บทที่ 173 ตอนพิเศษ ฉีหมิน
เมื่อฉีหมินยังคงเป็นพระนัดดาที่ไร้ความกังวลในตำหนักตงกง ความคิดเดียวของเขาทุกวันคือการทำอย่างไรจึงจะได้เรียนรู้บทเรียนที่เสด็จพ่อของเขาทิ้งไว้ให้สำเร็จ
เมื่อรายงานการรบส่งกลับมาว่าจิ่นโจวล่มสลายและเสด็จพ่อของเขาสิ้นพระชนม์ มันได้ทำลายเสถียรภาพที่ตำหนักรักษาไว้อย่างสิ้นเชิง
เขาเศร้าเสียใจมากเมื่อเสด็จพ่อของเขาจากไป แต่เหตุผลที่เสด็จแม่ของเขาเศร้าโศกดูเหมือนจะลึกซึ้งกว่าเขามาก
ผู้คนมักจะตายในตำหนักตงกงทีละคน
ขุนนางของเสด็จพ่อมักจะมาที่ตำหนักตงกงอย่างลับๆ เพื่อหารือเรื่องสำคัญกับเสด็จแม่ ทุกครั้งหลังจากส่งคนเหล่านั้นออกไป เสด็จแม่ของเขาจะมองดูเขาอย่างเคร่งขรึมมากขึ้น
เขายังเด็กและไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่เสด็จแม่คอยเฝ้าดูเขาในเวลากลางคืน และเขามักจะนอนไม่หลับทั้งคืน
แม้ว่าเขาจะนอนหลับและพลิกตัวเป็นครั้งคราว แต่นั่นจะทำให้เสด็จแม่ตื่นขึ้นทันที นางมักจะกอดเขาแน่นๆ และพึมพำอะไรบางอย่างในปากของนางว่า “จะต้องมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน” และนางก็ร้องไห้ออกมาโดยไม่ตั้งใจ
ตอนนั้นเขาอายุเพียงสี่หรือห้าขวบ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าเสด็จแม่ของเขาเสียใจกับการสิ้นพระชนม์ของเสด็จพ่อ เขาจึงตบไหล่นางและบอกว่าเขาจะปกป้องนางเมื่อเขาโตขึ้น แต่นางกอดเขาและร้องไห้หนักขึ้น
จนกระทั่งเหตุการณ์เพลิงไหม้ในตำหนักตงกงมาถึง เขาจึงเข้าใจทุกสิ่งที่เสด็จแม่วางแผนไว้
ไฟที่ลุกไหม้ในวังทำให้ดวงตาของเขาแดงก่ำ และเขาถูกเสด็จแม่กดกดใบหน้าลงในอ่างถ่าน อุณหภูมิของไฟในเตาถ่านทำให้กระดูกของเขากระตุกและเจ็บปวด และเขาร้องไห้จนไม่สามารถส่งเสียงในลำคอได้อีกต่อไป
เสด็จแม่ร้องไห้อยู่ข้างหูและพูดว่า “เจ้าต้องมีชีวิตอยู่” แต่ความคิดเดียวในใจของเขาในเวลานั้นคือ มันเจ็บมากเกินไปที่จะมีชีวิตอยู่ ปล่อยให้เขาตายดีกว่า
เขาเกือบจะหมดสติเพราะความเจ็บปวด และอุณหภูมิที่ร้อนจัดบนใบหน้าของเขาดูเหมือนจะทะลุเข้าไปในสมองของเขา ทำให้สมองของเขามึนงง
เมื่อองครักษ์เงาที่เสด็จพ่อทิ้งไว้พาเขาไปยังสถานที่ปลอดภัย เขาก็ซบลงบนไหล่ของเขาและมองดูเสด็จแม่ผลักอ่างถ่านลงอย่างรวดเร็ว ผ้าปูโต๊ะที่คลุมไว้ก็ติดไฟ เสด็จแม่หยิบเชิงเทียนขึ้นมาและจุดไฟที่ม่านในห้องโถงใหญ่
ไฟลุกท่วมทั่วทั้งวังอย่างช้าๆ เขาเจ็บปวดมากจนส่งเสียงไม่ได้ เขาเพียงยื่นมือออกไปหาเสด็จแม่โดยไม่รู้ตัว เขาต้องการช่วยเสด็จแม่ของเขา แต่นางก็ยิ้มเบาๆ ให้เขาท่ามกลางกองเพลิง เขาอยู่ไกลเกินไปและไม่ได้ยินสิ่งที่นางพูด เขาสามารถบอกได้อย่างคลุมเครือจากรูปปากของนางว่านางกำลังพูดว่า “มีชีวิตอยู่ต่อไป”
เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเขาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เขายังคงเจ็บปวดไปทั้งร่างกาย โดยเฉพาะใบหน้าและศีรษะของเขา ราวกับว่ามีไฟแผดเผาอยู่ใต้ผิวหนังของเขา ความเจ็บปวดนั้นเจ็บปวดมากจนเขาอยากจะวิ่งเอาศีรษะโขกเสา
เขาไม่มีสติและทำได้เพียงเรียก “เสด็จแม่” อย่างแผ่วเบาและโดยไม่รู้ตัว
แต่คราวนี้ไม่มีอ้อมกอดอันอบอุ่นหรือมืออันอ่อนโยนมาปลอบเขา
ท่ามกลางเสียงอึกทึกและไม่คุ้นเคยมากมาย เขาได้ยินเสียงใครบางคนร้องไห้ “ฮวายเกอเอ๋อร์ผู้น่าสงสาร พระชายาจากไปแล้ว……”
ต่อมา คนเหล่านั้นทั้งหมดก็จากไป เหลือเพียงคนเดียวเท่านั้นที่นั่งข้างเตียง จับมือเขาแล้วกระซิบกับเขาว่า “พระนัดดา บ่าวคือป้าหลาน เดิมทีเป็นคนใกล้ชิดกับชายารัชทายาท ชายารัชทายาทมอบความไว้วางใจให้บ่าวรับใช้ท่าน นับจากนี้ไป เสด็จแม่ของท่านไม่ใช่ชายารัชทายาท แต่เป็นพระชายาฉางซิ่นอ๋อง ในจวนฉางซิ่นอ๋องนี้ ท่านไม่ควรไว้วางใจใครนอกจากบ่าว บ่าวจะปกป้องท่านเอง”
เขายังคงเจ็บปวดและมีของเหลวไหลออกมาจากมุมตาของเขาและเลื่อนเข้าไปในขมับของเขา ในขณะที่มีน้ำไหลผ่าน ใบหน้าของเขาก็เหมือนถูกเผาไหม้และทำให้เจ็บปวดมากยิ่งขึ้น
เขาได้ยินเสียงที่ยังคงพูดกับเขาเบาๆ “อย่าร้องไห้”
ฉีหมินไม่รู้ว่าเขาร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดหรือเพราะเขาจำได้ว่าเสด็จแม่ของเขาเสียชีวิตในกองเพลิง เขาแค่รู้สึกว่ามันเจ็บ เจ็บมาก เจ็บทั้งภายในและภายนอก……
มือที่จับเขาไว้ก็อบอุ่นเช่นกัน แต่ก็ไม่มีอะไรเหมือนกับมือของเสด็จแม่
ตั้งแต่นั้นมา เขาไม่เพียงแต่ไม่มีเสด็จพ่อเท่านั้น แต่ยังไม่มีเสด็จแม่อีกด้วย
เนื่องจากเหตุการณ์เพลิงไหม้และความทรงจำสุดท้ายของเสด็จแม่ของเขาถูกฝังอยู่ในทะเลเพลิง ฉีหมินจึงกลัวไฟอย่างมากหลังจากที่ดวงตาสองข้างของเขามองเห็น
เขาจะกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งและทุบตีทุกสิ่งรอบตัวในตอนกลางคืนเมื่อมีการจุดเทียนในห้อง
ตั้งแต่นั้นมาในลานบ้านของเขาจะมืดสนิทในตอนกลางคืน บ่าวรับใช้กลัวที่จะรบกวนเขาและไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ขณะเดิน สถานที่ที่เขาอาศัยอยู่ดูเหมือนจะกลายเป็นลานที่รกร้าง
ของร้อนทุกชนิดสามารถกระตุ้นความกลัวของเขาได้ เขาดื่มแค่อาหารเย็น น้ำแกงเย็นชืด และยาเท่านั้น และแม้แต่น้ำสำหรับซักและอาบก็ต้องเย็น
เขาอยากจะถูกแช่แข็งจนเย็นมากกว่ากล้าที่จะสัมผัสวัตถุอุ่นๆ อีกครั้ง
ในวันและคืนที่ไม่มีใครรู้จักหลังจากสูญเสียเสด็จแม่ไป เขาก็กลายเป็นเหมือนกับเสด็จแม่ของเขาในตำหนักตงกง เขานอนไม่หลับในตอนกลางคืน และเสียงลมข้างนอกก็ปลุกเขาให้ตื่น
จิตใจของเขามักจะตึงเครียดอยู่เสมอ และเขาไม่กล้าแม้แต่จะหลับไปสักระยะหนึ่งด้วยซ้ำ เพราะกลัวว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่างในฝันร้าย
ต่อมาเมื่ออาการบาดเจ็บของเขาหายดีแล้ว ผ้าพันแผลที่พันรอบตัวของเขาสามารถแกะออกได้แล้ว สาวใช้ที่เข้ามาเอาน้ำมาช่วยเช็ดตัวก็ตกใจมากจนกรี๊ดร้องและทำอ่างตกลงพื้น
มามาเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเห็นเขา นางก็ตกใจมากจนแข้งขาอ่อนแรง
สุดท้ายป้าหลันก็ตำหนิคนเหล่านั้นแล้วไล่ออกไป โดยนางตักน้ำมาช่วยเช็ดตัวให้เขาเอง
วัตถุสะท้อนแสงทั้งหมดในห้องถูกนำออกไปแล้ว และเขาไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนว่าเขาดูเหมือนอะไร แต่รอยแผลเป็นจากไฟไหม้บนแขนของเขาซึ่งมีหลุมและเป็นสีแดงเนื้อนั้นน่าเกลียดและน่าขยะแขยงจริงๆ
มารดาเลี้ยงของเขาซึ่งเป็นน้องสาวของ “เสด็จแม่” มาเยี่ยมเขาครั้งหนึ่งหลังจากที่นางแต่งเข้ามาในจวน นางกลัวมากจนไม่กล้าเข้าไปด้วยซ้ำ นางแค่ยืนอยู่ที่ประตูและใบหน้าของนางก็เปลี่ยนไป
เขาเงียบมาตลอด เพียงหนึ่งวันหลังจากที่ป้าหลานช่วยเขาเช็ดตัวและลืมเอาอ่างน้ำออกไป เขาก็มองดูตัวเองผ่านน้ำในอ่าง
แสงจากน้ำไม่ชัดเจนนัก แต่เขาก็ยังกลัวจนเตะอ่างทองแดงออกไป
เขาไม่ได้พูดนานมากจนทำได้เพียงส่งเสียงกรีดร้องที่แหบห้าวและแหลมคม
นั่นไม่ใช่เขา เขาจำสิ่งที่เขาเคยเห็นในอดีตได้ เสด็จพ่อของเขายังขอให้จิตรกรวาดภาพเขากับเสด็จแม่ด้วย เขามีหน้าตาที่หล่อเหลา ปากแดง ฟันขาว เขาดูไม่เหมือนสิ่งที่น่าเกลียดในอ่างเลย!
