บทที่ 171 ตอนพิเศษ กงซุน [2]
ดวงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิส่องแสงเจิดจ้าในเดือนสาม เมื่อฉีซูและชายอ้วนน้อยถูกส่งไปยังหอตำราหลวงเพื่อคัดลอก “กฎของสำนักศึกษา” พวกเขาก็อารมณ์ไม่ดี
คำว่า “หลวง” สามารถใช้ได้ เนื่องจากฮ่องเต้เฉิงจู่มอบโล่ประกาศเกียรติคุณให้เมื่อก่อตั้งสำนักศึกษาในครั้งแรก มีหนังสือและตำราหลายหมื่นเล่มในนั้นและยังมีหนังสือที่หายากอีกมากมายอยู่ที่นี่
หอตำราหลวงแบ่งออกเป็นเจ็ดชั้น ศิษย์ชั้นนอกสามารถยืมหนังสือได้แค่ชั้นหนึ่งเท่านั้น ศิษย์ชั้นในสามารถยืมหนังสือจากชั้นสองถึงชั้นห้าได้
ดังนั้นศิษย์ของสำนักศึกษา ศิษย์ชั้นนอกจึงชื่นชมศิษย์ชั้นใน และศิษย์ชั้นในจึงชื่นชมศิษย์ชั้นสูง นอกเหนือจากความชื่นชมในความสามารถและการเรียนรู้แล้ว พวกเขายังหวังที่จะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเหล่าศิษย์เหล่านี้และยืมหนังสือจากพวกเขาบนชั้นห้าของหอตำราหลวงได้
สำหรับกฎของสำนักศึกษา มีหลายร้อยกฎที่ระบุไว้อย่างมีไพเราะสละสลวย ผู้ที่มีความรู้น้อยอาจไม่เข้าใจว่ากฎเหล่านี้พูดอะไร ฉีซูไม่เคยเขียนคำมากมายขนาดนี้ตั้งแต่นางเกิด และนางก็แทบจะเวียนศีรษะจากการคัดลอก
ไม่ใช่ว่านางไม่ได้คิดที่จะขอให้นางกำนัลที่แสร้งทำเป็นเป็นบ่าวรับใช้มาคัดลอกให้นาง แต่ว่ากันว่ามีสิ่งที่คล้ายกันเคยเกิดขึ้นในสำนักศึกษามาก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้นักศึกษาโกง ดังนั้นพวกเขาจึงถูกลงโทษเป็นพิเศษให้ไปที่หอตำราหลวงเพื่อคัดลอก และศิษย์ชั้นสูงได้รับคำสั่งให้จับตาดูพวกเขา แน่นอนว่าศิษย์คนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากกงซุนหยิน แม้ว่าศิษย์ชั้นสูงที่อยู่ข้างๆ จะภูมิใจมาก แต่ผู้ที่ถูกลงโทษให้มาที่นี่เพื่อคัดลอกนั้นเป็นลูกของผู้มีอำนาจหรือพ่อค้าที่ร่ำรวย หากพวกเขาทำให้ใครขุ่นเคืองมากเกินไป พวกเขาอาจถูกตอบโต้ได้
มีเพียงกงซุนหยิน หลานชายสายตรงของตระกูลกงซุนเท่านั้นที่มีชื่อเสียงมากจนเขาไม่กลัวเรื่องนี้ เขามักจะอยู่ในหอตำราหลวงตลอดทั้งวัน ดังนั้นอาจารย์จึงมักมอบหมายให้เขาช่วยเฝ้าเหล่าศิษย์ที่ถูกลงโทษ
เป็นเพราะเหตุนี้เองที่ฉีซูและชายอ้วนน้อยจึงได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องส่วนตัวแยกต่างหากบนชั้นเจ็ดของหอตำราหลวง
เมื่อฉีซูนั่งอยู่ที่โต๊ะเพื่อคัดลอก “กฎประจำสำนักศึกษา” นางก็เงยหน้าขึ้นมองและเห็นกงซุนหยินนั่งสบายๆ อยู่หน้าหน้าต่างพร้อมกับม้วนหนังสือในมือของเขา และผมสีหมึกที่มัดไว้ครึ่งหนึ่งและเสื้อคลุมของเขาก็ถูกเคลือบด้วยชั้นแสงสีทองอ่อนๆ ภายใต้พระอาทิตย์ตก
เขาใช้มือข้างหนึ่งจับหน้าผากแล้วลดคิ้วลงราวกับว่าเขากำลังอ่านหนังสืออย่างจริงจัง
ทุกครั้งที่เขามองนาง นางจะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหัวขโมย หัวใจของฉีซูจะเต้นแรงเป็นเวลานาน เมื่อนางก้มหน้าลงเพื่อคัดลอก “กฎประจำสำนักศึกษา” อีกครั้ง นางก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเลย
จนกระทั่งชายอ้วนน้อยแอบจิ้มข้อศอกแล้วถามว่า “สหายอัน เจ้าว่าดวงอาทิตย์ส่องลงบนหนังสือเช่นนั้น สหายกงซุนตาไม่พร่าเหรอ?”
