บทที่ 174 ตอนพิเศษ หลี่ฮวายอัน
ในช่วงต้นปีที่สิบแปดของรัชสมัยหย่งผิง พรรคหลี่และพรรคเว่ยล้มเหลวในการกบฏ และทั้งสองฝ่ายถูกลงโทษ
ผู้ที่อยู่ในกลุ่มที่ถูกตัดสินให้ประหารชีวิตถูกควบคุมตัวชั่วคราวในเทียนเหลา และรอประหารชีวิตในฤดูใบไม้ร่วง ผู้ที่ถูกเนรเทศถูกส่งไปยังสถานที่ถูกเนรเทศโดยเจ้าหน้าที่ทหารเมื่อต้นเดือนสาม
สิ่งที่ตระกูลหลี่กระทำนั้นเป็นอาชญากรรมร้ายแรงเกี่ยวกับการกบฏ เมื่อนับรวมเก้าชั่วโคตรแล้ว ความหมายก็กว้างมาก รวมถึงความสัมพันธ์ทางสามีภรรยาที่ซับซ้อนทุกประการ รวมไปถึงครึ่งหนึ่งของราชสำนักและนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่หลายคนที่เป็นขุนนาง
เมื่อฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์ เพื่อแสดงความเมตตาจึงเสนอการนิรโทษกรรมให้กับทั้งแผ่นดิน ตระกูลหลี่และเว่ยที่ก่อกบฏในที่สุดได้รับโทษเพียงสามชั่วโคตรเท่านั้น ได้แก่ ตระกูลทางสายเลือดและการแต่งงาน ตระกูลทางมารดา และตระกูลทางบิดา
ยกเว้นทั้งสามชั่วโคตรนี้ ที่เหลือจึงถูกถูกเนรเทศเป็นระยะทางสามพันลี้
ในฐานะหลานชายของราชครูหลี่ หลี่ฮวายอันเป็นหนึ่งในนั้น
เขาถูกจำคุกตั้งแต่เขาตกไปอยู่ในมือของเซี่ยเจิงในจี้โจว และเขาก็ถูกทรมานในช่วงเวลานี้เช่นกัน เขาดูเหมือนบัณฑิตอ่อนแอ แต่เขาก็ปากแข็งมาก กงซุนหยินพยายามหลอกถามเขาด้วยตนเอง แต่เขาไม่ได้ตอบอะไรเลย
ในเวลานั้นเขานอนอยู่ในกองฟางในห้องขังโดยมีบาดแผลทั่วร่างกาย เนื่องจากอากาศหนาวจัดในฤดูหนาว ลมหายใจของเขาจึงเต็มไปด้วยหมอกควันสีขาว
เมื่อเผชิญหน้ากับกงซุนหยินที่มาเกลี้ยกล่อมเขา เขาแค่ยิ้มอย่างขมขื่น “ท่านมีชื่อเสียงมาก ฮวายอันเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องของท่านมานานแล้ว แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้เมื่อพบท่านเป็นครั้งแรก”
“ตระกูลหลี่ก่อความผิดร้ายแรง ใครๆ ในในแผ่นดินนี้สามารถดุด่าตระกูลหลี่ได้ ใครๆ สามารถเหยียบย่ำตระกูลหลี่ได้ แต่ฮวายอันทำไม่ได้ ฮวายอันได้รับการเลี้ยงดูจากตระกูลหลี่มานานกว่ายี่สิบปี ตระกูลหลี่กำลังจะพังทลาย กระดูกของฮวายอันอาจพังทลายลงใต้รังที่พลิกคว่ำนี้ แต่ฮวายอันไม่สามารถเป็นกำลังที่จะโค่นล้มรังนี้ได้ ฮวายอันรู้ว่าตนเองเป็นคนบาป ต้องตกนรกหลังจากตาย แต่ก็ยังหวังว่าท่าน……จะสมความปรารถนาของตนเอง”
กงซุนหยินมองไปที่ชายที่มีคราบเลือดยุ่งเหยิงบนเสื้อคลุมสีเขียวของเขาแล้วพูดช้าๆ “ตระกูลหลี่ทอดทิ้งท่านแล้ว มันคุ้มค่าหรือ?”
