บทที่ 172 ตอนพิเศษ กงซุน [3]
ในที่สุดการแอบอ้างเป็นญาติผู้พี่ของฉีซูเพื่อเข้าเรียนในสำนักศึกษาก็ถูกค้นพบในที่สุด
ญาติผู้พี่ที่ไม่เอาไหนของนางมีเรื่องโต้เถียงกับบุตรชายของเศรษฐีและทำให้เขาบาดเจ็บ เศรษฐีผู้นั้นจึงมาขอคำอธิบาย จากนั้นข้าหลวงอันก็ตระหนักว่าบุตรชายของเขาไม่ได้ไปสำนักศึกษา และออกไปเที่ยวเล่นแล้ว
อันสวี่ถูกบิดาของเขาพากลับมา ดังนั้นฉีซูจึงไม่อาจซ่อนความจริงที่ว่านางเข้ามาในสำนักศึกษาในนามของเขา
ฉีซูเป็นองค์หญิงและแม้แต่ลุงของนางซึ่งเป็นขุนนางก็ไม่กล้าที่จะไม่เคารพนาง เขาส่งคนไปรายงานกับอันไทฮองไท่เฟยซึ่งยังคงสวดมนต์อยู่ในวัดก่วงหลิง เป็นมามาที่อยู่ข้างกายอันไทฮองไท่เฟยที่ไปสำนักศึกษาเพื่อ “เชิญ” ฉีซูกลับมาด้วยตนเอง
หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว ข้าหลวงอันรู้สึกอับอายอย่างยิ่งที่จะปล่อยให้บุตรชายของเขาไปเรียนที่สำนักศึกษาอีกครั้ง เพื่อชื่อเสียงของสำนักศึกษา เขาเพียงแต่บอกว่าอันสวี่ลาออกจากสำนักศึกษาด้วยตัวเอง
เมื่อฉีซูถูก “เชิญ” ให้ขึ้นรถม้าโดยมามาที่อยู่ข้างๆ เมื่อรถม้ากำลังจะออกจากสำนักศึกษา นางซึ่งนั่งเงียบๆ และให้ความร่วมมือตลอดทาง จู่ๆ ก็กระโดดลงจากรถม้า นางถกชายกระโปรงของนางขึ้นมาแล้วมุ่งหน้าไปยังหอตำราหลวง
นางกำนัลและองครักษ์ที่อยู่รอบตัวนางต้องการที่จะไล่ตามนางไปให้ทัน แต่เนื่องจากพวกเขาไม่คุ้นเคยกับพื้นที่ในสำนักศึกษา พวกเขาจึงตามนางไปไม่ทันครู่หนึ่ง
มามาที่อันไทฮองไท่เฟยส่งมาคือแม่นมของฉีซู และรู้นิสัยของนางในท้ายที่สุดนางก็ถอนหายใจ “ปล่อยองค์หญิงไป”
ฉีซูไม่เคยวิ่งเร็วขนาดนี้มาก่อน และอากาศที่นางสูดเข้าไปก็ทำให้ปอดของนางถูกทิ่มแทง แต่นางก็ไม่กล้าที่จะหยุดสักครู่
นางคิดว่ามันคงจะดีถ้าได้เจอเขาอีกครั้ง อย่างน้อยก็ทำให้เขารู้ว่านางคือหญิงสาวที่เดินหมากกับเขาในศาลาเฟิงอวี๋
หากนางจากไปอย่างไม่ชัดเจน นางอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิต
วันนี้เป็นวันหยุด และสำนักศึกษาก็มีวันหยุดด้วย ศิษย์บางคนออกไปและบางคนก็อยู่ในสำนักศึกษา บนทางที่ทอดไปสู่ห้องเรียนและหอตำราหลวง มีผู้คนเดินผ่านไปมาเป็นครั้งคราว เมื่อพวกเขาเห็นหญิงสาวในชุดกระโปรงสีแดงอมชมพูวิ่งตรงเข้ามา พวกเขาทั้งหมดก็หยุดและจ้องมองด้วยความตกตะลึง
มีความงามมากมายทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี แต่ก็หาได้ยากที่จะเห็นความงามที่สดใสราวไข่มุกและงดงามราวกับแสงแดด ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าภูเขาและแม่น้ำพันรอบร่างกายของนาง
ฉีซูเดินตรงเข้าไปในหอตำราหลวงและเดินผ่านคนอื่นๆ ขณะที่นางวิ่งขึ้นบันไดไม้ นางก็พูดว่า “ขอทางหน่อย” นับครั้งไม่ถ้วน ไม่มีศิษย์คนไหนโกรธเลย ในทางตรงกันข้าม เขาดูงุนงงเล็กน้อยราวกับว่านางกำลังเดินละเมอ โดยกลัวว่านางจะมีอาการประสาทหลอนขณะอ่านหนังสือมากเกินไป
ฉีซูไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนี้ ในที่สุดนางก็เดินขึ้นไปบนห้องส่วนตัวบนชั้นเจ็ด นางเหนื่อยมากจนหายใจไม่ออก นางเคาะประตูห้องแล้วรีบเรียกชื่อที่ติดปลายลิ้นของนางนับครั้งไม่ถ้วน “กงซุนหยิน……”
เสียงของนางหยุดกะทันหัน ชายในชุดขาวยังคงนั่งอยู่ริมหน้าต่างซึ่งปกติเขาจะอ่านตำราและเล่นหมากรุก แต่คราวนี้เขากำลังถือพู่กันและเขียนอะไรบางอย่าง
เมื่อเขาเห็นนาง เขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มเบาบาง “ข้ายังคิดว่าหลังจากที่ข้าคัดลอกตำราเดินหมากนี้เสร็จแล้ว จะให้คนส่งมันไปที่จวนตระกูลอันให้เจ้า ไม่คิดว่าเจ้าจะมาด้วยตนเอง”
ความสงบของเขาทำให้ฉีซูสะดุ้ง “เจ้า……รู้ตัวตนของข้ามานานแล้วเหรอ?”