ฉีซูเงยหน้าขึ้นและกำลังจะมองดูอย่างใกล้ชิด จู่ๆ ก็มีเสียงเหยี่ยวส่งเสียงกลางอากาศ กงซุนหยินดูเหมือนจะหลับตาอ่านหนังสือโดยไม่หวั่นไหวและก้มศีรษะลงเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็ลืมตา นั่งตัวตรง ยกมือขึ้นและลูบคอที่เมื่อย จากนั้นมองไปทางฉีซูและชายร่างอ้วนน้อยเล็กน้อย ดวงตาของเขาหยุดมองพวกเขาสองลมหายใจ ราวกับว่าเขาเพิ่งนึกได้ว่าทำไมพวกเขาถึงมาที่นี่ และถามด้วยน้ำเสียงของความสับสนหรือความเห็นอกเห็นใจ “พวกเจ้ายังคัดลอกไม่เสร็จหรือ?”
ฉีซูและชายอ้วนน้อยกำลังถือพู่กันเขียน และทั้งคู่ก็ตกใจและกลายเป็นห่านโง่สองตัว
ปรากฏว่าเขางีบหลับอยู่ริมหน้าต่าง?
ก่อนที่ฉีซูจะทันได้คิด ลมแรงก็พัดมาทางหน้าต่าง ส่งผลให้กฎของสำนักศึกษาที่นางและชายอ้วนน้อยคัดลอกไว้ตลอดบ่ายลอยไปทั่วพื้น ฉีซูรีบยกแขนเสื้อขึ้นเพื่อหยิบมัน
ชายอ้วนน้อยรีบหยิบกระดาษที่ถูกลมพัดปลิวมา “เอ้ย ข้าเพิ่งเขียน” กฎของสำนักศึกษา “เสร็จนะ!”
กงซุนหยินซึ่งอยู่ข้างหน้าต่างก็ยกแขนขึ้นเพื่อกั้นใบไม้และดอกไหวที่ปลิวเข้ามา ทันใดนั้นไห่ตงชิงที่กำลังถลาลงมาเห็นเขายกแขนขึ้นจึงกางกรงเล็บของมันเหมือนตะขอเหล็กเพื่อร่อนลงบนแขนของเขา
กงซุนหยินไม่ได้เตรียมตัวไว้และถูกเหยี่ยวผลักถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยแรงที่พุ่งเข้าไป เขาชนเข้ากับโต๊ะของฉีซูและในที่สุดก็สะดุดล้มเพราะเก้าอี้และล้มลงกับพื้น
ฉีซูอยู่ข้างๆ เขา เมื่อเขาล้มลง น่องขาของนางก็ถูกเก้าอี้ล้มทับด้วยความเจ็บปวด นางรู้สึกว่าหน้าอกของนางจมลงโดยไม่ได้ตั้งใจ
ฉีซูตกใจและหน้าซีด นางเพิกเฉยต่อความเจ็บปวดที่น่องของนางและผลักเขาอย่างแรงสองครั้ง
สีหน้าของกงซุนหยินก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เขายันตัวขึ้นไป และยกครึ่งหนึ่งของเก้าอี้ที่ทับขาขึ้น ผมสีดำของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่เขายังคงดูสง่างามและดูดี
ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ เขาแค่พูดว่า “ข้าล้มลงและทับสหายอันโดยไม่ได้ตั้งใจ สหายอันได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?”
