้เจ้าในภายหลัง”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ หลังจากคิดดูแล้ว ดูเหมือนว่านี่เป็นทางเดียวที่จะไป ดังนั้นนางจึงพยักหน้า
สาวใช้อาวุโสรีบจัดจานอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ฝานฉางอวี้ทำความสะอาดร่างกายตัวเองชั่วครู่ นางก็กินข้าวสามชามติดกันก่อนที่จะหยุด
ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหิมะเป็นสีเทาและเป็นการยากที่จะบอกเวลาหลังอาหาร ฝานฉางอวี้มองไปที่นาฬิกาทรายในห้องของเซี่ยเจิงแล้วขมวดคิ้วและพูดว่า “ยังไม่ยามอู่[1]เลยเหรอ?”
เมื่อพวกเขากลับมาจากวังก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว และหลังจากนั้นเขาก็้สร้างความยุ่งยากกับนาง ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่านางหลับไปนานแล้ว แต่เวลาผ่านไปแค่สองชั่วยามเองหรือ?
เซี่ยเจิงกำลังดื่มชา เมื่อเขาได้ยินคำพูดของนาง เขาก็เอามือปิดปากและไอสองครั้ง ใบหน้าของของเขาดูไม่เป็นธรรมชาติอย่างหาได้ยาก “นี่เป็นวันที่สองแล้ว”
ฝานฉางอวี้ลืมตาโตสีขาวดำและตกตะลึงไปสองอึดใจ เมื่อรู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร ใบหน้าของนางก็มืดมดลงทันที
เวลาไม่ได้ผ่านไปเพียงสองยาม แต่ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว!
พรรคหลี่และพรรคเว่ยก่อบกบฏ และยังไม่พบตัวฮ่องเต้ และขณะนี้ทุกสิ่งกำลังมีปัญหา แต่เขาสามารถนั่งเฉยๆ ได้จริงๆ!
เซี่ยสืออีมาหาเซี่ยเจิงพร้อมกองเอกสารอยู่ในอ้อมแขนของเขา ก่อนที่เขาจะมาถึงประตู เขาได้ยินเสียงปึงปังดังมาจากข้างใน เขากัดฟันแล้วพูดว่า “นายท่าน ท่านกงซุนบอกว่าท่านต้องตรวจสอบเอกสารเหล่านี้ขอรับ”
“รู้แล้วน่า วางไว้หน้าประตูก็พอ”
เสียงที่มาจากข้างในยังคงชัดเจน แต่ลมหายใจฟังดูไม่มั่นคง
เซี่ยสืออีวางสิ่งของของเขาลงและจากไปโดยที่ใบหูของเขาแดงก่ำ
ภายในห้องเซี่ยเจิงถูกฝานฉางอวี้จับไว้กับพื้นและรัดคอของเขาด้วยขาของนาง นางมองดูเสื้อผ้าที่เผยอออกเล็กน้อยของนางแล้วหายใจเข้าลึกๆ “ท่านบรรพบุรุษ ถึงโกรธเจ้าก็ลุกขึ้นก่อนเถิด ถ้าเจ้ายังไม่ลุกขึ้น วันนี้ก็ไม่จำเป็นต้องลุกขึ้นแล้ว”
ฝานฉางอวี้หน้าแดงและกดดันเขามากขึ้น จ้องมองและพูดว่า “เจ้ายังพูดเรื่องไร้สาระอยู่อีก!”
มือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของเซี่ยเจิงจับเท้าข้างหนึ่งของนาง และด้วยแรงอย่างกะทันหัน ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าโลกหมุนไปชั่วขณะหนึ่ง และนางก็ถูกผลักกลับ
มีมือเอื้อมผ่านคอเสื้อที่เปิดกว้างของนางแล้วบีบมันเบาๆ คราวนี้ใบหน้าของฝานฉางอวี้ร้อนจนแทบจะควันออกหู และนางก็ตะโกนด้วยความโกรธ “เจ้า……คนสารเลว!”