กงซุนหยินหยุดชั่วคราวเล็กน้อยแล้วตอบว่า “ข้าเพิ่งรู้ตัวตนของเจ้าในวันนี้”
คำสุดท้ายเปื้อนหมึก แต่ก็ยังเขียนจบ กงซุนหยินหยุดเขียน หยิบกระดาษขึ้นมาแล้วสะบัดหมึกออก “ข้ารู้ว่าเจ้ามาเป็นสตรี แต่ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นองค์หญิงของราชวงศ์”
ด้วยเหตุผลบางอย่างฉีซูรู้สึกจุกอยู่ในลำคอเล็กน้อย นางถามว่า “เจ้ารู้ไหมว่าเป็นข้าที่เดินหมากกับเจ้าในศาลาเฟิงอวี๋ที่วัดก่วงหลิง”
กงซุนหยินมองไปที่นางและยิ้มอย่างอ่อนโยน “ข้ารู้”
ด้วยคำพูดเหล่านี้ จู่ๆ ก็มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของฉีซู และทิ้งรอยเปียกเล็กๆ ไว้บนพื้นไม้
กงซุนหยินพับบันทึกที่เขาเขียนแล้วยื่นให้นาง แต่นางไม่ได้รับมันไว้ นางแค่มองเขาอย่างดื้อรั้นด้วยดวงตาขุ่นเคืองทั้งน้ำตา “ข้ามาที่สำนักศึกษานี้เพื่อคนคนนั้น”
กงซุนหยินลดสายตาลงเล็กน้อย ยังคงเงียบและไม่ได้ตอบอะไร
ในขณะนั้น จู่ๆ ฉีซูก็รู้สึกถึงความคับข้องใจอย่างมากในใจของนาง นางเป็นองค์หญิง ตั้งแต่เกิดมานางก็มีทุกอย่างที่นางต้องการ นางไม่เคยลิ้มรสความรู้สึกของการถูกปฏิเสธ
ในท้ายที่สุด นางไม่แม้แต่จะขอบันทึกตำราเดินหมากเหล่านั้นจากเขา และวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง
หนึ่งเดือนต่อมา ก่อนที่นางและอันไทฮองไท่เฟยจะเดินทางกลับเมืองหลวง พวกเขาได้รับจดหมายที่ส่งจากสำนักศึกษาลู่หยวน ไปยังจวนตระกูลอัน ในนั้นประกอบด้วยบันทึกตำราเดินหมากเหล่านั้น
ไม่มีใครรู้ว่านางหลั่งน้ำตากี่ครั้งในขณะที่ถือบันทึกตำราเดินหมากในตอนกลางคืน
……
หลังจากหลุดออกจากความทรงจำแล้ว ฉีซูก็มองไปที่เม็ดฝนใต้ชายคา และทันใดนั้นก็ยิ้มอย่างขมขื่น
นางติดอยู่กับบันทึกตำราหมากนั้นมาหลายปีแล้ว และได้มอบมันให้อาอวี้คืนให้กับเขา และถึงเวลาที่นางจะต้องก้าวต่อไป
……
ในชั่วพริบตา ก็เป็นเดือนหก อันไทฮองไท่เฟยเรียกฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลเสิ่นมาเข้าเฝ้าที่วังหลวงเพื่อพูดคุยหลายครั้ง ดูเหมือนว่าตระกูลเสิ่นจะเต็มใจที่แต่งงานกับองค์หญิง
เมื่อฉีซูและอันไทฮองไท่เฟยแปรพระราชฐานเพื่อหลบหนีความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อน เสิ่นเชิ่นก็เป็นแม่ทัพที่ติดตามมา
มีสิ่งหนึ่งที่เกี่ยวกับเสิ่นเชิ่นที่คล้ายกับกงซุนหยินมาก เขาก็ชอบยิ้มเช่นกัน แต่ก็ไม่เหมือนกับรอยยิ้มของกงซุนหยินที่ทำให้ผู้คนมองเขาเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิ แต่เขากลับมีนิสัยร่าเริง
ทุกครั้งที่เขายิ้ม มันทำให้ผู้คนรู้สึกจริงใจและกระตือรือร้น สำหรับคนเช่นนี้ การหลอกลวงเขาเป็นบาป
ฉีซูมักจะรู้สึกว่านิสัยของเขาคล้ายกับฝานฉางอวี้มาก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ใช่พี่น้องกัน แต่พวกเขาช่างเหมือนกับพี่ชายน้องสาว
เมื่อถึงวัง เขามักจะพาองครักษ์ไปที่ภูเขาใกล้เคียงเพื่อล่าไก่ฟ้าหรือจับปลาจากลำธารในป่า แล้วส่งพวกมันไปที่ห้องครัวเพื่อปรุงอาหารอร่อยๆ
เพื่อให้พวกตนได้อยู่ใกล้กัน อันไทฮองไท่เฟยมักต้องการให้ฉีซูไปกับเขา แต่ฉีซูไม่ชอบแสงแดด และทางบนภูเขาก็ยากลำบาก และก็มีเหงื่อออกท่ามกลางอากาศร้อน ดังนั้นนางจึงปฏิเสธตลอดมา
อันไทฮองไท่เฟยไม่สามารถทำอะไรนางได้ ในที่สุดนางก็ได้ยินว่ามีเทศกาลโคมไฟในช่วงวันชีซี[1] และนางสั่งให้เสิ่นเชิ่นพาฉีซูไปเดินเที่ยวงานเทศกาลโคมไฟ
เทศกาลโคมไฟมีผู้คนหนาแน่น และฉีซูซึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าอย่างดี ไม่อยากเบียดเสียดผู้คนพลุกพล่านบนถนน นางจึงเช่าเรือชมโคมไฟแทน และมีชายหญิงกำลังจุดโคมริมแม่น้ำจากระยะไกล
ฉีซูไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยตลอดกระบวนการทั้งหมด และเสิ่นเชิ่นที่อยู่เคียงข้างนางพูดน้อยมาก ทำให้ทั้งคู่อึดอัด
เพื่อเป็นมารยาทฉีซูจึงยืนอย่างไม่เต็มใจกับเสิ่นเชิ่นที่หัวเรืออยู่พักหนึ่ง เมื่อนางกำลังจะกลับไปที่ด้านในเรือ ทันใดนั้นเสียงร้องของหญิงสาวก็ดังขึ้นทั้งสองฝั่งของแม่น้ำ ฉีซูเงยหน้าขึ้นมองและเห็นเรือลำหนึ่งลอยอยู่บนน้ำในระยะไกล
เขาแต่งกายด้วยชุดสีขาวผมสีเข้ม มือถือพัด และริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนเขาจะอยู่ในภาพวาดริมฝั่งแม่น้ำที่มีแสงสลัวๆ
ฉีซูหายใจเข้าลึกๆ เมื่อนางเห็นบุคคลนั้นชัดเจน
เป็นธรรมเนียมในต้าอินในเทศกาลชีซี ชายหญิงสามารถโยนดอกไม้ให้กับคนที่พวกเขาชอบและแสดงความรักได้
เมื่อเรือของกงซุนหยินแล่นผ่านฝั่ง หญิงสาวบนฝั่งก็รีบโยนดอกไม้ใส่เขา อย่างไรก็ตามระยะทางนั้นไกลเกินไป ดอกไม้ของพวกนางส่วนใหญ่จึงถูกโยนลงไปในน้ำ และมีเพียงดอกไม้ไม่กี่ดอกที่ตกลงบนเรือ
กงซุนหยินไม่ได้หยิบมันขึ้นมา แต่ผายมือไปทางชายฝั่งตามมารยาท
หญิงสาวบนฝั่งอุทานอีกครั้ง ใบหน้างามของพวกเธอแดงก่ำด้วยความเขินอาย และถามว่าเขาเป็นคุณชายบ้านใด
ฉีซูเฝ้าดูอย่างเงียบๆ และรู้สึกเศร้าเล็กน้อยในใจ แต่ในที่สุดนางก็สงบลงอีกครั้ง เมื่อนางกำลังจะหันหลังกลับ นางก็ได้ยินเสียงจากที่ห่างไกล “กระหม่อมคารวะองค์หญิง”
เสียงที่พัดมาจากสายลมยามค่ำคืนนั้นอ่อนโยนและสง่างาม
ฉีซูเงยหน้าขึ้นมองเรือพายที่อยู่ใกล้นาง
ชายที่ยืนอยู่บนหัวเรือประสานมือของเขาและทักทายนางอย่างสง่างาม แขนเสื้อกว้างและชายเสื้อผ้าของเขาปลิวไปตามสายลมยามค่ำคืน ทำให้เขาดูไม่มีตัวตนมากยิ่งขึ้น
ฉีซูพยักหน้าเล็กน้อยและตอบอย่างใจเย็น “ท่านอาจารย์”
เมื่อเรือเข้ามาใกล้ กงซุนหยินก็หยิบดอกโบตั๋นสีขาวชมพูออกมาจากแขนเสื้อแล้วมอบให้ฉีซู “ได้ยินมาว่าในวันชีซีสามารถมอบดอกไม้ให้กับคนรักได้ กระหม่อมจึงของอาจหาญและมอบมันให้กับองค์หญิง”
ฉีซูมองไปที่ดอกโบตั๋นอันละเอียดอ่อนในมือของเขาครู่หนึ่ง และในที่สุดก็ยิ้มและพูดว่า “ท่านอาจารย์มาช้าไปแล้ว ข้ารับดอกไม้จากแม่ทัพเสิ่นแล้ว”
หลังจากพูดเช่นนี้ นางกำนัลก็ประคองนางไปที่ด้านในนเรือ เสิ่นเชิ่นตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและมองดูกงซุนหยินที่ยืนเงียบๆ ที่หัวเรือถือดอกไม้ และในที่สุดก็ไอแห้งๆ “เอ่อ……สหายกงซุน ข้าขอตัวก่อน”
กงซุนหยินยังคงมีรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา แต่เขาดูเศร้าเล็กน้อย เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “รบกวนพวกท่านแล้ว”
เมื่อเรือออกไป และเมื่อเสิ่นเชิ่นยกม่านขึ้นและเข้าไปในเรือ เขาเห็นร่องรอยของน้ำตาในดวงตาของฉีซูอย่างชัดเจน เมื่อนางพบว่าเขาเข้ามา นางก็รีบใช้ผ้าเช็ดหน้าที่มุมหางตาของนาง
เสิ่นเชิ่นนั่งลงตรงข้ามกับฉีซู และพูดว่า “ผู้แซ่เสิ่น ไม่ได้เตรียมดอกไม้ใดๆ ไว้เลย และไม่ได้คิดจะมอบมันให้กับองค์หญิงด้วย”
คำพูดของเขาหยาบคายจริงๆ นางกำนัลที่อยู่ถัดจากฉีซูกำลังจะตำหนิเขา แต่เขาพูดต่อ “ผู้แซ่เสิ่นรู้ว่าองค์หญิงเสด็จมาที่นี่วันนี้เพราะความต้องการของอันไทฮองไท่เฟย ผู้แซ่เสิ่นเป็นทหารไม่มีความสง่างามมากนัก องค์หญิงคงรู้สึกเสียพระทัยที่ต้องมาอยู่กับผู้แซ่เสิ่น”
ฉีซูกล่าวอย่างเร่งรีบ “แม่ทัพเสิ่นอย่าดูถูกตัวเอง วันนี้ข้ามาที่นี่โดยสมัครใจ”
เสิ่นเชิ่นเพียงแค่มองไปที่ฉีซูและยิ้ม “ผู้แซ่เสิ่นเป็นคนหยาบคายพูดจาไม่สุภาพ องค์หญิงโปรดอย่าถือสา ผู้แซ่เสิ่นมีน้องสาวที่มีนิสัยคล้ายกับองค์หญิง เมื่อผู้แซ่เสิ่นเห็นองค์หญิงมีปัญหากับท่านอาจารย์ ก็เหมือนกับการได้เห็นน้องสาวของตัวเอง แม้ว่าผู้แซ่เสิ่นจะไม่รู้ว่าความเข้าใจผิดระหว่างองค์หญิงกับท่านอาจารย์คืออะไร แต่เรื่องการแต่งงานไม่ควรตัดสินใจด้วยอารมณ์โกรธ”