ฉีซูยังเยาว์ และหน้าอกของนางก็ถูกพันไว้แน่น เมื่อนางได้ยินเขาถามสิ่งนี้ นางก็คิดว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นว่านางเป็นสตรี ดังนั้นนางจึงตอบด้วยเสียงหยาบทันที “ไม่มี! ข้าเป็นบุรุษอกสามศอก แม้ว่าจะแรงกว่านี้ก็ไม่มีอะไรให้บุบสลาย!”
อาจเป็นเพราะความรู้สึกผิด นางถึงกับตบหน้าอกอย่างแรง
ดูเหมือนมีบางอย่างแปลกๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของกงซุนหยิน เขามองไปทางอื่นแล้วพูดว่า “ดีเลย”
หลังจากที่ไห่ตงชิงพบว่ามันประสบปัญหา มันก็ไม่ได้เลือกแขนของกงซุนหยินเกาะ มันพับปีกและยืนอยู่บนโต๊ะ มองทั้งสองคนด้วยดวงตากลมโตราวกับถั่วดำ
หลังจากที่กงซุนหยินลุกขึ้น เขาก็ใช้พัดแตะที่ศีรษะของไห่ตงชิงสองครั้ง “เจ้าความจำสั้นนัก เมื่อมาหาข้าทีไรมักมีปัญหาทุกครั้ง”
ไห่ตงชิงเอียงศีรษะแล้วพูดว่า “กู๋?”
กรงเล็บคล้ายตะขอเหล็กที่อยู่ใต้เท้าของมันขูด “กฎประจำสำนักศึกษา” ที่ฉีซูคัดลอกไว้
หัวใจของฉีซูแทบมีเลือดพุ่งออกมา และนางก็กรีดร้อง “กฎประจำสำนักศึกษา ของข้า” !
ไห่ตงชิงจ้องมองนางด้วยดวงตาวาววับและยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นราวกับถามว่าแค่นี้ก็ได้แล้วใช่ไหม?
กงซุนหยินปวดศีรษะและเอามือกุมหน้าผากของเขา “‘คนป่าเถื่อน’ ได้เลี้ยงดูเสวี่ยหลวนให้กลายเป็นเหยี่ยวป่าเถื่อนได้จริงๆ”
เขาพูดกับฉีซู “เจ้าคิดว่าเช่นนี้เป็นอย่างไร? ส่วนที่เจ้าคัดลอกในวันนี้ ข้าจะถือว่าผ่านแล้ว เจ้าสามารถมาคัดลอกส่วนที่เหลือในวันอื่นได้”
ชายอ้วนน้อยถือ “กฎประจำสำนักศึกษา” กองหนึ่งที่เขาหยิบมาจากข้างๆ แล้วถามอย่างน่าสังเวช “สหายกงซุน แล้วข้าล่ะ?”
ดวงตาที่รียาวของกงซุนหยินลดต่ำลงเล็กน้อย และแสงระเรื่อของพระอาทิตย์อัสดงส่องมาที่มุมปากของเขาโค้งเล็กน้อย ใบหน้าของเขาอ่อนโยนมาก และเขาพูดอย่างสุภาพมาก “ไม่เลว”
ในวันแรกของการคัดลอก “กฎประจำสำนักศึกษา” ทั้งฉีซูและชายอ้วนน้อยได้รับอนุญาตให้กลับไปก่อนเวลา และเนื้อหาทั้งหมดที่พวกเขาคัดลอกในวันนั้นก็ผ่านไป
ท้ายที่สุดแล้วในระหว่างการตรวจสอบหากลายมือไม่งดงามหรือมีการคัดลอกผิดหรือตกหล่นอาจารย์จะเรียกพวกเขากลับมาคัดลอกอีกครั้ง
ตลอดทางฉีซูไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่ทันใดนั้นนางก็เริ่มหัวเราะโดยไม่มีเหตุผลในขณะที่นางเดิน
ชายอ้วนน้อยสับสนมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ “สหายอัน เจ้าหัวเราะทำไม?”
