บทที่ 166 ตอนพิเศษ [2]
ปลายฤดูใบไม้ผลิมีฝนตก และคราบเปียกจากฝนตอนกลางคืนบนอิฐสีเขียวในลานบ้านยังไม่แห้ง พืชพรรณในแปลงดอกไม้เป็นสีเขียวสวยงามหลังฝนตก และหยดน้ำบนใบไม้สะท้อนแสงสีทองจางๆ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า
ประตูห้องเปิดกว้างและมีม่านไม้ไผ่ที่มีความสูงสุ่มห้อยลงมาจากทางเดินเพื่อให้แสงเข้ามาในห้อง
ซ่งเยี่ยนยังคงรักษาท่าทางโค้งคำนับของเขา และด้านหลังของเสื้อคลุมสีเขียวใบไผ่ของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
กลิ่นหอมของชา บนเสื้อคลุมผ้าสีชาขาวที่ฝานฉางอวี้สวมใส่ในแนวทแยง และดอกไม้ที่ปักด้วยด้ายสีเงินเข้มบางๆ เริ่มพร่ามัว
นางลดสายตาลงและมองลงไปที่ถ้วยที่มีใบชาสีน้ำตาลและชาเขียวสองสามใบลอยอยู่ในนั้น นางจิบชาและสีหน้าของนางไม่ชัดเจนระหว่างความสุขและความโกรธ
อู๋ก่วงคุนมองไปที่ซ่งเยี่ยนแล้วมองไปที่ฝานฉางอวี้ เขาตะโกนว่ามีบางอย่างผิดปกติในใจ ดังนั้นเขาจึงต้องทำลายการหยุดชะงักด้วยรอยยิ้ม “เอ่อ……ท่านแม่ทัพใหญ่และซ่งจวี่เหรินเป็นสหายเก่ากันมาก่อนหรือขอรับ?”
ฝานฉางอวี้ดูเย็นชาและพูดด้วยความหมายที่ไม่ชัดเจน “ข้าผู้เป็นแม่ทัพรับคำว่า ‘สหายเก่า’ จากซ่งจวี่เหรินไม่ได้หรอก”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา อู๋ก่วงคุนก็อดไม่ได้ที่จะเหงื่อเย็นไหลออกมา ซ่งเยี่ยนตัวแข็งไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็ยกชายเสื้อคลุมขึ้นและคุกเข่าลงเหมือนกิ่งไผ่ที่หัก
ฝานฉางอวี้ขัดจังหวะเขา “ตามกฎหมายของราชวงศ์นี้ ผู้ที่มีตำแหน่งไม่ต้องคุกเข่าต่อขุนนาง”
นางมองไปรอบๆ “ช่วยประคองซ่งจวี่เหรินลุกขึ้น”
เซี่ยอู่ที่รออยู่ข้างๆ ก้าวไปข้างหน้าและประคองซ่งเยี่ยนขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว จู่ๆ เขาก็สูญเสียการทรงตัว และเขาก็โซเซไปหนึ่งก้าวก่อนที่เขาจะยืนนิ่ง ทั้งร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความลำบากใจอย่างอธิบายไม่ได้ และเขาก็ไม่มีความสงบอย่างที่เขาแกล้งทำเป็นก่อนเข้ามาในห้องอีกต่อไป
อู๋ก่วงคุนดูทำตัวไม่ถูกและอยากจะเปิดปากขอความเมตตา แต่เขาไม่รู้ว่าซ่งเยี่ยนและแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้ามีปัญหากันมาก่อนหน้านี้หรือไม่ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าพูดแบบหุนหันพลันแล่นอีกเลย ดวงตาเล็กๆ คู่หนึ่งแสดงความสับสนเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้มองไปที่ซ่งเยี่ยน “ซ่งจวี่เหรินได้จ่ายเงินคืนที่บิดาของข้าบริจาคให้กับโลงศพของบิดาท่านรวมทั้งเงินแรกเข้า ตอนนี้ตระกูลฝานและซ่งไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว”
ซ่งเยี่ยนมองดูฝานฉางอวี้ซึ่งนั่งอยู่ในตำแหน่งสูงอย่างมั่นคง หลังจากผ่านความผันผวนมาหลายปี ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน เขาใช้เวลานานมากในการพูดคำว่า “ใช่” ด้วยความยากลำบาก
เซี่ยอู่ที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เขาไม่รู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอำเภอชิงผิง เขาแค่รู้สึกว่าคนที่ไม่ได้รับเลือกผู้นี้มองไปที่แม่ทัพใหญ่ของเขาและมีบางอย่างผิดปกติ
