บทที่ 169 ตอนพิเศษ [5]
มีผู้คนมากมายและมีสายตามากมาย และฝานฉางอวี้ และเซี่ยเจิงก็อยู่ห่างไกลจากกัน ในท้ายที่สุด ทั้งสองก็มองหน้ากันเป็นเวลาสั้นๆ ผ่านฝูงชน จากนั้นนางก็เดินตามฉีซูไปที่ห้องโถงหลักที่นางกำลังไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
จากโต๊ะที่นั่งของฝั่งบุรษ ยังมีขันทีที่มาตะโกน “การแข่งขันต่อไปมีองค์หญิงใหญ่ แม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้า เสิ่นกั๋วกงน้อย เจี้ยนหนิงจวิ้นอ๋อง……มีผู้ใดประสงค์จะลงแข่งขันอีกหรือไม่?”
นี่เป็นโอกาสที่ดีสำหรับขุนนางธรรมดาๆ ที่จะได้ผูกมิตรกับผู้มีอำนาจ จึงมีคุณชายหลายคนตอบรับด้วยใบหน้าที่เปล่งประกาย และเต็มใจที่จะลงแข่งขัน
บุรุษบางคนที่พ่ายแพ้ไปแล้วก่อนหน้านี้อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความเสียใจ “ทำไมองค์หญิงใหญ่ทรงลงแข่งขันในรอบนี้?”
ผู้คนที่อยู่ด้านข้างหัวเราะและพูดว่า “เสิ่นกั๋วกงน้อยเป็นบุรุษที่หล่อเหลาและมีเสน่ห์ และเขาก็มีฝีมือการตีลูกหนังชั้นหนึ่งด้วย บางทีองค์หญิงอาจลงแข่งเพื่อดูท่วงท่าของเสิ่นกั๋วกงน้อยก็เป็นได้”
มีคนลดเสียงลงและพูดอย่างอารมณ์เสีบ “แล้วการแข่งขันนี้จะมีประโยชน์อะไรล่ะ องค์หญิงใหญ่มีสถานะสูงส่ง แม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้ามีความโดดเด่นในด้านทักษะการต่อสู้ และเสิ่นกั๋วกงน้อยก็เก่งกาจในการตีลูกหนัง แม่ทัพใหญ่และเสิ่นกั๋วกงน้อยกำลังปกป้องนาง การแข่งขันนี้มีไว้สำหรับให้องค์หญิงใหญ่ทรงเกษมสำราญเท่านั้น บางทีหลังการแข่งขันจบองค์หญิงใหญ่และเสิ่นกั๋วกงน้อยอาจจะแต่งงานกันก็ได้”
กงซุนหยินเหลือบมองชุดสีขาวที่สะดุดตาอย่างยิ่งของเซี่ยเจิงและกัดฟันพูดว่า “เซี่ยจิ่วเหิง ข้าช่วยเหลือเจ้ามามากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมาทั้งเรื่องเล็กและเรื่องใหญ่ วันนี้เจ้าจะตอบแทนข้าอย่างไร?”
เซี่ยเจิงเหลือบมองคนที่อยู่ด้านข้าง
……
ห้องเปลี่ยนชุดอยู่ไม่ไกลจากสนามแข่ง บุรุษเปลี่ยนที่ห้องโถงด้านหน้า และสตรีเปลี่ยนที่ห้องโถงด้านหลัง มีลานกว้างตรงกลาง มีขันทีน้อยคอยเฝ้าประตูอยู่เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่มาเปลี่ยนชุดเข้าผิดห้อง
ฝานฉางอวี้สวมชุดขี่ม้า และมันง่ายที่จะเปลี่ยน อย่างไรก็ตาม เครื่องแต่งกายในวังของฉีซูนั้นซับซ้อน และมันเป็นเรื่องลำบากที่จะถอดมันออกและมวยผมของนางอีกครั้ง
หลังจากที่ฝานฉางอวี้สวมชุดสีแดงเข้มสำหรับตีลูกหนังเรียบร้อย นางก็ไปรอที่โถงด้านข้าง
นางไม่เคยเล่นตีลูกหนังมาก่อน แต่ก่อนหน้านี้นางเคยดูมาสองสามการแข่งขันและเข้าใจกฎกติกาโดยทั่วไป มีลูกหนังและไม้ค้อนอยู่ในห้องโถงด้านข้าง เพื่อทำความคุ้นเคยกับมัน ฝานฉางอวี้จึงหยิบไม้ค้อนขึ้นมาและพยายามแกว่งมันสองครั้งก่อนลงสนามเพื่อฝึกฝนทักษะของนาง
การตีลูกหนังในวันนี้เล่นเป็นกลุ่ม กลุ่มละสิบคน ตราบใดที่ผู้เล่นไม่มีเจตนาทำให้ใครบาดเจ็บและตีลูกหนังด้วยไม้ค้อนบนหลังม้าแล้วเข้าไปในรูประตูในสนาม ก็ถือเป็นฝ่ายได้คะแนน
มีหน้าต่างหินโพรงดอกไม้อยู่บนผนังลานบ้าน ไม่มีใครมาที่นี่ ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงใช้หน้าต่างหินถือเป็นประตูและตีลูกหนังไปทางโพรง
ความแม่นยำของนางนั้นยอดเยี่ยมมาก และลูกหนังขนาดเท่ากำปั้นของนางก็พุ่งตรงผ่านหน้าต่างดอกไม้ไป ทำให้นางกำนัลที่รออยู่ด้านข้างปรบมือและโห่ร้อง
แต่เสียงตะโกนก็หยุดลงกะทันหัน
ลูกหนังที่ปลิวออกไปถูกมือใหญ่ซึ่งมีข้อต่อที่แตกต่างกันขวางไว้ที่อีกด้านหนึ่งของหน้าต่างดอกไม้
ลมยามบ่ายนั้นอบอุ่นมาก ทำให้ชายเสื้อสีครามพลิ้วไหวเล็กน้อย เส้นเลือดของมือที่จับลูกหนังนั้นนูนออกมาเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้คิดว่านางตีถูกใครบางคน ดังนั้นนางจึงก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวและกำลังจะขอโทษ “ขออภัย……”
เมื่ออีกฝ่ายหันศีรษะ คำพูดครึ่งหนึ่งของนางก็ติดอยู่ในลำคอ นางมองไปที่เซี่ยเจิงซึ่งสวมเสื้อคลุมสีคราม และพูดด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง “เจ้าก็ลงแข่งตีลูกหนังด้วยเหรอ?”
