บทที่ 160
ฝานฉางอวี้เคยเห็นนิสัยดื้อรั้นของเซี่ยเจิง แต่นางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเว่ยเหยียนมากนัก ทุกอย่างเกี่ยวกับอัครมหาเสนาบดีผู้มีอำนาจได้ยินมาจากคำบอกเล่า และครั้งเดียวที่นางได้พบเขาคือในคืนที่อยู่หน้าประตูวัง
นางแยกไม่ออกว่าหลานชายและลุงหน้าตาเหมือนกันหรือไม่
ความประทับใจแรกที่เว่ยเหยียนมอบให้กับนางนั้นสอดคล้องกับข่าวลือว่าเขาโหดเหี้ยมและไร้ความปรานีอย่างมาก และเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย
ต่างจากราชครูหลี่ที่เมื่อมองแวบแรกดูเหมือนจะเย็นชาและมีเกียรติสง่าราวกับต้นสน เว่ยเหยียนนั้นเย็นชาและแข็งราวกับก้อนหินราวกับว่าเขาไม่มีจุดอ่อน
ฝานฉางอวี้นั่งตัวตรงและพูดอย่างลังเล “ขอถามพ่อบุญธรรม เว่ยเหยียนมีความสัมพันธ์กับซูเฟยในขณะนั้นจริงหรือไม่เจ้าคะ”
ราชครูเถายกเปลือกตาขึ้นและมองฝานฉางอวี้อีกครั้ง “ทำไมเจ้าถึงถามแบบนั้น?”
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็เล่าถึงคำสารภาพก่อนหน้านี้ของนางกำนัลในตำหนักเย็นและคำกล่าวหาของฉีหมิน
ราชครูเถาวางถ้วยชาในมือแล้วถูขอบถ้วยด้วยมือที่เหี่ยวย่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความผันผวนของเวลา “ตอนนั้นข้าไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นข้าจึงไม่รู้มากนักเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวังหลวง แต่สำหรับยัยหนูตระกูลชีคนนั้น ไม่ว่าเว่ยเหยียนจะโหดร้ายแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถวางเพลิงตำหนักชิงหยวนได้”
เมื่อเห็นความสับสนบนใบหน้าของฝานฉางอวี้เขาจึงกล่าวว่า “ซูเฟยเดิมทีเป็นบุตรสาวของตระกูลชี นางและแม่ของเด็กสารเลวคนนั้นเป็นสหายที่ดีต่อกันเมื่อพวกนางเป็นแม่นางน้อย ในเวลานั้นตระกูลเซี่ยยังไม่เจริญรุ่งเรืองเหมือนในปัจจุบัน คนที่คอยค้ำจุนต้าอินคือแม่ทัพฉี ทั้งเว่ยเหยียนและหลินซานได้รับการฝึกฝนภายใต้การสั่งสอนของแม่ทัพฉี ต่อมาแม่ทัพชีเสียชีวิตและหลินซานก็ยึดฟากฟ้าครึ่งหนึ่งไว้ทางซีเป่ย เว่ยเหยียนละทิ้งการเป็นทหารและกลายเป็นขุนนาง นั่นเป็นตอนที่หญิงสาวตระกูลชีเข้าวัง”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตามคำบอกเล่าของราชครูเถา เว่ยเหยียนและซูเฟยน่าจะรู้จักกันตั้งแต่ยังเด็ก และความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองครอบครัวก็ดูเหมือนจะค่อนข้างดี
ด้วยความสัมพันธ์นี้ มันยิ่งไม่สมเหตุสมผลเลยที่เว่ยเหยียน จะสามารถทำเหตุการณ์นองเลือดในวังและวางเพลิงเผาพระสนมซูได้
นางประเมินอายุของซูเฟยอยู่ในใจ ราชครูเถาบอกว่าซูเฟยเป็นสหายกับมารดาของเซี่ยเจิง นางควรเป็นคนรุ่นเดียวกันกับบิดามารดาของนาง และองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อก็เป็นคนรุ่นเดียวกันกับบิดามารดาของนาง ท้ายที่สุดแล้วอดีตฮ่องเต้ไม่อายุมากพอที่จะเป็นบิดาของซูเฟยได้เลยหรือ?
แม้ว่านางจะรู้ว่าฮ่องเต้มักจะมีสนมที่อายุน้อยและงดงามหลายคนด้วย แต่หลังจากรู้เรื่องนี้แล้ว ฝานฉางอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ถ้าเว่ยเหยียนต้องการแต่งงานกับซูเฟย ทำไมเขาไม่แต่งงานกับนางก่อนที่นางจะเข้าวัง?”