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้ากำลังมองหาอาจารย์ที่จะให้ความรู้แก่หนิงเหนียง เจ้าคงรู้ว่าไม่มีทางที่ข้าจะสามารถใช้งานเจ้าได้”
อู๋ก่วนคุนและเซี่ยอู่ต่างก็ได้ยินเรื่องนี้ด้วยความสับสน มีเพียงซ่งเยี่ยนเท่านั้นที่พยายามจะพูดคำว่า “ใช่” อีกครั้ง
“ถ้าเช่นนั้น โปรดกลับไปเถิด” ฝานฉางอวี้วางถ้วยชาลง “เสี่ยวอู่ คอยส่งแขกให้ข้าด้วย”
เซี่ยอู่ทำท่าทาง “เชิญ” ให้กับอู๋ก่วงคุนและซ่งเยี่ยนทันที
อู๋ก่วนคุนเสียใจกับความผิดพลาดของเขา โดยกลัวว่าเขาจะทำให้ขุนนางขุ่นเคืองเพราะซ่งเยี่ยน และต้องการพูดสองสามคำเพื่อชดเชยความผิด แต่เมื่อเห็นความเย็นชาบนใบหน้าของฝานฉางอวี้ และเซี่ยอู่ที่ผายมือไปที่ประตู เขาไม่กล้าทำผิดพลาด และถูกส่งออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ประจบประแจงแต่แข็งทื่อบนใบหน้าของเขา
เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ประตูห้อง พวกเขาก็บังเอิญเห็นเด็กหญิงที่มีมวยจุกสองจุกวิ่งมาจากอีกด้านของทางเดิน ด้านหลังหญิงสาวนั้นมีองครักษ์ตัวสูงเพรียว ก่อนที่นางจะเข้าไปในประตู นางก็ตะโกนเสียงหวานของนาง “พี่หญิง! ข้าเก็บของในห้องหมดแล้วเจ้าค่ะ!”
เมื่อนางชนเข้ากับอู๋และซ่ง รอยยิ้มของเด็กหญิงที่ไปถึงหลังหูของนางจางหายไป นางจับชายเสื้อผ้าของนางด้วยมืออ้วนๆ และเรียกอู๋ก่วงคุนด้วยความระมัดระวัง “ท่านอาจารย์”
ดูเหมือนอู๋ก่วงคุนจะมองเห็นผู้ช่วยให้รอดชีวิตแล้วจึงตอบอย่างเมตตาทันที “หนิงเหนียงนี่เอง……”
โดยไม่คาดคิดฉางหนิงจะเห็นซ่งเยี่ยนที่อยู่ข้างหลังเขาทันที ใบหน้าเล็กๆ สีขาวหยกมืดมนลงทันที และมือที่อ้วนท้วนก็กำหมัดสีชมพูไว้ข้างตัวนาง ดวงตาองุ่นสีดำโตของนางเต็มไปด้วยความเกลียดชัง และนางก็พูดเสียงดัง “คนเลว!”
หลังจากพูดสิ่งนี้ นางก็รีบไปหาฝานฉางอวี้เหมือนลูกวัวตัวน้อย คร่ำครวญด้วยความโกรธ และนั่งลงหรี่ตามองที่ซ่งเยี่ยน
ใบหน้าของซ่งเยี่ยนซีดลงเล็กน้อย และเซี่ยอู่ก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติและมองไปที่ฝานฉางอวี้อย่างเงียบๆ
แต่ฝานฉางอวี้เพียงลูบผมของฉางหนิงแล้วพูดว่า “คำพูดของเด็กไม่อ้อมค้อม เสี่ยวอู่ ส่งแขกเถิด”
เซี่ยอู่จึงนำซ่งเยี่ยนและอู๋ก่วงคุนออกไป
นิ้วของฉางหนิงจับลวดลายทองบนเข็มขัดหนังหยกของฝานฉางอวี้แล้วพูดอย่างไม่พอใจ “พี่หญิง คนเลวคนนั้นมาทำอะไรที่นี่เจ้าคะ”
เมื่อตระกูลซ่งมายุติการหมั้นหมาย ฉางหนิงมีอายุมากกว่าห้าขวบและจำสิ่งต่างๆ ได้แล้ว แม้ว่าเวลาผ่านไปสองสามปีในพริบตา นางก็ยังจำคนเลวที่รังแกนางและพี่หญิงของนางได้อย่างมั่นคง
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “สามสิบปีอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำ สามสิบปีอยู่ทางตะวันตกของแม่น้ำ[1] เขาล้มเหลวในการสอบและต้องการหาเลี้ยงชีพในฐานะอาจารย์ของเจ้า”
ฉางหนิงปฏิเสธทันที “หนิงเหนียงไม่ต้องการให้เขาสอนข้า!”
แก้มสีชมพูและขาวของนางป่องด้วยความโกรธ และผมบนศีรษะของนางก็ตั้งขึ้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่านางต่อต้านอย่างเด็ดเดี่ยวเพียงใด
ฝานฉางอวี้หัวเราะ “นี่ข้าไม่ได้ส่งคนออกไปแล้วหรอกเหรอ?”