ในความเป็นจริง เสื้อผ้าที่ทะมัดทะแมงเหมาะกับเขามากกว่า ผมของเขาถูกมัดไว้กับกวาน แม้ว่าสีหน้าของเขาจะดูเย็นชาและเกียจคร้านเล็กน้อย แต่คิ้วที่ละเอียดอ่อนของเขาก็เต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและความกล้าหาญ ซึ่งทำให้ผู้คนไม่สามารถละสายตาจากไปได้
เซี่ยเจิงเดินช้าๆ ไปที่ประตูวงเดือน ยกแขนขึ้นแล้วโยนลูกหนังในมือกลับไปหานาง “เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบขอให้ข้ามาร่วมสนุกด้วย”
ฝานฉางอวี้รับลูกหนังที่เขาโยนกลับไปและเข้าใจความหมายของคำพูดของเขา ฝ่ายของนางและฉีซูส่วนใหญ่เป็นพระญาติของฮ่องเต้ หากไม่มีคนตำแหน่งสูงในฝ่ายตรงข้าม อีกฝ่ายอาจจะต้องแข่งขันด้วยความเกรงใจ และการแข่งขันตีลูกหนังครั้งนี้ก็คงไม่มีความหมาย
ขณะที่นางกำลังจะตอบ จู่ๆ ก็มีเสียงของชายคนหนึ่งดังมาจากอีกด้านของประตูวงเดือน “จิ่วเหิง! เจ้าอยู่ที่นี่เอง ไม่คิดว่าจะเจอเจ้าที่นี่!”
คนที่มานั้นหล่อเหลา ดวงตาเป็นประกาย เมื่อเจอใครก็ยิ้ม นั่นคือเสิ่นเชิ่น เขามาหาเซี่ยเจิงและเห็นฝานฉางอวี้ฝึกซ้อมอยู่ที่ลาน ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า “ข้าคิดว่าเจ้าคงงานยุ่งมาก ทำไมเจ้าถึงมีเวลาว่างมาเล่นตีลูกหนังได้ ที่แท้ก็ตามแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้ามานี่เอง”
เขาสวมชุดสีแดงเข้มที่มีสีเดียวกับฝานฉางอวี้ และดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ในฝ่ายเดียวกันกับนางและฉีซู เขาตบไหล่เซี่ยเจิงอย่างแรงทันที “ดีแล้ว ข้าไม่ได้ตีลูกหนังกับเจ้ามาหลายปีแล้ว เรามาแข่งกันในสนามนี้เถอะ!”
อาจเป็นเพราะเสียงของเขาดังเกินไปฉีซูซึ่งกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ได้ยินเช่นกัน นางเปลี่ยนเป็นชุดที่ทันสมัยกว่าและออกมาและพูดกับทั้งสองคนว่า “เป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการ กับแม่ทัพน้อยเสิ่นนี่เอง”
บิดาของเสิ่นเชิ่นเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าเขาสามารถสืบทอดตำแหน่งเสิ่นกั๋วกงได้ ผู้คนจำนวนมากในราชสำนักจึงเรียกเขาว่าเสิ่นกั๋วกงน้อย แต่เนื่องจากเขาเข้ารับตำแหน่งในราชสำนัก หลายคนจึงเรียกเขาว่าแม่ทัพเสิ่น
เสิ่นเชิ่นยิ้มสดใสและประสานมือของเขา “คารวะองค์หญิงใหญ่”
ฉีซูยังมองเห็นเสื้อผ้าสีครามแวบหนึ่งจากหน้าหน้าต่างดอกไม้ มีความเศร้าในดวงตาของนาง และนางก็ยกริมฝีปากขึ้นแล้วพูดว่า “ข้าก็อยากแข่งขันตีลูกหนังเช่นกัน แต่ฝีมือการเล่นของข้าไม่ดีจริงๆ ข้าได้ยินมาว่าแม่ทัพน้อยเสิ่นมีทักษะการเล่นที่ยอดเยี่ยม ท่านช่วยแนะนำข้าหน่อยได้หรือไม่?”
