บทที่ 168 ตอนพิเศษ [4]
ฉางหนิงถือตะเกียบไม้มะเกลือสีทองด้วยนิ้วอ้วนของนาง หลังจากได้ยินสิ่งนี้ นางก็หยุดคีบอาหารในชามทันที แล้วเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “หนิงเหนียงสามารถเรียนกับเป่าเอ๋อร์ได้หรือไม่เจ้าคะ”
รูปร่างของนางยืดขึ้นเล็กน้อยในช่วงสองปีที่ผ่านมา นางไม่ใช่เกี๊ยวข้าวเหนียวที่มีหัวกลมและตัวกลมอีกต่อไป แต่แก้มของนางที่มีไขมันยังคงเป็นก้อนและขนตาของนางยาวและหนาขึ้นกว่าเดิม
ฝานฉางอวี้เช็ดคราบน้ำแกงจากมุมปากของนางด้วยผ้าเช็ดหน้าแล้วพูดว่า “เจ้าไม่สามารถเรียกเช่นนั้นได้อีกแล้ว เจ้าต้องเรียกว่าฝ่าบาท”
ฉางหนิงแลบลิ้นออกมาและรีบเปลี่ยนคำพูด “หนิงเหนียงสามารถเรียนกับฝ่าบาทได้หรือไม่เจ้าคะ”
อวี๋เฉียนเฉียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “เจ้าดูสิ หนิงเหนียงก็อยากเข้าวังเพื่อมาเรียนกับเป่าเอ๋อร์เช่นกัน ถ้าให้หนิงเหนียงเรียนบทเรียนจากบัณฑิตคร่ำครึเหล่านั้น ไม่สู้ให้นางเข้าวังมาเรียนเป็นเพื่อนเป่าเอ๋อร์จะดีกว่า นับจากนี้ไปเมื่อเมื่อเจ้ามาประชุมเช้ากับอ๋องผู้สำเร็จราชการที่ท้องพระโรง เจ้าก็มาส่งหนิงเหนียงที่ตำหนักฉงเหวิน เมื่อเจ้าไปที่ตำหนักฉงเหวินเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องในราชสำนัก เจ้าก็สามารถมารับหนิงเหนียงกลับจวนได้”
หลังจากการโน้มน้าวของอวี๋เฉียนเฉียน ฉีอวี้ และฉางหนิง พวกเขาก็มองมาที่ฝานฉางอวี้อย่างกระตือรือร้น นางไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งและในที่สุดก็ตกลงกัน
ตอนนี้ฉางหนิงและฉีอวี้ยังเด็กอยู่ การที่ฉางหนิงเป็นสหายร่วมเรียนของเขาไม่ใช่เรื่องแปลก ในอีกสองปีข้างหน้า โดยปกติแล้วนางจะต้องถูกย้ายไปยังชายแดน เมื่อถึงเวลานั้นฉางหนิงจะต้องออกจากเมืองหลวงพร้อมกับนาง
ทันทีที่นางตอบตกลง หลังอาหารเช้าฉีอวี้จึงเริ่มที่จะพาฉางหนิงไปชมตำหนักฉงเหวิน อวี๋เฉียนเฉียนกังวลเกี่ยวกับเด็กสองคน นางจึงส่งมามาผู้มีความสามารถของนางติดตามไปเพื่อดูแลฉางหนิง ในขณะที่นางและฝานฉางอวี้ยังคงพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตประจำวันในตำหนักฉือหนิง
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของฉางหนิงที่เข้าวัง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางมาที่ตำหนักฉงเหวิน ซึ่งเป็นตำหนักที่ฮ่องเต้น้อยศึกษาหาความรู้และจัดการกิจการของบ้านเมือง
นางมองไปที่ตำหนักที่งดงามแต่เคร่งขรึม เช่นเดียวกับนางกำนัลขันทีในพระราชวังที่ยิ้มแย้มทั้งสองด้าน นางกำหมัดเล็กๆ ของนางด้วยความประหม่า
ฉีอวี้เห็นดังนั้จึงสั่งให้นางกำนัลและขันทีไปรออยู่ข้างนอก เขาพาฉางหนิงไปเยี่ยมชมตำหนักฉงเหวินและพูดว่า “ท่านกงซุนเป็นคนอัธยาศัยดีและบทเรียนที่สอนก็เข้าใจง่าย เมื่อเจ้ามาเรียนไม่ต้องกลัว……”
ฉางหนิงสวมกระโปรงยาวสีชมพูอ่อน โดยมัดผมสีเดียวกันเป็นจุกบนศีรษะที่เด้งเหมือนลูกท้ออ้วนแล้วเดินตามฉีอวี้ไป และนางก็พูดทันที “ข้าไม่กลัวท่านอากงซุน! ท่านอากงซุนชอบข้า!”