จากนั้นฉางหนิงก็รู้สึกมีความสุข นางคว้าเสื้อผ้าของฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “พี่หญิง ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ ทำไมไม่ตีเขาล่ะ”
ฝานฉางอวี้เริ่มจริงจังมากขึ้นและพูดอย่างจริงจังกับฉางหนิง “หนิงเหนียง พี่หญิงเป็นแม่ทัพใหญ่ก็จริง แต่อำนาจนี้ถูกใช้เพื่อปกป้องความสงบสุขของผู้คนในต้าอิน ไม่ใช่เพื่อการล้างแค้นส่วนตัว เข้าใจไหม? แม้ซ่งเยี่ยนนิสัยไม่ดี แต่การทะเลาะวิวาทของเขากับครอบครัวของเราได้คลี่คลายไปแล้วในอดีต ตอนนี้เขาไม่ใช่คนผิด ถ้าพี่หญิงใช้อำนาจเพื่อรังแกเขาเพราะความเกลียดชังในอดีต เช่นนั้นพี่หญิงก็จะเป็นฝ่ายผิด”
ฉางหนิงก้มศีรษะลงแล้วพยักหน้า “หนิงเหนียง เข้าใจแล้ว”
ฝานฉางอวี้กล่าวอย่างจริงจัง “ทุกคนเลือกเส้นทางของตัวเอง เราอยู่บนทางที่ราบรื่น ไม่จำเป็นต้องหลงทางเพราะคนเลวบางคน หน้าที่การงานของพี่หญิงนี้เต็มไปด้วยกระแสน้ำเชี่ยวกรากและคลื่นใต้น้ำ หากไม่ระวังก็อาจจะถึงวาระ ซ่งเยี่ยนถูกบีบให้เดินในเส้นทางนี้ และมีหลุมบ่อมากมายรอเขาอยู่ เราไม่จำเป็นต้องเหยียบมันเพิ่ม”
ฉางหนิงพยักหน้าหนักขึ้น
ฝานฉางอวี้ถามว่า “เจ้าเก็บทุกอย่างในห้องของเจ้าเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
นางเพิ่งแต่งงานกับเซี่ยเจิงเมื่อเดือนที่แล้ว เนื่องจากนางไม่มีบิดามารดา ท่านตาของนางเป็นขุนนางผู้จงรักภักดีซึ่งถูกราชสำนักกล่าวหามานานกว่าสิบกว่าปี และพ่อบุญธรรมเพียงคนเดียวของนางเป็นขุนนางอาวุโสผู้สูงศักดิ์และมีเกียรติจึงไม่มีใครจัดการงานแต่งงานให้นาง ดังนั้นอวี๋เฉียนเฉียนจึงดูแลเรื่องนี้ให้นาง สินเดิมได้รับการจัดสรรให้นางจากคลังหลังจากหารือกับขุนนางหลายร้อยคน
ฝานฉางอวี้อาศัยอยู่ที่จินโจ้วย่วนมาเกือบสองปีแล้ว แต่นางไม่มีเวลาขนย้ายของบางอย่างที่ซื้อมา
เพื่อให้ง่ายต่อการดูแลฉางหนิงในอนาคต จวนแม่ทัพของนางถูกสร้างขึ้นติดกับจวนตระกูลเซี่ย หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งปี ในที่สุดจวนก็ถูกสร้างขึ้นสำเร็จ และกำแพงภายในก็เชื่อมต่อกับจวนตระกูลเซี่ย ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นการรวมทั้งสองจวนเป็นหนึ่งเดียว
วันนี้นางมาที่นี่ ประการแรกเพื่อย้ายของที่ยังย้ายไม่เสร็จหลังจากงานแต่งงาน และประการที่สองเพื่อพบกับอาจารย์ที่อู๋ก่วงคุนแนะนำ
ฉางหนิงได้ยินเรื่องนี้ก็รีบกลับไปที่จินโจ้วย่วนพร้อมกับนางทันที โดยบอกว่านางต้องเก็บสิ่งของในห้องของนางด้วยตัวเอง
นางยังเด็กอยู่ แค่ให้อาจารย์ที่มีชื่อเสียงและมีตำแหน่งมาสอนนางก็ถือว่ามากเกินพอแล้ว แต่นางไม่คาดคิดว่าอู๋ก่วงคุนจะแนะนำซ่งเยี่ยน ซึ่งทำให้ฝานฉางอวี้ประหลาดใจมาก
“เสร็จเรียบร้อยแล้ว! หนิงเหนียงยังอยากช่วยพี่หญิงเก็บห้องด้วย แต่ท่านอาเสี่ยวชีไม่ยอมให้หนิงเหนียงทำ!” ฉางหนิงพูดและทำหน้าทำตาใส่เซี่ยชี
เซี่ยชีประสานมือของเขาแล้วตอบว่า “ตำราหนังสือและของมีค่าในห้องของท่านแม่ทัพล้วนล้ำค่า ข้าน้อยไม่กล้าแตะต้อง”