ฉีซูรีบแสดงสีหน้าของนางให้จริงจังขึ้น “ข้า……ข้าดีใจที่ข้าผ่านการลงโทษในวันนี้ไปได้”
ชายร่างอ้วนน้อยพยักหน้าเห็นด้วยและประสานมือเข้าด้วยกัน “ข้าก็มีความสุขเหมือนกัน ได้รับพรจากเทพแห่งความมั่งคั่งจริงๆ!”
ปากของฉีซูกระตุกเล็กน้อย “เหตุใดจึงได้รับพรจากเทพแห่งความมั่งคั่ง?”
ชายอ้วนน้อยพูดว่า “ครอบครัวของข้าทำการค้า พ่อของข้าบอกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็แค่บูชาเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง”
ฉีซู “……”
……
คืนนั้น ฉีซูนอนอยู่บนเตียง พลิกตัวไปมา
หลานชายสายตรงของตระกูลกงซุนซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม “ปราชญ์แห่งเหอเจียน” ดูเหมือนจะแตกต่างจากข่าวลือ
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่ามีเพียงอารมณ์ที่ผ่อนคลายและร่าเริงของเขาเท่านั้นที่สามารถเขียนบทความที่น่าทึ่งและบ้าคลั่งเช่นนั้นได้
ฉีซูไม่สามารถหุบมุมปากของนางลงได้ และเอาผ้าห่มคลุมตัวเอง ซึ่งดูเหมือนจะครอบคลุมความกังวลทั้งหมดของหญิงสาวในเดือนสามของปีนั้น
ต่อมาทุกครั้งเมื่อเลิกเรียน นางและชายอ้วนน้อยก็จะไปที่ห้องส่วนตัวที่มีกงซุนหยินอยู่ในหอตำราหลวงเพื่อคัดลอก “กฎประจำสำนักศึกษา” ชายอ้วนน้อยคัดลอกเร็วขึ้นและเร็วขึ้น แต่ฉีซูคัดลอกช้าลงและช้าลง
นางกลัวว่าหลังจากคัดลอกเสร็จแล้ว นางจะไม่มีเหตุผลที่เหมาะสมในการมาที่นี่อีกต่อไป
เมื่อพวกเขากำลังคัดลอก บางครั้งกงซุนหยินก็จะนอนริมหน้าต่างเมื่อแสงอาทิตย์กำลังดี บางครั้งเขาจะอ่านตำราโบราณที่คลุมเครือหรือเล่นหมากเพียงลำพัง และบางครั้งเขาก็จะบรรยายและตอบคำถามให้กับนักศึกษาระดับสูงที่มาขอคำแนะนำ
เขาเป็นคนสบายๆ สบายๆ เสมอ ไม่เคยอวดท่าทางอันสูงส่งของต่อนักศึกษาคนอื่นๆ แต่เขายังทำให้ทุกคนรู้สึกห่างไกลจากเขาได้
อย่างน้อยในสำนักศึกษาแห่งนี้ ฉีซูไม่เคยเห็นเขาเข้าใกล้ใครมากเกินไป
ในทางกลับกัน ไห่ตงชิงบินมาบ่อยๆ และดูเหมือนว่าเขาจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ที่ส่งจดหมายเหล่านี้มาถึงเขา
ในวันสุดท้ายหลังจากคัดลอก “กฎประจำสำนักศึกษา” กงซุนหยินบังเอิญเดินหมากเพียงลำพังหน้าหน้าต่าง ฉีซูตัดสินใจอย่างกล้าหาญนางพูดขึ้นในขณะที่เขากำลังคิดเรื่องการเดินหมาก
ดวงตาของกงซุนหยินเต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างชัดเจน “สหายอันรู้วิธีการเดินหมากด้วยเหรอ?”