ฉีอวี้ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เสด็จแม่ยังเลือกบุตรชายของขุนนางสองสามคนในราชสำนักซึ่งมีอายุเหมาะสมที่จะเป็นสหายร่วมเรียนของเรา หากพวกเขารังแกเจ้า ไม่ต้องกลัว เราจะระบายความโกรธแทนเจ้าเอง”
ฉางหนิงพูดว่า “อา” สายตาของนางจ้องมองไปที่โต๊ะเพียงตัวเดียวในตำหนักที่สลักด้วยลวดลายมังกรทอง นางชี้มันด้วยนิ้วอ้วนแล้วพูดว่า “แต่ที่นี่มีโต๊ะเพียงตัวเดียวเท่านั้น”
ในอดีตเมื่อนางและเป่าเอ๋อร์อาศัยอยู่ที่จินโจ้วย่วน ทั้งคู่จะเรียนเขียนอ่านบนโต๊ะเตี้ย เมื่อมีคนอื่นมาเรียนด้วย แม้โต๊ะจะใหญ่ แต่ก็ยังไม่พอใช่ไหม?
ฉีอวี้กล่าวว่า “เมื่อถึงเวลานั้น กรมกิจการภายในจะนำโต๊ะมาเพิ่มอีกหลายตัว”
ฉางหนิงย่นหน้าและคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น ข้านั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับเจ้าดีกว่า!”
พวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของกันและกัน!
ฉีอวี้ดูเหมือนจะลังเล แต่สุดท้ายก็พูดว่า “ไม่ได้”
ดวงตาสีเข้มของฉางหนิงเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ทำไมล่ะ?”
ฉีอวี้กล่าวว่า “นั่นคือโต๊ะมังกร มีเพียงเราเท่านั้นที่สามารถใช้มันได้”
ใบหน้าของฉางหนิงคว่ำลง “ข้าก็ใช้ไม่ได้เหรอ?”
ฉีอวี้ส่ายศีรษะ
ฉางหนิงบีบมุมเสื้อผ้าของนาง ลดศีรษะลงและพึมพำด้วยเสียงต่ำ “คนขี้งก……ถ้าเจ้าไม่ให้ข้าใช้มัน ข้าก็ไม่ให้เจ้าใช้……”
แน่นอนว่าพวกเขาเคยแบ่งทุกอย่างออกเป็นสองส่วน
ฉีอวี้ได้ยินเสียงในจมูกจากคำพูดของนาง และเมื่อเขามองอีกครั้ง เขาเห็นว่าวงกลมใต้ตาของนางเป็นสีเดียวกับชุดสีชมพูลูกท้อที่นางสวมใส่อยู่
เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำให้นางร้องไห้ เขารู้สึกตกใจเล็กน้อยและอธิบายว่า “เจ้าจะมีโต๊ะเป็นของตัวเองด้วย ดังนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องแบ่งมันให้กับคนอื่น”
หลังจากหยุดชั่วคราว เขาก็กล่าวเสริม “เมื่อไม่มีใครอยู่ในนี้ เจ้าสามารถใช้โต๊ะมังกรกับเราได้เช่นกัน”
ฉางหนิงขยี้ตาด้วยมืออ้วน “แล้วถ้าไม่มีใครอยู่รอบๆ ข้าขอเรียกเจ้าว่าเป่าเอ๋อร์ได้ไหม? เมื่อข้าเรียกเจ้าว่าฝ่าบาท ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ใช่เป่าเอ๋อร์อีกต่อไป”
เด็กมีจิตใจที่บริสุทธิ์แต่ก็รับรู้การเปลี่ยนของบุคคลภายนอกที่มีต่อสองแม่ลูกอวี๋เฉียนเฉียน
เมื่อนางโตขึ้น นางมีเขาเป็นเพื่อนเพียงคนเดียว เมื่อนางถูกลักพาตัวและพาไปที่จวนตระกูลสุย เป่าเอ๋อร์ก็เป็นผู้ปกป้องนาง