ฉีซูอดทนต่อความฝาดเฝื่อนที่ไหลขึ้นมาจากจมูกของนางและส่ายศีรษะ “ข้าไม่ได้โกรธ”
เสิ่นเชิ่นถอนหายใจเบาๆ “ถ้าองค์หญิงทรงปล่อยวางได้จริงๆ องค์หญิงจะไม่เสียพระทัยขนาดนี้”
หลังจากการล่องเรือในวันชีซี ความสัมพันธ์ระหว่างฉีซูและเสิ่นเชิ่นก็ผ่อนคลายลงมาก แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ฉีซูก็ถือว่าเขาเป็นพี่ชายที่คล้ายกับฝานฉางอวี้
อันไทฮองไท่เฟยไม่รู้เรื่องนี้ แต่นางก็มีความสุขมากที่เห็นว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่คืบหน้า
เมื่อฤดูใบไม้ร่วงใกล้เข้ามา มีข่าวด่วนมาจากชายแดนทางเหนือ เนื่องจากบัลลังก์ของต้าอินได้เปลี่ยนมือแล้ว อู่อันโหวผู้เคยดูแลชายแดนกลับมาที่เมืองหลวงเพื่อช่วยเหลือฮ่องเต้น้อย ทำให้ชาวเป่ยเจวี๋ยรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสครั้งหนึ่งที่หาได้ยากและคุกคามราษฎรต้าอินใกล้จิ่นโจวหลายครั้งและสงครามก็ใกล้เข้ามา
ฉีอวี้ยังเด็กอยู่ ถ้าเซี่ยเจิงไม่ได้รับผิดชอบในเมืองหลวง ราชสำนักคงจะวุ่นวาย หลังจากการหารือกันระหว่างทั้งสองฝ่าย แม่ทัพใหญ่ผิงซีถังเผยอี้จะถูกส่งไปนำทัพที่ทางเหนือ และแม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าฝานฉางอวี้จะตามไปพร้อมกำลังเสริม
ฉีซูและอันไทฮองไท่เฟยได้รับข่าวจึงรีบกลับไปที่วังหลวงก่อนเวลา
ฝานฉางอวี้ไปทางเหนือเพื่อรบ ดังนั้นนางจึงไม่สามารถพาฉางหนิงไปด้วยได้ เมื่อฉางหนิงได้ยินว่านางจะต้องแยกจากพี่หญิงเป็นเวลาหลายปี นางก็กอดเอวของฝานฉางอวี้และร้องไห้ทั้งน้ำตา
ฝานฉางอวี้สอนให้นางใช้ไห่ตงชิงเพื่อส่งจดหมายของนางทุกๆ เดือน จากนั้นนางจึงสามารถปาดหยดน้ำตาเล็กๆ ออกจากใบหน้าไปได้
อวี๋เฉียนเฉียนรู้ว่าเซี่ยเจิงมีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการ และนางกลัวว่าจะไม่มีเวลามากพอที่จะดูแลฉางหนิง ดังนั้นนางจึงเสนอให้พาฉางหนิงเข้ามาอยู่ในวัง และป้าจ้าวก็ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในวังด้วย
สองวันก่อนที่ฝานฉางอวี้จะออกจากเมืองหลวง ฉางหนิงยังคงร้องไห้หนักมาก ดังนั้นฉีซูจึงไปที่ตำหนักฉือหนิงเพื่อช่วยปลอบเด็กน้อยเมื่อนางมีเวลา
บางครั้งฉีอวี้ก็จะอยู่ที่นั่น และบางทีเด็กๆ อาจมีความคิดเหมือนกันมากกว่า ดังนั้นเขามักจะหาทางเกลี้ยกล่อมฉางหนิงอยู่เสมอ
ตุ๊กตาหยกสีชมพูมีดวงตาองุ่นโตจนกลายเป็นผลเหอเถา[2] นางขยี้ตาแล้วถามอย่างเสียใจ “เมื่อไหร่ท่านกงซุนจะกลับมาสอน? ก่อนที่พี่หญิงจะไป พี่หญิงบอกหนิงเหนียงให้ตั้งใจเรียน และหนิงเหนียงต้องเชื่อฟังพี่หญิง……”
ขณะที่นางพูด นางก็เริ่มสูดจมูกอีกครั้ง น้ำตาในดวงตาสีดำโตของนางดูเหมือนจะหยุดไหล เริ่มไหลออกมาอีกครั้ง นางสุ่มเช็ดมันด้วยมืออ้วนๆ ของนาง ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเป็นทุกข์
ฉีอวี้กล่าวว่า “ท่านกงซุนป่วยแล้ว แต่ก็ต้องเข้าร่วมการประชุมราชสำนักเมื่อไม่นานมานี้ เมื่อเขาหายดีเขาจะมาที่ตำหนักฉงเหวินเพื่อสอนเจ้า”
หลังจากที่ฉีซูเช็ดน้ำตาของฉางหนิง นางก็กระชับมือที่ถือผ้าเช็ดหน้าไหมแล้วถามว่า “ท่านอาจารย์ไม่สบายเหรอ?”
ฉีอวี้พยักหน้าและพูดว่า “ท่านกงซุน เขาป่วยมามากกว่าหนึ่งเดือนแล้วและยังไม่หายดีเลยแม้หมอหลวงจะไปดูอาการแล้วก็ตาม”
ฉีซูอยู่ในอาการมึนงงตลอดทางกลับจากตำหนักฉือหนิง หัวใจของนางซึ่งเงียบงันมาเป็นเวลานาน กลับรู้สึกไม่สบายใจอีกครั้ง
มากกว่าหนึ่งเดือน? โดยรวมแล้ว เขาป่วยหลังจากวันชีซีไม่นาน
เขาจะป่วยได้อย่างไร? วันนั้นเขาโดนลมเย็นจากแม่น้ำจนป่วยหรือ?