หลี่ฮวายอันยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบว่า “การเลี้ยงดูยี่สิบปีก็ถือว่าเพียงพอแล้ว”
เขาอาจจะตาย เพราะร่างกายของเขาไม่แข็งแรงเท่าคนฝึกวรยุทธ์ ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้การทรมานเพื่อสอบปากคำเขาได้อีกต่อไป
หลังจากที่ตระกูลหลี่ถูกตัดสินลงโทษ เขาถูกย้ายไปยังห้องขังในศาลต้าหลี่
ในฤดูใบไม้ผลิของปีนี้ ไม่นานหลังจากที่ฮ่องเต้ขึ้นครองบัลลังก์ หลี่ฮวายอันก็ถูกเนรเทศพร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลหลี่
คนกลุ่มหนึ่งที่เกิดมาก็มีเสื้อผ้าดีๆ และอาหารดีๆ พร้อม ใครจะคิดว่าฟ้าจะถล่มลงมา จวนของพวกเขาถูกยึดและพวกเขาถูกนำตัวไปขังคุก พอพวกเขาออกเดินทางจริงสู่หนทางการเนรเทศ พวกเขาตระหนักว่ามีความทุกข์มากมายในโลกและสิ่งที่พวกเขาต้องทนก็ไม่นับเป็นอะไรเลย
เจ้าหน้าที่ทางการเข้มงวดและมีแผนการเข้มงวดว่าแต่ละวันจะต้องเดินได้กี่ลี้ ถ้าเดินช้าๆ ก็จะถูกเฆี่ยนตี แส้ที่ทำจากหนังที่ไม่รู้จักยังแวววาวจากการใช้งานหลายปี หากถูกเฆี่ยนตี จะมีรอยบวมที่ไหล่และหลังและใช้เวลาหลายวันกว่าจะหาย
เมื่อพวกเขาอยู่ในคุกพวกเขาสามารถให้เงินแก่ผู้คุมและรับประทานอาหารที่ดีได้ แต่เงื่อนไขในการเนรเทศมีจำกัด และเงินส่วนตัวส่วนใหญ่ของพวกเขาถูกใช้ไปโดยผู้คุมในขณะที่พวกเขาอยู่ในคุก และพวกเขาไม่สามารถนำไปใช้ได้มากนักในการเนรเทศ อาหารที่พวกเขากินทุกวันคือหมั่นโถวดำๆ ที่แทบจะเคี้ยวไม่ออก และส่วนใหญ่ก็ไม่อิ่มท้อง
อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่กี่วัน สมาชิกตระกูลหลี่ที่ถูกเนรเทศทั้งหมดก็น้ำหนักลดลง ร่างกายดูซูบผอมซีดเซียว และดูไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
เด็กเล็กๆ ยังเด็กเกินกว่าจะเดินทางไกลได้ พวกผู้ใหญ่จึงผลัดกันอุ้มไปตลอดทาง
รองเท้าของพวกเขาชำรุดทรุดโทรมและไม่มีรองเท้าใหม่หลังจากเดินมาหลายวัน หลี่ฮวายอันมีตุ่มพองเล็กน้อยที่เท้า ไม่ต้องพูดถึงญาติผู้หญิงที่ถูกเนรเทศเช่นกัน
เขาเฝ้าดูหลานชายหลายคนล้มป่วยทีละคนแต่ไม่สามารถทำอะไรได้
เขาไม่มีเงินเหลือแม้แต่เหรียญเดียว ดังนั้นเขาจึงพยายามชักชวนสมาชิกตระกูลหลี่ที่ยังมีเงินส่วนตัวเพื่อหาเงินค่ายาให้เด็กๆ แต่สิ่งที่เขาได้รับมีเพียงเสียงกรีดร้องและคำสาปแช่ง
ลูกๆ ของราชครูหลี่ทั้งหมดถูกตัดสินให้ถูกตัดศีรษะในฤดูใบไม้ร่วง หลี่ฮวายอันเป็นหลานชายของตระกูลหลี่กลายเป็นทายาทสายตรงเพียงคนเดียวของตระกูลหลี่ กิ่งก้านที่เกี่ยวข้องทั้งหมดและญาติที่อยู่นอกตระกูลเคยพึ่งพาต้นไม้ใหญ่อย่างตระกูลหลี่ แต่ตอนนี้ต้นไม้ถูกถอนรากถอนโคนแล้ว เมื่อต้องเผชิญกับผลจากการถูกยึดและการเนรเทศพวกเขาทั้งหมดสาปแช่งและไม่พอใจตระกูลหลี่