เมื่อฝานฉางอวี้มาถึงตำแหน่งนี้ แม้แต่คนสนิทของนางถ้าจะแตะต้องของส่วนตัวของนางก็ต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากนางเท่านั้น และบ่าวรับใช้ก็ไม่กล้าแตะต้องสิ่งเหล่านั้นเลย
ฝานฉางอวี้ทราบความกังวลของเซี่ยชีและกล่าวว่า “ในห้องไม่มีอะไรสำคัญ ข้าจะเอาหนังสือและตำรากลับไปศึกษาที่จวนเซี่ย ส่วนสิ่งของมีค่าเหล่านั้น เอาไปเก็บไว้ที่จวนแม่ทัพก็แล้วกัน”
นางได้นำเอกสารสำคัญและสิ่งของในห้องของนางออกไปแล้ว และสิ่งที่เหลืออยู่บนชั้นหนังสือคือตำราเกี่ยวกับทหารและตำราประวัติศาสตร์ที่นางเคยอ่านมาก่อน เซี่ยเจิงรู้ว่านางกำลังจะย้ายสิ่งของทั้งหมดของนาง ดังนั้นเขาจึงจัดห้องหนังสือครึ่งหนึ่งให้นางเป็นพิเศษ หนังสือเหล่านี้จะมีคนอ่านบ่อยๆ ดังนั้นจึงเป็นความคิดที่ดีที่จะรวบรวมมันไว้ในห้องหนังสือเพื่อไม่ต้องลำบากในการหาหนังสือเหล่านี้ในอนาคต
หลังจากได้ยินคำพูดของฝานฉางอวี้ เซี่ยชีก็ไปเก็บของที่ชั้นหนังสือด้วยตนเอง
……
หลังจากผ่านซุ้มประตูดอกไม้ที่ห้อยอยู่ เซี่ยอู่กำลังจะพาซ่งเยี่ยนและอู๋ก่วนคังออกจากจินโจ้วย่วน แต่เขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งลงบันไดมาจากประตู ผู้นำสวมกวานทองคำบนศีรษะของเขาและเสื้อคลุมหม่าง[1]ของอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ รูปร่างที่สูงและเย็นชาจากกระดูกของเขายังครอบงำความงามของใบหน้าของเขา ทำให้ผู้คนหวาดกลัวเพียงแค่มองแวบเดียว
เซี่ยอู่รีบนำทั้งสองคนไปยืนที่ฝั่งหนึ่งของทางโดยก้มศีรษะ รอให้เซี่ยเจิงผ่านไปก่อน
วันนี้ฝานฉางอวี้กลับไปที่จินโจ้วย่วนเพื่อขนย้ายสิ่งของที่เหลือ เซี่ยเจิงทราบเรื่องนี้ ทันทีที่ออกจากวัง เขาจึงมาดูว่านางเป็นอย่างไรบ้าง
เซี่ยอู่พาพวกเขาทั้งสองไปยืนอยู่ที่ทางเดินหน้าประตูดอกไม้ที่แขวนอยู่ ซึ่งยังคงสะดุดตาเป็นพิเศษ เมื่อเขากำลังจะผ่านไป เขาก็หยุดกะทันหัน เหลือบมองอยู่ครู่หนึ่ง และถามเซี่ยอู่ “เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
เซี่ยอู่กล่าวว่า “อาจารย์ของคุณหนูฉางหนิง ได้รับตำแหน่งจิ้นซื่อ วันนี้เขามาขอลาออกและแนะนำอาจารย์คนใหม่ แต่ท่านแม่ทัพใหญ่รู้สึกว่าไม่เหมาะสมและไม่ได้รั้งเขาไว้ จึงสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาส่งแขกออกไปขอรับ”
เดิมทีเซี่ยเจิงถามแบบสบายๆ แต่เมื่อเขาได้ยินว่าฝานฉางอวี้ไม่ได้รับอาจารย์ที่แนะนำไว้ ดวงตาของเขาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกกดดันอย่างรุนแรงจ้องมองไปที่ชายที่สวมเสื้อคลุมขงจื๊อสีเขียวที่กำลังก้มศีรษะลง
ต้องบอกว่าเครื่องแต่งกายประเภทนี้เป็นแบบที่เซี่ยเจิงไม่ชอบมากที่สุดนั่นคือเสื้อคลุมขงจื๊อ
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย และชายทั้งสองก็ก้มศีรษะลงจนมองเห็นเพียงปลายเท้าของพวกเขา พวกเขาต่างสั่นสะท้านภายใต้การจ้องมองของเขา ชายในชุดคลุมสีเขียวตัวสั่นอย่างแรง อาจเป็นเพราะเขาอายุยังน้อย
