บทที่ 167 ตอนพิเศษ [3]
เมื่อฝานฉางอวี้ตื่นขึ้น นางก็ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร
แม้ว่านางจะฝึกฝนวรยุทธ์มาหลายปีแล้ว แต่นางก็ยังคงรู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งตัว เมื่อนางเปลี่ยนเสื้อผ้า นางก็เหลือบมองที่ข้อมือของนางและเห็นรอยสีอ่อนตามที่คาดไว้
มันเกิดจากการที่เซี่ยเจิงผูกข้อมือของนางไว้กับหัวเตียงเมื่อนางใช้ความพยายามมากเกินไปเมื่อคืนนี้
อาการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่เจ็บปวดสำหรับนาง และไม่ร้ายแรงเท่ากับบาดแผลที่นางได้รับระหว่างการฝึกฝนการต่อสู้
แต่เมื่อคืนเซี่ยเจิง……ดูผิดปกติเกินไปเล็กน้อย
เมื่อเหงื่อไหลออกจากเปลือกตาของเขามากระทบร่างกายของนาง ทำให้นางตัวสั่น ดวงตาของเขายังคงจ้องมองนาง เหมือนกับหมาจิ้งจอกที่จ้องมองเหยื่อที่ในที่สุดก็คาบไว้ในปากได้
หลังจากแต่งงานแล้วเขาก็อุกอาจมากขึ้น เพราะท้ายที่สุดแล้ว มีสองครั้งที่ทั้งสองคนทำเรื่องไร้สาระก่อนจะแต่งงาน คือครั้งหนึ่งเมื่อเขากลับมาจากงานเลี้ยงในวังหลังจากถูกวางยา และอีกครั้งเมื่อนางรีบไปช่วยเขาหลังจากกบฏในวัง นับแต่นั้นเป็นต้นมาเขาก็ได้แต่อดทน
ในช่วงวันหยุดหลงแต่งงานเจ็ดวัน ยกเว้นวันที่สามที่นางต้องกลับไปหาราชครูเถา นอกนั้นนางแทบไม่เคยออกจากห้องกับเขาเลยในช่วงเวลาที่เหลือ
หลังจากเจ็ดวันนั้น เตียงแต่งงานในห้องก็ถูกแทนที่ด้วยเตียงอื่นโดยตรง
ส่วนเมื่อคืนนี้มันเลวร้ายยิ่งกว่าเจ็ดวันหลังจากงานแต่งงานของพวกเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทรมานนางและตั้งคำถามกับนางเกี่ยวกับศาสตร์แห่งสงครามไปด้วย
นางจำได้เพียงคลุมเครือว่าตอนที่นางถูกเขากดดันจนพ่ายแพ้และพูดทุกอย่างด้วยเสียงร้องไห้ เขาก็ยิ่งเย่อหยิ่งราวกับว่าเขาถูกกระตุ้น และดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดง
เมื่อนางทนไม่ไหวแล้ว นางจึงยกเท้าเตะเขา แต่เขาก็จับน่องของนางแล้วพาดไว้บนไหล่ของเขา……
ฝานฉางอวี้หยุดความคิดของนางและกระชับชุดเกราะอ่อนบนร่างกายของนางอย่างไม่แสดงออก กระดูกนิ้วของนางส่งเสียงดัง “ก๊อก” ขณะที่นางเคลื่อนไหว
ถ้าวันนี้ทำอะไรไม่ได้ เพราะมือไม่มีแรง นั่นเท่ากับทำให้ตัวเองกำลังอับอาย
สาวใช้ที่เฝ้าด้านนอกคงได้ยินความเคลื่อนไหวอยู่ข้างใน นางเปิดม่านแล้วเข้ามาถามว่า “ท่านแม่ทัพ ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?”
