บทที่ 170 ตอนพิเศษ กงซุน [1]
ฝนเริ่มตกเบาๆ นอกโถงบูชาอีกครั้ง อากาศมืดครึ้ม และควันธูปที่ลอยอยู่ในเตาดูเหมือนจะจมลง และลอยต่ำในโถงบูชา
ฉีซูเอนศอกเพื่อดูอันไทฮองไท่เฟยจุดธูปต่อหน้าพระโพธิสัตว์ ปลายนิ้วที่เปื้อนกระวานของนางวางอยู่กับถ้วยที่อยู่หน้าโต๊ะ แล้วถามช้าๆ ว่า “เสด็จแม่เพคะ มีคนมากมายในโลกนี้ที่สวดภาวนาต่อพระโพธิสัตว์มากมาย พระองค์สามารถได้ยินความปรารถนาของทุกคนได้ชัดเจนจริงหรือเพคะ?”
หลังจากอันไทฮองไท่เฟยจุดธูปเสร็จ นางก็ตำหนิบุตรสาวของนาง “อย่าพูดจาดูหมิ่นต่อหน้าพระพุทธองค์”
เมื่อนางนั่งลงนางก็เสริมว่า “ความจริงใจนำไปสู่ความสำเร็จทางจิตวิญญาณ”
ฉีซูหรี่ตาลง โดยยังคงเล่นกับถ้วยชาที่มีลวดลายตกร้าวอยู่บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยชาครึ่งถ้วย น้ำกระเพื่อมและใบชาที่อยู่ข้างในก็ลอยไป
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลายน้ำหรือใจที่วุ่นวายกันแน่
มือของอันไทฮองไท่เฟยที่หมุนสายประคำก็หยุดชั่วคราวและถามบุตรสาวของนางว่า “ซูเอ๋อร์มีเรื่องกังวลหรือ?”
ฉีซูดึงมือของนางออกแล้ววางแขนของนางเหมือนรากบัวหิมะ แขนเสื้อผ้าสีส้มทองบางๆ ของนางเหยียดลงกับพื้นราวกับดอกบัวสีทองที่กำลังเบ่งบาน นางมองดูเจ้าแม่กวนอิมหยกสีขาวที่ประดิษฐานอยู่ตรงหน้าและพูดด้วยเสียงต่ำ “เปล่าเพคะ”
อันไทฮองไท่เฟยถามว่า “ในระหว่างการแข่งขันตีลูกหนังในวันนั้น ทั้งอาจารย์กงซุนและเสิ่นกั๋วกงน้อยได้รับบาดเจ็บขณะพยายามช่วยชีวิตเจ้าทั้งคู่?”
ริมฝีปากของฉีซูเม้มเล็กน้อย “หม่อมฉันคือองค์หญิงแห่งต้าอิน ผู้ล้ำค่าดั่งทองและหยก ไม่แปลกใจที่พวกเขากลัวว่าหม่อมฉันจะได้รับบาดเจ็บจึงรีบเร่งมาช่วยเหลือหม่อมฉัน นอกจากนี้ อาอวี้ก็ยังมาช่วยหม่อมฉันด้วย”
อันไทฮองไท่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย “ซูเอ๋อร์ เจ้ากลายเป็นคนหยิ่งทระนงและหยาบคายเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ฉีซูหยุดพูดและหยิบกลีบดอกบัวที่มีขนาดเล็กกว่าฝ่ามือขึ้นมาจากโถกระเบื้องเล็กๆ ที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา
อันไทฮองไท่เฟยซึ่งรู้จักบุตรสาวของนางดีถอนหายใจเบาๆ “ตระกูลเสิ่นสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนแล้ว แม้ว่าเสิ่นกั๋วกงน้อย จะไม่ดีเท่ากับอ๋องผู้สำเร็จราชการ แต่เขาก็มีชื่อเสียงในราชสำนักว่าเป็นคนมีคุณธรรมและมีนิสัยที่ดีมาก เขาเหมาะสมกับเจ้ามา แม้ว่าตอนนี้ท่านอาจารย์กงซุนจะมาเป็นอาจารย์ให้ฮ่องเต้ แต่ตระกูลกงซุนแห่งเหอเจียนไม่ได้รับราชการมาเป็นเวลาร้อยปีแล้วและมีชื่อเสียงในหมู่นักปราชญ์และบัณฑิตเท่านั้น เมื่อเขาอายุสิบเจ็ดปีเขาไม่ต้องการเป็นขุนนางในราชสำนัก แต่เขาแค่อยากจะบอกให้โลกรู้ว่าภูมิหลังของตระกูลกงซุนแห่งเหอเจียนอยู่ที่นั่น บุคคลนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับอ๋องผู้สำเร็จราชการ แม้ว่าเขาจะไม่เย่อหยิ่งเช่นอ๋องผู้สำเร็จราชการ แต่เขาก็มีความเย่อหยิ่งเช่นนักปราชญ์และเอาแน่เอานอนไม่ได้”