เซี่ยเจิงรู้ว่าเขาไม่มีชื่อเสียงที่ดีในหมู่ขุนนางและประชาชน ขุนนางธรรมดาๆ ยังคงกลัวเขา มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนที่เป็นบัณฑิตธรรมดาๆ จะกลัวเขาอยู่แล้ว ฝานฉางอวี้ไม่รับเขาไว้ ต่อหน้าคนสองคนนี้เซี่ยเจิงไม่ได้ถามว่าทำไม เขาเพียงแต่บอกเซี่ยอู่ “ถ้าเช่นนั้นก็ส่งแขกกลับไปเถิด”
เซี่ยอู่รอให้เซี่ยเจิงเดินผ่านไปอย่างสมบูรณ์ก่อนจะพาทั้งสองคนออกจากจินโจ้วย่วน อย่างไรก็ตามคนในชุดเขียวดูเหมือนจะหวาดกลัวท่านอ๋องของเขาจนไม่สามารถเดินได้ ใบหน้าของเขาก็ซีดเซียวราวกับว่าเขาเสียชีวิตไปแล้วครั้งหนึ่ง
เซี่ยอู่รู้ว่าเนื่องจากการโค่นล้มราชครูหลี่ ขุนนางค่อนราชสำนักค่อนข้างมีอคติต่อเจ้านายของพวกเขา แต่ท่านอ๋องเพิ่งถามเพียงไม่กี่คำและทำให้เขาตกใจขนาดนี้ เซี่ยอู่รู้สึกไม่มีความสุขเล็กน้อย และน้ำเสียงของเขาก็เย็นลงเล็กน้อย “ท่านอ๋องมีการให้รางวัลและลงโทษที่ชัดเจน แม้ว่าท่านแม่ทัพใหญ่จะไม่รับซ่งจวี่เหรินไว้ แต่ซ่งจวี่เหรินก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวขนาดนี้”
ซ่งเยี่ยนพยักหน้ารับ แต่เมื่อเขายกเท้าขึ้นเพื่อเดินออกไปอีกครั้ง ขาของเขายังคงอ่อนแรงเหมือนบะหมี่
ไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ เสียงนั้นคือเสียงของสามีที่ฝานฉางอวี้แต่งงานด้วยในตอนนั้น
ประโยคของเขา ‘ห่านป่าบินจากเหนือลงใต้ เฟิ่งหวงทุกหนก็มุ่งลงใต้เช่นกัน’ ซ่งเยี่ยนจดจำไว้เป็นเวลาหลายปี และเขาจะไม่มีวันจำเสียงนั้นผิด
เมื่อนึกถึงข่าวลือที่แพร่กระจายไปในหมู่ผู้คนเมื่อปีที่แล้วเมื่อฝานฉางอวี้หมั้นกับอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ว่า อ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นสามีที่นางเคยแต่งงานด้วย ใบหน้าของซ่งเยี่ยนอาจกล่าวได้ว่าเป็นสีซีด
ความตื่นตระหนกที่ครอบงำเขาอย่างกะทันหันนั้นรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่เขารู้ว่าแขกผู้สูงศักดิ์ที่เขาพบในวันนี้คือฝานฉางอวี้
มีข่าวลือว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์นั้นโหดเหี้ยมและสังหารผู้คนได้มากถึงหมื่นหรือแปดพันคนด้วยมือของเขา ในเรือนจำส่วนตัวของเขามีการทรมานทุกประเภทนับไม่ถ้วน นักโทษที่ไม่สามารถง้างปากได้แม้จะถูกทรมานแค่ไหนก็ตาม ก็สามารถสารภาพทุกอย่างได้ที่ห้องขังส่วนตัวได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน
ดวงอาทิตย์ไม่ได้ส่องแสงเจิดจ้าเนื่องจากฝน ซ่งเยี่ยนและอู๋ก่วนคุนเดินออกจากประตูจินโจ้วย่วน เมื่อพวกเขาก้าวลงจากบันได เขารู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดูเหมือนว่าดวงอาทิตย์จะกลายเป็นวงแหวนแห่งไฟและส่องเข้าไปในดวงตาของเขาโดยตรง
……
เซี่ยเจิงไปที่ลานด้านในเพื่อตามหาฝานฉางอวี้ ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้พูดคุยกันสักคำสองคำ เซี่ยอู่ก็รีบกลับมารายงานว่าจวี่เหรินที่มาสมัครตำแหน่งอาจารย์เป็นลมที่ทางเข้าจินโจ้วย่วน
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางไม่ได้ทำให้ซ่งเยี่ยนอับอายมากนัก ทำไมเขาถึงเป็นลมหลังจากออกจากจินโจ้วย่วน?