จากนั้นราชครูเถาก็ถอนหายใจยาว “เจ้ารู้ไหมว่าใครเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ”
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะ
ราชครูเถากล่าวว่า “เสี้ยวจงซู่ฉือฮองไทเฮาตระกูลชีเป็นน้องสาวของแม่ทัพชีและมีศักดิ์เป็นอาของซูเฟย”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวอีกนัยหนึ่งซูเฟยและองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อต่างก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกันเหรอ?
แม้ว่าจะมีสตรีจากครอบครัวเดียวกันที่ถวายงานแก่ฮ่องเต้ในแต่ละราชวงศ์ที่ผ่านมาหลายคน แต่ด้วยสถานะขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและแม่ทัพชี นางจึงไตร่ตรอง นางคิดว่าตอนนั้นโอรสของชีฮองเฮาคงได้ครองตำแหน่งองค์รัชทายาทแล้ว ดังนั้นนางจึงยอมให้หลานสาวของนางเข้าวังเพื่อช่วยนางรักษาความโปรดปราน?
สิ่งที่นางคิดส่วนใหญ่เขียนไว้บนใบหน้าของนาง ราชครูเถากล่าวต่อ “ราชสำนักของทุกวันนี้เป็นเหมือนสระน้ำโคลน และในครั้งนั้นมันก็ไม่สะอาดนัก โรคเรื้อรังของราชวงศ์สะสมมาจากรุ่นสู่รุ่น หลังจากที่โรคเก่าถูกกำจัดออกไป โรคใหม่จะถูกเพิ่มเข้ามาเมื่อเวลาผ่านไป และจะไม่มีเวลาที่จะกำจัดโรคร้ายให้หมดสิ้น……”
ราชครูเถาถอนหายใจอีกครั้งและดูเหมือนจะมีความรู้สึกมากมาย “เนื่องจากเจ้าได้เคยพบนางกำนัลข้างกายเจี่ยกุ้ยเฟยแล้ว เจ้าคงจะรู้ว่าเจี่ยกุ้ยเฟยเป็นที่โปรดปรานมากในสมัยนั้น เกือบครึ่งหนึ่งของขุนนางบุ๋นบู๊ในราชสำนักล้วนมีแซ่เจี่ย ในช่วงปีแรกๆ แม่ทัพชีเรียกได้ว่าเป็นเสาหลักของต้าอิน ไม่ว่าองค์ชายสิบหกจะได้รับความโปรดปรานเพียงใด องค์รัชทายาทก็ยังนั่งอย่างมั่นคงในตำหนักตงกง เมื่อแม่ทัพชีจากไปแล้ว ฮองเฮาก็สูญเสียการสนับสนุนของพระองค์ และเส้นทางขององค์รัชทายาทเฉิงเต่อก็กลายเป็นเรื่องยาก”
“ราษฎรตำหนิกุ้ยเฟยที่ยั่วยวนฮ่องเต้และแทรกแซงราชสำนัก หลังจากที่แม่ทัพชีจากไป ฮองเฮาก็ทรงพระประชวร นางกลัวว่าหากนางจากไปอีกคน องค์รัชทายาทจะไม่มีใครคอยสนับสนุนในวังหลังแห่งนี้ ดังนั้นนางจึงพาหญิงสาวจากตระกูลชีเข้าวังโดยอ้างว่ามาดูแลนาง ข้าเคยพบผู้หญิงคนนั้น นางฉลาดมากตั้งแต่นางยังเด็ก นางอ่านบทกวีและตำรามากมาย และนางก็เกิดมามีอิสระเหมือนปลาและห่านป่า โรคนี้กินเวลาหนึ่งปี หนึ่งปีต่อมา ฉีฮองเฮาก็สิ้นพระชนม์ ไม่นานหลังจากที่นางกลับจวน นางก็ได้รับเลือกให้เข้าไปในวังพร้อมกับสาวงามและกลายเป็นสนม”
ฝานฉางอวี้เงียบไปเมื่อได้ยินสิ่งนี้
เหตุผลที่ซูเฟยเข้ามาในวังนั้นจริงจังมากกว่าที่นางคิด
การต่อสู้ระหว่างฝ่ายองค์ชายจะนำไปสู่การนองเลือดและความตาย หากองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อพ่ายแพ้ ยังไม่ทราบว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตระกูลชี
เมื่อชีวิตของทั้งครอบครัวตกอยู่ในความเสี่ยง ซูเฟยจะมีทางเลือกได้อย่างไร?