กลีบดอกบัวที่ถูกฉีกออกถูกบดขยี้จนหมดในฝ่ามือที่ขาวและอ่อนโยนของเธอ ในที่สุดฉีซูก็ตอบกลับไปว่า “หม่อมฉันเชื่อฟังเสด็จแม่เพคะ”
นางม้วนผ้าคลุมไหล่สีเขียวอ่อนระหว่างแขนของนางแล้วเดินออกจากห้องโถงบูชา อันไทฮองไท่เฟยมองที่แผ่นหลังบุตรสาวของนาง นางส่ายศีรษะเบาๆ และคุกเข่าต่อหน้ารูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม ประสานมือของนางเข้าด้วยกัน แล้วพูดเบาๆ “พระโพธิสัตว์ทรงเมตตา……”
……
ฝนตกปรอยๆ หลังจากฉีซูเดินออกจากห้องโถง นางโบกมือไล่ขันทีและนางกำนัลออกไป และอยู่ข้างทางเดินในวังเพื่อฟังเสียงเม็ดฝนที่กระทบใบไม้นอกทางเดิน และจมอยู่กับความคิด
การพบกันครั้งแรกระหว่างนางกับกงซุนหยิน เกิดขึ้นเมื่อนางกลับไปที่เหอเจียน พร้อมเสด็จแม่เพื่อเยี่ยมญาติของนางเมื่อนางอายุสิบสี่ปี
หลังจากที่เสด็จแม่ได้บวชแล้ว เมื่อท่านยายป่วยหนัก เสด็จแม่ได้ไปวัดก่วงหลิง ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเหอเจียนเพื่อสักการะพระพุทธองค์ในเดือนสามและสวดภาวนาให้ท่านยายของนาง
ชีวิตในวัดนั้นน่าเบื่อและเงียบเหงา อาหารที่ส่งมาทุกวันก็ไม่ถูกปาก แต่เมื่อคิดว่าเป็นการสวดภาวนาให้ท่านยาย นางจึงยอมทน
แต่การถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มภิกษุเฒ่าที่สวดมนต์ทุกวันทำให้ฉีซูเบื่อหน่ายมาก นางใช้เวลาส่วนใหญ่ไปเยี่ยมชมวัดบนภูเขาและเยี่ยมชมจุดชมทิวทัศน์และสถานที่ทางประวัติศาสตร์
มีศาลาบนยอดเขาที่เรียกว่าศาลาเฟิงอวี๋ ว่ากันว่ายืนหยัดมาเกือบร้อยปี เป็นสถานที่ที่พระภิกษุผู้มีชื่อเสียงที่สร้างวัดแห่งนี้ถึงแก่กรรม ด้วยความอยากรู้อยากเห็นฉีซูจึงปีนขึ้นไปดูด้วย
นางเกิดในวังที่สร้างขึ้นจากของล้ำค่า นางเคยเห็นวังต่างๆ มาทุกรูปแบบ ไม่ว่ามันจะยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ตาม และศาลาบนยอดเขาไม่ได้ทำให้นางประหลาดใจมากนัก แต่มีโต๊ะหินอยู่ในศาลา
ผู้คนในสมัยนั้นชอบเดินหมาก นางรู้สึกหมากบนกระดานเหมือนสองกองทัพกำลังเล่นหมาก และความหมายของมันก็น่ารังเกียจหนักเกินไปไม่ดีเท่าการแสดงคุณธรรมของสุภาพชน
ฉีซูเคยเห็นบันทึกหมากมากมายในศาลาเหวินหยวน ในวันนั้นนางนั่งอยู่ในศาลาเฟิงอวี๋เป็นเวลาครึ่งวัน และในที่สุดก็คิดหาวิธีที่จะทำลายหมากและย้ายตัวหมากดำบนกระดาน
นางเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปจนกระทั่งหลายวัน นางรู้สึกเบื่อหน่ายและอยากจะขึ้นไปที่ศาลาลมฝนเพื่อเดินหมากคนเดียวอีกครั้ง เมื่อนางไปที่นั่น นางพบว่าตัวหมากสีขาวที่อยู่ตรงข้ามกับก็ถูกย้ายเช่นกัน มันบังเอิญเป็นการเคลื่อนไหวที่ทำหลังจากที่นางทำลายการเดินหมากครั้งที่แล้ว