ต่อมาเป่าเอ๋อร์ติดตามพวกเขามาที่เมืองหลวง นางรู้ว่ามารดาของเป่าเอ๋อร์ถูกคนร้ายลักพาตัวไป และนางก็แบ่งปันสิ่งดีๆ ที่มีครึ่งหนึ่งกับเขา
ทันใดนั้นเมื่ออยู่หลังประตูวังก็ต้องเป็นไปตามกฎทุกที่ และทุกอย่างก็เริ่มไม่คุ้นเคย ฉางหนิงก็ไม่ชินกับมัน
ฉีอวี้จ้องที่นางอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ได้สิ แต่เจ้าต้องเรียกเราว่าพี่เป่าเอ๋อร์”
ฉางหนิงส่ายศีรษะอย่างรวดเร็ว และดวงตาของนางก็เบิกกว้างทันที “เจ้าต้องการเอาเปรียบข้า ข้าเป็นท่านน้าเล็กของเจ้า!”
การทะเลาะกันระหว่างเด็กทั้งสองล้มเหลวในการสร้างผลลัพธ์ใดๆ ก่อนที่เด็กชายคนอื่นๆ ที่จะทำหน้าที่เป็นสหานร่วมเรียนจะถูกเลือกมา ฉางหนิงก็ได้เข้าไปในตำหนักฉงเหวินเพื่อเริ่มเรียนแล้ว
สองวันต่อมา เมื่อกงซุนหยินหยุดพักระหว่างการบรรยายและดื่มชาเพื่อทำให้ชุ่มคอ เขาเห็นฮ่องเต้น้อยหยิบจานขนมอบรูปทรงต่างๆ ที่อยู่ด้านหลังเขา และวางไว้ตรงหน้าฉางหนิง……
ฉากที่คุ้นเคยนี้ทำให้กงซุนหยินไอซ้ำหลายครั้ง
มืออ้วนของฉางหนิงเพิ่งหยิบขนมอบชิ้นหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงไอ นางก็ลืมตาโตสีดำขาวแล้วมองอย่างกังวล “ท่านกงซุน สำลักหรือ ท่านดื่มช้าๆ หน่อยเจ้าค่ะ!”
กงซุนหยินโบกมือ “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”
ฉางหนิงยืนขึ้นด้วยความเคารพอย่างสูงต่อผู้อาวุโส และหยิบขนมอบชิ้นหนึ่งแล้ววิ่งไปหากงซุนหยิน แล้วยื่นให้เขา “ท่านก็กินด้วย!”
ทันใดนั้นการแสดงออกของกงซุนหยินก็ดูลึกซึ้งยิ่งขึ้น
เมื่อนึกถึงพฤติกรรมของฝานฉางอวี้ในศาลาเหวินหยวน ในขณะนี้เขาก็รู้สึกว่าพี่น้องสองคนนี้เป็นพี่น้องแท้ๆ กันอย่างแน่นอน
บังเอิญขันทีตัวน้อยที่เฝ้าอยู่ข้างนอกมารายงานว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์มารับน้องสาวของแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้ากลับจวน
กงซุนหยินมองไปที่ฉางหนิงด้วยสีหน้าแปลกๆ ทันที “เจ้าและพี่หญิงของเจ้าอาศัยอยู่ในวังมาสองวันแล้วเหรอ?”
ฉางหนิงตอบอย่างชัดเจน “ใช่เจ้าค่ะ!”
การแสดงออกของกงซุนหยินก็ยิ่งแปลกมากขึ้น
เมื่อเซี่ยเจิงเข้ามาในตำหนัก ก่อนที่เขาจะพูดอะไร กงซุนหยินก็ยกริมฝีปากขึ้นและยิ้มราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ
แค่ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้แล้วว่าเซี่ยจิ่วเหิงกำลังมีปัญหากับฮูหยินแม่ทัพของเขา!