ป้าหลานเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงและกอดปลอบใจเขาอยู่นาน
อย่างไรก็ตาม นิสัยของเขาเริ่มมืดมน โดดเดี่ยว และหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ แววตาของบ่าวรับใช้ที่ดูหวาดกลัวปลุกความโกรธของเขาขึ้นมา และเขาก็สั่งให้คนทุบตีคนเหล่านั้นจนตายด้วยไม้
เขากลายเป็นคนอ่อนไหว ฉุนเฉียว กลัวการพบปะผู้คน และกลัวว่าจะตัวเองดูน่ากลัวหรือเป็นตัวประหลาด
ฉีหมินรู้สึกว่าเขาไม่ใช่หนูข้างถนน แต่เป็นหนูป่วยที่มีขี้กลาก โดยที่ขนบนตัวของเขาร่วงหล่นเกือบหมดและมีรอยด่างจนน่าขยะแขยง
สิ่งเดียวที่เป็นเรื่องดีเกี่ยวกับแผลไหม้ก็คือทำให้ฉางซินอ๋องและพระชายาของเขาหยุดไปเยี่ยมเขา
พระชายาจี้ไม่รู้ว่าสนิทกับพี่สาวตนเองพระชายาเซียนจริงหรือไม่ หรือนางเห็นว่าแม้เขาเป็น “บุตรชายคนโต” ของฉางซิ่นอ๋อง แต่เขาก็เป็นคนที่ไร้ประโยชน์อยู่แล้วและจะไม่เป็นภัยคุกคามต่อนางหรือลูกในท้องของนางในอนาคต และนางกลับเต็มใจที่จะได้รับชื่อเสียงที่มีคุณธรรมสำหรับตัวเอง แม้ว่านางจะไม่เคยไปเยี่ยมเขาอีกเลย แต่ก็จะไม่ทำให้ค่าอาหารและเสื้อผ้าในส่วนของเขานั้นน้อยลงเลย
ครอบครัวสามีของป้าหลานเป็นพ่อค้าที่มีช่องทางการติดต่อมากมาย และนางก็หาหมอวิเศษให้เขาอย่างรวดเร็ว
หมอบอกว่าโชคดีที่เขายังเด็กและผิวหนังที่ถูกไฟไหม้ยังสามารถกลับมาใหม่ได้หลังจากเปลี่ยนแล้ว
ความเจ็บปวดจากการถลกหนังเป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกของการทรมาน ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามันโหดร้ายและนองเลือดเพียงใด ขอบเขตของแผลไหม้ของเขานั้นใหญ่มากจนไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในคราวเดียวได้
ต้องใช้เวลาหลายปีกว่าผิวหนังที่ตายแล้วบนร่างกายของเขาจะถูกแทนที่อย่างสมบูรณ์
ต้องผ่านประสบการณ์ด้วยตนเองเท่านั้นถึงจะเข้าใจว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน
มือและเท้าของเขาถูกมัดไว้กับเตียงอย่างแน่นหนา และจุกไม้ก๊อกในปากก็ถูกกัดจนผิดรูป
มันเจ็บมาก
เขาคิดนับครั้งไม่ถ้วนว่าเขาจะตายเสียยังดีกว่า แต่เขาตายไม่ได้
เขาต้องแก้แค้น ความเจ็บปวดทั้งหมดนี้เกิดจากศัตรูของเขาและเสด็จแม่ของเขาก็ตาย ดังนั้นเขาต้องแก้แค้น!
เมื่อผิวหนังที่ถูกไฟไหม้ของฉีหมินถูกแทนที่อย่างสมบูรณ์ บุตรชายของพระชายาจี้ก็สามารถลุกขึ้นจากพื้นและวิ่งได้แล้ว
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ผู้คนในจวนเริ่มคุ้นเคยกับความไม่แน่นอนของเขา เนื่องจากเขามีรอยไหม้บนใบหน้า เขาจึงสวมหน้ากากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา หลังจากที่ผิวหนังบนใบหน้าของเขาดีขึ้น เขาก็ยังไม่ได้ถอดหน้ากากต่อหน้าผู้คนในจวนฉางซิ่นอ๋อง
คนในจวนคิดว่าหมอวิเศษไม่ได้รักษาเขาให้หาย และพวกเขาก็ไม่กล้าพูดคุยเรื่องนี้เพราะกลัวว่าจะขัดต่อข้อห้ามของเขา
พรชายาจี้ก็ฉลาดมากเช่นกันที่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้ ลูกชายของนางได้เป็นซื่อจื่อแล้ว บางทีนางอาจเห็นว่าเขาเป็น “เด็กกำพร้า” ที่น่าสงสาร ดังนั้นนางจึงเต็มใจแสดงความเมตตาต่อเขา และมักจะพูดสิ่งต่างๆ เพื่อให้บุตรชายที่แข็งแรงและมีชีวิตชีวาของนางมาตีสนิทกับเขา
ฉีหมินรู้สึกรังเกียจอยู่เพียงในใจเท่านั้น
จวนฉางซิ่นอ๋องทั้งหมดล้วนเป็นศัตรูของเขา!
บุตรชายที่มีสุขภาพดีและน่ารักของนาง มักจะทำให้เขานึกถึงรูปลักษณ์ที่ดีเขาและทำให้เขารู้สึกอิจฉา
สุยหยวนชิง เขาสามารถฝึกทักษะการต่อสู้ ขี่ม้า ยิงธนูได้ แต่เขาต้องป่วยหนักและกินยาทุกวัน
เขาอยากฝึกทักษะการต่อสู้ด้วย แต่ป้าหลานที่คอยอยู่เคียงข้างเขาในทุกเรื่องไม่เห็นด้วย โดยบอกว่าเขาอ่อนแอเกินไป
มีเพียงฟู่ชิงซึ่งเป็นองครักษ์เงาที่เสด็จพ่อของเขาทิ้งไว้เท่านั้นที่เต็มใจสอนเขาอย่างลับๆ
ตั้งแต่นั้นมา เขารู้อย่างคลุมเครือว่ามีเพียงฟู่ชิงเท่านั้นที่จะเชื่อฟังคำสั่งของเขาโดยไม่มีเงื่อนไข แม้ป้าหลานจะภักดีต่อเขา แต่นางก็ยังปฏิเสธเขาเช่นกัน
ฉีหมินเริ่มสงสัยในความภักดีของป้าหลานที่มีต่อเขาจริงๆ เมื่อเขาฝึกศิลปะการต่อสู้อย่างลับๆ เมื่ออายุสิบเจ็ดปี และความเครียดมากเกินไปทำให้เกิดอาการป่วยเรื้อรังอีกครั้ง
ความเจ็บป่วยเกิดขึ้นเหมือนภูเขา และหมอบอกว่าอาการของเขาไม่ดีนัก
เขาหลับตาแต่เขายังมีสติ และได้ยินคนบอกว่าป้าหลานไม่ควรให้เขาเปลี่ยนผิวหนัง เขาต้องผ่านความเจ็บปวดมากมายและร่างกายของเขาก็ทรุดโทรมยิ่งกว่าเดิม
เขาคิดเสมอว่าป้าหลานตามหาหมอวิเศษให้เขาเพราะนางทนเห็นเขาเป็นแบบนั้นไม่ได้ แต่เขาได้ยินป้าหลานพูดว่าถ้าเขาไม่เปลี่ยนผิวหนังและรูปร่างหน้าตาของเขาที่ถูกไฟเผา ต่อไปเขาจะนั่งบนบัลลังก์มังกรตัวนั้นได้อย่างไร
ปรากฎว่าไม่ใช่เพื่อเขา แต่เพื่อบัลลังก์มังกร
ป้าหลานยังกล่าวด้วยว่าแม้ว่าเขาจะยังมีสุขภาพที่ดี แต่เขาก็ต้องเลือกผู้หญิงสักสองสามคนเพื่อที่จะมีบุตรสายเลือดเดียวกันกับเขา เพื่อว่าหากเกิดอะไรขึ้นกับเขาในอนาคตก็จะไม่มีปัญหาใหญ่
ฉีหมินไม่เคยรู้สึกน่าขันเช่นนี้มาก่อน และหัวใจของเขากลับรู้สึกเย็นชา มันทำให้เขาตื่นตระหนก
ปรากฎว่าป้าหลานไม่ได้ภักดีต่อเขา สิ่งที่นางภักดีคือตัวตนของเขาในฐานะสายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ
ถึงแม้จะไม่ใช่เขา แต่เป็นอีกคนที่มีสายเลือดของของเขา ป้าหลานก็ยังคงรับใช้เขาอย่างสุดใจ
เมื่อเขามีสุขภาพดีขึ้น หญิงสาวงดงามร่างกายผอมเพรียวก็ถูกส่งไปที่ลานของเขา
เขาอารมณ์เสียมาก ดูเหมือนว่าป้าหลานจะเคารพเขา แต่นางก็ไม่เคยเปลี่ยนใจที่อยากให้เขามีทายาท