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือความประหลาดใจที่ไม่คาดคิด หลังจากที่ฉีซูดูหมากบนกระดานและครุ่นคิดอยู่นาน นางก็ย้ายตัวหมากดำและทำการเคลื่อนไหวอีกครั้ง
นางรู้สึกมีความสุขเล็กน้อยเมื่อกลับมาในวันนั้น นางปีนขึ้นไปที่ศาลาอีกในวันรุ่งขึ้น และตามที่คาดไว้ นางเห็นหมากที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็เคลื่อนไหวเช่นกัน
เป็นเวลาครึ่งเดือน นางจะไปที่ศาลาเฟิงอวี๋วันละครั้งเพื่อเล่นหมากกับคนฝ่ายตรงข้าม บางครั้งนางอาจถูกบังคับด้วยทักษะการเล่นหมากของคู่ต่อสู้และไม่สามารถคิดวิธีที่จะทำลายการเดินหมากได้เป็นเวลาหลายวัน ในที่สุด เมื่อนางคิดวิธีเดินหมากและย้ายตัวหมาก หนึ่งวันต่อมา ตัวหมากสีขาวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง
ในเวลานั้นเองที่ฉีซูก็มีความคิดที่จะพบกับคนที่กำลังเดินหมากกับนาง
นางไปศาลาเฟิงอวี๋แต่เช้าของวันรุ่งขึ้นและนั่งอยู่ในศาลาตลอดทั้งวัน ตั้งแต่เวลาพระอาทิตย์ขึ้นจนถึงเวลาที่พระอาทิตย์ตก แต่อีกฝ่ายไม่ได้มา
นางคิดว่าการเคลื่อนไหวของนางเมื่อวานนี้อาจยุ่งยากเกินไปและอีกฝ่ายก็ยังไม่เข้าใจ หรือมีอะไรล่าช้าทำให้เขาไม่มา?
เมื่อฉีซูรู้สึกผิดหวังและกำลังจะลงจากภูเขา นางเห็นพระภิกษุเฒ่าในชุดคลุมสีเทาเดินท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ เขาเห็นนางนั่งอยู่ในศาลา จึงยกฝ่ามือขึ้นหานางแล้วทำความเคารพ “อมิตาพุทธ”
ฉีซูประหลาดใจครึ่งหนึ่ง ผิดหวังครึ่งหนึ่งอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ และถามพระภิษุเฒ่าว่า “พระอาจารย์ ท่านเป็นผู้ที่เดินหมากกระดานนี้กับข้ามาครึ่งค่อนเดือนหรือ?”
พระภิกษุเฒ่ายิ้มอย่างเห็นอกเห็นใจและพยักหน้า เมื่อเห็นว่านางขยับหมากชิ้นหนึ่งไปบนโต๊ะหินแล้ว เขาก็ขยับหมากสีขาว ประสานมือเข้าด้วยกันแล้วพูดว่า “อาตมาไม่คาดคิดว่าผู้ที่เดินหมากกระดานนี้จะเป็นสตรี”
เมื่อฉีซูได้ยินเช่นนั้น นางก็รู้สึกโล่งใจ ใช่แล้ว มีเพียงพระภิกษุในวัดเท่านั้นที่สามารถอยู่ในวัดก่วงหลิงได้ทุกวัน
นางเดินหมากกับภิกษุเฒ่าอยู่พักหนึ่ง ฉีซูไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรต่อไป เมื่อเห็นว่ามันเริ่มจะเย็นแล้ว นางจึงกล่าวคำอำลากับพระภิกษุเฒ่า
มีทางหลายสายลงมาจากภูเขา และทางที่แตกต่างกันนำไปสู่โถงหลักและลานรับแขกที่แตกต่างกันที่ตีนเขา
ไม่นานหลังจากที่ฉีซูเดินไปตามเส้นทางที่นางมักจะเดิน ทันใดนั้นนางก็มีความคิดที่จะทำลายกระดานหมาก นางรีบเดินกลับไปโดยอยากจะเดินหมากกับภิกษุเฒ่าอีกครั้ง