เมื่อเขามองนางแบบนี้ หัวใจของนางก็เต้นแรงไม่หยุด นางพยายามสงบสติอารมณ์และตอบว่า “ข้ารู้นิดหน่อย”
ดังนั้นหลังจากการเดินหมากที่ใช้เวลาเป็นเดือนในการเล่นในศาลาเฟิงอวี๋ของวัดก่วงหลี่ นางและกงซุนหยินก็มีการเดินหมากครั้งที่สองในห้องส่วนตัวบนชั้นเจ็ดของหอตำราหลวง
วันนั้นพวกเขาเดินหมากตั้งแต่บ่ายจนกระทั่งโคมไฟส่องสว่าง หอตำราหลวงถึงเวลาปิดแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหยุดการเดินหมาก
นั่นเป็นครั้งแรกที่กงซุนหยินริเริ่มเชิญนางมาเดินหมากที่หอตำราหลวงในวันรุ่งขึ้น
คืนที่นางกลับมานอนฉีซูก็ห่มผ้าอีกครั้ง นางตื่นเต้นมากจนแทบจะนอนไม่หลับทั้งคืน ในเวลาเดียวกัน นางก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
เนื่องจากการเล่นหมาก นางและกงซุนหยินจึงคุ้นเคยกันดี แม้แต่อดีตนักศึกษาระดับสูงที่ไม่ชอบนางในฐานะเด็กที่ร่ำรวยและมีอำนาจที่มาเรียนด้วยอำนาจของตระกูลก็ไม่ได้ดูถูกนางเพราะกงซุนหยิน
อีกวันหนึ่งเมื่อนางเดินหมากกับกงซุนหยิน ไห่ตงชิงก็ร่อนลงที่หน้าต่างที่เปิดกว้าง ปีกขนาดมหึมาของมันยาวเกือบครึ่งจั้งทำให้โครงหน้าต่างดูเล็กลง
เป็นครั้งแรกที่กงซุนหยินไม่ได้หลีกเลี่ยงนาง เขาหยิบม้วนกระดาษจดหมายออกมาจากกล่องเหล็กที่ข้อเท้าของไห่ตงชิง หลังจากอ่านแล้ว เขาก็วางกระดาษจดหมายไว้ในแขนเสื้อแล้วเรียกเด็กรับใช้ที่เฝ้าอยู่นอกห้อง โดยสั่งให้พาไห่ตงชิงไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมจานเนื้อสับเพื่อป้อนอาหารให้มัน
ฉีซูอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เจ้าเลี้ยงไห่ตงชิงตัวนี้หรือ?”
กงซุนหยินเพิ่งหยิบตัวหมากในมือของเขา เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาก็ยิ้มและดูเหมือนจะอารมณ์ดี “นี่เป็นความคิดที่ดี ถ้าอย่างนั้น ข้าก็จะต้องคิดให้ดีว่าจะดักจับเสวี่ยหลวนมาจาก ‘คนป่าเถื่อน’ ผู้นั้นได้อย่างไร”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉีซูได้ยินเขาพูดถึง “คนป่าเถื่อน” นางถามอย่างระมัดระวังว่า “เจ้าของเสวี่ยหลวน เป็นคนนอกด่านหรือ?”