เมื่อหลี่ฮวายอันคุกเข่าลงกับพื้น และขอร้องให้ญาติๆ รวบรวมเงินของตัวเองเพื่อช่วยหลานชายของเขาที่กำลังป่วยเป็นไข้ เขาถูกญาติที่ไม่พอใจตระกูลหลี่ถ่มน้ำลายใส่และทุบตี
หากเจ้าหน้าที่หยุดเขาไม่ทันเวลา หลี่ฮวายอันคงได้รับบาดเจ็บจนไม่สามารถเดินได้เป็นเวลาหลายวัน
ในคืนฤดูใบไม้ผลิที่หนาวเย็นนั้น เขาห่มเสื้อคลุมโทรมๆ ตัวเดียวที่เขามีให้กับหลานชายของเขาที่กำลังเพ้อเพราะไข้สูงเพื่อป้องกันความหนาวเย็น เขากอดหลานชายของเขาและพิงแผงประตูที่ทรุดโทรมของที่พัก จ้องมองไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิดนอกรอยแตกของประตู
หลานชายตัวน้อยกอดกันในอ้อมแขนของเขา แก้มของพวกเขาแดงอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ยังคงพูดว่าหนาว
หลี่ฮวายอันห่อเสื้อคลุมที่ขาดรุ่งริ่งของหลานชายให้แน่นขึ้น ใบหน้าของเขาเป็นสีเขียวและซีดขาวจากความหนาวเย็น และมองเห็นสะบักของเขายื่นออกมาภายใต้เสื้อผ้าชุดเดียวของเขา ซึ่งหนาวเย็นแข็งราวกับไม้ไผ่ที่กำลังจะตาย เขาลูบหลังหลานชายและกระซิบอย่างปลอบโยน
เด็กน้อยเปิดเปลือกตาอย่างอ่อนแรงแล้วถามเขาว่า “ท่านอาเล็กกำลังดูอะไรอยู่?”
เสียงของหลี่ฮวายอันแหบแห้ง “ข้ากำลังดูบาปของตระกูลหลี่”
เสียงของเด็กเบาพอๆ กับเสียงลูกแมวที่กำลังจะตาย และเปลือกตาของเขาก็ปิดลงอย่างช้าๆ “มันคืออะไร?”
หลี่ฮวายอันอ้าปากค้างและคอของเขาขมขื่น เขามองดูตอนกลางคืนแล้วพูดอย่างเศร้าๆ ว่า “ตระกูลหลี่ได้ทำสิ่งผิดๆ มามากมายและฆ่าผู้บริสุทธิ์ไปมากมาย ท่านอาสงสัยว่าคนธรรมดาที่ต้องทนทุกข์ทรมานเพราะตระกูลหลี่ พวกเขาต้องผ่านชีวิตและความตาย……”
เขาไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป เมื่อเขาก้มศีรษะลง เขาพบว่าหลานชายของเขาในอ้อมแขนของเขาเสียชีวิตแล้ว ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถระงับความเศร้าในใจได้อีกต่อไป
“ข้าเองที่สมควรตาย……ข้าเองที่สมควรได้รับกรรม……”
คืนนั้น ในป่าของที่พัก ได้ยินเสียงร้องที่ดังเป็นช่วงๆ และโศกเศร้าอย่างมาก
หลังจากที่หลานชายของเขาเสียชีวิต หลี่ฮวายอันก็ล้มป่วยหนักเช่นกัน
เขาผอมมากและดวงตาของเขาหมองคล้ำ และไม่มีร่องรอยของคุณชายผู้สูงศักดิ์และสง่างามของตระกูลหลี่เลย
เจ้าหน้าที่ที่คุ้มกันนักโทษที่ถูกเนรเทศคิดว่าเขาคงไม่รอด แต่หลี่ฮวายอันรอดชีวิตมาได้อีกครั้งและเดินทางไปซูโจว
เขากลายเป็นคนเงียบขรึมและไม่ค่อยคุยกับใครเลยทั้งวัน
แต่เขาทำหลายอย่างเงียบๆ นักโทษที่ถูกเนรเทศไม่มีอาหารเพียงพอที่จะกินเอง เพื่อหลีกเลี่ยงความอดอยาก เขาจึงกินหมั่นโถวครึ่งหนึ่งและอีกครึ่งหนึ่งเก็บไว้กินเมื่อหิวโหย
เมื่อเขาพบกับขอทานระหว่างลี้ภัย เขามักจะให้หมั่นโถวอีกครึ่งที่เขาไม่กล้ากินด้วยซ้ำให้แก่ขอทาน
บางครั้งเมื่อเขาพบคนที่กล้าพูดกับเขา เขาจะสอนหนังสือพวกเขาสองสามคำและยังช่วยบอกชื่อขอทานอีกด้วย