ป้าหลานพูดเสมอว่านี่เป็นสาเหตุสำคัญของการแก้แค้น เขาเยาะเย้ยและถามว่าป้าหลานคาดหวังให้เขาตายหรือเปล่า? ป้าหลานคุกเข่าลงและบอกว่านางไม่กล้า นางน้ำตาไหล และยังยกตัวอย่างอ๋องศักดินาที่ต่อสู้เพื่อชิงบัลลังก์หลายตัวอย่างให้เขาฟัง โดยบอกว่าบุตรของเขาคือแหล่งความมั่นใจที่ใหญ่ที่สุด
ในที่สุดเขาก็ประนีประนอม แต่ไม่มั่นใจกับคำพูดของป้าหลาน
เพียงแต่ความแข็งแกร่งของเขายังไม่แข็งแกร่งพอที่จะควบคุมตระกูลจ้าวได้อย่างสมบูรณ์ คนที่เสด็จแม่ของเขาทิ้งไว้ล้วนนำมาโดยตระกูลหลาน
สิ่งเดียวที่เขาสามารถใช้ได้คือองครักษ์เงาที่เสด็จพ่อของเขาทิ้งไว้ในตำหนักตงกง แต่หลังจากสังหารสองแม่ลูกตระกูลหลานไปจนหมด ก็ไม่สามารถใช้ตระกูลจ้าวได้อีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงต้องเก็บสองแม่ลูกตระกูลหลานไว้ให้มีชีวิตอยู่ และปล่อยให้พวกเขาทำงานให้เขาต่อไปก่อน
ด้วยความรังเกียจ เขาเลือกคนที่ขี้ขลาดที่สุดในบรรดาหญิงงามที่ตระกูลหลานส่งมา
อาจเป็นเพราะชื่อเสียงที่ชั่วร้ายและรุนแรงของเขา สตรีนางนั้นจึงกลัวเขามาก เมื่อนางมาถึงห้องของเขา นางก็ตัวสั่นและไม่กล้ามองเขาตลอดเวลา
ฉีหมินรู้สึกรังเกียจ ไม่เพียงแต่จะเรื่องทิ้งทายาทเท่านั้น แต่จู่ๆ เขาก็รู้สึกรังเกียจเกี่ยวกับตัวตนของเขาเอง
พระชายาจี้เลี้ยงแมวเปอร์เซียซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงจากต่างแคว้นที่เป็นที่นิยมมาก เพื่อรักษาสายเลือดอันล้ำค่าของแมว พระชายาจี้จึงได้สั่งแมวสีขาวแสนสวยมาผสมพันธุ์กับแมวเปอร์เซียโดยเฉพาะ
ฉีหมินรู้สึกเหมือนแมวเปอร์เซียที่ถูกพาไปผสมพันธุ์
เขาไม่เห็นหน้าสตรีที่มารับใช้เขาด้วยซ้ำ ป้าหลานกลัวว่าเขาสุขภาพไม่ดีจึงให้ยาเขาจนแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เมื่อเขาตื่นขึ้นมาก็พบเลือดอยู่บนเตียง สตรีผู้นั้นหมดสติข้างๆ เขาด้วยใบหน้าซีดเซียว ไม่รู้ว่านางหมดสติเพราะตกใจหรือเพราะเจ็บปวด
ฉีหมินรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนอยู่ และอาการคลื่นไส้ก็แย่ลงไปอีก ทำให้เขาอยากจะลอกผิวหนังทุกชั้นในร่างกายของเขาออก
เขาเป็นเหมือนสัตว์จริงๆ และเขาถูกวางยาเพียงเพื่อความสำเร็จ
เขาอารมณ์เสียครั้งใหญ่ที่สุดและสั่งให้ทุกคนเผาทุกสิ่งในห้อง เขาแช่ตัวในน้ำเย็นจนผิวมือและเท้ามีรอยเหี่ยว แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าสิ่งสกปรกและขยะแขยงทั่วร่างกายไม่สามารถชะล้างออกไปได้
สตรีที่รับใช้เขาล้มป่วยหนักเมื่อกลับถึงบ้าน บุคคลนั้นราวกลับกลายเป็นคนโง่ไปแล้ว
บ่าวไพร่แอบคุยกันว่าพวกเขายิ่งกลัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ
ฉีหมินรู้สึกรังเกียจอยู่ภายในใจของเขา ไม่มีช่วงเวลาใดที่เขาไม่ต้องการสังหารสตรีผู้นั้น - นางเคยเห็นตัวเขาถูกวางยาเหมือนสัตว์
เมื่อใดก็ตามที่เขาตระหนักถึงสิ่งนี้ ความรุนแรงในร่างกายของเขาไม่สามารถระงับได้ และมีเพียงการสังหารเท่านั้นที่สามารถบรรเทามันได้เล็กน้อย
หลังจากเหตุการณ์นี้ ป้าหลานดูเหมือนจะตระหนักว่านางได้ฝ่าฝืนข้อห้ามของเขาโดยสิ้นเชิง และควบคุมตัวเองอยู่มาก เมื่อนางรับใช้เขา นางมักจะแสดงสีหน้าขมขื่นราวกับว่านางภักดีต่อเขาแต่ถูกตีความผิดเพื่อการแก้แค้น
ฉีหมินแค่อยากจะบดใบหน้าที่เหมือนพระโพธิสัตว์ของนางลงในบ่อโคลน จากนั้นจึงวางยาให้นางรู้ว่ารู้สึกที่ได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นสัตว์ผสมพันธุ์
เขาต้องการสังหารสตรีที่รับใช้เขาอย่างดี แต่บ่าวไพร่คิดว่าเป็นเพราะสตรีที่รับใช้เขาไม่ดีและไม่กล้าพูดอะไร
ป้าหลานไม่ได้หยุดเขาอีกต่อไป
แต่ผู้หญิงคนนั้นโชคดีจริงๆ นางไม่ตายและได้รับการวินิจฉัยว่ามีชีพจรมงคล
เขาไม่สามารถสังหารนางได้
และเขารู้ว่าป้าหลานจะมีทางเลือกอื่นเร็วๆ นี้
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเขาก็เริ่มระมัดระวังสองแม่ลูกตระกูลหลานมากขึ้น
ตราบใดที่ผู้หญิงคนนั้นให้กำเนิดบุตรชาย ตำแหน่งของเขาก็สามารถเปลี่ยนได้ตลอดเวลา
พระชายาจี้รู้ว่าผู้หญิงคนหนึ่งของเขาตั้งครรภ์ และนางก็เริ่มระวังเขา นางจึงเพิ่มคนเข้ามาในลานของเขา เพื่อแฝงสายลับเข้ามา
สุขภาพของเขาไม่ดีและเขาไม่สามารถสู้กับสุยหยวนชิงได้ แต่นั่นจะไม่เป็นเช่นนั้นหากเขามีบุตรชาย
พระชายาผู้ยิ่งใหญ่ดูมีน้ำใจ มีอนุจำนวนนับไม่ถ้วนในจวนฉางซิ่นอ๋อง แต่นางก็ไม่อิจฉาริษยา อย่างไรก็ตามนางอนุของฉางซิ่นอ๋องให้กำเนิดบุตรสาวมากมาย แต่ไม่มีผู้ใดให้กำเนิดบุตรชายเลย
ฉางซิ่นอ๋องอาจสงสัยอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่สามารถหาหลักฐานใดๆ ได้ ดังนั้นเขาจึงเลี้ยงดูสตรีจำนวนมากไว้นอกจวน และสตรีบางคนก็ให้กำเนิดบุตรชายของเขา
โดยธรรมชาติแล้ว ทายาทของจวนอ๋องไม่สามารถเลี้ยงดูโดยคนภายนอกได้ ทุกคนจะถูกพากลับไปที่จวน และเช่นเดียวกับ “น้องชายทแสนดี” ของเขาสุยหยวนชิง ที่จะได้รับการศึกษาจากอาจารย์ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก
เพียงแต่ว่าเด็กๆ ที่ถูกพากลับจวนมักเสียชีวิตด้วยเหตุผลหลายประการหรืออ่อนแอพอๆ กับตัวเขา
ฉีหมินรู้สึกว่าฉางซิ่นอ๋องต้องรู้อะไรบางอย่าง แต่ทำไมเขาถึงไม่จัดการกับพระชายาจี้ อาจเป็นเพราะอำนาจของครอบครัวมารดาของพระชายาจี้
ฉางซิ่นอ๋องมีบุตรชายที่มีประโยชน์เพียงคนเดียว คือสุยหยวนชิง ดังนั้นเขาจึงต้องได้รับการศึกษาที่ดี ไม่ว่าเซี่ยเจิงบุตรชายของเซี่ยหลินซานที่ได้รับการเลี้ยงดูจากเว่ยเหยียนจะได้เรียนรู้จากอะไรก็ตาม ฉางซิ่นอ๋องจะจัดเตรียมมันให้กับสุยหยวนชิงเช่นกัน
แน่นอนว่าฉีหมินรู้ดีว่าการตายของเสด็จพ่อของเขาเป็นเพราะคนชั่วสองคน เว่ยเหยียนและฉางซิ่นอ๋อง และเขาเกลียดพวกเขาถึงแก่นแท้ อย่างไรก็ตามหนึ่งในนั้นได้มีอิทธิพลต่อราชสำนักและทำให้อำนาจของฮ่องเต้หมดไป