เสิ่นเชิ่นมีนิสัยช่างพูดมาก ดังนั้นเขาจึงยิ้มและพูดว่า “ผู้แซ่เสิ่นยินดีที่จะช่วยเหลือองค์หญิง”
ฉีซูมองไปที่เซี่ยเจิง “นี่เป็นครั้งแรกของฉางอวี้ที่เล่นตีลูกหนัง ดังนั้นจึงเป็นโอกาสของอ๋องผู้สำเร็จราชการที่จะได้สอนฮูหยินแล้ว”
นางพูดและยิ้มล้อเลียนให้ฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้มีสีหน้างุนงงเมื่อฉีซูหยิบไม้ค้อนและเดินไปข้างหน้าเพื่อพูดคุยและหัวเราะกับเสิ่นเชิ่น นางรู้สึกว่ามันอึดอัดที่ต้องอยู่คนเดียวกับเซี่ยเจิงที่นีและพูดว่า “ข้าเกือบจะฝึกซ้อมเสร็จแล้ว……”
“การตีไม้ค้อนของเจ้าผิดวิธี และสามารถได้รับบาดเจ็บได้ง่ายบนหลังม้า” เซี่ยเจิงขัดจังหวะนาง
ฝานฉางอวี้มองเขาอย่างว่างเปล่า
เซี่ยเจิงก้าวไปข้างหน้า จับมือของนางที่จับไม้ค้อนจากด้านหลังแล้วพูดว่า “วางข้อมือให้แบน ผ่อนคลายเอวของเจ้า และอย่ากระชับแน่นจนเกินไป”
ฝ่ามืออันอบอุ่นของเขาบีบข้อมือของนางที่ถือไม้ค้อน และเมื่ออีกมือของเขาวางลงบนเอวของนาง ความทรงจำบางอย่างก็กลับมาที่เอวของฝานฉางอวี้จนแข็งค้างอย่างควบคุมไม่ได้ เซี่ยเจิงก็ลดสายตาลงแล้วมองดูนาง “มีอะไรหรือ?”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างชัดเจน “ไม่เป็นไร”
โชคดีที่เซี่ยเจิงแค่สอนนางโดยไม่ได้วุ่นวายแต่ประการใด
ฝานฉางอวี้เชี่ยวชาญทักษะการตีและเหวี่ยงลูกหนัง ซึ่งลอยได้ค่อนข้างไกล เมื่อองครักษ์ที่อยู่ด้านข้างไปเก็บลูกหนังนอกกำแพง ฝานฉางอวี้ก็หันกลับมาและพูดกับเซี่ยเจิงด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่คิดว่าจะทำเช่นนี้ได้!”
สายลมพัดเบาๆ และดอกไหวบนต้นไหวก็ร่วงหล่นลงบนพื้น
เซี่ยเจิงมีดอกไหวอยู่สองสามดอกบนเสื้อผ้าของเขา แต่เขาไม่ได้ปัดมัน เขาแค่ยกมือขึ้นหยิบดอกไหวดอกเล็กๆ ที่ร่วงหล่นบนศีรษะของฝานฉางอวี้ “อาอวี้มีความสุข วันนี้เจ้ากลับจวนกับสามีดีไหม?”
ฝานฉางอวี้มองดูร่างสูงและตั้งตรงภายใต้ดอกไม้หลากสีสัน และนึกถึงคำพูดที่นางได้ยินเมื่อเดินผ่านที่นั่ง จู่ๆ นางก็ยกริมฝีปากขึ้นแล้วยิ้ม “รอดูพฤติกรรมของเจ้าในสนามก่อน”
……
การแข่งขันตีลูกหนังเกิดความผิดพลาด ม้าของฉีซูตื่นตกใจด้วยเหตุผลบางอย่างขณะอยู่ในสนามและพานางตรงไปที่นั่งของผู้ชม
ฝานฉางอวี้อยู่ข้างๆ ฉีซูและสามารถปกป้องฉีซูได้ตลอดเวลา แต่เมื่อกงซุนหยินและเสิ่นเชิ่นเห็นม้าของฉีซูตื่นตกใจ พวกเขาก็รีบเข้าไปช่วยเหลือนาง ทั้งสามชนกันซึ่งกลายเป็นเรื่องเลวร้าย ในท้ายที่สุด แม้ว่าฝานฉางอวี้จะช่วยฉีซูไว้ได้ แต่พวกนางก็ตกจากม้าและเกือบจะถูกม้าที่วิ่งตามมาจากด้านหลังเหยียบย่ำ โชคดีที่เซี่ยเจิงมาถึงทันเวลาและหยุดม้าที่วิ่งมาจากด้านหลัง
ชายผู้โชคร้ายสองคน กงซุนหยิน และเสิ่นเชิ่นชนกันท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย ทั้งคู่ตกจากหลังม้าและขาหัก
มันควรจะเป็นการแข่งขันตีลูกหนังสำหรับฉีซูเพื่อเลือกราชบุตรเขย แต่สุดท้ายก็วุ่นวายมากจนอวี๋เฉียนเฉียนกังวลมากเช่นกัน นางสั่งให้คนส่งสตรีสูงศักดิ์ที่หวาดกลัวกลับไปที่จวน และยังเชิญหมอหลวงมาตรวจอาการ แล้วตรวจสอบสาเหตุของม้าที่ตื่นตกใจอย่างเคร่งครัด
หลังจากตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำอีก ในที่สุดก็พบว่าสาเหตุมาจากหญิงสูงศักดิ์
ม้าที่ฉีซูขี่นั้นเชื่องมากจากในสนามแข่งทั้งหมด เดิมทีจวิ้นจู่ควรจะขี่ม้าตัวนั้น หญิงผู้สูงศักดิ์มีความแค้นกับจวิ้นจู่มาก ดังนั้นนางจึงไปป้อนอาหารม้าผสมยา
โดยไม่คาดคิดฉีซูต้องการที่จะแข่งขันในรอบนั้น และจวิ้นจู่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยม้าออกไป และสิ่งนี้ก็เกิดขึ้น
อวี๋เฉียนเฉียนโกรธมาก โชคดีที่เมื่อฉีซูถูกฝานฉางอวี้ดึงลงจากหลังม้า นางถูกฝานฉางอวี้ปกป้องไว้อย่างดีและกลิ้งไปสองสามครั้ง และทั้งคู่ก็ไม่เป็นอะไร
มีเพียงกงซุนหยินและเสิ่นเชิ่นเท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส
หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องนี้ ก็เกือบจะพลบค่ำ เมื่อฝานฉางอวี้พาฉางหนิงกลับไปที่จวนพร้อมกับเซี่ยเจิง
หลังอาหารเย็นฝานฉางอวี้ออกมาหลังจากอาบน้ำ แต่ไม่เห็นเซี่ยเจิง หลังจากถาม บ่าวรับใช้ก็บอกว่าเขาไปที่ห้องชำระกายที่ห้องหนังสือ
ฝานฉางอวี้พบว่ามันแปลก ตั้งแต่ตอนที่พวกเขาแต่งงานกันจนถึงตอนนี้ เซี่ยเจิงแทบจะไม่เคยหลีกเลี่ยงนางเพื่อไปห้องชำระกายที่ห้องหนังสือ เมื่อนางไปตามหาคน นางก็บังเอิญพบกับเซี่ยสืออีถือยาสมุนไพรและกำลังจะเข้าไปข้างใน
จากนั้นนางก็รู้ว่าเซี่ยเจิงได้รับบาดเจ็บที่แขนของเขาขณะพยายามควบคุมม้าที่ตื่นตกใจ
ฝานฉางอวี้โบกมือให้เซี่ยสืออี และเข้าสู่ห้องหนังสือพร้อมกับสมุนไพรในมือของนาง
เซี่ยเจิงอาบน้ำเสร็จแล้ว ผมของเขาแห้งไปแล้วครึ่งหนึ่ง และเขาสวมเสื้อผ้าเพียงชิ้นเดียว เขากำลังเขียนอะไรบางอย่างใต้แสงเทียนอยู่หน้าโต๊ะของเขา
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้นและเห็นสมุนไพรในมือของฝานฉางอวี้ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “คนเหล่านี้หละหลวมลงเรื่อยๆ”
ฝานฉางอวี้เปลือกตากระตุกเล็กน้อย “เจ้าสามารถเลี้ยงดูผู้คนจำนวนหนึ่งที่ภักดีต่อเจ้าเพียงอย่างเดียวได้ถ้าเจ้าต้องการ”
คำพูดของนางทำให้เซี่ยเจิงหัวเราะและวางพู่กันของเขาลง “ยิ่งใหญ่เช่นนั้นเลยเหรอ?”
ฝานฉางอวี้วางสมุนไพรลงบนโต๊ะแล้วมองเขาอย่างเย็นชา “ทำไมเจ้าไม่บอกข้าว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บ”
เซี่ยเจิงพูดว่า “ม้าตกใจ ก็แค่เจ็บแขน แต่ถ้าอาอวี้ไม่ชอบข้าและปฏิเสธที่จะกลับมากับข้า จะทำอย่างไร?”
ในเวลานี้ เขายังคงพูดเล่นอยู่ ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขาและพูดอย่างหนักแน่น “เปลื้องผ้า ข้าจะทายาสมุนไพรให้เจ้า”
นางโกรธมาก เซี่ยเจิงหยุดล้อเลียนนางและถอดเสื้อคลุมออกเผยให้เห็นเนื้อแน่นสีน้ำผึ้งภายใต้แสงเทียน
แขนขวาของเขาบวมแล้ว และมีรอยสองรอยที่ผิวหนัง เขาพันบังเหียนรอบแขนเพื่อดึงม้าที่ตกใจและสู้กับมัน
ฝานฉางอวี้เทสมุนไพรลงบนฝ่ามือ ถูมันสองครั้ง จากนั้นค่อยๆ ถูไปที่แขนที่ช้ำของเขาทีละน้อย เขาขมวดคิ้วแล้วถามเขาว่า “เจ็บไหม?”