การหายใจของเซี่ยเจิงไม่ถูกต้องอีกต่อไป เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วมองดูนาง ดวงตาของเขามืดมน “เจ้าไม่ทำอะไรคนสารเลวเช่นข้าอีกต่อไปแล้วเหรอ?”
“เจ้า!” ฝานฉางอวี้โกรธและถูกควบคุมโดยผู้อื่นอย่างแท้จริง นางยังเรียนรู้ที่จะแสดงจุดอ่อนอย่างมีกลยุทธ์ “ข้า……ข้ายังเจ็บอยู่”
ดวงตากลมโตชัดเจนคู่หนึ่งมองตรงออกไปจากห้อง “เอ่อ……สืออีเองก็มีเรื่องจะคุยกับเจ้า มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นในราชสำนัก เจ้าไม่ทำงานเหรอ?”
ความรู้สึกผิดของนางที่ขี้ขลาดและไม่เต็มใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้นั้นเจ็บปวดจริงๆ เซี่ยเจิงรู้สึกคันจากโคนฟันของเขาเท่านั้น เขาจับกรามของนางและบดขยี้มันจากด้านในสู่ด้านนอกก่อนที่จะปล่อยมือ
หลังจากได้รับการปล่อยตัว ฝานฉางอวี้ก็จับเสื้อผ้าของนางทันทีและนั่งถอยห่างออกไป ราวกับรำคาญและละอายใจและพูดว่า “ข้าไม่อยากสวมเสื้อผ้าของเจ้าอีกต่อไปแล้ว ข้าอยากได้เสื้อผ้าของตัวเอง”
เซี่ยเจิงเหยียดแขนยาวออกแล้วดึงนางกลับมา ฝังศีรษะของเขาไว้ที่ไหล่ของนางแล้วยิ้มอย่างบูดบึ้ง “เอาล่ะ ทุกอย่างแล้วแต่เจ้า”
ลมหายใจของเขาจั๊กจี้ไหล่ของนาง และฝานฉางอวี้ก็ผลักใบหน้าของเขาออกไปอย่างไร้ความรู้สึก ลดมุมตาลงและกระชับริมฝีปากของนาง และรู้สึกหดหู่อย่างอธิบายไม่ถูก
เขาบอกว่าเขาเห็นด้วยกับนาง แต่เป็นนางที่โดนรังแกชัดๆ!
……
เมื่อเซี่ยเจิงนำกองเอกสารที่เซี่ยสืออีวางไว้ที่ประตู เขาก็เดินเข้าไปในห้องเพื่อตรวจดูอย่างละเอียด ฝานฉางอวี้ได้หยิบดาบขนาดใหญ่ออกมาจากคลังแสงแล้วไปที่สนามเพื่อฝึกทักษะการต่อสู้
หิมะตกหนักและนางก็ร่ายรำอย่างดุเดือดในลานบ้านด้วยดาบใหญ่ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยวิญญาณชั่วร้ายขณะที่นางฟันและฟันราวกับว่านางคิดว่าหิมะตกหนักบนท้องฟ้าเป็นคนที่กำลังสู้กับนาง
เซี่ยเจิงเท้าคางและมองดูฉากนี้สักพัก ดวงตาของเขามีรอยยิ้มจางๆ และเขาก็ลดสายตาลงและมองดูเอกสารในมือของเขาต่อไป
เมื่อเขาเห็นหนึ่งในนั้น เขาก็เลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า “ตระกูลหลิงหนาน เดินทางมาที่เมืองหลวงในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้หรือ”
ฝานฉางอวี้เพิ่งฝึกทักษะดาบชุดหนึ่งเสร็จ เมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางก็หันกลับมาแล้วถามว่า “นั่นใช่แผนสำรองของเว่ยเหยียนหรือเปล่า”
เซี่ยเจิงส่ายศีรษะ “สายลับบอกว่าเขาเป็นคนเดียวที่เดินทางมาเมืองหลวง”
ในขณะนี้เซี่ยสืออีรีบเข้ามาและรายงานว่า “นายท่าน เว่ยฮูหยินขอพบท่าน”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงเล็กน้อยและพูดว่า “เชิญนางมาที่โถงด้านหน้า”
หลังจากนั้นไม่นานเซี่ยเจิงก็พาฝานฉางอวี้ไปที่โถงด้านหน้า
ฮูหยินเว่ยสวมชุดธรรมดาคุกเข่าลงโดยไม่พูดอะไรสักคำเมื่อเห็นเซี่ยเจิง
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าเซี่ยเจิงรู้สึกอย่างไร แต่นางตกใจมากกับการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันของฮูหยินเว่ย เมื่อนางรู้สึกตัว เซี่ยเจิงได้ยื่นมือออกไปช่วยประคองนางแล้ว “ท่านป้า ท่านกำลังทำอะไรอยู่?”