แต่ฉีหมินตระหนักดีว่าเว่ยเหยียนและฉางซิ่นอ๋องความสมพันธ์พังทลายไปแล้ว เพียงแต่ว่าทั้งสองอยู่ร่วมกันและต่างจับมือกัน ดังนั้นพวกเขาจึงรักษาพื้นผิวแห่งสันติภาพเอาไว้
ฉางซิ่นอ๋องเลี้ยงดูสุยหยวนชิงตามแบบเซี่ยเจิง เพียงเพื่อให้สุยหยวนชิงสามารถรู้จักตัวเองและศัตรูของเขา เพื่อที่เขาจะได้เอาชนะดาบที่เว่ยเหยียนสร้างขึ้นในอนาคต
ฉีหมินยังคงยืนนิ่ง แต่เขามีแผนการเบื้องต้นสำหรับการแก้แค้นแล้ว
เขาต้องเพิ่มความขัดแย้งระหว่างฉางซิ่นอ๋องและเว่ยเหยียน ปล่อยให้พวกเขากัดกันก่อน จากนั้นจึงเปิดโปงชายสองคนนี้ในคราวเดียวหลังจากพบหลักฐานว่าพวกเขาร่วมมือกัน
ในราชสำนักมีคนมีคุณธรรมที่ไม่เกี่ยวข้องกับพรรคเว่ยและตระกูลสุยและพวกเขาคือตระกูลหลี่ ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะผู้นำของราชวงศ์
น่าเสียดายที่ฮ่องเต้หุ่นเชิดผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรก็มีความทะเยอทะยานเช่นกัน เขาแต่งงานกับบุตรสาวของตระกูลหลี่ตั้งแต่เนิ่นๆ และราชครูหลี่ก็กลายเป็นพระญาติของฮ่องเต้
เขาเข้าหาตระกูลหลี่อย่างบุ่มบ่ามเมื่อเปรียบเทียบกับฮ่องเต้หุ่นเชิดที่มีความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับนักเรียนแล้ว เขาก็เป็นเพียงคนนอก
ดังนั้น หากเขาต้องการเอาชนะตระกูลหลี่ในฐานะผู้สนับสนุนของเขา เขาจะต้องสลายความเป็นพันธมิตรระหว่างตระกูลหลี่กับฮ่องเต้ก่อน
ฉีหมินได้พบกับสตรีที่กำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาอีกครั้งในคืนเดือนหงายผ่านไปสามรอบหลังจากที่สตรีคนนั้นได้รับการวินิจฉัยว่ามีชีพจรมงคล
ในช่วงเวลานี้ เขาต้องระวังแม่ลูกตระกูลหลาน และพระชายาจี้ และเขาต้องเริ่มวางแผนที่จะทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างตระกูลสุย และเว่ยเหยียนต่อไป จากนั้นจึงทำให้เกิดรอยร้าวระหว่างฮ่องเต้หุ่นเชิดและตระกูลหลี่
นอกจากนี้เขายังเข้าใจด้วยว่าเขาไม่สามารถพึ่งพาตระกูลหลานและตระกูลจ้าวได้อีกต่อไป เขาต้องขยายอำนาจใหม่ของเขาเพื่อที่เขาจะไม่ถือเป็นสัตว์ผสมพันธุ์อีกต่อไป
แม้ว่าเขาจะกลัวไฟ แต่เขาก็ยังบังคับตัวเองให้เผชิญหน้ากับมัน แต่วิธีการของเขาโหดร้ายจริงๆ
วิธีที่เขาเอาชนะความกลัวคือการเผาผู้ทรยศด้านล่างด้วยมือของเขาเอง หรือใช้กลอุบายที่ซับซ้อนเพื่อเผยให้เห็นข้อบกพร่องของพวกเขา
เสียงกรีดร้องสูงเหล่านั้นบาดแก้วหูของเขาทำให้เขาหงุดหงิด และใบหน้าที่ถูกเผาและบิดเบี้ยว ก็ร้องไห้และขอความเมตตาไปจนถึงการสาปแช่งทุกชนิดใส่เขา กลิ่นของเนื้อและเลือดที่ถูกเผาในอากาศค่อยๆ กลายเป็นกลิ่นไหม้
ไฟอยู่ไกลจากเขา แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าบริเวณที่เขาถูกไฟไหม้เริ่มเจ็บปวดอีกครั้ง ในเวลานี้เขาจะไม่ยอมให้ใครเห็นท่าทางอ่อนแอของเขา
เขาปฏิเสธทุกคน ขังตัวเองอยู่ในห้อง ทิ้งกองไฟไว้นอกรั้วเหล็กที่ทำให้เขาหวาดกลัว ซุกตัวอยู่ในมุมหนึ่งราวกับสัตว์ และเผชิญฝันร้ายจากเพลิงไหม้ตำหนักตงกงเมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็กเพียงลำพัง
ในความทรงจำของเขา มีใบหน้าของเสด็จแม่ที่ถูกเผาจนตายในตำหนักตงกง บางครั้งอาจกลายเป็นใบหน้าที่พร่ามัวแต่ดูน่ากลัวที่เขาเคยเห็นหลังจากถูกเผาในอ่างน้ำ และบางครั้งก็อาจกลายเป็นใบหน้าของผู้คนที่เขาเผาจนตาย
เขาขังตัวเองอยู่ในห้องวันแล้ววันเล่า พยายามดิ้นรนที่จะตื่นจากฝันร้ายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของไฟและรอยไหม้จากเถ้าถ่าน ใบหน้าของเขาซีดทุกครั้ง และเสื้อผ้าของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น อารมณ์ของเขาเริ่มหวาดระแวง รุนแรง และมืดมนมากขึ้น
อีกครั้งหนึ่ง เมื่อเขาเผชิญกับความกลัวไฟเพียงลำพัง มันทำให้เขาบ้าคลั่ง
สถานที่ที่ถูกไฟไหม้จะรู้สึกเจ็บปวดจนทนไม่ไหวทุกครั้งที่เห็นไฟ ราวกับว่ามันย้อนกลับไปในตอนที่มันเกือบถูกไฟไหม้
หมอวิเศษตรวจดูเขาแต่ไม่สามารถหาวิธีรักษาเขาได้
เขาแอบฝึกทักษะการต่อสู้กับองครักษ์เงามาหลายปีแล้ว หลังจากคลุ้มคลั่ง เขาก็เปิดประตูห้องออกไป องครักษ์เงาด้านนอกกลัวที่จะทำร้ายเขาและไม่ได้หยุดเขาอยู่ครู่หนึ่ง เขากลับหยิบมีดแทงพวกเขาอย่างจัง
ความเจ็บปวดจากภาพลวงตาทำให้ร่างกายของเขาเจ็บไปทั้งตัว เขารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกไฟคลอกตาย ดังนั้นเขาจึงกระโดดลงไปในสระน้ำเย็นโดยไม่คิด
เขาไม่มีแรงเหลือที่จะดิ้นรนเพื่อช่วยตัวเอง ในขณะนั้น เขาคิดว่าเขาจะตายที่นั่นจริงๆ
แต่มือที่เรียวยาวแต่อบอุ่นก็คว้าเขาไว้ขณะที่เขายังคงตกลงไปในสระน้ำเย็น
ตอนแรกเขาไม่รู้ว่าสตรีที่มาช่วยชีวิตเขาคือใคร เขาแค่คิดว่านางผอมมาก แต่นางก็ยังพยายามอย่างหนักที่จะพาเขาไปที่ขอบสระน้ำเย็น
หลังจากลากเขาขึ้นฝั่ง เขาก็หมดแรงจนแทบลืมตาไม่ได้ อีกฝ่ายคิดว่าเขาสำลักน้ำ ดังนั้นนางจึงเอามือกดหน้าอกและหน้าท้องของเขา จากนั้นก้มศีรษะลงและจูบเขาโดยไม่ทราบสาเหตุ
ฉีหมินไม่เคยมีความทรงจำในการใกล้ชิดกับใครเลย เพียงครั้งเดียวที่เขามีความสัมพันธ์กับใครสักคน เขาก็ถูกวางยา กลิ่นเลือดและกลิ่นหอมหวานในห้องหลังจากที่เขาตื่นขึ้นมา ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเมื่อคิดถึงเรื่องนี้
หลังจากนั้นเขาก็เกลียดการติดต่อกับสตรีด้วยซ้ำ
แต่คนตรงหน้าเขาแตกต่างออกไป ริมฝีปากของนางนุ่มและอบอุ่น และไม่มีกลิ่นที่ไม่น่าพึงพอใจ
นางจูบเขาครู่หนึ่ง จากนั้นกดหน้าอกและหน้าท้องของเขาแรงๆ หยดน้ำเย็นตกลงมาจากผมยาวที่เปียกของนางและกระแทกใบหน้าของเขาด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย “ตื่นเถอะ อย่าตายที่นี่แบบนี้!”