……
ไม่กี่วันต่อมา ทันทีที่ฉีซูมีเวลาว่าง นางก็ไปที่ตำหนักฉือหนิงเพื่อเล่นกับฉางหนิง ฉางหนิงมีความจำที่ดี นางถูกดึงดูดด้วยสิ่งใหม่ๆ ที่ฉีซูนำมาชั่วคราว แต่เมื่อมองย้อนกลับไป ก็จะพบเกี๊ยวตัวน้อยที่มักจะนั่งอยู่บนขั้นบันได โดยมีข้อศอกผูกปมรูปดอกบัวอยู่บนเข่าของนาง ฝ่ามืออ้วนของนางเท้าคางของเขาและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
บางครั้งนางเห็นเหยี่ยวบินผ่านไป และดวงตาของนางก็สว่างวาบขึ้น เมื่อนางรู้ว่าไม่ใช่ไห่ตงชิง ใบหน้าของนางก็หม่นหมองลงอีกครั้ง
นางมีเหตุผลมากจนไม่ร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นด้วยซ้ำ เมื่อนางตื่นขึ้นมาเป็นครั้งคราวในตอนเช้าหรือหลังงีบหลับ ราวกับว่านางจำไม่ได้ว่าต้องใช้เวลาหลายปีกว่าพี่หญิงของนางจะกลับมาจากการสงคราม เมื่อนางจำได้ ทันใดนั้นดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยน้ำตา แต่ก่อนที่จะมีใครสังเกตเห็น นางก็แอบเช็ดมันออกไป
ฉีซูรู้สึกเสียใจแทนเด็กคนนี้จริงๆ และมอบของเล่นในวัยเด็กทั้งหมดที่นางเก็บไว้ในตำหนักของนางให้กับฉางหนิง
เนื่องจากนางไปตำหนักฉือหนิงบ่อยๆ จึงมักจะได้ยินข่าวในราชสำนักบ่อยครั้ง
ตัวอย่างเช่น สงครามในชายแดนทางตอนเหนือไม่เป็นไปด้วยดี แม่ทัพใหญ่ผิงซีถังเผยอี้เดินทัพไปจนถึงชายแดนทางเหนือ ในการรบครั้งแรก เขาเหนื่อยเกินไปและได้รับบาดเจ็บสาหัสโดยไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่ฝานฉางอวี้มาถึงทันเวลาพร้อมกำลังเสริม ตอนนี้สถานการณ์ทางตอนเหนือเริ่มสงบลงแล้ว แต่ภาระในการต่อต้านศัตรูจากต่างแคว้นก็ตกอยู่กับฝานฉางอวี้ทันที
อีกตัวอย่างหนึ่งคือวิธีการของอ๋องผู้สำเร็จราชการมีความโหดร้ายและโหดเหี้ยมมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพูดถึงเสบียงทหารในตอนเหนือ เจ้าหน้าที่พลเรือนและทหารไม่กล้าทำผิดพลาดใดๆ เพราะกลัวว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการจะจัดการพวกเขา
อีกตัวอย่างหนึ่งคือสิ่งที่ท่านอาจารย์กงซุนสอนฉีอวี้ และนโยบายระดับชาติใหม่ๆ ที่เขาคิดขึ้นมา……
แม้ว่าจะมีข่าวเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับบุคคลนั้น แต่ฉีซูก็รู้สึกโล่งใจอย่างอธิบายไม่ได้
อ๋องผู้สำเร็จราชการจะใช้เวลาไปพบฉางหนิงในตำหนักฉงเหวินทุกวัน โดยปกติแล้วอวี๋เฉีนเฉียนจะสั่งให้มามาที่อยู่ข้างกายนางไปส่งฉางหนิงที่นั่น แต่น่าเสียดายที่มามาของอวี๋เฉียนเฉียนมีปัญหาสุขภาพเรื้อรังและได้รับบาดเจ็บที่หลัง
ฉีซูมีมิตรภาพอันดีกับฉางหนิง ดังนั้นนางจึงเสนอไปส่งฉางหนิงที่นั่น
ฤดูหนาวได้มาเยือนเมืองหลวงอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
ขณะที่ฉีซูกำลังรอฉางหนิง อยู่ด้านนอกตำหนัก ลมหนาวก็พัดผ่านไป และนางก็รู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก
นางปิดเตาอุ่นมือทองเหลืองในมือ และกำลังจะเดินไปใกล้ๆ แต่นางเห็นกงซุนหยินและขุนนางหลายคนสวมชุดสีขาวเดินลงมาจากบันไดหินอ่อนสีขาว ดูเหมือนว่าจะไปที่ตำหนักฉงเหวินเพื่อหารือเรื่องบ้านเมือง
เมื่อมีคนเห็นหลายคนเห็นนาง พวกเขาก็ประสานมือกันและพูดว่า “กระหม่อมคารวะองค์หญิงใหญ่”
วังหลังไม่สามารถพูดคุยกับขุนนางของราชสำนัก ดังนั้นฉีซูจึงพยักหน้าเป็นการตอบรับ
อย่างไรก็ตาม กงซุนหยิน ยืนนิ่งและพูดกับสหานร่วมงานหลายคน “ทุกท่าน โปรดไปรอข้าที่โถงด้านข้างสักครู่”
ขุนนางหลายคนมีการแสดงออกที่แตกต่างกัน แต่พวกเขายังคงตอบสนองและไปที่โถงด้านข้างก่อน
ฉีซูถือเตาไว้ เห็นได้ชัดว่าอากาศหนาวมากในฤดูหนาว แต่ฝ่ามือของนางกลับมีเหงื่อออกทันที
กงซุนหยินมองนางด้วยท่าทางที่อ่อนโยนและสงบมาก ดูเหมือนเขาจะยังป่วยอยู่ ผิวของเขาดูไม่ผ่องใส และเขาผอมลงมาก แต่เขาสงบลงเล็กน้อย “องค์หญิง ทรงฟังที่กระหม่อมจะพูดได้หรือไม่?”