ทันทีที่คำพูดออกมา ปลายหูของนางก็แดงเล็กน้อย และเขาไม่กล้ามองฝานฉางอวี้โดยตรง “ท่านอ๋องสั่งบ่าวก่อนที่จะออกไปในตอนเช้า ไม่ให้รบกวนการนอนหลับของท่านแม่ทัพ ในการประชุมเช้าของวันนี้ ท่านอ๋องก็ขอลาหยุดในนามของท่านแม่ทัพด้วย”
“ก๊อก–”
มีเสียงแหลมเล็กๆ อีกครั้งดังมาจากระหว่างกระดูกนิ้ว
สาวใช้แอบเงยหน้าขึ้นมองฝานฉางอวี้ แต่นางได้ยินเพียงนางถามอย่างสงบตามปกติ “ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”
เสียงของนางแหบเล็กน้อย
สาวใช้ตอบว่า “ยามโหย่วแล้วเจ้าค่ะ”
ฝานฉางอวี้ “……”
ไม่น่าแปลกใจที่นางเห็นว่าท้องฟ้าเป็นสีเทา มันเกือบจะมืดแล้ว!
เมื่อสาวใช้ชงชาให้นาง ฝานฉางอวี้ก็เหลือบมองโต๊ะเครื่องแป้ง โชคดีไม่เพียงแต่มีการเปลี่ยนผ้านวม ที่นอน และหมอนนุ่มๆ เท่านั้น แต่ยังเช็ดโต๊ะเครื่องแป้งแล้วด้วย……
นางไม่ชอบให้บ่าวรับใช้ค้นพบสิ่งที่เกิดขึ้นในห้อง และมักจะเป็นเซี่ยเจิงที่คอยดูแลเรื่องนี้ในภายหลัง
ความวุ่นวายที่เขากดทับนางที่หน้าคันฉ่องแต่งตัวเมื่อคืนนี้ยังคงทำให้ใบหูของนางรู้สึกร้อน
เมื่อถึงเวลานี้เซี่ยเจิงคงกลับมาจากราชสำนักแล้วอย่างแน่นอน
“เมื่อท่านอ๋องกลับมาที่จวนและเห็นว่าท่านแม่ทัพยังคงหลับอยู่ ท่านอ๋องจึงนั่งอยู่ในห้องสักพักแล้วจึงไปห้องหนังสือเจ้าค่ะ” สาวใช้เงยหน้าขึ้นมองฝานฉางอวี้อย่างระมัดระวัง “ให้บ่าวส่งคนไปแจ้งท่านอ๋องหรือไม่เจ้าคะ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ไม่ต้อง พาหนิงเหนียงมาที่นี่และเตรียมรถม้า ไทเฮาตรัสนานแล้วว่าทรงอยากพบหนิงเหนียง ข้าจะพาหนิงเหนียงเข้าวังไปเข้าเฝ้าไทเฮาคืนนี้”
หนึ่งในกลยุทธ์มีเขียนไว้ว่า ‘หากมีกำลังให้ต่อสู้ หากอ่อนแอให้หาทางหนี’
นางพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์และไม่สามารถสู้ได้ ดังนั้นควรล่าถอยก่อนดีกว่า
สาวใช้มองฝานฉางอวี้อย่างว่างเปล่าแล้วพูดว่า “อ๋า” เห็นได้ชัดว่าว่ามันแปลกที่ฝานฉางอวี้จะเข้าวัง หลังจากหลับมาทั้งวัน
ฝานฉางอวี้เหลือบมองสาวใช้เบาๆ “เจ้ามีข้อสงสัยอันใด?”