เซี่ยเจิงเห็นท่าทางของนางแตกต่างออกไปจากเดิมจึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
ฝานฉางอวี้พูดตามความเป็นจริง “คนที่อาจารย์อู๋แนะนำคือซ่งเยี่ยน”
เซี่ยเจิงมองไปที่ฝานฉางอวี้เห็นได้ชัดว่าจำไม่ได้ว่าคนนี้เป็นใครมาระยะหนึ่งแล้ว
ฝานฉางอวี้ต้องเปลี่ยนคำอธิบายของนาง “บัณฑิตที่เคยหมั้นหมายกับข้าตอนที่เราอยู่ในอำเภอชิงผิง”
ใบหน้าของเซี่ยเจิงมืดลงจนแทบจะมองเห็นได้ และดวงตาของเขาก็เย็นชามาก “เขามาหาเจ้าเพื่อขอทำงานเหรอ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “การหาอาจารย์ให้กับฉางหนิงเป็นเรื่องไม่ใหญ่ไม่เล็ก แต่ข้าเกรงว่าจะมีคนรู้ว่าบ้านของเรากำลังมองหาอาจารย์และอาจมีคนมีเจตนาซ่อนเร้นถูกจัดให้มาที่นี่ ดังนั้นข้าจึงขอให้อาจารย์อู๋ไม่ประกาศต่อสาธารณะ หากเขามีผู้สมัครที่เหมาะสมก็ให้เขาพาเขามาให้ข้าดูโดยตรง แต่ไม่คาดคิด จะได้พบกับซ่งเยี่ยน”
เซี่ยเจิงตอบ “อืม” เบาๆ แต่เป็นการยากที่จะแยกแยะอารมณ์ของเขา
เมื่อเซี่ยเจิงเข้ามาฉางหนิงก็ไปหาเซี่ยชีเพื่อช่วยเก็บของที่ห้องของฝานฉางอวี้ ฝานฉางอวี้ส่งสายตาให้เซี่ยอู่ที่มารายงาน หลังจากที่ เซี่ยอู่ก้าวถอยหลัง นางก็พูดกับเซี่ยเจิงว่า “เจ้าอารมณ์ไม่ดีเหรอ?”
เซี่ยเจิงชงชาให้ตัวเองแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ไม่ใช่”
การแสดงออกของฝานฉางอวี้กลายเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเล็กน้อย นางมองไปที่เซี่ยเจิง “เซี่ยจิ่วเหิง นี่เจ้ายังอิจฉาซ่งเยี่ยนอยู่ใช่ไหม?”
เซี่ยเจิงยกเปลือกตาขึ้นและพ่นคำสองคำออกจากริมฝีปากบางของเขา “น่าตลก”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า “ใช่แลว ในแง่ของความสามารถและการเรียนรู้ เจ้ามีประสบการณ์ในใต้หล้าและมีความรู้มากมาย นอกเหนือจากการที่เขาสอบจวี่เหรินได้ภายในครั้งเดียว ก็ไม่มีอะไรให้ยกย่อง ตอนนี้เขาล้มเหลวในการสอบถึงสองครั้งและอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาเช่นนี้ หากนำเจ้าไปเปรียบเทียบกับเขา เป็นการลดสถานะของเจ้าจริงๆ”
เดิมทีฝานฉางอวี้มีความตั้งใจที่จะเกลี้ยกล่อมเขาด้วยคำพูดของนาง แต่เมื่อนางพูดจริงๆ แล้วนางก็มีอารมณ์เล็กน้อย “ในเวลานั้นข้ารู้ว่าเจ้าสามารถอ่านและเขียนได้และข้าก็บอกเจ้าด้วยว่าเมื่อในอนาคตหากเจ้าเป็นขุนนางระดับสูง หากเจ้าพบเว่ยเหยียนในราชสำนัก ให้เจ้าให้บทเรียนเขาแทนข้า แต่มันผ่านมาเกือบสองหรือสามปีแล้ว สิ่งที่เคยเป็นเหมือนฟ้ากำลังถล่มในตอนนั้น ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นเพียงหลุมตื้นๆ ระหว่างทางเท่านั้น ในตำแหน่งหน้าที่นี้การล้มลงโดยไม่ตั้งใจอาจทำให้เขาตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง”