นางใส่เสื้อตัวบางหลังจากอาบน้ำแล้ว และผมสีดำของนางก็ถูกมัดรวบตึงขึ้น เมื่อนางก้มศีรษะลงและมุ่งความสนใจไปที่การนวดยาสมุนไพรให้เขา ก็มีเชือกหล่นจากด้านหลังใบหูของนาง ครึ่งหนึ่งปกคลุมใบหูส่วนล่างสีขาวของนาง มันร้อนอย่างอธิบายไม่ถูก กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่ที่นางใช้บ่อย และกลิ่นของสมุนไพรก็ลอยอยู่ในอากาศ
เมื่อเซี่ยเจิงมองดูคิ้วขมวดเล็กน้อยของนางใต้เทียนที่สว่างจ้า จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรง เขาไม่ได้ดื่ม แต่เขารู้สึกเมาเล็กน้อย
เขายิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “มันไม่เจ็บ”
ฝานฉางอวี้ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้า……”
หลังจากทายาสมุนไพรแล้ว นางสังเกตเห็นว่าเซี่ยเจิงยังคงสวมเสื้อคลุมสีขาวเหมือนหิมะที่เขาสวมในระหว่างวัน และถามว่า “ทำไมวันนี้เจ้าถึงสวมเสื้อคลุมขงจื๊อ?”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วตอบว่า “ข้ายังไม่เคยใส่เลย จึงลองใส่ดู”
แล้วเขาก็ถามนางว่า “มันดูดีไหม?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า
เขาดูดีในชุดขงจื๊อ
ดวงตาของเซี่ยเจิงมืดในลง เขายกเสื้อคลุมที่เขาถอดออกหลังจากทายา และทันใดนั้นก็ยิ้มและพูดว่า “อาอวี้ชอบมัน แล้วต่อไปข้าจะใส่มันบ่อยๆ”
แต่ดูเหมือนไม่มีรอยยิ้มมากนักในดวงตาของเขา
ฝานฉางอวี้รู้สึกแปลกใจมากขึ้นเรื่อยๆ และขมวดคิ้ว “ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้……”
ดวงตาของเซี่ยเจิงมืดมน และไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาดึงนางลงในอ้อมแขนแล้ววางคางเบาๆ บนไหล่ของนาง ”ตำรา ‘คำสอนลับทั้งหก’ อาอวี้ยังจำได้ไหม?
เมื่อนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ฝานฉางอวี้ก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าก่อนหน้านี้เขาเคยเขียนคำอธิบายประกอบไว้บนตำรา เมื่อดูจากความหนาของตำรา ดูเหมือนว่าเขาจะเขียนคำอธิบายประกอบเกือบเสร็จแล้ว
เซี่ยเจิงจูบที่หลังคอของนางแล้วพูดว่า “ครั้งสุดท้ายที่ข้าถามอาอวี้เกี่ยวกับศาสตร์แห่งสงคราม อาอวี้มีหลายอย่างที่เขาไม่เข้าใจ หลังจากคำอธิบายประกอบเสร็จสิ้น อาอวี้จงเอาไปศึกษาดูให้มาก”
ยังดีที่เขาไม่พูดถึง แต่เมื่อมีการพูดถึงแล้ว ฝานฉางอวี้ก็จ้องมองเขาอย่างดุเดือด นางกัดฟันแล้วพูดว่า “จะไม่มีครั้งต่อไป!”
เซี่ยเจิงยิ้มอยู่ข้างหลังนางเล็กน้อยแล้วพูดว่า “อาอวี้กำลังคิดไปถึงไหน ข้าแค่รู้สึกว่าข้ายังเขียนคำอธิบายประกอบ” คำสอนลับทั้งหก “ให้กับอาอวี้ยังไม่เสร็จด้วยซ้ำ ซึ่งเป็นความผิดของข้า ยกเว้น” คำสอนลับทั้งหก” ข้าจะใช้เวลาในการเขียนคำอธิบายในตำราสงครามอีกห้าเล่มให้เจ้าด้วย
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย เมื่อดูคำอธิบายประกอบโดยละเอียดแล้ว นางก็กล่าวว่า “ข้าจำได้ว่าดูเหมือนว่าจะมีสำเนาของ” คำสอนลับทั้งหก” อยู่ในชั้นหนังสือของข้าด้วย
นางเคยมีหลายสิ่งหลายอย่างที่นางไม่เข้าใจเมื่ออ่านตำราทางทหาร และนางจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อจ้างที่ปรึกษาจำนวนมากเช่นกัน เมื่อที่ปรึกษาเหล่านั้นอธิบายศาสตร์แห่งสงครามให้นางฟัง ดูเหมือนว่าพวกเขาต้องการจะพังกำแพง ซึ่งทำให้ฝานฉางอวี้เขินอายมาก และให้พวกที่ปรึกษาช่วยเขียนคำอธิบายประกอบให้
นางได้รับตำราทหารที่หลี่ฮวายอันมอบให้นาง และนางก็มอบมันให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาของนาง นางไม่รู้ว่าเขาให้ตำราเล่มไหน
ต่อมา เมื่อเจิ้งเหวินฉางคืนหนังสือ “คำสอนลับทั้งหก” นางขอให้เซี่ยอู่ช่วยวางมันลงในชั้นหนังสือโดยไม่ตั้งใจ เมื่อนางเปิดมันในภายหลัง นางคิดว่าที่ปรึกษาของนางเขียนคำอธิบายประกอบไว้ และลืมไปนานแล้วว่าหลี่ฮวายอันมอบตำราทหารให้แก่นาง
ดวงตาของเซี่ยเจิงเย็นลงหลังจากได้ยินสิ่งนี้ และเขาก็ยิ้มและพูดว่า “จริงเหรอ? ตอนที่สามีจัดหนังสือเข้าชั้นให้เจ้า ก็ไม่เห็นมันเลย”
เมื่อเขาพูดแบบนี้ ฝานฉางอวี้ก็ไม่ได้จริงจังอีกต่อไป
นางกำลังจะลุกขึ้นยืน แต่คนข้างหลังนางจับเอวนางไว้โดยไม่ตั้งใจที่จะปล่อย และจูบที่หลังคอของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความตั้งใจของเขาชัดเจนมาก
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงและอดไม่ได้ที่จะจ้องมองคนที่อยู่ข้างหลังเขาด้วยความโกรธเล็กน้อย “เจ้ามีบาดแผลที่แขน!”