สาวใช้ส่ายศีรษะอย่างรวดเร็ว “บ่าวจะไปเตรียมการตอนนี้”
เมื่อเซี่ยเจิงได้รับข่าวนี้ในห้องหนังสือ รถม้าของฝานฉางอวี้ก็ออกไปแล้ว
เป็นเรื่องยากที่เขาจะไม่ได้สวมเสื้อคลุมแขนลูกศรที่เขามักจะสวม แต่เสื้อคลุมขงจื้อสีอ่อนของเขา แม้จะดูสง่างามยิ่งขึ้น แต่ยังมีความเย็นชาเล็กน้อยจากหว่างคิ้วของเขา ซึ่งทำให้เซี่ยอู่ที่ไปรายงานข่าวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
เซี่ยเจิงกำลังเขียนอะไรบางอย่างบนเอกสารอย่างขยันขันแข็ง เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ เขาก็พูดว่า “นางมีมิตรภาพอันลึกซึ้งกับไทเฮา ปล่อยนางไป ข้าจะไปรับนางในอีกสองวัน”
เซี่ยอู่รู้สึกว่าหลังจากที่เจ้านายของเขาค้นพบตำราทางทหารที่มีคำอธิบายประกอบโดยหลี่ฮวายอัน ในตอนเช้าวันต่อมาท่านแม่ทัพใหญ่ก็ร่างกายโดนลมหนาวและออกไปข้างนอกไม่ได้ทั้งวัน แต่ในตอนเย็นจู่ๆ นางก็อยากจะไปวังหลวงเพื่อเข้าฝ้าไทเฮา ซึ่งเป็นเรื่องประหลาดยิ่งนัก
เมื่อเห็นว่าเซี่ยอู่ติดอยู่ในความคิดของตน มือที่จับพู่กันของเซี่ยเจิงก็หยุดชั่วคราวเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “มีอะไรอีกหรือ?”
เซี่ยอู่รีบพูดว่า “ไม่มีแล้วขอรับ ข้าน้อยขอตัว”
ขณะที่เขาก้มศีรษะลงและประสานมือ เขาก็เห็นตำราทางทหารที่วางอยู่ตรงปลายโต๊ะ เมื่อมองดูที่ปก คำว่า ‘คำสอนลับทั้งหก’ ยังมองเห็นได้ไม่ชัดเจน
นี่ไม่ใช่ตำราทางทหารที่หลี่ฮวายอันเขียนคำอธิบายประกอบไว้ให้ท่านแม่ทัพหรอกหรือ……
ใบหน้าของเซี่ยอู่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรเลยและโค้งคำนับ
จากนั้นเซี่ยเจิงก็วางพู่กันในมือลงบนแท่นกระเบื้องสีขาว ยกมือขึ้นแล้วกดหน้าผาก และพูดอะไรบางอย่างที่ไม่ชัดเจน “วิ่งหนีไปเร็วจริงๆ”
……
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เข้ามาในวัง นางก็กินข้าวสามชามในตำหนักฉือหนิงของอวี๋เฉียนเฉียน ก่อนที่นางจะวางชามของนางลงในที่สุด
ฉางหนิงง่วงหลับไปตั้งแต่ขึ้นรถม้าแล้ว นางจึงไปพักผ่อนในห้องโถงด้านข้างก่อน
อวี๋เฉียนเฉียนมองดูท่าทางหิวโหยของนาง และพูดด้วยความสับสนว่า “อ๋องผู้สำเร็จราชการปฏิบัติต่อเจ้าไม่ไดี และไม่ให้เจ้ากินข้าวหรือ?”