น้ำเสียงของนางเบาและเรียบ ราวกับว่านางได้ละทิ้งทุกสิ่งในอดีตจริงๆ หนามและความมืดในใจของเซี่ยเจิงได้รับการเยียวยาอย่างสมบูรณ์ด้วยคำพูดของนาง
นางมองไปด้านข้างเล็กน้อย ครึ่งหนึ่งของร่างกายถูกแช่อยู่ในแสงอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ ใบหน้าของเขาดูกระจ่างใสขึ้น และคิ้วและดวงตาของเขาดูอ่อนลงมากหลังจากถูกแสงแดดอันอบอุ่นสัมผัส รูปแบบการปักด้ายสีทองบนเสื้อคลุมหม่างนั้นส่องสว่างด้วยแสงสีทองที่ลอยอยู่ เขาถือถ้วยชาสีฟ้าอยู่ระหว่างนิ้วยาวของเขา โดยมีชาสีน้ำผึ้งอ่อนๆ เหลืออยู่ครึ่งถ้วย
เขาพูดว่า “เจ้าเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วหรือยัง ข้าจะพาเจ้ากลับจวน”
ฝานฉางอวี้หัวเราะ “เหลือเพียงหนังสือในห้องของข้าและของมีค่าบางชิ้น เซี่ยชีกำลังเก็บมันอยู่ และน่าจะเกือบเสร็จแล้ว”
เมื่อทั้งสองออกไปเซี่ยชีได้เก็บทุกอย่างในห้องของฝานฉางอวี้แล้ว และหนังสือทั้งหมดก็ถูกบรรจุในกล่องเป็นพิเศษ
ทั้งสองพาฉางหนิงกลับไปที่จวนเซี่ย หลังอาหารกลางวันฝานฉางอวี้รู้สึกง่วงเล็กน้อย จึงพาฉางหนิงไปพักหลังรับประทานอาหารเสร็จ
เมื่อเซี่ยเจิงเข้ามาห้องหนังสือเพื่อสะสางงานราชการ เขาเห็นกล่องหนังสือหลายกล่องที่บรรจุหนังสือของฝานฉางอวี้กองอยู่บนพื้น เขากลัวว่าบ่าวรับใช้จะไม่รู้จักนิสัยการอ่านของนาง และวางหนังสือผิดทำให้นางไม่สามารถหาหนังสือเจอได้ในภายหลัง ดังนั้นเขาจึงจัดหนังสือเหล่านั้นทีละเล่มบนชั้นหนังสือครึ่งผนังที่เหลือไว้ให้นาง
ตำราเกี่ยวกับทหารที่ฝานฉางอวี้อ่านนั้นโดยพื้นฐานแล้วเซี่ยเจิงได้เลือกไว้ให้นาง และหนังสือทั้งหมดก็มีคำอธิบายประกอบจากง่ายไปซับซ้อน
ดังนั้นเมื่อเซี่ยเจิงพบตำราทหารที่เขาไม่ได้เลือกให้นาง เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองดูอีกครั้งและพลิกอ่านดู เขายังอ่านคำอธิบายประกอบที่มีรายละเอียดมากในนั้น แต่ลายมือที่สง่างามนี้ไม่ใช่ลายมือของเขา
สีหน้าของเซี่ยเจิงไม่มีอารมณ์ใดๆ และทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เย็นชามาก เขานั่งอยู่หลังโต๊ะและใช้เวลาช่วงบ่ายอ่านตำราทางทหารทีละหน้า อ่านอย่างระมัดระวังตั้งแต่ต้นจนจบ โดยไม่ขาดคำอธิบายประกอบแม้แต่คำเดียว
หลังจากอ่านแล้ว เขาก็สั่งให้คนเรียกเซี่ยอู่มาอย่างใจเย็น
เมื่อเซี่ยอู่เข้ามาในห้องหนังสือและเห็นตำราทางทหารที่คุ้นเคยอยู่บนโต๊ะ เขาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วรู้สึกว่าหนังศีรษะของเขากำลังจะระเบิด
ตำราทางทหารเล่มนี้ถูกเจิ้งเหวินฉางส่งคืนให้กับฝานฉางอวี้ และคำอธิบายประกอบในนั้นทั้งหมดเขียนโดยหลี่ฮวายอัน หลานชายของราชครูหลี่!