เซี่ยเจิงทิ้งรอยแดงไว้ที่ข้างคอของนาง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขามืดมนและน่าหลงใหล เสียงของเขาเบามากราวกับจะพูดคุยกัน และรอยยิ้มของเขาก็ดูเย้ายวน “ถ้าเช่นนั้น อาอวี้ก็ใจอ่อนและปรนเปรอข้าสักครั้ง?”
ดวงตาของเขาไม่มีความปรารถนามากนัก แต่มีอารมณ์ที่ลึกซึ้งบางอย่างในดวงตาของเขา
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงกับคำพูดที่ไร้ยางอายของเขา และนางก็ไม่กล้าใช้กำลังต่อสู้เลย ท้ายที่สุดนางก็ได้แต่เอนตัวลงบนโต๊ะโดยมีผมยาวกระจัดกระจายและค่อยๆ หายใจให้สงบลง เสื้อคลุมที่อยู่ด้านล่างมีรอยย่นจนมองไม่เห็นอีกต่อไป
เซี่ยเจิงจูบแก้มของนางแล้วไปที่ห้องชำระกายเพื่อเอาน้ำมาทำความสะอาด
ฝานฉางอวี้ฟื้นกำลังขึ้นมา และเมื่อนางลุกขึ้น เสื้อของนางก็หล่นลงบนโต๊ะ นางโน้มตัวไปหยิบมันขึ้นมา จากนั้นนางก็สังเกตเห็นว่ามีหนังสืออยู่ที่มุมโต๊ะ นางอ่านข้อความบนปกอย่างละเอียด และเห็นได้ชัดว่ามีคำว่า “คำสอนลับทั้งหก” เขียนอยู่บนนั้น
ฝานฉางอวี้มองไปที่คำสอนลับทั้งหกในมือของนางที่เซี่ยเจิงเขียนคำอธิบายประกอบให้นางอีกครั้ง จากนั้นมองไปที่คำสอนลับทั้งหกบนพื้นที่ใช้สำหรับรองขาโต๊ะ และดึงคำสอนลับทั้งหกบนพื้นออกมา
เมื่อเซี่ยเจิงกลับมา เขาเห็นฝานฉางอวี้ถือตำราสองเล่มและเปรียบเทียบกันใต้แสงเทียน หลังจากได้ยินเสียงฝีเท้า นางก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสับสน “เจ้าไม่ได้บอกว่าตำราเล่มนี้หายไปแล้วเหรอ?”
เซี่ยเจิงพูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “มันหายไปแล้ว เจ้าไปเจอมันที่ไหน?”
ใบหน้าของฝานฉางอวี้เข้มขึ้น “เซี่ยจิ่วเหิง เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่หรือ! เจ้าไม่ได้ใช้มันเพื่อรองขาโต๊ะหรอกเหรอ?”
บ่าวรับใช้คงไม่กล้าใช้ตำราในห้องหนังสือมาวางที่มุมโต๊ะ มีแต่ตัวเขาเองเท่านั้น!
เซี่ยเจิงพูดอย่างใจเย็นสองสามประโยค “ข้าใช้มันรองขาโต๊ะหรือ? จำไม่ได้เลย”
ฝานฉางอวี้พูดไม่ออกอยู่นาน นางคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่ก็ยังไม่เข้าใจ “ทำไมตำราทหารเล่มนี้ถึงทำให้เจ้าขุ่นเคือง”
เมื่อนึกถึงว่าเขาเคยทรมานนางด้วยการซักถามนางเกี่ยวกับเนื้อหาของตำราทหารเล่มนี้มาก่อน ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่าปัญหาอาจอยู่ในตำราทหารเล่มนี้
เมื่อได้ยินสิ่งนี้เซี่ยเจิงก็จ้องมองนางเป็นเวลานาน และในที่สุดก็พูดด้วยรอยยิ้มจางๆ “มันไม่ได้ทำให้ข้าขุ่นเคือง”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเซี่ยเจิงกำลังโกรธ
เมื่อเขาโกรธ เขาไม่ได้ทำสงครามเย็นกับนาง แม้ว่านางจะถามคำถาม เขาก็ยังตอบคำถามของนาง แต่น้ำเสียงของเขาค่อนข้างจะอบอุ่น และเขาก็ยิ้มมากกว่าปกติจนนางรู้สึกตื่นตระหนก
ฝานฉางอวี้ไม่ได้คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจนกระทั่งเขาหลับไป นางถามเซี่ยเจิงและเซี่ยเจิงก็ตอบว่าไม่มีอะไรเป็นเสียงเบา
เขามีท่าทางเช่นนี้จะไม่แปลกได้อย่างไร
ในม่านมุ้งอันมืดมิด ฝานฉางอวี้เหลือบมองเซี่ยเจิงซึ่งนอนอยู่ข้างๆ และหายใจเบาๆ และดูเหมือนจะหลับไปแล้ว ในท้ายที่สุดนางก็ถอนหายใจอย่างเงียบๆ และหลับตาเพื่อบังคับตัวเองให้หลับ
วันนี้เขาอาจจะเหนื่อยมาก ดังนั้นเขาจึงหลับไปอย่างรวดเร็ว
กลางดึกนางก็ตื่นขึ้น
ร้อน ชื้น อับชื้น