ศาลาเฟิงอวี๋สร้างขึ้นบนหน้าผา ก่อนที่จะถึงยอดเขา จะสามารถเห็นเพียงหินหยักและมุมชายคาที่ซ่อนอยู่ในที่ร่มหนาที่ด้านล่างของบันไดหิน
ฉีซูได้ยินการสนทนาที่มาจากศาลาเหนือศีรษะของนาง
“……อาตมาได้ส่งแม่นางออกไปตามคำขอของท่านกงซุนแล้ว” เป็นเสียงของภิกษุเฒ่าที่นางพบมาก่อน
เท้าของฉีซูดูเหมือนจะแข็งค้างอยู่กับที่ และจู่ๆ หัวใจของนางก็เต้นเร็วมาก
“ขอบคุณพระอาจารย์”
ทันใดนั้นเสียงของชายหนุ่มก็ดังขึ้น มันฟังดูอ่อนโยนอย่างยิ่ง ราวกับลมที่พัดผ่านลานบ้านในช่วงบ่ายของฤดูใบไม้ผลิ อ่อนโยนแต่ยากจะเข้าใจ
ภิกษุเฒ่าถอนหายใจเบาๆ “อาตมาเห็นว่าแม่นางผู้นั้นทั้งงดงามและฉลาด และการเดินหมากของนางก็ดีมาก พวกโยมสองคนเดินหมากด้วยกันในศาลา ย่อมถูกผูกมัดด้วยโชคชะตา ทำไมโยมถึงต้องการตัดโชคชะตานี้ออกไปล่ะกงซุนน้อย?”
ชายคนนั้นยิ้มและพูดว่า “ผู้น้อยหยินเป็นเพียงคนเกียจคร้าน จะกล้าดียังไงให้หญิงงามเข้าใจผิด ข้าไม่เคยคิดว่าคนที่เดินหมากกับข้าจะเป็นสตรี”
ฉีซูไม่ได้ยินสิ่งที่ชายคนนั้นและภิกษุเฒ่าพูดไม่ชัดเจน เพราะทั้งสองค่อยๆ เดินจากไป นางจึงพาสาวใช้ไปซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินแปลกๆ หลังจากที่ทั้งสองอยู่ห่างไกลออกไป นางก็กล้าที่จะมองชายที่อยู่ในศาลาอย่างเงียบๆ
พระอาทิตย์กำลังตกดิน ภูเขาก็ปกคลุมไปด้วยสีแดง ชายผู้นั้นเดินเคียงข้างกับภิกษุเฒ่า อาภรณ์ขาวปลิวไปตามลม และแขนเสื้อกว้างรับลม ดูราวกับเป็นเซียนภายใต้แสงอาทิตย์
ฉีซูจ้องมองไปทางด้านหลังอย่างว่างเปล่า หัวใจของนางเต้นเร็วอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ภิกษุเฒ่าเรียกเขาว่ากงซุนน้อย และเขาเรียกตัวเองว่าหยิน
ในพื้นที่เหอเจียนการหาคนที่มีแซ่กงซุนไม่ใช่เรื่องยาก
ตระกูลกงซุนในเหอเจียนเป็นตระกูลที่โดดเด่นมาหลายร้อยปีแล้ว ไม่มีสมาชิกคนใดในตระกูลที่รับราชการมาเป็นเวลาร้อยปีแล้ว
ในไม่ช้าฉีซูก็รู้ว่ากงซุนหยินคือใคร เขาเป็นหลานชายคนโตของตระกูลกงซุนในเหอเจียน ฮูหยินผู้เฒ่าของตระกูลกงซุนมาที่วัดก่วงหลิงเพื่อสักการะพระพุทธองค์มานานกว่าหนึ่งเดือนทุกเดือนสาม
อันไทฮองไท่เฟยมักจะทำตัวเรียบง่ายเสมอ เมื่อไปวัดเพื่อสักการะพระพุทธองค์ พระองค์ไม่ได้สั่งให้เจ้าอาวาสปิดประตูเพื่อกีดกันผู้แสวงบุญคนอื่นๆ
ฉีซูไม่เคยพบกับกงซุนหยินอย่างเป็นทางการ แต่นางเคยได้ยินข่าวลือมากมายเกี่ยวกับเขา
ว่ากันว่าเขามีพรสวรรค์อย่างมากตั้งแต่ยังเป็นเด็ก สามขวบเรียนหนังสือ ห้าขวบศึกษาสี่ตำรา ห้าคัมภีร์ และเจ็ดขวบสามารถพูดจาได้คารมคมคาย ทุกคนเรียกเขาว่านักปราชญ์แห่งเหอเจียน
ฉีซูยังค้นพบและศึกษาบทกวีและบทความของเขาที่ผู้อื่นได้รับคำชมอย่างกว้างขวาง ยิ่งนางเข้าใจบทกวีเหล่านั้นมากเท่าไร ฉีซูก็ยิ่งอยากรู้จักเขามากขึ้นเท่านั้น
นางตกหลุมรักคนที่เล่นหมากรุกกับนางโดยที่ไม่เห็นหน้า