ฝานฉางอวี้โบกมือและไม่ต้องการพูดอีกต่อไป นางเพียงแต่พูดว่า “เฉียนเฉียน ข้าขออยู่ในตำหนักฉือหนิงของเจ้าสักสองสามวัน”
อวี๋เฉียนเฉียนย่อมเห็นด้วย แต่ฝานฉางอวี้มาหานางแบบไม่ทันตั้งตัวและดูเหมือนนางจะไม่ได้กินข้าวมาทั้งวัน นางดูแปลกๆ อวี๋เฉียนเฉียนพูดว่า “เจ้าทะเลาะกับอ๋องผู้สำเร็จราชการหรือ?”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างคลุมเครือ “เปล่า”
มันไม่ใช่การทะเลาะกัน แต่เป็น “การต่อสู้” และนางก็ไม่ชนะ
นางไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เซี่ยเจิงถึงกลายเป็นบ้า นางอาจจะต้องเจอปัญหาอีกครั้ง ดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดสำหรับนางที่จะอยู่ห่างๆ เขาไว้สักสองสามวัน
นางเพิ่งกินข้าวเสร็จและติดคอเล็กน้อย นางรินชาหนึ่งแก้วแล้วดื่มไปหลายจิบ
เมื่อนางเงยหน้าขึ้น อวี๋เฉียนเฉียนก็ค้นพบรอยลึกและตื้นบนคอของนาง อวี๋เฉียนเฉียนก็เข้าใจทันที
นางล้อเลียน “แม่ทัพใหญ่ฝานของพวกเรา ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ปรากฎว่านางกลัวผู้ชายในบ้านที่เป็นเหมือนหมาป่าและเสือ”
ฝานฉางอวี้ไม่สนใจอยู่ครู่หนึ่ง นางสำลักและไอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดนางก็สงบสติอารมณ์ลงได้ และพูดด้วยสีหน้าตกตะลึง “เฉียนเฉียน เจ้าก็ล้อเลียนข้าหรือ”
อวี๋เฉียนเฉียนพยักหน้าของนาง “อวี้เอ๋อร์ผู้โง่เขลาของข้า เรื่องแค่นี้ เจ้ายังมาซ่อนตัวในตำหนักฉือหนิงของข้า เจ้าช่างสูญเสียความสง่างามของแม่ทัพใหญ่ไปแล้วจริงๆ”
ฝานฉางอวี้ถือถ้วยชา ปลายหูของนางแดง และนางก็เขินอายเล็กน้อยที่จะพูดว่า “ข้าไม่สามารถจัดการกับเขาได้”
อวี๋เฉียนเฉียนจ้องมองนาง “เจ้ายอมให้เขาตลอดถ้าเขาต้องการเหรอ? เจ้าไม่สามารถตามใจบุรุษไปทุกอย่างได้ เมื่อเขาอยู่บนเตียงแล้ว ถ้าเจ้าอยากฝึกเขาให้เชื่องเหมือนสุนัข มันมีวิธีทำได้หลายวิธี”
ฝานฉางอวี้ดูสับสน
เมื่ออวี๋เฉียนเฉียนเห็นสิ่งนี้ นางก็โน้มตัวไปกระซิบกับนางสองสามคำ ใบหน้าของฝานฉางอวี้เปลี่ยนเป็นสีแดงจนถึงโคนคอของนางทันที และนางก็พูดติดอ่าง “ข้าพูดคำอ่อนหวานแล้ว”
แต่ดูเหมือนว่าจะให้ผลตรงกันข้าม เมื่อเขาเกือบจะหักกระดูกของนาง
อวี๋เฉียนเฉียนเหลือบมองฝานฉางอวี้ขึ้นและลง และทันใดนั้นก็พูดว่า “ด้วยเอวสุนัข[1]ของอ๋องผู้สำเร็จราชการ ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าจะถูกทรมานเช่นนี้”
นี่เป็นครั้งแรกที่ฝานฉางอวี้ได้ยินคำพูดนี้ นางนึกถึงเอวที่คับแคบของเซี่ยเจิง และใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง แต่มีความโง่เขลาเล็กน้อยในดวงตาของนาง “เอว……เอวสุนัขเหรอ?”