ฉีหมินนอนลงเป็นเวลานานและในที่สุดก็ฟื้นกำลังขึ้นมา เขาสำลักน้ำออกมาเต็มปากและเปิดเปลือกตาของเขา และเห็นสตรีที่ช่วยเขาไว้อย่างชัดเจนภายใต้แสงจันทร์
นางดูเป็นคนที่เชื่อฟังมาก
นี่เป็นความประทับใจแรกของเขาที่มีต่อสตรีผู้นั้น ตั้งแต่คิ้วของนางไปจนถึงโครงหน้าของนาง มีแต่ความเชื่อฟัง แต่ดวงตาของนางเผยให้เห็นถึงความกล้าหาญและความป่าเถื่อนที่ไร้กังวล ราวกับว่านางไม่เคยถูกผูกมัดด้วยกฎเกณฑ์ใดๆ
เป็นครั้งแรกที่ฉีหมินรู้ว่ารู้สึกอย่างไรเมื่อได้เห็นสายตาของใครบางคนในใจเขา
นางแค่มองเขาแบบนั้น แล้วเขาก็รู้สึกคันอยู่ในใจ
อีกฝ่ายพบว่าเขาฟื้นแล้ว นางก็นั่งลงกับพื้นโดยไม่เสียมารยาท นางบิดกระโปรงและผมที่เปียกโชกแล้วพึมพำว่า “โชคดีที่ฟื้นแล้ว สวรรค์เบื้องบน ข้าช่วยชีวิตคนเอาไว้ได้ หวังว่าเบื่องบนจะอวยพรข้าและทำให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี……”
ฉีหมินฟังคำพูดของนางและพยายามถามว่า “เจ้าเป็นใคร”
อีกฝ่ายเห็นเขาอยู่ในสภาพที่น่าสังเวช ดังนั้นถ้าพูดตามตรรกะแล้ว เขาควรจะสังหารนาง
แต่เขารู้สึกสงบอย่างไม่คาดคิดในเวลานี้ และเขาไม่รู้สึกขยะแขยงกับความกล้าหาญของนางในการจูบเขาเป็นเวลานานขนาดนี้ด้วยซ้ำ
บางทีนางอาจช่วยเขาไว้ หรือบางทีนางอาจเป็นคนเดียวในช่วงหลายปีที่ผ่านมาที่ไม่กลัวเหมือนเห็นเขาเป็นสัตว์ประหลาด ผ่านดวงตาของนางเมื่อนางมองดูเขา
หรือบางทีเขาอาจจะอ่อนแอเกินไปตอนนี้
สรุปก็คือ ฉีหมินไม่มีความคิดที่จะสังหารนางในตอนนี้
สตรีคนนั้นกลอกตาแล้วถามแทนว่า “แล้วเจ้าเป็นใคร ทำไมมาที่สระน้ำนี้กลางดึกเพื่อฆ่าตัวตาย”
นางดูน่ารักและอ่อนโยน แต่ก็มีสมองอยู่บ้าง
ลานที่พักของฉีหมิน เดิมสร้างขึ้นในพื้นที่ที่เงียบสงบที่สุดของจวน มีป่าไผ่สีเขียวอยู่ด้านหลังสระน้ำเย็นที่เชื่อมต่อกับภูเขาด้านหลัง
เขาไม่คาดคิดว่าสตรีคนนี้จะปรากฏตัวที่ลานบ้านของเขาตอนกลางดึก และด้วยชุดของนางนางดูเหมือนสาวใช้ที่หยาบกระด้าง ดังนั้นนางจึงต้องเป็นสาวใช้ที่หยาบกระด้างของเขา เขาจึงโกหกและพูดว่า “ข้าเป็นผู้ดูแลบ้าน นายของข้าอยากกินปลาจึงสั่งให้ข้าไปจับมันในบ่อ”
หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “อยากกินปลาตอนดึกเหรอ?”
เขาเบะปากอย่างเหน็บแนมและพูดว่า “ใช่ ถ้าข้าไม่สามารถจับปลาให้เขาได้ พรุ่งนี้ข้าอาจจะไม่มีชีวิตรอด”
บ่าวรับใช้ในบ้านเปลี่ยนสีหน้าเมื่อพูดถึงเขา กลัวเขาเหมือนผีดุร้าย คำพูดของเขาอาจชักจูงให้นางสบถด่ามากมาย
แต่หญิงสาวกลับขมวดคิ้วและสบถด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “นี่คือสถานที่ผีกินคนหรืออย่างไร”
แต่นางไม่พูดอะไรอีก นางหยิบสัมภาระใบใหญ่ที่วางไว้ก่อนลงน้ำแล้วพูดกับเขาว่า “เจ้ามันโง่ อย่าลงน้ำไปจับปลานะ ข้าจะไปแล้ว ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ ถ้าเจ้าจะช่วยข้า ก็แกล้งทำเป็นว่าคืนนี้ไม่ได้เจอข้าเลยแล้วกัน”
ฉีหมินมองดูข้าวของในมือของนาง และในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมนางถึงมาปรากฏตัวที่นี่กลางดึก
เขาลุกขึ้นจากพื้น พิงต้นไผ่สีเขียวแล้วพูดว่า “บ่าวที่หนีออกจากจวนเมื่อจับได้จะถูกตีจนตาย เพื่อเป็นการตักเตือนแก่คนอื่น”
ก้าวที่กล้าหาญของสตรีผู้นั้นหยุดนิ่งอย่างเห็นได้ชัด และนางก็หันหน้าไปมองเขาอย่างสงสัยเล็กน้อย “ข้าช่วยเจ้าแล้ว เจ้าคงไม่เปิดเผยข้าใช่ไหม”
เป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะมีอารมณ์ดี เขาถึงกับโค้งริมฝีปากและยิ้มแล้วพูดกับนางว่า “ไม่หรอก ข้าแค่เตือนเจ้าถึงกฎของจวน”
สตรีผู้นั้นยืนอยู่ที่นั่นสักพักแล้วจู่ๆ ก็เดินไปหาเขา ไม่มีเชือกอยู่ในห่อของของนาง หลังจากรื้อค้นอยู่นาน นางก็หยิบเข็มขัดของอาภรณ์ออกมา นางใช้เข็มขัดมัดมือของเขาไว้กับต้นไผ่ที่เขาพิงอยู่
ฉีหมินตะลึงกับการกระทำของนาง หากเขาไม่ประสบกับความเจ็บปวดจากภาพลวงตาและตกลงไปในน้ำและร่างกายอ่อนแอลง ไม่เช่นนั้นเขาคงจะหักคอของนางไปแล้วเมื่อนางเคลื่อนไหว
หลังจากที่สตรีผู้นั้นมัดเขานี้เสร็จแล้ว นางก็คุกเข่าลงต่อหน้าเขาแล้วพูดกับเขาว่า “ขอบคุณที่เตือน ข้าไม่รู้จักเจ้า และข้าก็พาเจ้าหนีไปด้วยไม่ได้ ดังนั้นมัดเจ้าไว้ก่อนดีกว่า ด้วยวิธีนี้หากพรุ่งนี้มีคนพบว่าข้าหนีไป เจ้าจะได้หลีกเลี่ยงการถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของข้าอย่างผิดๆ”
ปากของเขาถูกปิดสนิท ดวงตาของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง และดูเหมือนว่าจะอารมณ์ดีขึ้น และเขาก็พึมพำออกมาสองครั้ง
สตรีคนนั้นชี้ไปที่ตัวเอง “ข้าเหรอ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ เมื่อคนในบ้านสังเกตว่าพรุ่งนี้ข้าหายไป ข้าก็น่าจะออกจากประตูเมืองฉงโจวไปแล้ว!”
นางหยิบสัมภาระขึ้นอีกครั้งและเดินลึกเข้าไปในป่าไผ่สีเขียว โบกมือให้เขาด้วยท่าทีที่เยือกเย็นเป็นพิเศษ
ฉีหมินจ้องมองไปที่แผ่นหลังของนางอย่างว่างเปล่า นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาถูกปฏิบัติเช่นนี้ เขาควรจะโกรธ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาไม่สามารถโกรธได้เลย
สตรีผู้นั้นไม่มีเจตนาร้ายต่อเขา และมีบางอย่างที่อธิบายไม่ได้เกี่ยวกับนางที่สามารถดึงดูดเขา
แน่นอนว่านางไม่สามารถหนีออกจากจวนได้
ไม่นานหลังจากที่นางจากไป องครักษ์เงาก็ค้นพบว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นและก็เข้ามาตามหาร่องรอย พวกเขาตกใจมากที่เขาถูกมัดเอาไว้
ฉีหมินไม่ค่อยอารมณ์เสีย แต่สั่งให้พวกเขาพาองครักษ์ไปตามหาสาวใช้ที่หนีออกมาจากภูเขาด้านหลังโดยไม่ได้รับอันตรายกลับมา
องครักษ์เงาทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมาก ทันทีที่เขากลับมาที่ห้องและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ สตรีผู้นั้นก็ถูกจับตัวกลับมา
และนางก็นำข่าวอีกข่าวกลับมาด้วย นางไม่ใช่สาวใช้ที่หยาบกระด้าง แต่เป็นสตรีที่ให้กำเนิดสายเลือดของเขา
คำตอบนี้ทำให้ฉีหมินตกตะลึงเป็นเวลานาน
ความคิดแรกคือนางจำเขาไม่ได้เหรอ?
การตระหนักรู้นี้ทำให้เขาไม่มีความสุข
เขารังเกียจสตรีที่เขามีความสัมพันธ์ด้วยหลังจากถูกวางยา และเขารังเกียจอย่างยิ่งที่มีทารกในครรภ์อยู่ในท้องของนาง แม้ว่าจะเป็นเลือดเนื้อของเขาก็ตาม
ไม่มีใครชอบคนที่คุกคามชีวิตและสถานะของตนเองได้ตลอดเวลา
เมื่อลูกเสือโตขึ้นและมีกำลังพอที่จะแข่งขันกับพญาเสือ พญาเสือก็จะถูกขับออกจากดินแดนด้วย
ก่อนคืนนั้น เขาคิดแค่ว่าเมื่อไรควรสังหารสตรีและลูกในท้องของนาง
หลังจากคืนนั้น จู่ๆ เขาก็เริ่มสนใจสตรีผู้นี้ขึ้นมาบ้าง
นางตั้งครรภ์แล้วยังกล้าวิ่งหนี ดูเหมือนนางไม่อยากถูกจองจำอยู่ที่นี่เหรอ?