เขาถอนหายใจเบาๆ “เมื่อเจ้าเด็กสารเลวคนนั้นเริ่มแรกระบุว่าเว่ยเหยียนเป็นแรงผลักดันเบื้องหลังโศกนาฏกรรมจิ่นโจว ข้าคิดว่าอาจมีบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น ดังนั้นข้าจึงไปที่เมืองหลวงเพื่อพบเว่ยเหยียนด้วยตัวเอง ตอนนี้เขามีหัวใจแข็งแกร่งดั่งหิน แต่ในตอนนั้นเขาเป็นพี่น้องที่เสียสละชีวิตในสนามรบกับหลินซาน ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ยกน้องสาวที่เหมือนแก้วตาดวงใจให้กับหลินซาน”
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งนี้ นางก็จำได้ว่าตอนที่นางไปที่สุสานตระกูลเซี่ย เพื่อตามหาเซี่ยเจิง เขาบอกว่าเว่ยเหยียน เคยพาเขาไปสุสานตามลำพังทุกปีโดยไม่ยอมให้คนรับใช้ติดตามเขา และนางก็รู้สึกซับซ้อนอยู่พักหนึ่ง
นางถามว่า “ท่านได้ยินอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวังหลวงในภายหลังหรือไม่?”
มีความขมขื่นในรอยยิ้มสบายๆ ของราชครูเถา “ยัยหนู เจ้ารู้ไหมว่าเมื่อจิ่นโจวล่มสลายและกองทัพเป่นเจวี๋ยเคลื่อนตัวไปทางใต้ ใต้หล้าสับสนวุ่นวายนานแค่ไหน? องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ แม่ทัพพลีชีพ และฮ่องเต้ก็สิ้นพระชนม์ คนป่าเถื่อนเหล่านั้นต้องการใช้โอกาสนี้โจมตีเมืองหลวง! ฝังกระดูกเป็นกองภูเขา ดื่มแม่น้ำเลือด และบ้านเรือนของผู้คนว่างเปล่า……”
“สนามรบในแนวหน้าเพื่อต่อต้านการรุกคืบอย่างต่อเนื่องของชาวเป่ยเจวี๋ยนั้นน่าเศร้ามาก เมื่อครอบครัวและแว่นแคว้นตกเป็นเดิมพัน การตายของสนมหลายนางในวังหลวงนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าฝุ่นละอองสองสามจุดที่ถูกโยนลงไปในเลือดของใต้หล้านี้ ลูกชายและลูกสาวสองคนของข้าก็เสียชีวิตในสงครามเช่นกัน โชคดีที่จิ้งหยวนหาศพของพวกเขาไว้ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงมีโลงศพบางๆ และมีหลุมฝังศพ”
ฝานฉางอวี้ลำคอตีบตัน และนางก็ก้มศีรษะลงด้วยความละอาย “ข้าขอโทษ พ่อบุญธรรม ข้า……”
ราชครูเถาโบกมือแล้วพูดว่า ”มันผ่านไปแล้ว หลังจากการล่มสลายของจิ่นโจว ต้าอินและเป่ยเจวี๋ยยังคงสู้รบกันต่อไปเป็นเวลาสามปี ท้องพระคลังว่างเปล่า ผู้คนย้ายที่อยู่อาศัยไปมาเนื่องจากสงคราม พื้นที่เพาะปลูกถูกทิ้งร้าง และชาวบ้านไม่สามารถรวบรวมเสบียงทหารได้……หากการสู้รบดำเนินต่อไป ต้าอินเองก็จะกลายเป็นเศษทรายที่กระจัดกระจายก่อนที่ชาวเป่ยเจวี๋ยจะเข้าสู่เมืองหลวง ในเวลานี้เองที่เว่ยเหยียนลุกขึ้นและทำงานอย่างหนักเพื่อยกสิบสองมณฑลของเหลียวตง เพื่อแลกกับความสงบสุขในต้าอินยี่สิบปี
ในเวลานั้นข้าบอกเขาว่าประวัติศาสตร์จะบันทึกการกระทำของเขา และเขาจะถูกประณามไปจนถึงกระดูกสันหลัง เขาตอบว่าแม้แต่อัครมหาเสนาบดีที่ปราบปรามแคว้นนรุ่นต่อๆ ไปก็จะถูกประณามเช่นกัน ในเมื่อทุกคนล้วนประณาม ทำไมไม่ลองใช้ประโยชน์จากความจริงที่ว่าชาวเป่ยเจวี๋ยอยู่นอกเส้นทางและได้สู้รบมาสามปีแล้วและได้ใช้เสบียงจนหมดไปแล้วเช่นกัน ใช้ผืนดินบางส่วนและความสงบสุขยี่สิบปีเพื่อเดิมพันอนาคต”