“ใครมอบตำราทางทหารเล่มนี้ให้นาง” เซี่ยเจิงนั่งอยู่หลังโต๊ะ เสียงของเขาฟังดูสงบมากในตอนแรก แต่ความสงบกลับทำให้ร่างกายของเซี่ยอู่สั่นสะท้านมากขึ้นเรื่อยๆ
เขาเลียริมฝีปากลังเลอยู่ครู่หนึ่งและคิดว่าระหว่างโกหกกับพูดความจริงจะเลือกอย่างไรดี แต่แล้วเขาก็เลือกพูดความจริง ท่านแม่ทัพใหญ่และหลี่ฮวายอันไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน หากเขาทำให้นายท่านเข้าใจผิดเพราะเขาจงใจปกปิด นั่นก็แย่แล้ว
เขากล่าวว่า “เป็น……ในตอนนั้น นี่เป็นของขวัญเลื่อนตำแหน่งจากหลานชายของราชครูหลี่ เมื่อท่านแม่ทัพใหญ่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการทหารม้า ตอนที่พวกเรายังอยู่ในสนามรบฉงโจว”
การแสดงออกของเซี่ยเจิงเป็นไปตามปกติ มีเพียงข้อนิ้วมือของเขาที่พลิกดูตำราทางทหารเท่านั้นที่ดูเหมือนจะนูนขึ้นเล็กน้อย ความกดดันที่อธิบายไม่ได้แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ทำให้เซี่ยอู่รู้สึกว่าอากาศในห้องหนังสือนั้นบางลง
ด้วยกลัวความเข้าใจผิดของเซี่ยเจิง เขาจึงรีบรีบแก้ไขต่อ “ท่านแม่ทัพใหญ่เมื่อรับมันมาก็ตกรางวัลแก่ทหารใต้บังคับบัญชาของนาง ต่อมาแม่ทัพเจิ้งได้ยืมตำราทางทหารจากท่านแม่ทัพใหญ่เมื่อครั้งอยู่ที่จินโจ้วย่วน ด้วยความเกรงใจแม่ทัพเจิ้งจึงคืนตำราเล่มนี้มาขอรับ”
เซี่ยเจิงยังคงเงียบ
หลังจากนั้นเป็นเวลานาน เมื่อเซี่ยอู่รู้สึกถึงเหงื่อเย็นหยดลงมาจากหน้าผากของเขา ในที่สุดเขาก็ได้ยินเซี่ยเจิงพูดว่า “ออกไป”
เซี่ยอู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โดยคิดว่าเซี่ยเจิงยอมรับเรื่องนี้
……
ฝานฉางอวี้ได้ลิ้มรสแห่งความขมขื่นในคืนนั้น
ทั้งคู่เป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่พวกเขาจะมีพละกำลังแข็งแกร่ง แต่ส่วนใหญ่แล้วฝานฉางอวี้สามารถติดตามเขาไปได้ตั้งแต่ต้นจนจบได้ การเคี่ยวกรำกันมักดำเนินไปจนถึงเที่ยงคืน หลังจากที่ทั้งสองคนอาบน้ำเสร็จแล้ว นางก็จะถูกกอดเข้าไปในอ้อมแขนของเซี่ยเจิงและหลับไป
เซี่ยเจิงไม่ใช่คนที่จะพูดเรื่องเช่นนี้ เช่นเดียวกับเมื่อเขาฝึกฝนวรยุทธ์และเดินทัพเพื่อโจมตี การกระทำของเขารุนแรงกว่าคำพูดของเขาเสมอ เขาปราบปรามนางแทบตายและโจมตีอย่างหนัก
ในคืนนั้นฝานฉางอวี้เหนื่อยล้า แต่ดูเหมือนเขายังคงไม่พอใจ เขามักจะถามคำถามของนางเกี่ยวกับศาสตร์แห่งสงคราม นางสับสนเกินกว่าจะคิดได้ ดังนั้นเขาจึงมีเหตุผลที่ถูกต้องที่จะลงโทษนางต่อไป
ในตอนท้าย เสียงแหบแห้งของฝานฉางอวี้เต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญสุดขีด “เซี่ยเจิง เซี่ยจิ่วเหิง เจ้าพอได้แล้ว!”
เซี่ยเจิงก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อมองดูนาง ผมที่ชุ่มเหงื่อของเขาไม่เรียบร้อย ดวงตาของเขาลึกและมืดมน และลูกกระเดือกของเขาที่นูนออกมาเล็กน้อยใต้คอของเขากำลังเลื่อนขึ้นลง กลืนอารมณ์ที่รู้เพียงตัวเขาเท่านั้น
เมื่อเขาก้มศีรษะลงเพื่อจูบริมฝีปากสีแดงที่บวมของนาง เสียงเย็นชาของเขามีเพียงความโลภอันไม่มีที่สิ้นสุดของหมาป่าดุร้าย และพูดด้วยเสียงแหบห้าว “ไม่พอ!”
ยังไม่พอ
ไม่เคยพอ!
หากทำได้จริงๆ เขาคงจะดูดไขกระดูกของนางให้แห้งเพื่อสนองความโลภในหัวใจของเขา
[1] สามสิบปีอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำสามสิบปีอยู่ทางตะวันตกของแม่น้ำ - อุปมาว่าเรื่องราวเปลี่ยนแปลง รุ่งเรืองตกต่ำไม่แน่นอน
[2] หม่าง -เป็นสิ่งมีชีวิตในจินตนาการที่มีรูปร่างเป็น มังกรจีน สี่เล็บ