เขามองเห็นสิ่งที่เขาปรารถนาในตัวนาง นั่นก็คือ อิสรภาพ
ฉีหมินไม่รีบร้อนที่จะพบสตรีผู้นั้น และเขาก็ไม่ได้สั่งให้ใครมาลงโทษนางด้วย
พูดให้ถูกคือเขายังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับนาง
ป้าหลานไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไรเกี่ยวกับสตรีผู้นั้น แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้เกลียดผู้หญิงคนนั้นมากเหมือนเมื่อก่อน นางก็ยังคงริเริ่มที่จะบอกข้อมูลมากมายให้เขาฟัง ตัวอย่างเช่น แซ่ของสตรีผู้นั้นคืออวี๋ นางไม่มีชื่อ ครอบครัวของนางยากจน และบิดามมารดาของนางก็ขายนาง
ฉีหมินไม่สนใจเรื่องนี้ เขาค่อยๆ เพิ่มความขัดแย้งระหว่างเว่ยเหยียนกับฉางซิ่นอ๋องอย่างเป็นระบบและช้าๆ
เฉพาะบางครั้งในตอนกลางคืน หลังจากฝึกฝนการต่อสู้เพียงลำพัง ในขณะที่อาบน้ำที่ขอบสระน้ำเย็นเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดจากการฝึกฝนการต่อสู้ เขาก็จะนึกถึงจูบของสตรีผู้นั้นอย่างอธิบายไม่ถูก
นั่นเป็นสตรีคนแรกของเขา และดูเหมือนเขาจะไม่ได้รังเกียจนางมากนัก?
หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน ในที่สุดฉีหมินก็ถามถึงสถานการณ์ของสตรีผู้นั้น
คนของเขามีสีหน้าแปลกๆ เล็กน้อยและบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี
ฉีหมินไม่เข้าใจว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี” หมายถึงอะไร เขาไปดูลานบ้านที่สตรีผู้นั้นอาศัยอยู่และในที่สุดก็เข้าใจ
นางมักจะทำอะไรด้วยตัวเองอย่างเงียบๆ และสบายๆ นางรู้สึกว่าอาหารบำรุงที่เตรียมในครัวไม่อร่อย และนางไม่อยากได้รับควันน้ำมันในระหว่างตั้งครรภ์ ดังนั้นนางจึงแนะนำวิธีปรุงอาหารบนเตาให้กับแม่ครัวด้วย
ดูเหมือนว่านางไม่ใช่คนเดียวกันกับคนที่พยายามหอบสัมภาระออกไปกลางดึก
นางเปลี่ยนไป
นางมักจะพยายามทำให้ตัวเองสบายใจที่สุดเท่าที่จะทำได้
หลังจากที่นางพบว่าเขาเป็น “คุณชายใหญ่” ในตำนาน นางก็แปลกใจเป็นเวลานาน แต่ไม่นานนางก็สงบลง นางตระหนักได้ทันทีถึงความผิดพลาดที่นางทำ และนางก็ไม่พลาดมื้ออาหารที่นางควรรับประทาน
อย่างไรก็ตาม มันก็ค่อนข้างน่าสนใจเช่นกัน
นางเป็นคนเดียวในจวนนี้ที่ไม่กลัวเขาจริงๆ แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่ตรงข้ามนาง แต่นางก็ยังสามารถกินและดื่มได้โดยไม่ต้องสนใจเขาเลย
มันเป็นความเป็นกันเองที่ทำให้ฉีหมินชอบอยู่กับนางมากยิ่งขึ้น
นางให้เกียรติเขาแต่ก็ไม่ให้เกียรติมากขนาดนั้น
มันเหมือนกับแมวที่อยากจะสะบัดขนตลอดเวลา แต่ไม่มีทางเลือกนอกจากระงับอารมณ์และปล่อยให้คนอื่นถูมัน
บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องยากนักที่จะยอมรับว่าบุตรชายคนโตของเขาเกิดมาจากสตรีผู้นี้
เนื่องจากความสงบที่เขาได้รับจากนาง แม้แต่ความอัปยศอดสูและความเกลียดชังที่เขารู้สึกหลังจากถูกวางยาก็ค่อยๆ หายไป
แต่ในไม่ช้าเขาก็ได้ลิ้มรสการทรยศ
สตรีผู้นั้นหนีไป
นางนำเครื่องประดับทองและเงินทั้งหมดที่เขามอบให้นางหนีออกไป พาบ่าวรับใช้ส่วนตัวของนางและผู้คุ้มกันจากจวนฉางซิ่นอ๋องซึ่งมักจะช่วยนางจัดการธุระ หลบหนีไปอย่างไร้ร่องรอย
เขาส่งองครักษ์เงาไปตามหาพวกเขา แต่เพียงแต่พบว่าพวกเขาเดินตามคาราวานไปทางตะวันตก
ฉีหมินกัดฟันด้วยความเกลียดชัง
เป็นเวลาห้าปีแล้วที่เขาใช้ความสัมพันธ์ของตระกูลจ้าว เพื่อค้นหาสตรีผู้นี้
ในช่วงเวลานี้ ไม่ใช่ว่าป้าหลานจะไม่กระตุ้นให้เขาเลือกอนุที่เหมาะสมกว่านี้สักสองสามคน
เพียงแต่ในที่สุดเขาก็ได้พัฒนาอำนาจของตนเอง และเขาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ที่ทำได้เพียงเชื่อฟังการเตรียมการของป้าหลานในทุกสิ่งเท่านั้น
เขาจะปล่อยให้ตัวเองถูกปฏิบัติเหมือนหุ่นเชิดอีกต่อไปได้อย่างไร
ป้าหลานตระหนักว่าเขาไม่พอใจกับตระกูลจ้าวและตัวนางแล้ว และไม่กล้าบังคับอะไรเขาอีกต่อไป
มีข่าวเกี่ยวกับสตรีผู้นั้นอีกครั้งในอำเภอชิงผิง
เมื่อฉีหมินได้รับจดหมายจากจ้าวสวินเขาเกือบจะหัวเราะด้วยความโกรธ เขาคิดเสมอว่านางซ่อนตัวอยู่นอกด่าน แต่เขาไม่คาดคิดว่าที่อยู่ที่นางจงใจทิ้งไว้จะเป็นการปกปิดร่องรอยของนาง และนางซ่อนตัวอยู่ในจี้โจวมาหลายปีแล้ว
สตรีผู้นั้นก็คลอดบุตรชายคนหนึ่งให้เขาด้วย
สองแม่ลูกตระกูลหลานมีความสุขมาก เมื่อฉีหมินเดินทางไปจี้โจว ส่วนเขาคิดเพียงในใจว่าเขาควรสังหารหรือเก็บหญิงเลวผู้นั้นไว้
ในเวลานั้น สุยหยวนชิงและแสร้งทำเป็นขุนนางจากราชสำนัก พยายามทำให้น้ำโคลนเปื้อนจี้โจว หลังจากปลุกเร้าความโกรธของสาธารณชน
หลังจากทราบว่าอนุที่หลบหนีของเขาได้เปิดร้านอาหารในอำเภอชิงผิง สุยหยวนชิงก็ควบคุมนายอำเภอโดยตรง และกักขังผู้คนทั้งหมดในร้านอาหารของนาง จากนั้นจึงส่งข้อความบอกเขา
เขาเห็นสตรีผู้นั้นอีกครั้งในคืนที่ผู้คนในอำเภอชิงผิงก่อจลาจล
นางถูกคนของเขาพาไปอย่างลับๆ
จากนั้นเขาก็รู้ว่านางมีชื่อว่า อวี๋เฉียนเฉียน
เขาถามนางเกี่ยวกับที่อยู่ของบุตรชายของนาง แต่นางปฏิเสธที่จะบอกเขา
ห้าปีต่อมา เขาได้สัมผัสนางเป็นครั้งที่สอง มันเต็มไปด้วยความโกรธและความสุขที่เขาอธิบายไม่ได้
ทันใดนั้นเขาก็ค้นพบว่าแท้จริงแล้ว เขาไม่ได้เกลียดเรื่องระหว่างชายและหญิงมากนักตราบใดที่เขาอยู่กับนาง
นางถูกเขามัดไว้บนเตียงของเขาตลอดทั้งคืน และในวันรุ่งขึ้น ข่าวว่าสุยหยวนชิงพ่ายแพ้ไม่ทราบว่ามีชีวิตอยู่หรือตายก็มาถึง
แม้ว่าเขาจะส่งจ้าวสวินไปแอบตามหานางมาเป็นเวลานาน แต่นางก็ซ่อนตัวและหลบหนี ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ตั้งใจที่จะพานางกลับไปในครั้งนี้โดยตรง
หนึ่งคือยังไม่พบบุตรชายที่นางมอบให้เขา และอีกอย่างคือเขาอยากรู้ว่านางซ่อนอะไรไว้อีกในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ดังนั้นเขาจึงจงใจเปิดเผยข้อผิดพลาดของเขาและทำให้ดูเหมือนว่าพวกเขาต้องอพยพออกจากจี้โจวโดยเร็วที่สุดหลังจากที่สุยหยวนชิงพ่ายแพ้ ทำให้นางมีโอกาสหลบหนี
คนของเขาแอบติดตามนางอย่างลับๆ ขณะที่นางรีบขายร้านอาหารของนางในราคาส่วนลด ไล่คนในอาคารออก และหลบหนีไปพร้อมกับสาวใช้และองครักษ์ที่ภักดีเพียงไม่กี่คน
ตามที่คาดไว้ นางซ่อนบุตรชายของนางไว้อย่างลับๆ และฝากนางไว้กับเด็กสาวจากครอบครัวคนเชือดหมูในตำบล
หลังจากยืนยันว่าอวี๋เฉียนเฉียนไม่มีไพ่ตายอีกต่อไปแล้ว เขาก็นำกองทัพของเขาไปสกัดกั้นนางที่ถนนสายหลักที่นางต้องผ่านไปยังเจียงหนาน