……
พวกเขาทั้งสองเดินช้าๆ ในสวนเล็กๆ ด้านนอกตำหนักฉงเหวินกล่าวว่า “กระหม่อมได้ยินมาว่าจะมีเรื่องมงคล เกิดขึ้นกับองค์หญิงและแม่ทัพเสิ่นในอีกไม่นานนี้”
มือของฉีซูที่จับเตาอุ่นมือแน่นขึ้น นางหยุดชั่วคราว ดวงตาที่สวยงามของนางเย็นชา และนางถามว่า “ท่านอาจารย์ ท่านรั้งข้าไว้เพื่อถามคำถามนี้ และเพื่อแสดงความยินดีกับข้าล่วงหน้าหรือ”
กงซุนหยินมองดูนางอยู่พักหนึ่ง และเห็นได้ชัดว่ามีอารมณ์เศร้าบนใบหน้าที่สง่างามและอ่อนโยนของเขา เขากล่าวว่า “ถ้าเป็นเรื่องจริงกระหม่อมก็ควรกล่าวแสดงความยินดีกับองค์หญิง แต่กระหม่อมยังมีบางสิ่งที่จะพูดกับองค์หญิง”
เขายกเท้าขึ้นและก้าวไปข้างหน้าต่อไป หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดฉีซูก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อตามเขาไป
วันนี้ลมพัดมาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ กงซุนหยินยังไม่หายจากอาการป่วยหนัก บางครั้งเขาก็สูดลมหายใจรับลมหนาวเข้าไปและไออย่างควบคุมไม่ได้ “เมื่อร้อยปีก่อนตระกูลกงซุนเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก หยวนฮองเฮาหยวนและซวนฮองเฮาล้วนเป็นสตรีจากตระกูลกงซุน แต่ในที่สุดตระกูลกงซุนเมื่อหนึ่งร้อยปีที่แล้วจบลงด้วยความเลวร้ายยิ่งกว่าตระกูลฉีเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน พบเสื้อคลุมมังกรในตำหนักตงกง รัชทายาทเส้าหยางถูกลดตำแหน่งเป็นคนสามัญชน และฮองเฮาทั้งสองรุ่นของตระกูลกงซุนก็แขวนคอตัวเองในตำหนัก……ตระกูลกงซุนถูกยึดทรัพย์และเนรเทศ แม้แต่ป้ายประกาศเกียรติคุณบน ‘หอตำราหลวง’ ของสำนักศึกษาลู่หยวนก็เกือบถูกราชวงศ์เอาคืนไป……ในท้ายที่สุดก็พบว่าเป็นเพียงคดีที่ไม่ยุติธรรมในการแย่งชิงบัลลังก์มังกร”
เมื่อกงซุนหยินพูดเช่นนี้ เขาก็ยิ้มอย่างขมขื่น “โลกนี้จะมีเรื่องราวที่ไร้ร่องรอยเช่นนี้ได้อย่างไร เพียงแต่ฮ่องเต้ผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรไม่สามารถทนต่อตระกูลกงซุนอีกต่อไปได้ ตระกูลกงซุนปกป้องสำนักศึกษาลู่หยวนและรอดชีวิตมาได้หลายร้อยปี กฎข้อแรกที่กำหนดไว้สำหรับตระกูลคือไม่รับราชการ”
ฉีซูตกตะลึง
กงซุนหยินมองดูนางแล้วพูดช้าๆ “ในวันแรกที่เจ้ามาที่สำนักศึกษา ข้าก็รู้ว่าเจ้าเป็นสตรี เมื่อเห็นการเดินหมากของเจ้าในนหอตำราหลวง ข้าก็รู้ว่าเป็นเจ้าที่เดินหมากในศาลาเฟิงอวี๋ของวัดก่วงหลิง”
มุมปากของเขาโค้งงอ และดวงตาของเขาก็มืดมนขึ้นเล็กน้อย “ข้าชื่นชมหญิงสาวผู้นั้น แต่ต่อมาข้าพบว่านางเป็นองค์หญิงของราชวงศ์”
ในที่สุดนางก็ได้รับคำตอบสำหรับสิ่งที่นางถามในหอตำราหลวงเมื่อหลายปีก่อน แต่ฉีซูรู้สึกมีก้อนจุกในลำคอ
กงซุนหยินยังคงมองนางและยิ้มเล็กน้อย แต่รอยยิ้มก็แตกสลายไปเล็กน้อยเมื่อถูกแสงแดดส่องถึง “ชีวิตนี้ข้าจะไม่เป็นขุนนาง แล้วข้าจะกล้าให้ความหวังเจ้าได้อย่างไร”
ดวงตาของฉีซูแดงก่ำ และลมหายใจของนางก็สั่นเล็กน้อย นางจ้องมองเขา “เจ้ามาพูดกับข้าเช่นนี้ในตอนนี้ หมายความว่ายังไง?”
ลมหนาวพัดเสื้อคลุมสีขาวราวหิมะของกงซุนหยิน เขายืนอยู่ที่นั่นเหมือนต้นสนที่แข็งแรงแต่ก็บอบบาง “หลังจากช่วยจิ่วเหิงโค่นล้มเว่ยเหยียนและตระกูลหลี่ ข้าก็กลับไปที่เหอเจียนและพูดคุยกับท่านปู่ของข้าทั้งวันทั้งคืน ในที่สุดข้าก็เกลี้ยกล่อมท่านปู่ของข้าให้เปลี่ยนกฎของตระกูลและอนุญาตให้สมาชิกในตระกูลเข้าร่วมรับราชการอย่างเป็นทางการ แต่เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความผิดพลาดแบบเดียวกันอีกครั้ง ในอนาคตเมื่อฝ่าบาท ทรงมีอำนาจมากขึ้น ก็ถึงเวลาที่ข้าจะต้องลาออก”
“ปีที่องค์หญิงกลับมาเมืองหลวง ข้าเข้ารับการทดสอบขุนนางและเข้าไปในวังหลวง หลังจากได้เห็นพระราชวังอันงดงามที่องค์หญิงอาศัยอยู่ ในที่สุดข้าก็ไม่กล้าถามองค์หญิงว่าพระองค์ทรงอยากเดินทางไปกับข้าท่ามกลางภูเขาและสายแม่น้ำและใช้ชีวิตอย่างสันโดษหรือไม่ วันนี้ข้าอยากจะจะถามอย่างกล้าหาญ เมื่อข้าลาออกจากตำแหน่งและกลับไปยังบ้านเกิด องค์หญิงอยากเป็นเมฆว่างเปล่าและนกกระเรียนป่า[3]กับข้าหรือไม่?”
เขายิ้มอีกครั้ง “ตระกูลกงซุนดำเนินมาเป็นเวลาร้อยปีแล้วและยังมีทุนเพียงเล็กน้อย นี่จะไม่ทำให้องค์หญิงลำบาก เพียงแต่ว่าความเจริญรุ่งเรืองในเหอเจียนนั้นไม่เจริญรุ่งเรืองเหมือนในเมืองหลวง……”
ในอดีตรอยยิ้มของเขามักจะอ่อนโยนและเหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวน้อย แต่ในขณะนี้ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเพียงหน้ากากที่เปราะบาง แทบจะไม่สามารถปกปิดอารมณ์ที่กระจัดกระจายอยู่ข้างใต้ได้
ฉีซูเงยหน้าขึ้นมองอย่างเย็นชา “ถ้าข้าบอกว่าข้าไม่ต้องการล่ะ?”