ไม่มีใครอยู่ในตำหนักแล้ว แต่อวี๋เฉียนเฉียนยังคงมองไปรอบๆ จากนั้นกระแอมไอสองครั้งแล้วพูดว่า “นี่เป็นคำพูดของพวกเราที่นั่น ยกย่องผู้ชายที่มีเอวดี”
ฝานฉางอวี้เงียบไป ความแข็งแกร่งของเอวของเซี่ยเจิงก็……ดีจริงๆ
อวี๋เฉียนเฉียนมองดูสีดำอมเขียวจางๆ ใต้ตาของฝานฉางอวี้ และได้รู้จากฉีอวี้ว่านางลาป่วยเมื่อเช้านี้ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็พูดกับฝานฉางอวี้ “อ๋องผู้สำเร็จราชการเป็นคนที่แข็งแกร่งในเรื่องนั้น ดังนั้นอย่าเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ แต่อย่าอ่อนหวานมากไปเช่นกัน ในตอนแรกเขาแค่อยากให้เจ้ายอมแพ้ ต่อมา……ครั้งเดียวที่เจ้าแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเขาได้ก็คืออยู่บนเตียง แล้วเขาจะไม่ทรมานเจ้าอย่างหนักได้อย่างไร”
ฝานฉางอวี้ “……”
อวี๋เฉียนเฉียนไม่รู้ว่านางคิดอะไร ดังนั้นนางจึงโน้มตัวไปกระซิบกับนางสองสามคำว่า “อ๋า” มีความสับสนเล็กน้อยในดวงตาที่ชัดเจนของนาง และหน้าแดงของนางก็แย่ลงไปอีก
อวี๋เฉียนเฉียนเชยคางขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าคิดว่านี่เป็นวิธีเดียวที่จะควบคุมชายผู้นั้นในบ้านของเจ้าได้”
จากนั้นนางก็ขยิบตาและหยิบหนังสือภาพป้องกันไฟ[2]ออกมาจากลิ้นชักแล้วยื่นให้ “เอาไปศึกษาและเรียนรู้ท่าทางเพิ่มเติม เมื่อข้าเห็นหนังสือภาพป้องกันไฟนี้ ข้าก็รู้สึกว่าคนโบราณมีความขี้เล่นมากกว่าพวกข้าในเวลานั้นเสียอีก”
ฝานฉางอวี้ถูกอวี๋เฉียนเฉียนผลักเข้าไปในห้องโถงด้านข้างโดยถือหนังสือภาพป้องกันไฟ
นางนั่งอยู่บนขอบเตียงและพลิกดูสองหน้าใต้แสงโคมไฟของวังหลวง จากนั้นยัดมันลงใต้หมอนอย่างเด็ดขาดแล้วนอนลง
เช้าวันรุ่งขึ้นอวี๋เฉียนเฉียนถูกปลุกด้วยเสียงไม้ในลานตำหนัก หลังจากที่นางได้รับความช่วยเหลือจากนางกำนัลในการเปลี่ยนเสื้อผ้าของนาง นางก็เปิดประตูและเห็นฝานฉางอวี้สวมชุดทะมัดทะแมง นางกำลังร่ายรำอย่างดุเดือดในลานด้วย ด้วนท่วงท่าที่เคลื่อนไหวอย่างราบรื่น แม้แต่นางกำนัลน้อยจำนวนมากก็มายืนอยู่ตรงทางเดินในวัง และมองดูฝานฉางอวี้ฝึกวรยุทธ์ด้วยแก้มสีแดง
อวี๋เฉียนเฉียนหาวแล้วถามว่า “เจ้าตื่นเช้ามาก ทำไมไม่นอนต่ออีกสักหน่อยล่ะ”
ฝานฉางอวี้เก็บกระบองของนาง และผมที่ชุ่มเหงื่อของนางก็ยุ่งเหยิงและติดอยู่ที่หน้าผากของนาง ด้านหนึ่งเป็นชุดเกราะสีเงินอ่อน และอีกด้านหนึ่งเป็นเสื้อคลุมผ้าลายสีน้ำตาล-ขาว นางสวมชุดแบบที่ทหารใส่ฝึก
นางพูดว่า “ข้าคิดได้แล้ว ไม่ว่าจะเรียนรู้มากแค่ไหน มันก็ไม่ดีเท่าการใช้หมัด การฝึกวรยุทธ์น่าจะมีประโยชน์มากกว่า”
อวี๋เฉียนเฉียน “……”
ทันใดนั้นนางก็หยุดเป็นคนพราวเสน่ห์และยังคงเป็นหญิงโง่เขลาคนเดิม
เนื่องจากวันนี้เป็นวันพักผ่อน ขุนนางทุกคนจึงไม่จำเป็นต้องไปท้องพระโรง
ฉีอวี้มาที่ตำหนักฉือหนิงเพื่อคารวะอวี๋เฉียนเฉียน และพบว่าฝานฉางอวี้สองพี่น้องเข้ามาในวังเมื่อคืนนี้
ขณะรับประทานอาหารเช้ากับอวี๋เฉียนเฉียน ฝานฉางอวี้และอวี๋เฉียนเฉียนพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตประจำวัน แต่เขามุ่งความสนใจไปที่การคีบอาหารทุกอย่างลงในชามของฉางหนิง จนกระทั่งชามของฉางหนิงเหมือนกองอยู่ภูเขาเล็กๆ
ฉางหนิงหยิบตักเข้าปาก แต่ก็ยังตามความเร็วของคนที่คีบอาหารไม่ทัน ในที่สุดนางก็กังวลและตะโกนว่า “หยุดคีบมาได้แล้ว! ข้ากินไม่หมด!”