คนที่อยู่ข้างหลังนางดูเหมือนจะรู้ว่านางตื่นแล้วและยังคงเงียบอยู่ หน้าอกกว้างและแขนเหล็กของเขาจับนางไว้แน่น ป้องกันไม่ให้นางเคลื่อนไหวเลย การเคลื่อนไหวข้างใต้นั้นรุนแรงมาก
ฝานฉางอวี้สามารถทนต่อมันได้ในตอนแรก แต่ในที่สุดนางก็กัดฟันและปล่อยเสียงครวญครางอู้อี้ออกมาเล็กน้อย และแทบจะจิกผ้าห่มแน่น
เขาหันหน้ามาจูบนาง และการจูบนั้นรุนแรงพร้อมร่องรอยของการลงโทษและทำให้หายใจไม่ออก……
เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับม้าตื่นเมื่อวานนั้นน่าตกใจเกินไป นางและเซี่ยเจิงทั้งคู่จึงลาจากการประชุมตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น
เมื่อฝานฉางอวี้ตื่นขึ้น เซี่ยเจิงไม่อยู่ในห้องอีกต่อไปแล้ว และสั่งให้คนอุ่นอาหารเช้าให้นาง
ฉางหนิงได้รู้ว่ากงซุนหยินได้รับบาดเจ็บที่ขาและไม่สามารถไปบรรยายที่ตำหนักจงเหวินได้ในช่วงนี้ นางผิดหวังอยู่พักหนึ่ง แต่ฝานฉางอวี้เกลี้ยกล่อมนางจนได้ หลังจากถามถึงเซี่ยเจิงก็พบว่าเขาไปที่ห้องหนังสืออีกครั้ง เมื่อนึกถึงสถานการณ์ที่ละเอียดอ่อนระหว่างคนทั้งสอง นางจึงไม่ได้ไปพบเขาโดยตรง
เซี่ยอู่สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเซี่ยเจิงและฝานฉางอวี้ ตั้งแต่เขาถูกเซี่ยเจิงสอบสวนในวันนั้น ในที่สุดเขาก็มีโอกาสพูดคุยกับฝานฉางอวี้เกี่ยวกับศาสตร์แห่งสงคราม
เมื่อฝานฉางอวี้รู้ว่าตำรา “คำสอนลับทั้งหก” เป็นคำอธิบายประกอบของหลี่ฮวายอัน นางก็ดูว่างเปล่า “นั่นไม่ใช่ของที่ปรึกษาที่ข้าจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อเขียนคำอธิบายประกอบให้ข้าใช่ไหม”
เซี่ยอู่กำลังจะร้องไห้ “ไม่ใช่ขอรับ นั่นของคุณชายหลี่”
ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็รู้สึกปวดศีรษะของนาง ในที่สุดนางก็เข้าใจว่าทำไมเซี่ยเจิงถึงทำตัวผิดปกติในช่วงนี้
……
หน้าต่างห้องหนังสือของจวนเซี่ยเปิดกว้าง แสงในฤดูใบไม้ผลิส่องสว่าง และพืชพรรณในลานบ้านก็เขียวชอุ่ม
เซี่ยเจิงสวมชุดคลุมสีขาวนวลและนั่งอยู่หน้าโต๊ะ โดยจดจ่ออยู่กับการตรวจสอบเอกสารในมือของเขา
มีเสียง “ฮ่าฮ่า” ดังขึ้นที่ขอบหน้าต่าง และหุ่นเชิดก็โผล่ออกมา ร่างนั้นสวมชุดเกราะอ่อนและเสื้อคลุม ซึ่งเป็นสิ่งที่ฝานฉางอวี้มักจะสวม
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่ามือ เท้า และลำตัวของหุ่นร่างเล็กถูกดึงด้วยเชือกเส้นเล็ก ซึ่งเป็นการแสดงหุ่นกระบอกพื้นบ้านทั่วไป
หุ่นเชิดตัวน้อยยกดาบยาวในมือของมัน เห็นได้ชัดว่ามีฝีมือเชิดหุ่นนั้นหยาบกระด้าง และก็มีเสียงที่ดังมาจากด้านล่าง “กาลครั้งหนึ่งมีหญิงสาวคนหนึ่งที่บังเอิญเข้าสู่การรบเพื่อล้างแค้นศัตรูและกลายเป็นแม่ทัพ”
“ผู้บังคับบัญชารู้ว่านางไม่ได้เรียนหนังสือมากนักจึงมอบตำราที่เกี่ยวกับการทหารให้นาง แต่หลังจากที่นางรู้ว่าผู้บังคับบัญชาเข้าหานางตั้งแต่แรกเพื่อเอาเปรียบนาง นางก็ไม่ได้ถือว่าผู้บังคับบัญชาคนนั้นเป็นสหายอีกต่อไป และให้ตำรานั้นเป็นรางวัลแก่ทหารใต้บังคับบัญชาการของนาง”
ตามคำบรรยายนี้ หุ่นเชิดชุดเขียวตัวเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่ขอบหน้าต่าง หุ่นเชิดยื่นหนังสือให้กับหุ่นเชิดผู้หญิง แล้วหุ่นเชิดผู้หญิงหันกลับมาแล้วยื่นตำราให้กับหุ่นตัวเล็กๆ หลายตัวที่มีคำว่า “ทหาร” บนศีรษะของพวกมัน