ตอนนี้ร่างนั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้น และนางก็รู้ว่าชื่อของเขาคือกงซุนหยิน
นางไม่รู้ว่าเขามีหน้าตาเป็นอย่างไร วันนั้นในศาลา นางเห็นแต่แผ่นหลังของของเขาที่ออกมาพบภิกษุเฒ่า
……
หนึ่งเดือนต่อมา สำหนักศึกษาลู่หยวนเริ่มเปิดเรียน และฉีซูบอกมารดาของนางว่านางต้องการกลับไปที่บ้านท่านตาของนาง อันไทฮองไท่เฟย รู้ว่าบุตรสาวของนางมีอารมณ์ไม่สงบ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากสำหรับนางที่จะถูกกักขังบนภูเขานานกว่าหนึ่งเดือน ดังนั้นนางจึงได้อนุญาตให้นางกลับไปที่บ้านเดิมของนาง
อย่างไรก็ตามฉีซูไม่ได้อยู่ในตระกูลอันอย่างที่ควรจะเป็น ข้าหลวงอัน มีบุตรชายที่ไร้ความสามารถชื่ออันสวี่
นิสัยของเขาไม่ได้แย่แต่เขาไม่เคยทำอะไรจริงจัง เขาเพียงแต่สนใจในการชนไก่ตลอดทั้งวัน และเขาก็ไม่มีการศึกษาและไร้ความสามารถ ด้วยเห็นแก่หน้าตาของข้าหลวงอัน ทำให้เขาได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาลู่หยวน แต่บุตรชายของเขาแค่อยากจะโดดเรียน
เมื่อฉีซูได้ยินว่ากงซุนหยินอยู่ที่สำนักศึกษาลู่หยวน นางก็วางแผนที่จะสวมรอยเป็นกับญาติผู้พี่ที่ไม่ได้เรื่องของนาง
นางปลอมตัวเป็นบุรุษและไปที่สำนักศึกษาลู่หยวนเพื่อเล่าเรียนในนามของอันสวี่
แม้ว่าฉีซูจะเก่งเรื่องการเดินหมาก แต่ทักษะบทกวีและบทกลอนของนางก็ยังด้อยกว่าศิษย์ที่ตั้งใจเรียนอย่างหนัก โชคดีที่อันสวี่เป็นเพียงคนไม่เอาไหน ดังนั้นนางจึงไม่ต้องกังวลกับการสอบเข้า
ศิษย์ของสำนักศึกษาลู่หยวนทุกคนพักอยู่ในสำนักศึกษา และส่วนใหญ่แบ่งห้องร่วมกับสองคน แต่หากมีเงินเพียงพอ ก็สามารถอยู่หนึ่งห้องต่อหนึ่งคนได้ โดยธรรมชาติแล้วฉีซูก็ไม่ได้ตระหนี่กับเงินของนางและใช้เงินเพื่อความเป็นส่วนตัว
ศิษย์ทุกคนในสำนักศึกษาจะถูกแบ่งออกเป็นสามระดับ “ศิษย์ชั้นนอก” “ศิษย์ชั้นใน” และ “ศิษย์ชั้นสูง”
ข้าหลวงอันแม้แจ้งอาจารย์ของสำนักศึกษาว่าอันสวี่เป็นคนที่โง่เขลาแต่ก็ได้รับมอบหมายให้อยู่ใน “ศิษย์ชั้นสูง” เช่นกัน
ศิษย์ส่วนใหญ่ที่นี่เป็นคนระดับสูง และไม่ชอบผู้ที่อาศัยอำนาจของครอบครัวหรือเงินเพื่อเข้ามาเรียน ในวันแรกที่ฉีซูมาเรียน นางได้รับสายตาเยาะเย้ยมากมาย
ฉีซูไม่ได้จริงจังกับมันและมองไปรอบๆ เพียงเพื่อมองหาร่างด้านหลังที่นางเห็นในวันนั้นที่ศาลาลมฝน
แต่หลังจากมองไปทั่วทั้งห้องเรียน นางก็ไม่เห็นร่างที่คล้ายกันจากด้านหลัง ดังนั้นฉีซูจึงขมวดคิ้วทันที
มีชายอ้วนคนหนึ่งเป็นลูกของพ่อค้าที่มั่งคั่งที่ถูกยัดเยียดมาเหมือนอันสวี่ เขาถูกจัดให้นั่งโต๊ะเดียวกันกับอัสวี่ ชายอ้วนคิดว่าเขาเป็นคนประเภทเดียวกับนาง เมื่อเขาเห็นฉีซูมองไปรอบๆ เป็นการส่วนตัว เขาก็ใช้พู่กันเขียนแขนนาง “สหายอัน เจ้ามองอะไรอยู่?”