เจ้าหน้าที่คุมนักโทษที่ถูกเนรเทศมองว่าเป็นเพียงเรื่องตลกโดยคิดว่าเขาเป็นเหมือนพระพุทธรูปปั้นดินลอยน้ำ เขายังดูแลตัวเองยังไม่ได้ แต่เขายังมีเวลาเห็นใจคนขอทานเหล่านั้น
หลี่ฮวายอันไม่เคยอธิบายอะไรเลย เขาแค่ยังคงทำสิ่งนี้อย่างดื้อรั้น
ญาติบางคนเห็นว่าเขามีหมั่นโถวเหลือครึ่งหนึ่งเสมอและมอบให้กับขอทานที่เขาพบระหว่างทางไปยังที่ต่อไป พวกเขาจึงต้องการฉกชิงหมั่นโถวของเขา
หลังจากที่เขาถูกทำร้าย เมื่อเขาไปที่แม่น้ำเพื่อชะล้างเลือดบนใบหน้า เจ้าหน้าที่ที่ดูแลเขาไม่สามารถทนกับท่าทางสงบของเขาได้ และพูดประชด “คุณชายใหญ่หลี่ ท่านอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้แล้ว ท่านจะแสดงความเมตตาไปทั่วอีกทำไม ตระกูลหลี่ที่ร่วมถวายฎีกาภัยแล้งรุนแรงในกวนจงในปีนั้น คดียักยอกที่เกี่ยวข้องกับอุทกภัยทางตอนใต้ ยังมีโศกนาฏกรรมเมืองหลูที่สมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มกบฏไม่ได้เกิดจากตระกูลหลี่ของพวกท่านทั้งหมดหรือ”
เสียงน้ำไหลไหลดังและหลี่ฮวายอันมองภาพสะท้อนที่พร่ามัวของเขาในน้ำไหล ผมสกปรกที่ห้อยลงมาปกคลุมใบหน้าของเขาที่มีสีหน้าขมขื่นเล็กน้อย “ท่านเจ้าหน้าที่พูดถูก บาปของตระกูลหลี่นั้นเกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้คนหลายพันคน และพวกเราไม่มีทางได้รับการไถ่บาป แต่ข้าคนบาปรู้สึกผิด แทนที่จะตายร้อยครั้ง ข้ายังต้องการทำอะไรบางอย่างเพื่อคนที่ตระกูลหลี่ทำผิดและชดใช้บาปของพวกเขาแทน”
เมื่อเจ้าหน้าที่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงหัวเราะเยาะเย้ย
แต่หลี่ฮวายอันไม่แยแสกับการเยาะเย้ยเหล่านี้ และเพียงแต่ทำเรื่องของตัวเองอย่างเงียบๆ ในตอนแรก เจ้าหน้าที่ยังคงถากถางเขา ต่อมาพวกเขาพบว่าปฏิกิริยาของเขาน่าเบื่อ และพวกเขาก็ไม่สนใจที่จะใช้คำเหล่านี้เพื่อโจมตีเขาอีกต่อไป
การเนรเทศนั้นยากลำบาก และรองเท้าผ้าที่เท้าของหลี่ฉวายอันก็ทรุดโทรมลงอย่างสิ้นเชิงหลังจากออกจากเมืองหลวงได้ไม่ถึงสองเดือน เขาเรียนรู้ที่จะถักรองเท้าแตะจากฟางจากช่างซ่อมบำรุงเก่าที่ที่พีกแห่งหนึ่ง เท้าที่เคยใส่แต่รองเท้าผ้าชั้นดี มีรอยเลือดและชั้นหนังด้านหนา และตอนนี้เขาไม่รู้สึกว่ามันถูกทิ่มแทงอีกต่อไปเมื่อสวมรองเท้าฟาง
มือที่เคยจับพู่กันนั้นหยาบและแตกเป็นเสี่ยงแล้ว
ระหว่างทางเขายังถักรองเท้าแตะฟางให้กับหลายๆ คนที่ร่วมเดินทางไปกับเขาด้วย
และในเดือนสิบสองของปีนี้ ตระกูลหลี่ก็มาถึงซูโจวในที่สุด มีเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิตจากจำนวนมากกว่าร้อยคนเมื่อมาถึง
นี่เป็นการเนรเทศประเภทหนึ่งที่เรียกว่า ‘โทษประหารชีวิตหลีกเลี่ยงได้ แต่โทษอื่นก็หนีไม่พ้น’
ซูโจวตั้งอยู่บริเวณชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือ อ้างว้างและหนาวเหน็บ เมื่อมองไปรอบๆ ก็มีทะเลทรายอยู่ทุกหนทุกแห่ง มีเพียงเมืองสีเหลืองเท่านั้นที่ถูกสร้างขึ้นในบริเวณที่มีแหล่งน้ำ และประชากรก็กระจุกตัวอยู่