ฝานฉางอวี้ก็เป็นแม่ทัพเช่นกัน นางอยู่ในค่ายทหารมาเป็นเวลานาน เมื่อราชครูเถาพูดแบบนี้นางก็เข้าใจได้ว่าสถานการณ์ในขณะนั้นเป็นอย่างไร
หลังจากที่จิ่นโจวพังทลาย ต้าอินก็เหมือนแมลงที่ตายแล้ว และยังคงใช้เวลาสามปีกับชาวเป่ยเจวี๋ย ในช่วงสามปีนี้จะต้องมีผู้ภักดีจำนวนนับไม่ถ้วนเช่นแม่ทัพเซี่ย และราชครูเถาที่ยืนอยู่แถวหน้าเพื่อที่พวกเขาคนรุ่นหลังจะได้อยู่ได้ยาวนานขึ้น
แต่เป่ยเจวี๋ยไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป และไม่ชัดเจนว่าต้าอินจะอดทนได้นานแค่ไหน ดังนั้นเขาจึงตกลงที่จะยอมจำนนด้วยข้อเสนอของเว่ยเหยียน มอบเขตเหลียวตงทั้งสิบสองมณฑล และพักจากสงครามเป็นเวลายี่สิบปีเพื่อพักฟื้น
ชาวเป่ยเจวี๋ยอาจไม่คาดคิดในเวลานั้นว่าภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบปี จิ่นโจวจะถูกยึดคืนโดยลูกหลานของตระกูลเซี่ยที่เสียชีวิตที่นั่น และสิบสองมณฑลในเหลียวตงก็จะถูกยึดคืนเช่นกัน
เมื่อนึกถึงการปฏิบัติต่อเซี่ยเจิงอย่างรุนแรงของเว่ยเหยียน และความจริงที่ว่าเขาขอให้ราชครูเถา เป็นอาจารย์ของเซี่ยเจิง ฝานฉางอวี้รู้สึกว่านางไม่สามารถมองผ่านเว่ยเหยียนได้มากขึ้นเรื่อยๆ นางไม่รู้ว่าเขาทำสิ่งนี้เพื่อช่วยต้าอินหรือเพียงเพื่อรักษาอำนาจของตนเอง
แต่เขาทำให้ท่านตาของนางถูกตีตราบาปซึ่งจะคงอยู่ตลอดไป และเขายังสังหารบิดามารดาของนางอีกด้วย
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปาก “พ่อบุญธรรม เว่ยเหยียน……ตกลงแล้วเขาถือว่าเป็นคนดีหรือคนเลว?”
ราชครูเถามองฝานฉางอวี้อย่างเงียบๆ ด้วยสายตาที่ซับซ้อนและใจกว้างที่สามารถรองรับแม่น้ำได้หลายร้อยสาย และพูดเพียงว่า “ผู้คนในสมัยนั้นทำเพื่อผู้มีอำนาจเท่านั้น และให้คนรุ่นต่อๆ ไปตัดสินข้อดีและข้อเสียเอง”
ฝานฉางอวี้ตอบเบาๆ และลดสายตาลงและมองไปที่หมากรุกตรงหน้านาง นางถือตัวหมากไว้ในมือและไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน
หลังจากออกจากที่พักของราชครูเถาแล้ว ฝานฉางอวี้ก็พาฉางหนิงและเป่าเอ๋อร์ไปหาป้าจ้าว ลุงจ้าว เมื่อคิดว่าฉีหมินก็ถูกจับพร้อมกับราชครูหลี่แล้ว ดังนั้นจึงไม่น่าจะเป็นเรื่องยากที่จะตามหาอวี๋เฉียนเฉียน
เซี่ยอู่ได้รับบาดเจ็บขณะปกป้องป้าจ้าวและลุงจ้าว นางจึงเรียกเซี่ยชีและบอกให้เขาจัดการให้คนตรวจสอบที่อยู่ของอวี๋เฉียนเฉียน เซี่ยชีบอกว่ากงซุนหยินได้ส่งคนไปตามหาอวี๋เฉียนเฉียนแล้ว แต่ฉีหมินไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร แทนที่เขาจะพานางไปที่เมืองหลวง นางกลับถูกขังอยู่ในลานทางแยกระหว่างทางเข้าเมืองหลวง
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฝานฉางอวี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อนางรู้ว่าอวี๋เฉียนเฉียนสบายดี
นางจดจำมิตรภาพที่อวี๋เฉียนเฉียนช่วยเหลือนางได้เสมอ แม้ว่าสงครามจะปะทุขึ้นในเขตอำเภอชิงผิงในเวลาต่อมา และนางจะพาอวี๋เป่าเอ๋อร์ไปทางใต้เพื่อหลบหนี นางก็ยังอยากจะพาตัวนางและฉางหนิงไปพร้อมกันกับนาง
นางสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันกับเซี่ยชี และทราบว่าราชครูหลี่เสียชีวิตแล้ว ฉีหมินถูกยิงแต่ยังมีชีวิตอยู่ กงซุนหยินไม่แน่ใจว่าเซี่ยเจิงจะจัดการกับทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อผู้นี้อย่างไร ดังนั้นเขาจึงสั่งให้หมอหลวงรักษาเขาไปก่อน
สุดท้ายพบตัวฮ่องเต้น้อยในบจวนของเว่ยเหยียน แต่เขาเสียสติไปแล้ว นางไม่รู้ว่าเขาบ้าไปแล้วจริงๆ หรือแค่แกล้งทำเป็นบ้า
หลังจากที่ฉีหมินและราชครูหลี่บุกเข้าวัง สำนักโหรหลวงพูดเพียงว่า “เส้นเลือดมังกรวุ่นวายและตำแหน่งไม่ถูกต้อง” และสิ่งที่พวกเขาทำไปเหมือนเป็นการตัดชุดแต่งงานให้อวี๋เป่าเอ๋อร์[1]
ตอนนี้บรรดาขุนนางต่างกระตือรือร้นที่จะขอบคุณเซี่ยเจิง และหาโอกาสที่เหมาะสมในการเลื่อนตำแหน่งอวี๋เป่าเอ๋อร์ขึ้นสู่บัลลังก์
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่เมื่อนางนึกถึงความจริงที่ยังคงสับสนเกี่ยวกับจิ่นโจว นางคิดว่ามันจะดีกว่าถ้ากลับไปฝึกฝนทักษะการใช้ดาบเสียก่อนเพื่อสงบสติอารมณ์
โดยบังเอิญ นางชนเข้ากับเซี่ยจงซึ่งกำลังเดินกะโผลกกะเผลกไปทางห้องหนังสือของเซี่ยเจิง โดยมีกองสิ่งของอยู่ในอ้อมแขนของเขา
กล่องในมือของเซี่ยจงตกลงกับพื้น และทุกสิ่งที่อยู่ข้างในก็กระจัดกระจายออกไป
“ข้าขอโทษด้วยท่านลุงจง” ฝานฉางอวี้รู้สึกผิด นางจึงรีบคุกเข่าลงช่วยเก็บของ
สีหน้าของเซี่ยเจิงยังคงเย็นชาเล็กน้อยในตอนแรก แต่เมื่อเขาเห็นว่าเป็นฝานฉางอวี้เขาก็พูดช้าๆ “เป็นข้าน้อยที่ผิดเองและมองไม่เห็นท่านแม่ทัพ ขาและเท้าของข้าน้อยไม่ไวต่อความรู้สึก ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้จึงชนเข้ากับท่านแม่ทัพ……”
ฝานฉางอวี้ต้องการปลอบชายชายชรา แต่เมื่อนางเห็นว่านอกเหนือจากจดหมายแล้ว ยังมีตราพยัคฆ์สามอันที่หลุดออกมาจากกล่อง ดวงตาของนางก็เปลี่ยนไปทันที
ตราพยัคฆ์ทั้งสามนั้นล้วนมีตราประทับเล็กๆ ของฉงโจว ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าเป็นตราพยัคฆ์ฉงโจว
แต่ทำไมถึงมีสามอันล่ะ?
ตราพยัคฆ์มีเพียงสองอันซ้ายและขวาไม่ใช่หรือ? ตราพยัคฆ์ด้านซ้ายจะถูกส่งมอบให้กับแม่ทัพที่นำทัพและตราพยัคฆ์ด้านขวายังคงอยู่ในมือของฮ่องเต้
ลมหายใจของฝานฉางอวี้เริ่มเร็วขึ้นเกือบจะในทันที เมื่อนางพยายามที่จะรวมตราพยัคฆ์ทั้งสามอันเข้าด้วยกัน มือของนางก็ไม่สามารถหยุดสั่นได้
ตราพยัคฆ์ครึ่งซ้ายและขวาเข้ากันได้อย่างง่ายดาย และอักษรประทับตราทั้งสองซีกตรงรอยบากพอดีกันอย่างสมบูรณ์
ที่มีปัญหานั้นคือตราพยัคฆ์ด้านซ้าย!
และสิ่งที่บิดาของนางต้องรับผิดชอบในการส่งมอบในตอนนั้นก็คือตราพยัคฆ์ที่อยู่ที่ฮ่องเต้ เป็นตราพยัคฆ์ทางด้านขวา!
พ่อบ้านในจวนฉางซิ่นอ๋องกล่าวว่าครั้งหนึ่งฉางซิ่นอ๋องเคยรวมตราพยัคฆ์ที่บิดาของนางส่งมาต่อหน้าลูกน้องของเขา แต่ตราพยัคฆ์รวมเข้ากันไม่ได้!
ดังนั้นไม่ใช่บิดาของนางที่ส่งตราพยัคฆ์ของปลอม แต่สิ่งที่ฉางซิ่นอ๋องหยิบออกมาที่จวนของเขากลับเป็นตราพยัคฆ์ของปลอม!
ความรู้นี้ทำให้เลือดทั่วร่างกายของฝานฉางอวี้พุ่งสูงขึ้น ทันใดนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นและถามเซี่ยจง “สิ่งเหล่านี้มาจากไหน?”