จริงๆ แล้วเป็นเรื่องน่าสนใจทีเดียวที่ได้เห็นดวงตาของนางเปลี่ยนจากเดิมที่เต็มไปด้วยความหวังไปสู่การผิดหวัง
เขาคิดว่าจะต้องลงโทษนางเพื่อที่นางจะเข็ดหลาบและล้มเลิกความคิดที่จะหลบหนีต่อไป
เมื่อรู้ว่านางสนใจลูก เขาจึงให้คนแยกพวกเขาสองแม่ลูกออกจากกัน
ฉีหมินเกลียดอวี๋เป่าเอ๋อร์ไม่เพียงเพราะเขาเป็นผลมาจากการวางยาและความอัปยศอดสูเหมือนสัตว์ แต่ยังเป็นเพราะเขามีสุขภาพดี มีชีวิตชีวา และเป็นที่รักของมารดาของเขา
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือดูเหมือนว่าเขาจะครอบครองความรักทั้งหมดของอวี๋เฉียนเฉียน
เขาแค่แอบอิจฉาบุตรชายของเขา
ไม่นานเขาก็ได้ลิ้มรสความหวาน
เขาออกจากเมืองฉงโจว และเมื่อเขาส่งกองกำลังไปยังเมืองหลู อวี๋เฉียนเฉียนก็ยอมจำนนต่อเขาเป็นครั้งแรก
หลานสาวของเมิ่งซูหย่วนกำลังปกป้องเมืองหลู เขารู้ว่านางกำลังถ่วงเวลา ในตอนแรกเขาต้องการให้ทหารหน่วยกล้าตายจับเป็นนาง เพื่อที่จะใช้นางต่อรองกับอู่อันโหว อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นว่าเวลานั้นยาวนานขึ้นเรื่อยๆ และเมืองหลูยังไม่ถูกยึด เขาก็มีเจตนาสังหารจริงๆ
นางเป็นคนที่จงใจส่งเสียงเพื่อล่อให้เขาไปหานาง
นางขอร้องให้เขาไว้ชีวิตสตรีแซ่เมิ่ง
แผนการยึดเมืองหลูล้มเหลว ไม่มีใครคาดคิดว่าเซี่ยเจิงซึ่งน่าจะอยู่ในเมืองคังจะปรากฏตัวในเมืองหลูอย่างกะทันหัน
เช่นเดียวกับเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว เพื่อให้เขามีชีวิตอยู่ เสด็จแม่ของเขาจึงทำให้เขากลายเป็นสุยหยวนฮวาย
ด้วยกลยุทธ์จั๊กจั่นลอกคราบเพียงครั้งเดียว เขาก็หลุดพ้นจากเปลือกและยุติตัวตนของเขาในฐานะบุตรชายของกบฏ
เขาพานางไปซ่อนในสถานที่ที่ตระกูลหลี่จัดเตรียมไว้ในตอนเช้า โดยสามารถหลบเลี่ยงการค้นหาจากอู่อันโหวได้สำเร็จ
ในช่วงเวลานี้ มีบางอย่างเกิดขึ้นที่ทำให้ฉีหมินโกรธมาก - จ้าวสวินทรยศ
เขาคิดว่าเขาควรดำเนินการกับสองแม่ลูกตระกูลหลานนานมาแล้ว ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่สามารถทำอะไรกับตระกูลจ้าวได้ หลังจากที่จ้าวสวินพบอู่อันโหว และเป็นผู้สนับสนุนเขา เขาก็คงทำอะไรตระกูลจ้าวไม่ได้ไประยะหนึ่ง
สิ่งที่เขาทำในช่วงปีแรกๆ เพื่อทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้หุ่นเชิดกับตระกูลหลี่ กลับกลายเป็นการตัดชุดแต่งงานให้อู่อันโหว
แม้ว่าตระกูลจ้าวจะเป็นพ่อค้า แต่พวกเขาก็มีความสามารถบางอย่างและยังสามารถติดต่อกับขันทีที่ดูแลฮ่องเต้หุ่นเชิดได้
เมื่ออำนาจของฮ่องเต้เสื่อมถอยลง ขันทีที่ทำงานในวังก็มองหาหนทางที่จะเอาชีวิตรอดของตนเอง
ในช่วงปีแรกๆ ตระกูลจ้าวได้สอบถามเกี่ยวกับข้อมูลบางอย่าง เช่น หญิงสาวที่ตระกูลหลี่ส่งไปที่วังหลวงไม่ได้ตั้งครรภ์มาจนผ่านไปหลายปีแล้ว เห็นได้ชัดว่าหลังจากที่เว่ยเหยียนหมดอำนาจไปแล้ว ฮ่องเต้หุ่นเชิดก็ผูกตัวเองกับตระกูลหลี่ แต่ก็แอบระวังตระกูลหลี่ด้วยเช่นกัน
ฮ่องเต้หุ่นเชิดก็กลัวว่าตระกูลหลี่จะกลายเป็นตระกูลเว่ยคนที่สองในอนาคต
ฉีหมินยังหัวเราะเยาะตัวเอง โดยบอกว่าสถานการณ์ของฮ่องเต้หุ่นเชิดบนบัลลังก์มังกรนั้นคล้ายคลึงกับของเขาจริงๆ
พวกเขาไม่กล้ามีบุตรเป็นของตัวเองเพราะกลัวว่าจะถูกแทนที่ได้ง่าย
สิ่งที่สามารถเอาชนะความเป็นพันธมิตรระหว่างฮ่องเต้หุ่นเชิดและตระกูลหลี่ได้อย่างสิ้นเชิงคือรายงานเร่งด่วนเกี่ยวกับภัยแล้งและอุทกภัยในจียงหนานที่ดูแลโดยขันทีที่รับผิดชอบข้างกายฮ่องเต้
ผู้คนของเว่ยเหยียนมีหน้าที่รับผิดชอบในการไปบรรเทาภัยพิบัติ และตระกูลหลี่ก็ส่งผู้บังคับบัญชาของเขาไป แต่เจ้าหน้าที่ระดับล่างทุจริต และการกำกับดูแลของพรรคหลี่ไม่ได้ทำอะไรเลย และยังช่วยปกปิดภัยพิบัติอีกด้วย
สิ่งนี้วางแผนโดยฮ่องเต้หุ่นเชิดและตระกูลหลี่ตั้งแต่ต้น เพื่อให้ผู้คนเสียชีวิตจากภัยพิบัติมากขึ้น และเมื่อเว่ยเหยียนถูกสอบสวน เว่ยเหยียนก็อาจถูกทำให้หมดอำนาจได้
เพียงแต่ราชครูหลี่กระทำการอย่างระมัดระวัง โดยกลัวว่าเมื่อฮ่องเต้หุ่นเชิดได้รับอำนาจในอนาคต เขาจะกล่าวหาว่าตระกูลหลี่ก่อความผิดร้ายแรงจากการบรรเทาภัยพิบัติที่ไม่ทั่วถึง ดังนั้นเขาจึงเขียนรายงานด่วนมากกว่าหนึ่งโหลและส่งพวกไปยังเมืองหลวง
หัวหน้าขันทีเป็นคนรอบคอบ และแน่นอนว่าเขารู้ว่าฮ่องเต้ไม่ต้องการเห็นรายงานเร่งด่วนเหล่านั้น หากเขาเห็น แผนเดิมไม่สามารถดำเนินต่อไปได้ หรือฮ่องเต้ต้องทนทุกข์ทรมานจากการสูญเสียตระกูลหลี่และแบกรอยเปื้อนแห่งคุณธรรมของฮ่องเต้ แต่เขาซึ่งเป็นหัวหน้าขันทีทำได้
ดังนั้นหัวหน้าขันทีจึงได้แต่ทำหน้าที่เป็นคนกลางชั่วคราวโดยระงับรายงานด่วนทั้งหมด
การได้รับรายงาด่วนเหล่านั้นหมายถึงการได้รับหลักฐานถึงความบกพร่องทางศีลธรรมขอฮ่องเต้ และยังได้รับชิ้นส่วนชีวิตของตระกูลหลี่ด้วย
ฉีหมินต้องการหลักฐานที่อยู่ในมือของขันทีที่รับผิดชอบมาโดยตลอด แต่ในท้ายที่สุด จ้าวสวินก็มอบหลักฐานนั้นให้กับเซี่ยเจิง
ดังนั้นเมื่อป้าหลานเสียชีวิตภายใต้คมดาบของทหารม้าเกราะโลหิตเพื่อปกป้องเขา เขาจึงไม่รู้สึกถึงอารมณ์เสียใจแม้แต่น้อย
–นางไม่ได้ภักดีต่อเขา แต่นางภักดีต่อสายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ
ฉีหมินถึงกับคิดเยาะเย้ยตัวเองว่าถ้าอวี๋เป่าเอ๋อร์ไม่ได้อยู่ในมือของเซี่ยเจิง ป้าหลานคงไม่เสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องตัวเขา
ในการลอบสังหารที่วัด เขายังสังหารสุยหยวนชิงด้วย
สุยหยวนชิงเกลียดเขาจนเขาตาย เขาสามารถบอกความจริงเกี่ยวกับปีนั้นให้เขาฟังได้ และเขาสามารถบอกเขาได้ว่าฉางซิ่นอ๋องสุยทั่วและเว่ยเหยียนทำสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าหมูหรือสุนัข เขายังสามารถบอกเขาได้ว่าเสด็จแม่ของเขาทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีชีวิตรอด และเผาตัวเองจนตายในตำหนักตงกง และความเจ็บปวดที่นางได้รับก็ไม่น้อยไปกว่าความเจ็บปวดของพระชายาฉางซิ่นอ๋องและบุตรชายของนางที่เสียชีวิต
แต่เขาไม่พูดอะไร เขาตระหนี่กับคำตอบ
เมื่อพูดตามความจริง ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่ซ่อนตัวอยู่ในจวนฉางซิ่นอ๋องมานานเพียงเพื่อแก้แค้น
แค่สุยหยวนชิงตายไปด้วยความเกลียดชังและความคับข้องใจก็คงจะน่าพอใจแล้วใช่ไหม?