ฮูหยินเว่ยปฏิเสธที่จะลุกขึ้น ใบหน้าของนางซีดมาก และนางพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “ท่านโหว โปรดอย่าเรียกข้าเช่นนี้เลย ข้าไม่สามารถรับได้”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลง “ไม่ว่าเว่ยเหยียนจะทำอะไร ข้าก็จะปฏิบัติต่อท่านเหมือนท่านป้าของข้า”
อย่างไรก็ตาม ฮูหยินเว่ยส่ายศีรษะและพูดด้วยสีหน้าเศร้าเล็กน้อย “ข้าไม่สามารถให้ท่านโหวเรียกข้าว่าป้าได้จริงๆ ข้าแค่ได้รับการคุ้มครองจากท่านอัครมหาเสนาบดีเท่านั้น ดังนั้นข้าจึงอาศัยอยู่ในจวนเว่ยมานานกว่ายี่สิบปีและเลี้ยงดูซวนเอ๋อร์……”
ฝานฉางอวี้ได้ยินบางอย่างผิดปกติ และเซี่ยเจิงก็ถามช้าๆ “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
ฮูหยินเว่ยเปิดเผยความลับ “เดิมทีข้าเป็นเพียงบุตรที่เกิดจากอนุจากครอบครัวเล็กๆ ชาตินี้ไม่สามารถไขว่คว้าถึงท่านอัครมหาเสนาบดีได้ ครอบครัวของข้าได้จัดเตรียมงานแต่งงานให้ข้ากับบ้านของขุนนางขั้นหก บุตรชายของขุนนางนั่นมีอายุมากกว่าข้าหลายปี……ข้าไม่ต้องการ ข้าเคยคบหากับผู้คุมจากบ้านเดียวกันและสัญญาจะอยู่ร่วมกันตลอดชีวิต เพื่อประหยัดเงินและหาเงินแต่งงานกับข้า เขาจึงเข้าร่วมกองทัพ เมื่อบ้านของขุนนางมาขอข้าแต่งงาน ข้าก็ตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว เมื่อครอบครัวของข้าทราบเรื่องนี้ก็ต้องการจับข้ากลับไปและบังคับให้ข้าเอาเด็กออก ข้าหลบหนีไปที่ค่ายทหารเพื่อตามหาพ่อของซวนเอ๋อร์ แต่ใครจะคิดว่าพ่อของซวนเอ๋อร์ เสียชีวิตในสงคราม……”
เมื่อฮูหยินเว่ยพูดเช่นนี้ดวงตาของนางแทบจะชา แต่ยังมีน้ำตาไหลออกมาจากมุมตาของนาง นางยิ้มอย่างขมขื่น “ตอนนั้นความคิดทั้งหมดหายไป ครอบครัวไล่ตามข้าไปที่ค่ายทหารโดยบอกว่าพวกเขาต้องการจับกุมข้ากลับไปแช่กรงหมูถ่วงน้ำและอธิบายให้ครอบครัวของขุนนางขั้นหกฟัง จากนั้นข้าก็คิดว่าหากจะต้องตาย คงดีกว่าถ้าปลิดชีพตัวเองและไปพร้อมกับพ่อของซวนเอ๋อร์”
“ข้ากำลังจะวิ่งชนเสาแต่ก็มีคนหยุดข้าไว้ ท่านอัครมหาเสนาบดีจำข้าและเด็กในท้องได้ เขาบอกว่าจะมาขอข้าแต่งงานในอนาคตอันใกล้นี้ เหตุการณ์ในวันนั้นก็ถูกระงับโดยท่านอัครมหาเสนาบดีและมีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้จนถึงตอนนี้ ท่านอัครมหาเสนาบดีกล่าวว่าพ่อของซวนเอ๋อร์เป็นทหารภายใต้การบังคับบัญชาของเขา และตัวเขาก็ไม่ต้องการที่จะแต่งงานอีกในชีวิตนี้ แต่แรงกดดันจากครอบครัวของเขานั้นหนักหนา และข้ากับลูกก็ไม่มีทางออก นี่จึงเป็นวิธีที่จะได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย”