รอยยิ้มของกงซุนหยินแข็งเล็กน้อย และในที่สุดเขาก็ยกมือขึ้นแล้วพูดอย่างยากลำบาก “เป็นข้าไร้สาระไปเอง”
ฉีซูเพิกเฉยต่อเขาและรีบหันกลับไปโดยถือเตาอุ่นมือไว้
กงซุนหยินยืนอยู่ที่นั่น รู้สึกหนาวสั่นในใจ ปิดริมฝีปากและไออย่างควบคุมไม่ได้
“เจ้าท่อนไม้กงซุน!”
มีคนเรียกเขาเบาๆ จากด้านหลัง
กงซุนหยินหันกลับมาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว และเห็นว่าฉีซูไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของนางได้อีกต่อไป และนางก็พูดอย่างเขินอายเล็กน้อย “องค์หญิงเช่นข้าเพียงต้องการหนังสือหมื่นเล่มในหอตำราหลวงของเจ้าเป็นสินสอด!”
กงซุนหยินสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นค่อยๆ ยิ้มแล้วพูดว่า “ได้”
……
หลังจากพบกับพี่เขยของนาง ฉางหนิงและฉีอวี้ก็ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินด้วยกัน เมื่อพวกเขาเห็นฉากนี้ นางก็ถามฉีอวี้เงียบๆ ว่า “ท่านอากงซุนจะแต่งงานกับองค์หญิงหรือ?”
ฉีอวี้พยักหน้า ใบหน้าของเขาจมลงเล็กน้อย และเขาก็เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ในอนาคตเมื่อเรามีอำนาจ เราจะไม่แตะต้องอ๋องผู้สำเร็จราชการและท่านกงซุน”
เขาพูดอย่างไม่พอใจ “มีเพียงฮ่องเต้ไร้ความสามารถเท่านั้นที่จะสงสัยขุนนางของตนเอง”
เพื่อที่จะมองดู ฉางหนิงจึงนั่งยองๆ อยู่บนขอบหิน และฉีอวี้ก็ยืนอยู่ข้างหลังของนาง
นางเงยหน้าขึ้นแล้วถามเขาว่า “ถ้าอย่างนั้นต่อไปเจ้าทำให้ข้ากลายเป็นองค์หญิงได้ไหม?”
ฉีอวี้หรี่ตาลงแล้วมองดูนาง “เจ้าอยากเป็นองค์หญิงหรือ?”
ฉางหนิงพยักหน้าอย่างคาดหวัง “ใช่! เช่นเดียวกับท่านน้าซู นางสง่างามมาก! ราชบุตรเขยต้องใช้ความมั่งคั่งของตระกูลเป็นสินสอดแต่งงาน!”
ฉีอวี้ขมวดคิ้วและพูดว่า “ใต้หล้านี้เป็นของเรา ไม่มีใครมีความมั่งคั่งไปมากกว่าเรา เจ้าไม่อยากเป็นฮองเฮาของเราหรือ”
ฉางหนิงพูดว่า “เอ๋” แล้วลืมตากลมโตของนาง “ถ้าอย่างนั้นเจ้าต้องการใช้วังหลวงแห่งนี้เป็นสินสอดให้ข้าเหรอ?”
ฉีอวี้กล่าวว่า “มันคือแผ่นดิน”
ฉางหนิงไม่ค่อยเข้าใจ “แผ่นดินคืออะไร”
ฉีอวี้กล่าวว่า “จากสถานที่ที่พี่หญิงของเจ้าสู้รบ จนถึงวังหลวงแห่งนี้ ไปจนถึงดินแดนทางใต้ ทั้งหมดเป็นของเรา หากเจ้าเป็นฮองเฮาของเรา ทั้งหมดก็จะเป็นของเจ้าเช่นกัน”
ฉางหนิงจินตนาการว่าแผ่นดินนี้ใหญ่แค่ไหน จึงนับมันด้วยนิ้วของนางเป็นเวลานาน แล้วพูดด้วยสีหน้าตกตะลึง “เจ้าเหยี่ยวบินจากที่นั่นมาที่นี่ ต้องใช้เวลาหลายวันหรือ?”
ฉีอวี้พยักหน้า
ในที่สุด ฉางหนิงก็พูดอย่างไม่เต็มใจ “เอาล่ะ เพื่อไม่ให้เจ้าเสียใจทีหลัง เรามาทำข้อตกลงกัน”
“เกี่ยวก้อยสัญญา ร้อยปีห้ามเปลี่ยนแปลง ใครโกหกเป็นลูกหมา!”