ทันทีที่นางพูดฝานฉางอวี้และอวี๋เฉียนเฉียนก็มุ่งความสนใจไปที่เด็กน้อยทั้งสอง
ฉีอวี้นั่งตัวตรง หากอาหารในชามของฉางหนิงไม่ได้กองรวมกันเป็นภูเขาเล็กๆ ก็แทบจะไม่มีใครรู้ว่าเขาทำอะไรลงไป
อวี๋เฉียนเฉียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ในปีที่ผ่านมาตั้งแต่เป่าเอ๋อร์ขึ้นครองราชย์ เขาจะมีความสุขมากขึ้นถ้าฉางหนิงติดตามเจ้าเข้ามาในวัง ข้าคิดว่าเด็กคนนี้คงเหงาเกินไปและภาระบนไหล่ของเขาก็คงหนักเกินไป ซึ่งทำให้เขาเก็บตัวมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าได้ปรึกษากับท่านอาจารย์เพื่อเลือกสหายร่วมเรียนแก่เขา”
เมื่ออวี๋เฉียนเฉียนพูดเช่นนี้ นางก็หยุดชั่วคราวและมองไปที่ฝานฉางอวี้ “เจ้ายังหาอาจารย์ให้หนิงเหนียงอยู่ไม่ใช่หรือ? หรือไม่……ไม่ให้หนิงเหนียงเข้ามาในวังล่ะ?”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างเร่งรีบ “จุดประสงค์ในการเลือกสหายร่วมเรียนให้กับฝ่าบาทคือเพื่อติดตามท่านกงซุนและเรียนรู้นโยบายของชาติบ้านเมือง รวมทั้งแบ่งปันความกังวลของฝ่าบาทในอนาคต หนิงเหนียงยังเด็กและมีนิสัยซุกซน ข้าเกรงว่านางจะรบกวนฝ่าบาท”
ทันใดนั้นฉีอวี้ก็พูดว่า “ไม่รบกวนเราหรอก”
ฝานฉางอวี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อนางเงยหน้าขึ้น นางก็พบกับดวงตาสุนัขที่จริงใจคู่หนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นถึงฮ่องเต้ แต่เมื่อเขามองคนแบบนี้ ก็ยังรู้สึกน่าสงสารและให้ความรู้เหงาอยู่เล็กน้อย
[1] เอวสุนัข - เป็นคำที่ใช้อธิบายเอวของผู้ชายประเภทหนึ่ง ผู้ชายที่มีเอวเช่นนี้จะมีหน้าอกที่กว้างกว่าเอวมาก เนื่องจากจะคล้ายกับส่วนโค้งของเอวของสุนัข จึงเรียกว่าเอวสุนัข
[2] ภาพป้องกันไฟ - หรือภาพโป๊สามารถใช้เป็น ภาพป้องกันอัคคีภัย (避火图) ได้อีกด้วย เนื่องจากชาวจีนโบราณมีความเชื่อว่า ‘เทพแห่งไฟ (火神)’ กลัวภาพหญิงสาวเปลือยโดยเมื่อเจอภาพเหล่านี้ก็จะตกใจ และไม่กล้าเข้าใกล้