คนส่วนใหญ่ในเมืองเป็นทหารที่เฝ้าชายแดนและนักโทษที่ถูกเนรเทศ มีชาวบ้านน้อยมากที่อาศัยอยู่ในสถานที่อันขมขื่นและหนาวเย็นแห่งนี้
ฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์ และอู่อันโหวผู้ดูแลนอกด่านได้กลับมายังเมืองหลวงเพื่อช่วยเหลือฮ่องเต้น้อยและกลายเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ คนเป่ยเจวี๋ยที่อยู่นอกด่านก็พร้อมที่จะเคลื่อนไหวอีกครั้ง
หลังจากที่เมืองชายแดนซูโจวถูกคุกคามโดยชาวเป่ยเจวี๋ยหลายครั้ง ทหารจึงสั่งให้สร้างกำแพงป้องกันเมืองให้แข็งแรงก่อน
หลี่ฮวายอันเป็นบัณฑิตอ่อนแอ เขาไม่สามารถยกมือขึ้นได้ และไหล่ของเขาก็ไม่สามารถแบกอะไรไหว เขาถูกเฆี่ยนตีอย่างรุนแรงในวันแรกที่เขาไปที่นั่น และหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยแส้ เขายังต้องถูกผลักดันเพื่อสร้างกำแพงป้องกันเมืองในวันรุ่งขึ้น
แผ่นหลังบางของเขาไม่สามารถแบกอิฐหนักๆ ได้ เขาจึงล้มลงกับพื้นจนทำให้อิฐแตก เจ้าหน้าที่ทหารที่ดูแลงานต่างกระตือรือร้นที่จะกินคน และฟาดแส้ไปที่ศีรษะและใบหน้าของพวกเขา และบริเวณที่เขาถูกโจมตีก็รู้สึกเหมือนถูกแมงป่องพิษต่อยจนทำให้เกิดอาการปวดแสบร้อน
หลายครั้งที่หลี่ฮวายอันสงสัยว่าเขาจะถูกตีจนตายอยู่ที่นี่หรือไม่ แต่ไม่มีความขุ่นเคืองอยู่ในใจของเขาแม้แต่น้อย
ในคืนที่หนาวเย็นเมื่อหลานชายของเขาเสียชีวิตด้วยอาการป่วย ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจถึงความสิ้นหวังของคนธรรมดาสามัญที่สูญเสียครอบครัวเนื่องจากแผนการของตระกูลหลี่
ความทุกข์ทรมานมากมายในใต้หล้านี้จะเข้าใจได้ก็ต่อเมื่อได้ประสบกับความทุกข์เหล่านั้นด้วยตนเองแล้วเท่านั้น
ความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าจากการสร้างกำแพงเมืองนั้นไม่มีอะไรเทียบได้กับการตายด้วยคมดาบและกีบม้าเมื่อเมืองแตก
แต่ตระกูลหลี่ยังควบคุมนรกแห่งหนึ่งเป็นการส่วนตัวเหมือนสงคราม
ในอดีตหลี่ฮวายอันเคยไปที่แนวหน้าเพื่อดูแลการรบในฐานะหัวหน้าทหาร เขาเห็นภาพที่ตามมา และหัวใจของเขาก็สั่นคลอนด้วยความสงสาร แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของท่านปู่ของเขา จุดประสงค์ของการโค่นล้มเว่ยเหยียนคือเพื่อให้ผู้คนจำนวนมากขึ้นในใต้หล้าได้มีชีวิตที่ดี และเขาก็หันกลับมามองอย่างเย็นชาอีกครั้ง
ตอนนี้เมื่อเขาเป็นคนวางอิฐและหินทีละก้อน ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่าผู้คนและทหารเหล่านั้นที่ต้องเสียสละ เพราะความเฉยเมยของตระกูลหลี่และต้องเผชิญความยากลำบากและการดิ้นรนแบบใด
เขายังเข้าใจด้วยว่าฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงโกรธแค่ไหนเมื่อพวกเขารู้ว่าทุกอย่างถูกควบคุมโดยตระกูลหลี่