เซี่ยเจิงเพิกเฉยต่อท่าทีของกงซุนหยินและพยักหน้าเล็กน้อยให้ฉีอวี้ “คารวะฝ่าบาท”
ฉีอวี้พูดทันที “อ๋องผู้สำเร็จราชการ ไม่ต้องมากพิธี”
ฉางหนิงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโลกของผู้ใหญ่ นางคิดว่าฝานฉางอวี้พานางเข้ามาในวังเพียงเพื่อความสนุกสนาน และเรียกเขาอย่างอ่อนหวานว่า “พี่เขย”
เซี่ยเจิงพูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “ก่อนหน้านี้ฮูหยินของกระหม่อมบอกว่านางจะพาน้องสาวของนางเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าไทเฮาสักสองสามวัน วันนี้กระหม่อมมาที่นี่เพื่อมารับฮูหยินกลับจวน”
ฉีอวี้ขมวดคิ้วและกล่าวว่า “อ๋องผู้สำเร็จราชการมาเสียเที่ยวแล้ว เสด็จแม่และอันไทฮองไท่เฟยมีความประสงค์จะคัดเลือกพระสวามีให้เสด็จย่าดังนั้นจึงจัดการแข่งขันตีลูกหนังขึ้นที่ซีย่วน เนื่องจากเสด็จย่าก็ทรงจะลงแข่งขันด้วย อันไทฮองไท่เฟยจึงกลัวว่าจะมีอะไรผิดพลาด จึงเชิญท่านน้าฝานไปด้วย”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของชายสองคนในวังก็กลายเป็นสีเขียว แต่กงซุนหยินกลับกลายเป็นสีเขียวคล้ำมากขึ้น และรอยยิ้มที่ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิของเขาก็แข็งค้างที่มุมปากของเขา
เนื่องจากองค์หญิงใหญ่ต้องการหาราชบุตรเขย ชายหนุ่มทุกคนที่ยังไม่หมั้นหมายจึงมารวมตัวกันที่สนามตีลูกหนังในซีย่วนในวันนี้ แม้แต่หญิงสาวสูงศักดิ์หลายคน ก็สามารถใช้โอกาสนี้มองหาสามีของพวกนางเช่นกัน
เซี่ยเจิงเหลือบมองกงซุนหยินที่ดูแข็งทื่อ แล้วประสานมือของเขาไว้แล้วพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น กระหม่อมจะไปที่ซีย่วนเพื่อร่วมสนุกด้วย”
ฉีอวี้ยังเด็กและไม่สามารถจัดการกิจการบ้านเมืองได้โดยตรง เซี่ยเจิงได้หารือเกี่ยวกับกิจการบ้านเมืองหลายเรื่องกับขุนนางของเขาและได้มีการตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว ซึ่งจากนั้นก็ส่งมอบให้ฉีอวี้เพื่อตรวจสอบ เพื่อที่เขาจะได้เรียนรู้วิธีจัดการกับกิจการบ้านเมืองเหล่านี้
เซี่ยเจิงยุ่งมากกับทุกสิ่ง แม้แต่ข่าวที่ว่าไทเฮาทรงจัดการแข่งตีลูกหนังเพื่อให้กับองค์หญิงใหญ่เลือกราชบุตรเขยไม่ได้เข้าหูเขาเลย
หลังจากที่เขาเดินออกจากตำหนักฉงเหวิน กงซุนหยินก็ยกมือให้ฉีอวี้ “ฝ่าบาท บทเรียนของวันนี้จบลงที่นี่ประโยคหนึ่งในตำราซางซู ‘จิตใจมนุษย์นั้นอันตราย จิตใจของเต๋านั้นอ่อนแอ แต่แก่นแท้เป็นเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่จับต้องได้’ ฝ่าบาททรงไตร่ตรองความหมายของมันด้วยพระองค์เอง และแสดงความเห็นของพระองค์ในวันพรุ่งนี้ ส่วนคุณหนูฉางหนิงเพียงแค่คัดลอกประโยคนี้ห้าครั้ง ถ้าเจ้ามีความคิดเห็นใดๆ สามารถบอกกล่าวได้ในวันพรุ่งนี้”
ฉางหนิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ขณะที่ฉีอวี้พยักหน้าด้วยท่วงท่าของฮ่องเต้
หลังจากที่กงซุนหยินจากไป ฉางหนิงก็หันกลับมาถามฉีอวี้ “เป่าเอ๋อร์ เป่าเอ๋อร์ เจ้าเคยดูการตีลูกหนังบ้างไหม?”
ฉีอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายศีรษะ “ไม่เคย”
ดวงตาของฉางหนิงเป็นประกาย “ไปดูกันเถอะ! พี่หญิงของข้าละท่านย่าของเจ้าก็ไปเล่นตีลูกหนังด้วยนี่!”
ฉีอวี้เหลือบมองการบ้านที่กงซุนหยินทิ้งไว้และขมวดคิ้วเล็กน้อย มันยังค่อนข้างยากสำหรับเขาที่จะแสดงความเห็นต่อประโยคนี้ หากเขาต้องการแสดงความเห็นที่มีความหมาย เขาจะต้องศึกษาอย่างหนักจากตำราเล่มอื่น
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้นเราจะสั่งให้คนเตรียมรถม้าไปที่ซีย่วน”
ฉางหนิงมีความสุขมากจนดวงตาของนางหรี่ลง และนางก็กระโดดออกมาพร้อมกับคำพูดอันเชื่อฟังหวานราวกับน้ำผึ้ง “ข้ารู้ว่าเจ้าเก่งที่สุด เป่าเอ๋อร์ นอกจากพี่หญิงแล้ว เจ้าเก่งที่สุดสำหรับข้า!”
ฉีอวี้เลิกคิ้วเล็กน้อยผ่อนคลายลงช้าๆ ภายใต้คำชมของฉางหนิง
นับตั้งแต่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ดูเหมือนทุกคนจะปฏิบัติต่อเขาแตกต่างกัน เขาไม่ใช่อวี๋เป่าเอ๋ออีกต่อไป แต่เป็น “ฝ่าบาท” ที่นั่งอยู่คนเดียวบนแท่นสูงและต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมายทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่ออาณาจักรต้าอินทั้งหมด
แต่มีอีกคนหนึ่งที่ไม่ต้องการเรียกเขาว่าฝ่าบาท และอยากจะเรียกเขาว่า “อวี๋เป่าเอ๋อร์” มากกว่า นางไม่คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะแตกต่างไปจากนี้เมื่อเขากลายเป็นฮ่องเต้
ฉีอวี้มีความสุขมาก
อย่างน้อยต่อหน้าเด็กผู้หญิงอ้วนคนนี้ที่อยู่กับเขามาตลอดทางจากอำเภอชิงผิง เขาไม่จำเป็นต้องทำหน้าเย็นชาตลอดเวลาและพยายามทำตัวเหมือนฮ่องเต้
……
ซีย่วนมีสนามแข่งม้าที่ใหญ่ที่สุดในราชวงศ์ ในขณะนี้แท่นสูงด้านนอกสถานที่นั้นเต็มไปด้วยปิ่นปักผมและเครื่องประดับที่ทำจากไหมและทอง และเต็มไปด้วยสตรีผู้สูงศักดิ์
มีหลังคาอยู่ตรงกลาง โดยมีองครักษ์จินอู่ยืนถือดาบ นี่เป็นที่นั่งที่จัดไว้เป็นพิเศษสำหรับราชวงศ์ด้วย มุมมองที่ดีที่สุดบนแท่นสูงทั้งหมด
ฝานฉางอวี้นั่งทางด้านขวาของอวี๋เฉียนเฉียนในชุดขี่ม้า และองค์หญิงใหญ่ฉีซูนั่งอยู่ทางด้านซ้ายของอวี๋เฉียนเฉียน พวกนางทั้งสามคนมีอายุไล่เลี่ยกันเมื่อมองแวบแรก แต่พวกนางทั้งหมดมีส่วนงดงามและลักษณะที่แตกต่างกัน อวี๋เฉียนเฉียนเป็นไทเฮาตั้งแต่เยาว์วัย วันนี้เป็นโอกาสสำคัญ ดังนั้นอาภรณ์ที่นางสวมใส่จึงมีสีเข้มกว่าและดูมีอายุกว่าเล็กน้อย
วันนี้ฉีซูมาที่นี่เพื่อเลือกราชบุตรเขยของนาง ด้วยการแต่งหน้าที่งดงาม ลายดอกไม้อันละเอียดอ่อนบนหน้าผากของนาง มงกุฏสูง และชุดพระราชวังสีดาดตะกั่วที่คลุมด้วยผ้าต่วนด้ายสีทองหลายชั้น ทำให้นางดูหรูหราสง่างาม
สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ ฝานฉางอวี้นั่งอยู่ข้างๆ นาง ซึ่งมีสมญานามว่าดอกโบตั๋นที่ล้ำค่าที่สุดในต้าอิน แต่กลับไม่ถูกข่มเลย
นางอยู่ในราชสำนักมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว และขุนนางเกือบทั้งหมดในราชสำนักไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ก็เคยพบนางแล้ว
แต่ในวันธรรมดาคงไม่มีใครคิดว่านางมีส่วนเกี่ยวข้องกับคำว่างาม คำชมเชยที่ที่นางได้รับจากราชสำนักก็คือ “กล้าหาญ” และ “องอาจ”
เมื่อนางอยู่ในหมู่สาวงามเช่นวันนี้ จู่ๆ ก็ปรากฏชัดว่ารูปร่างหน้าตาของนางก็โดดเด่นเช่นกัน
ใบหน้าที่ผ่อนคลายทำให้ใบหน้าของนางดูไม่เฉียบคม แต่มีความงามสง่ามากกว่า คิ้วยาวด้านหน้าช่วยเพิ่มความกล้าหาญเล็กน้อย แม้ว่านางจะมีดวงตาเมล็ดซิ่งคู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้แสดงความน่ารัก แต่กลับแสดงความสงบและความมุ่งมั่นเหมือนเรือใบที่ทอดสมอลึกๆ ไม่ว่าพายุจะพัดมากี่ครั้งก็ไม่สามารถสั่นคลอนนางได้แม้แต่น้อย
สตรีผู้สูงศักดิ์หลายคนไม่มองดูชายหนุ่มที่ขี่ม้าไล่ตีลูกหนังในสนามอีกต่อไป พวกนางเอาพัดมาปิดหน้าครึ่งหนึ่งและโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อแอบดูฝานฉางอวี้ที่กำลังนั่งอยู่บนแท่นสูง
นางหันกลับไปกระซิบกับสหายที่มาด้วยกันว่า “จบแล้ว จบแล้ว ข้าคิดว่าแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้ากล้าหาญมากกว่าชายหนุ่มข้างล่างซะอีก การแข่งขันตีลูกหนังครั้งนี้ไม่ดีเท่าแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้า!”
หญิงผู้สูงศักดิ์ที่มากับนางก็พูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ชาตินี้หากข้าไม่สามารถหาสามีเช่นอ๋องผู้สำเร็จราชการได้ ก็ขอหาสามีเช่นแม่ทัพใหญ่แล้วกัน!”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้ แต่นางสังเกตเห็นว่ามีคนจำนวนมากกำลังมองนางอยู่ นางไม่รู้ว่าทำไม ดังนั้นนางจึงปล่อยให้พวกเขามองนาง
หลังการแข่งขันตีลูกหนัง อวี๋เฉียนเฉียนถามฉีซู “องค์หญิงพบคนที่โดดเด่นหรือไม่?”
ฉีซูโบกพัดของนางเบาๆ และส่ายศีรษะโดยไม่สนใจ “มองดูพวกเขา มองอาอวี้ดีกว่าตั้งเยอะ!”
อวี๋เฉียนเฉียนยิ้มและกล่าวว่า “ต่อไปเป็นเสิ่นกั๋วกงเสิ่นเชิ่น ว่ากันว่าเมื่อเขายังเยาว์ เขามีชื่อเสียงพอๆ กับอ๋องผู้สำเร็จราชการ องค์หญิงก็ทรงรู้จักนี่”
ในขณะนี้ มีความปั่นป่วนค่อนข้างมากจากที่นั่งบุรษด้านบน แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว
อวี๋เฉียนเฉียนถามคนด้านล่าง “เกิดอะไรขึ้น?”