เซี่ยจงเห็นว่าใบหน้าของนางน่ากลัวมาก และมือที่ถือตราพยัคฆ์นั้นแข็งแกร่งมากจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดังนั้นเขาจึงรีบตอบว่า “ที่ปรึกษาที่กล่าวหาเว่ยเหยียนในศาลต้าหลี่ภายหลังได้ถอนคำสารภาพของเขาและโจมตีตระกูลหลี่ นอกจากนี้เขายังเปิดเผยตำแหน่งของจดหมายจากตระกูลสุยถึงตระกูลหลี่ที่ถูกซ่อนไว้ ก่อนหน้านี้ท่านโหวได้สั่งให้คนค้นหาหลักฐานเหล่านี้ และพวกเขาก็รีบส่งพวกมันมาจากฉงโจวในวันนี้”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งนี้ นางไม่สนใจที่จะอธิบายอีกต่อไป และเริ่มมองดูตัวอักษรในจดหมาย “ลุงจง ข้าขอดูอะไรบางอย่าง และจะมาคุยกับเซี่ยเจิงเกี่ยวกับรายละเอียดในภายหลัง”
ท่าทางของเซี่ยจงสงบลงอย่างไม่คาดคิด “ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพต้องการอะไร สามารถหยิบใช้ได้เลย ท่านโหวบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าท่านสามารถใช้ทุกสิ่งในจวนได้ตามต้องการ”
ความเร่งด่วนในการเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับการสังหารหมู่ที่จิ่นโจวเป็นเวลาสิบเจ็ดปีได้มองข้ามความแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในใจของฝานฉางอวี้ เมื่อนางได้ยินคำพูดเหล่านี้
แต่สิ่งที่น่าเสียดายยิ่งกว่าคือไม่มีการติดต่อโต้ตอบระหว่างตระกูลเว่ยและสุยในจดหมายเหล่านั้น
ฝานฉางอวี้จ้องไปที่ตราพยัคฆ์สามอันในมือของนางครู่หนึ่ง จากนั้นลุกขึ้นยืนและพูดว่า “ลุงจง ข้าขอยืมตราพยัคฆ์เหล่านี้สักครู่ได้ไหม”
เซี่ยจงเพียงพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ใช้มันได้ตามต้องการเลย”
ฝานฉางอวี้หยิบตราพยัคฆ์สามอันแล้วตรงไปที่ราชครูเถา
เมื่อประตูถูกเปิดออกเสียงดังปัง ราชครูเถากำลังรินชาให้ตัวเอง และมือของเขาก็สั่นด้วยความตกใจจนชาหกใส่เสื้อคลุมของเขา เขาอดไม่ได้ที่จะดุว่า “เจ้าเด็กคนนี้ เพิ่งออกไปแท้ๆ ทำไมรีบกลับมาอย่างกับพายุเช่นนี้?”
ฝานฉางอวี้แสดงตราพยัคฆ์สามอัน “พ่อบุญธรรม ท่านดูสิ ตราพยัคฆ์เหล่านี้เป็นของจริงหรือของปลอม!”
ราชครูเถายกเปลือกตาที่หย่อนคล้อยขึ้น การตำหนิของเขาหยุดลงทันที และสีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้นทันที “ขอข้าลองดูก่อน”
ฝานฉางอวี้ส่งมอบตราพยัคฆ์ และราชครูเถาก็ถือมันไว้ตรงหน้าเขา หลังจากมองมันอย่างระมัดระวังผ่านแสงจากหน้าต่าง เขาก็พูดว่า “ไม่ผิด มันคือตราพยัคฆ์ฉงโจว”
ฝานฉางอวี้กำมือที่ห้อยอยู่ข้างๆ นางแน่น นางลดศีรษะลงเล็กน้อย และพยายามระงับบางสิ่งด้วยเสียงสงบ “ตอนนั้นบิดาของข้าส่งตราพยัคฆ์ของจริงมาให้ แต่เป็นตระกูลสุยมีเจตนาแอบแฝงบางอย่าง!”
ราชครูเถาขมวดคิ้วและพูดว่า “ตระกูลสุยนี้แปลกจริงๆ ตอนนั้นเมื่อเขาถูกขอให้ส่งกองทหารเพื่อพลิกกระแสน้ำ เขาไม่ได้ส่งกองกำลัง หลังจากที่เมืองจิ่นโจวถูกทำลาย แต่เขาก็ตอบสนองทันเวลา หากความผิดสำหรับการสูญเสียจิ่นโจวอยู่ที่ตระกูลสุย ทำไมตาเฒ่าเว่ยเหยียนจึงปกปิดมันไว้เพื่อตระกูลสุย”
ฝานฉางอวี้หันหลังกลับและเดินออกไป “พระนัดดา……พระนัดดายังมีชีวิตอยู่ เขาเกลียดตระกูลสุยมาก เขาอาจจะรู้อะไรบางอย่าง!”