“เว่ยซวน ไม่ใช่บุตรชายของเว่ยเหยียนหรือ?” ดวงตาของเซี่ยเจิงเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน
“ไม่ใช่” ฮูหยินเว่ยส่ายศีรษะ “ท่านอัครมหาเสนาบดีเป็นคนมีมารยาท ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเขาจะมารับประทานอาหารในเรือนของข้าในช่วงปีใหม่เท่านั้น เพราะกลัวว่าซวนเอ๋อร์จะถูกทุกคนในบ้านดูถูก”
นางมองไปที่เซี่ยเจิงอย่างโศกเศร้า “วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อขอร้องท่านโหวในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ข้าไม่รู้มากนักเกี่ยวกับสิ่งที่ท่านอัครมหาเสนาบดีทำลงไป แต่เขามีคุณธรรมที่ยิ่งใหญ่สำหรับทั้งข้าและซวนเอ๋อร์ ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยายามอย่างเต็มที่เพื่อตอบแทนความเมตตาอันยิ่งใหญ่นี้ ข้ายังขอให้ท่านโหวเห็นแก่ซวนเอ๋อร์ที่รับดาบแทนท่านโหว โปรดไว้ชีวิตท่านอัครมหาเสนาบดีด้วย!”
ฝานฉางอวี้รู้สึกประหลาดใจ นางไม่คิดว่าจะมีความลับที่ซ่อนอยู่มากมายในการแต่งงานระหว่างฮูหยินเว่ยและเว่ยเหยียน
มือของเซี่ยเจิงที่ช่วยประคองให้ฮูหยินเว่ยลุกขึ้นยืนคลายออก ไม่มีอารมณ์ใดๆ ในดวงตาของเขา และเขาเพียงแต่ถามว่า “เว่ยเหยียน……ไม่แต่งภรรยา เป็นเพราะซูเฟยใช่หรือไม่?”
ฮูหยินเว่ยส่ายศีรษะแล้วพูดว่า “ข้าไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่ถ้าท่านอัครมหาเสนาบดีมีความสัมพันธ์กับซูเฟยจริงๆ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะเผาซูเฟยและบุตรในครรภ์ของนาง”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งนี้ แม้ว่านางจะเกลียดเว่ยหยานอย่างสุดซึ้ง แต่นางก็ยังคงรู้สึกแปลกๆ
ฉีหมินกล่าวว่าเว่ยเหยียนวางแผนคดีจิ่นโจวและสังหารองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและองค์ชายสิบหกเพื่อเห็นซูเฟยและเด็กในท้องของนาง
เว่ยเหยียนไม่มีบุตร ในเวลาต่อมาเขาสามารถชำระล้างวังหลังด้วยเลือด ขับอดีตฮ่องเต้ลงจากบัลลังก์ และเลี้ยงดูเด็กไร้เดียงสาที่ไม่มีรากฐานขึ้นครองบัลลังก์ ทำไมเขาถึงเผาซูเฟยจนตายถ้าเขามีความสามารถเช่นนั้น?