หลังจากการเผชิญหน้ากับทหารม้าเกราะโลหิต ฉีหมินวางแผนที่จะชิงตัวอวี๋เฉียนเฉียนกลับมา แต่น่าเสียดายที่เขาล้มเหลวในการสังหารอวี๋เป่าเอ๋อร์ และเขาก็ตกอยู่ในมือของเซี่ยเจิง
อวี๋เฉียนเฉียนได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาเสียสติและลงโทษองครักษ์เงาที่ทำร้ายนาง
อวี๋เฉียนเฉียนไม่สนใจเขาอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน และนางก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องสังหารบุตรชายของนาง
นางอารมณ์ไม่ดีและปฏิเสธที่จะกินยาหรือรับการรักษาอาการบาดเจ็บของนาง ดูเหมือนนางจะรู้ว่าอวี๋เป่าเอ๋อไม่ได้อยู่ในมือเขาอีกต่อไป และเขาไม่สามารถทำอะไรกับนางได้
ในเวลานั้นเองที่ฉีหมินค้นพบว่าอวี๋เฉียนเฉียน จริงๆ แล้วไม่มีความยึดติดเกี่ยวกับโลกใบนี้
นางเกลียดทุกสิ่งที่นี่ ยกเว้นคนที่นางห่วงใย
เมื่อนางปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือกับการรักษา เขาก็สัมผัสนาง
ระหว่างคนทั้งสอง จริงๆ แล้วนางเป็นคนที่เกลียดการมีความสัมพันธ์กับเขา
ภายใต้แรงกดดันของเขา ในที่สุดนางก็ตกลงที่จะกินยาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของนาง ในเวลานั้นนางมักจะบอกเขาอย่างใจเย็นว่า “ถ้าเจ้าไม่ปล่อยให้ข้าตาย สักวันหนึ่ง ข้าจะฆ่าเจ้า”
ฉีหมินจำได้ว่าวันนั้นแสงแดดส่องแสงดีมาก เขานั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับชามยาที่อยู่ในมือ
เขายิ้มและตอบว่า “ทุกคนต้องตาย เมื่อเทียบกับการตายด้วยน้ำมือของคนอื่น การตายด้วยน้ำมือของเจ้านั้นย่อมดีกว่า”
เขาคนช้อนแล้วพูดราวกับกำลังคุยกับนาง “เมื่อถึงเวลานั้นต้มน้ำแกงให้ข้า จากนั้นก็เติมยาพิษลงไปในน้ำแกง”
ในเวลานั้นอวี๋เฉียนเฉียน แค่มองเขาเหมือนคนบ้า
ต่อมานางก็ต้มน้ำแกงด้วยตนเอง เพื่อส่งเขาในการเดินทางครั้งสุดท้ายของเขา
ความล้มเหลวในการกบฏไม่ได้ส่งผลกระทบใหญ่หลวงต่อฉีหมิน
ทันทีที่ฝุ่นจางลง เขาก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย
ชีวิตของเขาเหนื่อยเกินไป เมื่อเขายังเด็ก เขาโดนเผาเนื้อทั้งใบหน้าและครึ่งหนึ่งของร่างกาย และเฝ้าดูเสด็จแม่ของเขาตายในทะเลเพลิง และขโมยเวลาหลายสิบปีเพื่อความอยู่รอด
เป็นเวลาสิบกว่าปีที่เขาอดทนต่อความเจ็บปวดจากเปลวเพลิง และเดินบนน้ำแข็งบางๆ ทุกวัน……เขามักจะรู้สึกว่าอะไรคือความแตกต่างระหว่างสิ่งนี้กับความตาย?
แต่เขาไม่กล้าพูดถึงความตาย และเขาไม่สามารถแสดงความอ่อนแอต่อหน้าใครได้เลยแม้แต่น้อย
เขาเป็นทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ และเขาจะได้ครองบัลลังก์ในอนาคต เขาจะแสดงความอ่อนแอต่อหน้าผู้อื่นได้อย่างไร?
และเขาก็ตายไม่ได้เช่นกัน เสด็จแม่สละชีวิตของตัวเองเพื่อให้เขามีชีวิตที่สดใส เขาต้องลากศัตรูลงนรกทีละคนแล้วแย่งชิงบัลลังก์มังกรในเมืองหลวงกลับคืนมา
ตอนนี้เขารู้สึกโล่งใจมาก
บาดแผลที่ลูกธนูบนหน้าอกของเขากำลังทรมานเขา แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเซี่ยเจิงพยายามไว้ชีวิตเขาอย่างจงใจ แต่เขาไม่เคยคิดที่จะฆ่าตัวตายเลย
พวกเขานัดหมายกันไว้แล้ว และเขาต้องดื่มน้ำแกงที่นางทำให้ก่อนออกเดินทาง
เมื่อนางมา เขาตอบคำถามเก่าๆ ที่หลายคนอยากรู้ และเขาก็ดื่มน้ำแกงที่นางทำด้วย
เขาอยากรู้ว่านางว่านางเป็นใคร แต่นางเลี่ยงที่จะตอบ
หลังจากตระหนักว่านางไม่เคยจริงใจต่อเขา เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกคับข้องใจและโกรธมากมาย
เขากำลังจะตาย และนางก็ปฏิเสธหรือแกล้งทำเป็นโกหกด้วยซ้ำ!
เมื่อความเกลียดชังของเขาถึงขีดสุด เขาก็คิดที่จะพานางไปด้วย
นางเป็นหนี้เขา!
แต่เขาอ่อนแอเกินไป และเขาไม่สามารถทำร้ายนางได้
ต่อมาเมื่อนางนั่งลงต่อหน้าเขาและบอกเขาอย่างใจเย็นว่าเขาไม่สมควรที่จะถูกรัก เขาก็รู้สึกเศร้าท่ามกลางความงุนงง
เขาอยากจะบอกว่าเสด็จแม่ของเขาจากไปเร็วเกินไป และเขาใช้เวลาทั้งวัยเด็กและวัยผู้ใหญ่ด้วยความเจ็บปวด ผู้คนรอบตัวเขาเคารพและเกรงกลัวเขา สิ่งที่พูดถึงมากที่สุดคือการแก้แค้น ไม่มีใครสอนเขาว่าความรักคืออะไร และไม่มีใครสอนให้เขาคำนึงถึงคนรอบตัว
โดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่สามารถเลี้ยงเด็กที่ต้องการแข่งขันในตำแหน่งหรือแม้แต่คุกคามชีวิตเขาได้
เขาใช้เวลาหลายปีบนตะขอแขวนราวกับหนูในรางน้ำ เขาไม่สามารถกลายเป็นคนซื่อตรงแบบที่นางกล่าวได้
ในโลกนี้ยกเว้นเสด็จแม่ของเขาไม่มีใครปฏิบัติต่อเขาอย่างจริงใจจริงๆ
เมื่อเห็นน้ำตาในดวงตาของเขา นางก็ดูตกใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ฉีหมินนอนอยู่คนเดียวในห้องโถงที่ว่างเปล่า รู้สึกว่าอวัยวะภายในของเขาถูกสารพิษกัดกร่อนอย่างช้าๆ และมีเลือดจำนวนมากไหลออกมาจากมุมปากของเขา
เขาประสบความเจ็บปวดจากเปลวไฟเมื่อตอนที่เขายังเด็ก และเขาถูกทรมานด้วยความเจ็บปวดจากภาพลวงตาตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่อพิษแพร่กระจายไปตามแขนขาของเขาและกลืนกินชีวิตของเขาทีละน้อย เขาไม่รู้สึกอึดอัดมากนัก
สติสัมปชัญญะของเขากำลังจางหายไป และร่างกายของเขาดูเหมือนจะตกลงไปในความมืดอันไร้ขอบเขต ลากเขาเข้าสู่ความฝันซึ่งเขาไม่อาจตื่นขึ้นมาได้
เหมือนตอนที่เขาเกือบจมน้ำในสระน้ำเย็น
คราวนี้ไม่มีมือที่อบอุ่นดึงเขาขึ้นมา
หางตาของเขารู้สึกหนัก และบริเวณรอบๆ หัวใจของเขารู้สึกว่างเปล่าอย่างยิ่ง
ด้วยความงุนงง เขาได้ยินเสียงของนางดังมาจากนอกห้องโถง
“ฉางอวี้ ข้ามีความลับจะบอกเจ้า”
“ข้ามาที่นี่จากที่ไกลแสนไกล และข้าไม่สามารถกลับไปได้อีก”
เสียงของนางทุ้มลึกมาก และไม่รู้ว่านางกำลังบอกคนข้างนอกอยู่หรือต้องการใช้โอกาสนี้บอกเขาว่า “นับจากตอนนี้ต้องเดินทางไปนับพันปีเพื่อกลับไปที่นั่น”
หัวใจที่ว่างเปล่าและตื่นตระหนกดูเหมือนจะรู้สึกอึดอัดน้อยลง
ฉีหมินเช็ดมุมปากที่เปื้อนเลือดด้วยความยากลำบาก และดวงตาของเขาที่เริ่มพร่ามัวก็ปิดลงอย่างช้าๆ
คำตอบที่เขาต้องการในที่สุดก็ได้รับ