“แล้ววันหนึ่ง แม่ทัพที่มีนิสัยตรงไปตรงมาผู้หนึ่งก็ขอยืมตำรานางมาอ่าน ดูเหมือนว่าเขาจะเกรงใจ เขาจึงคืนตำราทหารที่นางได้แจกจ่ายให้ทหารเหล่านั้นไป”
ตุ๊กตาตัวน้อยที่มีตัวอักษร “เจิ้ง” บนศีรษะถือตำราแล้วยื่นให้กับตุ๊กตาที่มีตัวอักษร “อู่” บนศีระ
“ตำราเล่มนี้ถูกคืนสู่มือของนางแล้ว และนางไม่สามารถผลักไสมันกลับไปได้อีกต่อไป นางจึงขอให้คนเก็บมันไว้ นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นตำราเล่มไหนที่ถูกส่งคืนกลับมา”
“ต่อมาหญิงสาวได้แต่งงาน และสามีของนางก็ค้นพบหนังสือเล่มนี้ และพบว่ามีการเขียนคำอธิบายประกอบไว้ด้วย”
ชายร่างเล็กในชุดคลุมสีขาวที่มีฝีมือประณีตมากโผล่ออกมาจากขอบหน้าต่างอีกครั้ง
“เขาไม่มีความสุขแต่เขาไม่บอกหญิงสาวว่าทำไมถึงไม่มีความสุข หญิงสาวก็คาดเดาไม่ออก วันหนึ่งหญิงสาวได้พบกับตำราทหารที่วางอยู่ใต้โต๊ะ นางไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าผู้บัญชาการคนนั้นเป็นคนมอบตำราให้นาง นางคิดว่ามันคือคำอธิบายประกอบโดยที่เขียนโดยปรึกษาที่นางจ้างมาด้วยเงิน เมื่อนางถามเขาว่าทำไมเขาถึงวางตำราไว้ใต้โต๊ะ เขาก็ยิ่งไม่พอใจมากขึ้นไปอีก”
ชายร่างเล็กในชุดคลุมสีขาวกระทืบเท้าอย่างแรงบนขอบหน้าต่าง
“หญิงสาวก็สงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่มีความสุข? เขายังแต่งตัวเหมือนพวกบัณฑิตที่เขาเคยรังเกียจ เมื่อหญิงสาวพบว่าตำราทหารไม่ได้เขียนคำอธิบายประกอบโดยที่ปรึกษาที่นางจ่ายเงินจ้างมา แต่เขียนโดยผู้บัญชาการ ในที่สุดนางก็รู้ว่าสามีกินน้ำส้มสายชู[1]”
นางเชิดหุ่นกระบอกแม่ทัพหญิงเดินขึ้นลงขอบหน้าต่างโดยเอามือไพล่หลัง สีหน้าดูเศร้าใจมาก “หญิงสาวอยากเกลี้ยกล่อมสามี สามีของนางเก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ และเป็นวีรบุรุษอันดับหนึ่งของใต้หล้า นางไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงหึงหวงผู้บังคับบัญชาตัวเล็กๆ ได้อย่างไร”
“หลังจากคิดอยู่นาน หญิงสาวรู้สึกว่านางไม่ค่อยได้แสดงความรู้สึกต่อสามี นางจึงไปหาเขา”
หุ่นเชิดหญิงเดินไปหาชายร่างเล็กในชุดคลุมสีขาว และศีรษะของหุ่นเชิดทั้งสองก็แตะกันโดยใช้ลวดเส้นเล็กดึง
“หญิงสาวเพิ่งเรียนบทกวีและมีประโยคหนึ่งเรียกว่า ‘ตอนเห็นเจ้าท่ามกลางพายุฝน ข้าก็ไม่มีความสุข’ [2]”
พู่กันในมือของเซี่ยเจิงได้ทิ้งรอยเปื้อนขนาดใหญ่ไว้บนกระดาษแล้ว
ดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะถูกแช่แข็งอยู่ที่นั่น ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ แต่หัวใจของเขาเต้นแรงกว่าที่เคยเป็นมา ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ ราวกับว่ามันกำลังจะทะลุชั้นเนื้อและเลือดในหน้าอกของเขาและกระโดดออกมา
เมื่อฝานฉางอวี้ยืนขึ้นจากใต้หน้าต่าง ไม่ว่าฟ้าและดินจะกว้างใหญ่เพียงใด นางสามารถสะท้อนให้เห็นได้ในดวงตาสีเข้มของนางเท่านั้น
แม่ทัพหญิงของเขาอาบไล้ไปด้วยแสงแดดอันสดใสในฤดูใบไม้ผลิ นางโน้มข้อศอกไปทางหน้าต่างแล้วมองเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใสแล้วพูดว่า “เซี่ยเจิง เมื่อเห็นเจ้าท่ามกลางพายุฝน ข้าก็ไม่มีความสุข!”
[1] กินน้ำส้มสายชู - หึงหวง
[2] ตอนนี้ข้าเห็นชายหนุ่มแล้ว ก็ไม่มีความสุข มาจาก “ลมและฝน” ที่เขียนโดยบุคคลที่ไม่รู้จักในสมัยก่อนราชวงศ์ฉิน คำจำกัดความ ข้าจะไม่มีความสุขได้อย่างไรเมื่อเห็นเจ้าท่ามกลางพายุฝน