นางมองไปที่เซี่ยเจิงและเซี่ยเจิงพูดกับฮูหยินเว่ย “ความผิดของเว่ยเหยียน จะถูกเปิดเผยสู่ใต้หล้าหลังจากถูกสอบสวน และจะได้รับผลตามกรรมที่เขาก่อ ฮูหยินโปรดกลับไปก่อนเถิด”
เมื่อมาถึงจุดนี้ ฮูหยินเว่ยไม่สามารถร้องขอความเมตตาได้อีกต่อไป หลังจากคารวะ นางก็ล่าถอยออกไปอย่างเศร้าใจ
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เว่ยเหยียนถูกนำตัวเข้าสู่กระบวนการทางกฎหมายแล้ว ข้าจะพาคนไปตรวจค้นที่จวนของเขาเพื่อดูว่ามีอะไรพอเป็นหลักฐานได้บ้าง”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “กงซุนหยินได้พาคนไปค้นหามันแล้ว เว่ยเหยียนดำเนินการอย่างระมัดระวังรอบคอบ เมื่อเขาตัดสินใจไปที่ประตูอู่ เขาก็เตรียมพร้อมสำหรับความพ่ายแพ้เช่นกัน จดหมายทั้งหมดที่สามารถทำลายได้ถูกเผาไปและไม่พบอะไรเลย”
เมื่อมาถึงจุดนี้ เขาหยุดชั่วคราวและมองไปที่ฝานฉางอวี้ “อาจารย์ถูกกักตัวอยู่ในจวนของเขาตั้งแต่เขาเดินทางเข้าเมืองหลวง เขาถูกพากลับมาที่จวนเซี่ยแล้ว เจ้าสามารถไปพบท่านได้ในภายหลัง”
ฝานฉางอวี้ประหลาดใจและมีความสุข “พบพ่อบุญธรรมแล้วหรือ?”
เซี่ยเจิงพยักหน้า
ฝานฉางอี้กล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะไปพบพ่อบุญธรรมตอนนี้เลย”
เซี่ยเจิงจึงให้คนพาฝานฉางอวี้ไป ทันทีที่ฝานฉางอวี้เข้าไปในลานบ้าน นางก็ได้ยินเสียงของฉางหนิงตบโต๊ะ “ข้าต้องการพี่หญิง!”
“พี่หญิงของเจ้าไปปราบกบฏ” มันเป็นเสียงที่ชราแต่ทรงพลัง “อย่าสร้างปัญหาเลยยัยหนูน้อย เจ้าจงใจช่วยเด็กนั้นขัดขวางการเดินหมากของข้า!”
ฝานฉางอวี้เดินอย่างรวดเร็วไปที่ประตูแล้วตะโกนว่า “หนิงเหนียง”
ฉางหนิงซึ่งวางคางไว้บนกระดานหมากรุก หันศีรษะไปแทบจะในทันที นางไม่ใส่ใจที่จะสวมรองเท้าด้วยซ้ำ นางวิ่งไปทั้งถุงเท้าไหมแล้วอ้าแขนไปหาฝานฉางอวี้ “พี่หญิง อุ้ม!”
ฝานฉางอวี้อุ้มฉางหนิงด้วยมือเดียวและมองไปที่ราชครูเถาซึ่งยังคงผอมลงมาก แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผ่านความทุกข์ทรมานเลย ความโศกเศร้าที่สะสมมาตลอดทางก็ติดอยู่ในลำคอ นางเพียงตะโกนออกมาอย่างแหบแห้ง “พ่อบุญธรรม”
ราชครูเถาจับตัวหมากแล้วพูดเบาๆ “อืม” เขาเหลือบมองฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “ได้ยินมาว่าเด็กอย่างเจ้าเป็นถึงขุนนางขั้นสามแล้ว มีความก้าวหน้าไปมาก”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่านางควรจะถ่อมตัว ดังนั้นนางจึงตอบไปว่า “เพราะพ่อบุญธรรมสั่งสอนมาอย่างดี”
แต่ไม่คาดคิด ราชครูเถากลอกเปลือกตาเบาๆ แล้วพูดว่า “ข้าไม่ได้สอนเจ้ามากนัก เป็นเพราะเด็กคนนั้นสอนเจ้าหรือเปล่า”
อาจเป็นเพราะความรู้สึกผิดของนางหลังจากนอนหลับสนิทมาทั้งวันทั้งคืน ฝานฉางอวี้จึงหน้าแดงตั้งแต่ใบหน้าจนถึงปลายหู และใบหูของนางก็น่าจะเป็นสีแดงเช่นกัน และเนื่องจากมีรอยมากเกินไป นางจึงสวมผ้าพันคอขนกระต่ายเพื่อปิดบังไว้
ราชครูเถารู้ด้วยว่านางเป็นเด็กผู้หญิงไร้เดียงสาที่มีผิวบอบบาง เมื่อคิดว่าด้วยนิสัยที่ซื่อตรงของนาง ในอนาคต นางจะต้องทนทุกข์ทรมานจากเด็กซนคนนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจและจ้องมอง “เขาสอนแล้วก็สอนไป เจ้าจะเขินอายอะไร ไม่ต้องพูดถึงว่าต่อไปเขาจะต้องแบกเกี้ยวเพื่อไปขอเจ้าแต่งงานจากข้า แต่เนื่องจากเขาเป็นศิษย์พี่ของเจ้า มันจึงเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาที่จะสอนเจ้า!”