ฉีซูกล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่า……บุตรชายคนโตของตระกูลกงซุน ซึ่งเป็นที่รู้จักในนามนักปราชญ์แห่งเหอเจียนก็อยู่ที่นี่ด้วย ทำไมถึงไม่เห็นเขาล่ะ”
ชายร่างอ้วนน้อยมุดศีรษะลงใต้โต๊ะแล้วกัดน่องไก่ที่เขานำมาจากโรงอาหารในตอนเช้า จากนั้นอธิบายให้ฉีซูด้วยปากที่เต็มไปด้วยน้ำมัน “เจ้ากำลังพูดถึงคุณชายหยินสินะ ทุกคนในสำนักศึกษาเรียกเขาว่า ‘อาจารย์น้อย’ ผู้ก่อตั้งสำนักศึกษาคือลุงของเขา ความรู้ของเขาดีพอๆ กับอาจารย์หลายคนในสำนักศึกษา บทเรียนต่อไปเป็นของอาจารย์หาน อาจารย์หานก็ขอให้เขาช่วยตรวจการบ้านด้วย”
แน่นอนว่าเมื่อคนกดกริ่งที่ห้อยอยู่ใต้ต้นไหวดังขึ้น ศิษย์ในห้องเรียนทั้งหมดก็นั่งตัวตรง และแม้แต่ชายอ้วนตัวน้อยก็ไม่กล้ากัดน่องไก่ที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ
ฉีซูเห็นนอกประตูที่เปิดกว้าง ดอกไหวปลิวไปตามสายลมและตามทางเดิน ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามหลังชายชราผู้สง่างาม เสื้อคลุมสีขาวเคลือบด้วยแสงแดดสีทองอ่อนๆ และเขาถือม้วนหนาๆ ไว้ในมือ ข้อนิ้วของเขายาว เส้นเลือดเห็นได้ชัดเจน คิ้วของเขาคมเข้ม และมุมริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยราวกับว่าเขากำลังยิ้ม
ฉีซูจ้องมองอย่างว่างเปล่า รู้สึกหัวใจของนางด้านชา
คนที่เดินหมากกับนางในศาลาลมฝนเป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนจะมีหน้าตาเช่นนี้หรือ?
อาจเป็นเพราะดวงตาของนางเปล่งประกายเกินไป หลังจากที่กงซุนหยินเข้ามาในห้องเรียน เขาก็มองนางด้วยดวงตาอันอบอุ่นราวกับดวงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิ ดวงตาของเขาหยุดลงครู่หนึ่ง คิ้วของเขาแคบลงอย่างไร้ร่องรอย จากนั้นเขาก็มองออกไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ชายอ้วนน้อยกระซิบกับฉีซู “อย่าตกหลุมความอ่อนโยนของอาจารย์น้อยล่ะ เขายิ้มเสมอเมื่อพบทุกคน แต่เมื่อการบ้านตกไปอยู่ในมือของเขาเมื่อไหร่ เขาจะวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงเสียยิ่งกว่าอาจารย์อีก ถ้าเกิดได้ระดับ ‘สี่’ นั่นจะต้องเสียใจแน่นอน!”
ทันทีที่ชายอ้วนน้อยพูดจบฉีซูก็ได้ยินอาจารย์พูดด้วยท่าทางที่เคร่งครัดและเข้มงวด “ข้าได้ทบทวนคำถามสอบเข้าเสร็จแล้ว ใครก็ตามที่ได้ระดับ ‘สี่’ ต้องไปที่หอตำราหลวงหลังเลิกเรียนและคัดลอก” กฎของสำนักศึกษา “ยี่สิบจบ!”
ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาจากด้านบนของกอง เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของเขาจริงจังมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “อันสวี่ ระดับสี่!”