……
วันส่งท้ายปีเก่าปีนี้ ฉางหนิงใช้เวลาวันส่งท้ายปีเก่าในวังกับสองแม่ลูกอวี๋เฉียนเฉียนและป้าจ้าว หลังจากที่พี่เขยของนางดูแลทุกอย่างในเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว เขาก็มอบหมายทุกอย่างให้กับกงซุนหยินและกลุ่มสหาย เขาสละเวลาว่างครึ่งเดือนและรีบไปทางเหนือเพื่อไปหาพี่หญิงของนาง
ในฤดูใบไม้ร่วงของปีถัดมา องค์หญิงใหญ่และท่านอาจารย์กงซุนก็ได้แต่งงานกัน
หลายปีต่อมา แม่ทัพใหญ่ฮวายฮว้าปกป้องชายแดนและกลับมาอย่างมีชัย หลายปีที่ผ่านมานางต่อต้านการโจมตีของเป่ยเจวี๋ยมากกว่า ยี่สิบครั้ง หลังจากมีธง “เซี่ย” ที่ชายแดนเหนือ นางก็ได้สร้างธง “ฮวายฮว้า” ที่ทำให้ชาวเป่ยเจวี๋ยทางเหนือต้องเปลี่ยนใจ ฮ่องเต้และราชสำนักจึงอวยยศให้นางเป็นชิงผิงโหว เพราะนางมาจากอำเภอชิงผิง
ในปีเดียวกันนั้น ฮ่องเต้น้อยวัยสิบสองชันษาก็ขึ้นครองบัลลังก์อย่างเป็นทางการ เซี่ยเจิงลาออกจากตำแหน่งอ๋องผู้สำเร็จราชการและกลับไปทางเหนือพร้อมกับฝานฉางอวี้ภรรยาของเขาชิงผิงโหวเพื่อปกป้องชายแดน
ในวันที่ทั้งคู่ออกจากเมืองหลวง ผู้คนในเมืองก็ออกจากเมืองไปเพื่อไปส่งพวกเขา เช่นเดียวกับตอนที่พวกเขาแต่งงานกัน
ฮ่องเต้ยังออกจากเมืองไปส่งเขาด้วย ฉางหนิงซึ่งสูงขึ้นมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา โบกมือให้เขาบนรถม้า
เมื่อฉีอวี้ก้าวไปข้างหน้าและมอบของขวัญอำลาที่ไทเฮามอบให้เขาไว้ในมือของฉางหนิง เขาก็ใช้นิ้วก้อยเกี่ยวนางเบาๆ และมองดูนางอย่างเงียบๆ สักพักแล้วจึงพูดว่า “จำข้อตกลงของเราไว้ให้ดี”
ฉางหนิงถือของที่เขาส่งมาโดยไม่พูดอะไร และแก้มของนางก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงขณะที่นางหลบตาเขา
ฝานฉางอวี้กล่าวคำอำลากับฉีซูที่ออกมาจากเมืองมาส่งพวกเขา แล้วจึงขี่ม้ากลับไปที่รถม้า ฮ่องเต้มองดูนางและชายผู้เคร่งครัดที่อยู่ข้างหลังนาง “น้าฉางอวี้และท่านน้าเขยเดินทางดีๆ”
ฝานฉางอวี้ยิ้มและพูดว่า “ขอบพระทัยฝ่าบาท”
เซี่ยเจิงพยักหน้าเล็กน้อย “ใต้หล้าสงบลงแล้ว ไม่ว่าฝ่าบาทประสงค์จะทำสิ่งใดก็ทรงทำได้เลย มีขุนนางที่ที่ดีมากมายในราชสำนักให้เรียกใช้ เช่นกงซุนหยิน เสิ่นเชิ่น เฮ่อซิวอวิ๋น ลู่ไป๋ ฝ่าบาททรงหารือทุกอย่างกับพวกเขาได้ กระหม่อมและฮูหยินจะไปและเฝ้าชายแดนเหนือเพื่อฝ่าบาท”
ฮ่องเต้คำนับอย่างเคร่งขรึมต่ออู่อันโหว ผู้ซึ่งรับผิดชอบราชสำนักมาหลายปีแล้วจึงมอบอำนาจให้เขาโดยสมบูรณ์ “อวี้เอ๋อร์จะคำนึงถึงความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของท่านน้าและท่านน้าเขย อวี้เอ๋อร์จะเป็นฮ่องเต้ที่ดีและดำเนินชีวิตตามคำสอนของของท่านน้าเขยและท่านกงซุน”
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไร และเพียงตบไหล่ที่บางเฉียบของฮ่องเต้เท่านั้น
ขณะที่กองทัพออกเดินทางไปทางเหนือ ฝานฉางอวี้ก็ขี่ม้าไปข้างรถม้า นางมองดูน้องสาวของนางที่นอนอยู่ข้างหน้าต่างรถม้าและดูเหมือนเด็กสาว และถามด้วยรอยยิ้ม “ฝ่าบาทตรัสกับหนิงเหนียงว่าอย่างไรหรือ?”
ฉางหนิงมองไปที่พี่หญิงและหรี่ตาลงด้วยรอยยิ้ม “มันเป็นความลับ”
ฝานฉางอวี้ยิ้มเบาๆ และหยุดถามคำถาม นางตบม้าของนางและตามเซี่ยเจิงที่กำลังขี่ม้าไปข้างหน้า
พระอาทิตย์กำลังตกทางทิศตะวันตก และทั้งสองคนก็เดินเคียงข้างกัน ไห่ตงชิงที่บินอยู่บนท้องฟ้า ก็มีเหยี่ยวสีขาวบินร่วมทาง
ฝานฉางอวี้ถามคนที่อยู่ข้างๆ นางว่า “เราควรไปที่ไหนก่อนเมื่อเรากลับไปทางเหนือ”
“เยี่ยนโจว”
นางเลิกคิ้ว “เพราะเหตุใด?”
ชายคนนั้นจับสายบังเหียนเบาๆ แขนที่แน่นของเขาภายใต้แขนเสื้อลูกศรของเขานูนขึ้นเล็กน้อย และใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาแม้จะเย็นชา แต่ก็ดึงดูดความสนใจของผู้สัญจรไปมาระหว่างทางออกจากเมือง
เมื่อเขามองไปที่หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ เขาจึงเห็นความอ่อนโยนในดวงตาของเขา “ข้าจะพาเจ้าไปที่ภูเขาเยี่ยนเพื่อชมพระอาทิตย์ขึ้น”
ฝานฉางอวี้หัวเราะ “และก็ไปล่าสัตว์ในสนามล่าสัตว์หุยโจวหรือ?”
เซี่ยเจิงพูดเบาๆ “อืม”
นั่นคือสิ่งที่เขาสัญญาไว้กับนาง
ภายใต้ดวงอาทิตย์ที่กำลังตก หลังจากที่ทั้งสองไปไกลจากกองทัพไปได้สักพัก หญิงสาวบนหลังม้าก็ดึงคอเสื้อของสามีที่อยู่ข้างๆ นาง นางเงยหน้าขึ้นและจูบเขา
นกกำลังส่งเสียงร้องและดอกไม้บานไปทั่วภูเขาและทุ่งหญ้า เป็นฉากของฤดูใบไม้ผลิที่ดี
ในวันฤดูใบไม้ร่วงปีที่สิบหกของรัชสมัยของหย่งผิง พวกเขาแยกจากกันท่ามกลางดอกอ้อบนภูเขา
ในฤดูใบไม้ผลิของปีที่สี่ของรัชสมัยหย่งซิง พวกเขาเดินทางขึ้นแดนเหนือและกลับมาอยู่ด้วยกัน และไม่เคยแยกจากกันอีกเลย
[1] วันชีซี -วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด ถือเป็นวันแห่งความรักของจีน
[2] เหอเถา - วอลนัต
[3] เมฆว่างเปล่าและนกกระเรียนป่า - คนที่ใช้ชีวิตอย่างว่าง่ายและไม่ยึดติดกับโลก