ราชครูเถามองไปที่แผ่นหลังของฝานฉางอวี้ขณะที่นางเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาหันไปดูตอนจบบนกระดานหมาก เขาก็ถอนหายใจ “ตาเฒ่าเอ๋ย ตาเฒ่า เจ้าดื้อรั้นมาทั้งชีวิต แม้ตายเจ้าก็จะเก็บความลับลงโลงศพไปด้วยหรือ”
……
ในคุกอันมืดมิด มีเพียงลำแสงที่ลอดฝ่านช่องลม และอนุภาคหิมะละเอียดลอยเข้ามา ปกคลุมด้านล่างของลานบ้านด้วยชั้นบางๆ
โซ่เหล็กสั่นที่ปลายห้องขัง และรองเท้าผ้าคู่หนึ่งเดินช้าๆ เหนืออิฐสีเขียว พวกเขาเดินไปที่ห้องขังใกล้ด้านหลังและหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขามองดูชายชราตัวสูงนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างในอย่างเย็นชาโดยไม่พูดอะไรสักคำ
อากาศในคุกหนาวมากจนหิมะที่ปกคลุมเสื้อคลุมของเขาไม่มีวี่แววว่าจะละลายเลย
เว่ยเหยียนลืมตาอย่างเย็นชา มองดูชายหนุ่มที่ยืนอยู่นอกคุกซึ่งกำลังใช้แผ่นหลังแบกต้าอิน และพูดอย่างใจเย็น “ชนะเป็นเจ้าแพ้เป็นโจร ในเมื่อเจ้าเอาชนะข้าได้ วันนี้เจ้ามาที่นี่ คงไม่ใช่แค่เพื่อดูว่าข้าเป็นยังไงบ้าง”
เซี่ยเจิงเพียงมองดูเขาอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าเย็นชาและเป็นกันเอง “ท่านอัครมหาเสนาบดีเดาถูก ข้ามาที่นี่วันนี้เพียงเพื่อดูว่าคนที่อยู่ในอำนาจมาตลอดชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไรหลังจากที่เขาสูญเสียมันไป”
เว่ยเหยียนหัวเราะเบาๆ “ดูเหมือนว่าข้าจะทำให้เจ้าผิดหวังเสียแล้ว”
เซี่ยเจิงเอียงศีรษะเล็กน้อย ผมยาวของเขาถูกมัดอย่างเรียบร้อยด้วยกวานสีทอง แสงจ้าจากลานบ้านที่อยู่ห่างไกลกระทบกับใบหน้าของเขา ทำให้โครงร่างของใบหน้าของเขาดูลึกขึ้นเรื่อยๆ เขามีนัยน์ตาเย็นชา ดูเหมือนจะมีสิ่งอื่นในส่วนลึกที่สุด ซึ่งทำให้ผู้คนไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน “เรียกว่าผิดหวังไม่ได้ ท่านอัครมหาเสนาบดีมีใจที่ชั่วร้ายอันเป็นธรรมชาติของสุนัขป่า ข้าเกรงว่าท่านจะจำไม่ได้ว่าการเป็นมนุษย์เป็นอย่างไร และข้าจะสนใจบางสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ไปทำไม”
จู่ๆ ความเยือกเย็นก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเว่ยเหยียนไม่ใช่แค่ความโกรธเท่านั้น แต่ยังเป็นการมองเฉกเช่นผู้อาวุโสที่เข้มงวดต่อคนรุ่นเยาว์
เซี่ยเจิงมองเขาด้วยสายตาครึ่งเดียวแล้วพูดอย่างเฉยเมย “ท่านโกรธเหรอ? ท่านอัครมหาเสนาบดีมีสิทธ์อันใดถึงโกรธ? หรือบางทีท่านอัครมหาเสนาบดีอาจต้องบอกข้าเสียที ว่าท่านมีเหตุผลอันใดในการสังหารน้องสาวและน้องเขยของตนเอง”
กล้ามเนื้อใบหน้าของเว่ยเหยียนเกร็ง เขาเพียงแค่หลับตาและหยุดตอบ
เซี่ยเจิงพูดต่ออย่างไม่เป็นทางการ “สตรีที่ท่านแต่งงานมานานกว่ายี่สิบปีมาหาข้าและขอร้องให้ข้าไว้ชีวิตท่าน ข้าเพิ่งรู้ว่าการที่ท่านไม่แยแสกับการตายของเว่ยซวน เพราะเขาไม่ใช่บุตรชายของท่าน แต่ท่านยังเมินเฉยเมื่อท่านฆ่าท่านพ่อท่านแม่ของข้าด้วยหรือ?”
เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง พร้อมรอยยิ้มเหน็บแนมบนริมฝีปาก แต่เสียงของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “หรือท่านแม่ของข้าก็ไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ ของท่าน เมื่อนางขวางทางท่าน นางจึงควรจะถูกกำจัดงั้นหรือ?”
คำพูดของเขาเฉียบคมมากและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยการเสียดสี แต่มีนัยยะของความไม่แยแสซ่อนอยู่ในนั้น
“หุบปาก!” ทันใดนั้นเว่ยเหยียนก็ตะโกนอย่างเย็นชา และความเจ็บปวดอันลึกล้ำก็ฉายแววผ่านดวงตาหงส์ของเขาที่คล้ายกับของเซี่ยเจิงมาก
ทันใดนั้นเซี่ยเจิงก็โน้มตัวไปข้างหน้าและคว้าคอเสื้อของเว่ยเหยียน บังคับให้เขามาที่ประตูห้องขังด้วยโซ่ตรวน หลังจากที่ความเกลียดชังที่ถูกระงับทะลุผ่านเหตุผลในใจของเขา เขาดูดุร้ายและตะโกนอย่างเย็นชาทันที “บอกข้าหน่อยว่าทำไมท่านถึงฆ่าพ่อแม่ของข้า? ท่านคู่ควรกับการที่ข้าเรียกท่านว่าท่านลุงมานานกว่ายี่สิบปีหรือไม่”
เว่ยเหยียนสวมโซ่เหล็กที่มือ และเมื่อเซี่ยเจิงดึงเขาอย่างแรง หน้าผากของเขาก็กระแทกกับเสาไม้ในห้องขัง มันกลายเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว แต่ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เฉียบคมและพูดว่า “จริงอย่างที่เจ้าพูด พวกเขาขวางทางของข้า ดังนั้นพวกเขาจึงสมควรตาย”
สองคำสุดท้ายหนักแน่นมาก
เซี่ยเจิงกัดกรามล่างแน่น ดวงตาของเขาแดงก่ำ และเขาจับมือของเว่ยเหยียนโดยมีเส้นเลือดโผล่ออกมาจากหลังมือของเขา เขาเหวี่ยง เว่ยเหยียนออกไปด้วยกำลังทั้งหมดของเขา และพูดเพียงสามคำผ่านฟันที่กัดแน่น “ท่านโกหก!”
เว่ยเหยียนถอยกลับไปท่ามกลางกองฟาง เขาหอบช้าๆ และหยุดตอบหลังจากได้ยินคำพูดนั้น
เซี่ยเจิงตบฝ่ามือของเขาอย่างแรงบนเสาไม้เนื้อแข็งของห้องขัง และจ้องมองไปที่เว่ยเหยียน ด้วยความเกลียดชังในดวงตาของเขา “ท่านไม่สนใจญาติพี่น้องและมุ่งความสนใจไปที่การได้รับอำนาจ ตอนนี้อำนาจของท่านหมดไปแล้ว ท่านยังปิดบังความจริงไว้เพื่อใคร?”
เว่ยเหยียนยังคงไม่ตอบ
ในที่สุดเซี่ยเจิงก็เดินจากไปด้วยความหงุดหงิด เมื่อประตูห้องขังที่ปลายทางเดินถูกผลักเปิดออกแล้วกระแทกปิด มีเสียง “ปัง” ดังขึ้น และโซ่ที่ผูกไว้ก็สั่นด้วย ซึ่งแสดงให้เห็นความโกรธของคนที่ปิดประตู
ผู้คุมไม่กล้าพูดอะไรหรือถามคำถามอีกต่อไป เขาหยิบโซ่ที่ประตูแล้วลงกลอนใหม่
หิมะตกหนักไม่หยุด และค่อยๆ ตกลงมาจากลานบ้านซึ่งมีแสงสีขาวในเรือนจำ
เว่ยเหยียนนอนอยู่ในกองฟาง มองดูหิมะที่โปรยปรายท่ามกลางแสงสลัวๆ ในห้องขัง มันสะอาดเกินกว่าจะพบได้ในคุก
เขาปิดตาของเขา
ทางหนีของเขาถูกผนึกไว้เมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว
แม้ว่าเขาจะต้องอับอายเป็นพันปี แม้ว่าเขาสมควรถูกฟันเป็นชิ้นๆ ด้วยดาบนับพันเล่ม แต่ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาที่จะอดทนกับมันเพียงลำพัง
คนเช่นหิมะในฤดูใบไม้ผลิควรหายไปอย่างหมดจดโดยไม่ทิ้งร่องรอยที่น่าอับอายไว้ในบันทึกประวัติศาสตร์
[1] ตักชุดแต่งงานให้คนอื่น - ตัวเองทำแทนคนอื่น ทำให้ตัวเองลำบาก