องครักษ์จินอู่ตรวจสอบสถานการณ์แล้วกลับมารายงาน “ทูลไทเฮา อ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และอาจารย์กงซุนก็มาที่นี่เพื่อชมการแข่งขันตีลูกหนังด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
อวี๋เฉียนเฉียนมองฝานฉางอวี้อย่างล้อเลียนทันที
น่าเสียดายที่ที่นั่งของพวกเขาอยู่ห่างจากจุดที่นั่งของบุรุษค่อนข้างมาก ประตูกลางถูกแยกออกจากกันโดยกลุ่มคน ดังนั้นพวกเขาจึงมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
ทันใดนั้นฉีซูก็ลุกขึ้นยืนและพูดว่า “เสิ่นเชิ่นลงแข่งรอบนี้ ข้าก็จะไปลงแข่งเหมือนกัน”
เมื่อเห็นฉีซูลงไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากับนางกำนัลที่มาด้วยกัน อวี๋เฉียนเฉียนจึงพูดกับฝานฉางอวี้ด้วยความสับสนว่า “องค์หญิงตกหลุมรักคุณชายตระกูลเสิ่นหรือ?”
ฝานฉางอวี้ก็สับสนเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม เหตุผลที่นางได้รับเชิญให้มาช่วยงานในวันนี้คือเพื่อปกป้องดูแลฉีซู เมื่อฉีซูจะลงสนาม ฝานฉางอวี้ก็ต้องลงไปเช่นกัน
เมื่อนางและฉีซูไปเปลี่ยนชุด พวกนางก็เดินผ่านที่นั่งของบุรุษ และเห็นเซี่ยเจิงคนเดียวครอบครองหลายที่นั่ง
หลังจากที่เขานั่งลง ไม่มีใครในรัศมีวงกลมกล้าย้ายสะโพกมานั้งใกล้เขา นอกจากกงซุนหยิน
ฉีซูออกจากโต๊ะอย่างยิ่งใหญ่ และเซี่ยเจิงก็มองเห็นพวกนาง ฝานฉางอวี้ตกตะลึงครู่หนึ่งเมื่อดวงตาของพวกเขาสบกันในอากาศ
นาง……นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นเซี่ยเจิงสวมชุดขงจื๊อสีหิมะ!
บริสุทธิ์ สง่างาม และไม่มีใครเทียบได้
ราวกับว่ามือของเขาไม่เคยถือดาบหรือง้าวเลย และถูกใช้เพื่อจับพู่กันและม้วนหนังสือเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าไม่เพียงแต่นางตกใจเท่านั้น แต่บรรดาสตรีบุรุษสูงศักดิ์บนนั้นก็ตกตะลึงเช่นกัน อย่างไรก็ตามเนื่องจากอำนาจของอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ทั้งในราชสำนักและสาณารณะชน จึงไม่มีใครกล้าจ้องมองเขาโดยตรง และพวกเขาทั้งหมดก็แอบมองเขาอย่างลับๆ เหมือนหัวขโมย
ฝานฉางอวี้ยังได้ยินคนพูดเบาๆ
“เหตุใดอ๋องผู้สำเร็จราชการถึงสวมเสื้อคลุมขงจื๊อได้สง่างามเช่นนี้?”
“ไม่ผิด เมื่ออ๋องผู้สำเร็จราชการเพิ่งมาถึง ข้าคิดว่าเขาเป็นคุณชายบ้านไหน!”
“ชู่ว์ ว่ากันว่าแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าไม่ได้กลับจวนเซี่ยมาเป็นเวลาสองวันแล้ว ข้าได้ยินมาว่าแม่ทัพใหญ่ชื่นชมคนเฉกเช่นท่านอาจารย์กงซุนมาโดยตลอด แต่อ๋องผู้สำเร็จราชการขอพระราชโองการพระราชทานสมรสเร็วเกินไป แม่ทัพใหญ่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากแต่งงาน และตอนนี้คงไม่สามารถทนอยู่ด้วยกันได้แล้ว อ๋องผู้สำเร็จราชการจึงเลียนแบบชุดของท่านอาจารย์กงซุน เพื่อหวังเอาชนะใจท่านแม่ทัพใหญ่กลับคืนมา!”
ฝานฉางอวี้เดินสะดุดจนเกือบล้มคะมำลงกับพื้น