มีผู้คนมากมายนอกด่านที่สามารถฝึกเหยี่ยวได้ดี
โดยไม่คาดคิดกงซุนหยินเกือบจะร้องไห้ออกมาหลังจากได้ยินสิ่งนี้ ฉีซูรู้สึกงุนงงเมื่อนางได้ยินกงซุนหยินพูดว่า “แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนเมืองหลวง แต่เขาก็เป็นคนป่าเถื่อนจริงๆ เขาดุร้ายเหมือนหมาจิ้งจอกและป่าเถื่อนเหมือนการสู้วัวกระทิง”
ฉีซูจินตนาการถึงภาพจิตรกรรมฝาผนังที่มีสามเศียรหกกร ใบหน้าสีเขียวมีเขี้ยวเย็นชา และนางไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่สดใสและสง่างามอย่างกงซุนหยินสามารถเป็นเพื่อนกับคนหยาบคายและดุร้ายเช่นนั้นได้
เนื่องจากความว้าวุ่นใจนี้ นางจึงพ่ายแพ้ในการเดินหมากอย่างรวดเร็ว
กงซุนหยินถามว่า “สหายอันดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ?”
ฉีซูหาข้อแก้ตัวแบบส่งเดช “ตอนที่ข้ายังเด็ก ข้าเคยอ่านตำราเดินหมากที่ชื่อว่า” ความลับของกลยุทธ์เต๋า “แต่สิ่งที่ข้าอ่านเป็นเพียงเศษเสี้ยว ข้าได้ยินมาว่ามีตำรามากกว่าหนึ่งหมื่นเล่มในหอตำราหลวง ข้าอยากจะหา” ความลับของกลยุทธ์เต๋า “ที่ยังอ่านไม่จบ แต่ข้าหามันไม่เจอเลย”
กงซุนหยินหยุดชั่วคราวเล็กน้อยขณะหมุนตัวหมากในมือแล้วตอบว่า “ไม่มีสำเนาอยู่ในหอตำราจริงๆ แต่มีสำเนาฉบับสมบูรณ์ในห้องหนังสือของตระกูลกงซุน น่าเสียดายที่มันเป็นสมบัติของท่านปู่ของข้าและไม่สามารถเอามาให้ยืมได้”
ฉีซูยังตระหนักถึงภูมิหลังของตระกูลกงซุนเป็นครั้งแรก ในหอตำราหลวงสามารถพบสำเนาตำราหลายเล่มที่สมบูรณ์ซึ่งไม่รวมอยู่ในหอตำราของศาลาเหวินหยวนของราชวงศ์
นางเคยเห็นสำเนาของ “ความลับของกลยุทธ์เต๋า” ที่ไม่เป็นชิ้นเป็นอันในศาลาเหวินหยวนมาก่อน นางไม่คาดคิดว่าห้องหนังสือตระกูลกงซุนจะมีสำเนาฉบับสมบูรณ์อยู่จริงๆ
นางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบอย่างรวดเร็ว “สุภาพชนไม่แย่งชิงของรักของผู้อื่น ไม่ต้องพูดถึงตำราหมากที่ใกล้จะหาไม่ได้แล้ว มันเป็นเพียงธรรมชาติของมนุษย์เท่านั้นที่จะทะนุถนอมมัน”
กงซุนหยินหัวเราะ และเมื่อฉีซูเงยหน้าขึ้นมอง นางเห็นเงาของนกหลายตัวบินกลับมาบนท้องฟ้าที่ถูกทำให้เป็นสีแดงโดยแสงของดวงอาทิตย์ เขานั่งเท้าเปล่าบนพื้นข้างหน้าต่าง โดยงอขาข้างหนึ่งไว้ใต้เสื้อคลุมสีขาวของเขา ข้อศอกของเขาวางอยู่บนเข่าของเขา คิ้วและดวงตาของเขาสะท้อนแสงสลัวๆ ของดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดิน และเขาพูดด้วยรอยยิ้มเกียจค้าน “ไม่อนุญาตให้ยืม แต่ข้าจะคัดลอกเนื้อหาบางส่วนที่หายไปและมอบให้กับเจ้า”
หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง แต่ตอนนั้นนางไม่รู้เลย วันที่นางได้รับตำราหมากที่เขาคัดลอกมาให้คือวันที่พวกเขาแยกทางกัน