ทันทีที่ฝานฉางอวี้ได้ยินคำแนะนำของราชครูเถา นางก็นั่งตัวตรงโดยไม่รู้ตัว ยืดหลังของนางและตอบเสียงดัง “พ่อบุญธรรมสั่งสอนถูกแล้ว!”
ตอนนี้ราชครูเถารู้สึกสบายใจและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “นั่งลงและเดินหมากกับพ่อบุญธรรมสักหน่อย”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ซึ่งถูกจับมาเล่นหมากรุกเกือบทั้งวัน ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและรีบจัดที่นั่งให้ฝานฉางอวี้ “น้าฉางอวี้ เชิญ”
ฝานฉางอวี้ “……”
ในขณะที่นางกำลังครุ่นคิดในการตัดสินใจครั้งต่อไป ราชครูเถายังคงถามนางเกี่ยวกับสถานการณ์ในเมืองหลวง “ตระกูลหลี่ล่มสลายแล้ว และตาเฒ่าตระกูลเว่ยก็มาถึงจุดนี้แล้ว เด็กคนนั้นจะทำอย่างไรต่อไป เจ้ารู้ไหม?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า บีบหมากและกำลังจะวางมันลงไป แต่ทันใดนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “ท่านราชครู ข้าขอถามอะไรเกี่ยวกับเว่ยเหยียนหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”
ราชครูเถายกเปลือกตาที่มีรอยย่นขึ้นเล็กน้อย “เจ้ากำลังขอเพื่อตัวเองหรือเพื่อเด็กคนนั้น?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าขอความจริงเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว”
ราชครูเถาจึงยิ้ม “เจ้า เจ้านี่นะ……”
เขาวางตัวหมากในมือกลับเข้าไปในตะกร้าหมาก และเทชาอุ่นๆ หนึ่งถ้วยลงบนถ้วยดินเหนียวสีแดง จิบแล้วมองไปที่หิมะนอกหน้าต่างแล้วพูดว่า “เด็กสารเลวนั่น ข้าเกรงว่าตอนนี้เขาคงไปเจอเว่ยเหยียนในคุกแล้ว”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้พูดอะไร นางรู้สึกว่าเซี่ยเจิงต้องการพบเว่ยเหยียนเพียงลำพัง ดังนั้นเขาจึงบอกนางว่าราชครูเถาอยู่ที่บ้าน และเสนอให้นางมาหาราชครูเถา เพื่อที่เขาจะได้มีเวลาพบกับเว่ยเหยียนตามลำพัง
ราชครูเถาพูดช้าๆ “เว่ยเหยียนไม่มีลูก เด็กสารเลวคนนั้นโตมาภายใต้การเลี้ยงดูของเขาเช่นกัน เขาดูเหมือนกับตอนที่เว่ยเหยียนยังเป็นเด็กหนุ่มจริงๆ ถ้าเขาคิดว่าเขาทำในสิ่งที่ถูกต้อง วัวสิบตัวก็ไม่สามารถดึงเขากลับมาได้……”
[1] ยามอู่ - 11 โมง - บ่ายโมง