หนึ่งในนั้นเป็นคนที่มาจากระดับต่ำสุดของในสังคม และอีกคนหนึ่งเข้าร่วมกองทัพตั้งแต่เขายังเด็ก ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าพวกเขาว่าผู้คนและทหารที่อยู่ระดับล่างสุดมีชีวิตแบบไหน
แผนของตระกูลหลี่สามารถทำลายหลายครอบครัวที่กำลังดิ้นรนเพื่อเลี้ยงดูตนเองได้อย่างง่ายดาย
ยิ่งเขาเข้าใจสิ่งนี้มากเท่าใด ภูเขาแห่งบาปก็หนักขึ้นเท่านั้น
สุดท้ายเขาก็ตื่นรู้สายเกินไป
การตายที่นี่ไม่สามารถบรรเทาความบาปในใจเขาได้แม้แต่หนึ่งในสิบ แต่มันเป็นจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดสำหรับเขา
แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ตาย
แม่ทัพน้อยที่เฝ้าเมืองได้ยินว่าเขาเป็นหลานชายของราชครูหลี่ แม้ว่าแม่ทัพน้อยจะมองเขาด้วยสายตาที่จู้จี้จุกจิก แต่เมื่อพิจารณาถึงความจริงที่ว่าเมืองชายแดนทั้งหมดมีคนมีความรู้โดยสามารถนับพวกมันได้ด้วยมือเดียว ในขณะที่สร้างกำแพงป้องกันเมือง เขายังถูกเรียกให้จัดเรียงรายชื่อนักโทษและทหารที่ถูกเนรเทศ
แม่ทัพน้อยที่ดูเหมือนจะเป็นคนมีอารมณ์ไม่ดีกล่าวว่า “จัดระเบียบรายชื่อเหล่านี้ให้ข้าด้วย ผู้คนที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของข้า ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นทหารหรืออาชญากร ตราบใดที่พวกเขาเสียชีวิตบนกำแพงเมืองเมื่อคนเป่ยเจวี๋ยมาถึง พวกเขาจะมีคุณสมบัติที่จะจดจำชื่อของพวกเขาได้!”
หลังจากประสบกับความยากลำบากทั้งหมดในการถูกเนรเทศ หลี่ฮวายอันคิดว่าหัวใจของเขาจะไม่มีวันเจ็บปวดอีกต่อไป แต่เนื่องจากคำพูดของแม่ทัพน้อย ความรู้สึกเข้มงวดและความเคารพจึงพุ่งออกมาจากอกถึงลำคอ
เขาคำนับอย่างเคร่งขรึมต่อแม่ทัพน้อย และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตาขณะที่เขาก้มศีรษะลง “เมื่อทำบาปต่อผู้คน จะต้องดำเนินชีวิตตามชะตากรรมของอย่างแน่นอน”
มันเป็นความรู้สึกผิด
ระหว่างการรบที่เมื่องหลู แผนการของตระกูลหลี่ได้สังหารแม่ทัพและทหารเช่นนี้จำนวนนับไม่ถ้วน
ในช่วงต้นปีที่สองของของรัชสมัยหย่งซิง เมืองชายแดนซูโจวเผชิญกับการโจมตีของศัตรู นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮวายอันเผชิญหน้ากับดาบเย็นและใบหน้าคำรามที่ดุร้าย มือและเท้าของเขาชาและอ่อนแรงมาก และเขาติดอยู่บนกำแพงเมืองโดยไม่รู้ว่าจะหนีหรือหยิบดาบขึ้นมาได้อย่างไร
เลือดกระเซ็นไปทุกที่ราวกับสายฝน และคนที่มีชีวิตอยู่ในตอนแรก ผ่านไปอึดใจหนึ่งก็กลายเป็นศพใต้คมดาบ
กำแพงป้องเมืองที่ยังไม่เสร็จไม่สามารถหยุดการโจมตีอันดุเดือดของคนเป่ยเจวี๋ยได้ ในที่สุดแม่ทัพน้อยที่มีอารมณ์ประทัดก็เห็นว่าเมืองชายแดนเล็กๆ ที่ทำจากดินเหลืองไม่สามารถปกป้องได้ เขาคำรามและขอให้ทหารของเขาสกัดกั้นและสั่งให้คนอื่นๆ นำผู้คนถอยกลับไปยังเมืองซูโจวที่อยู่ด้านหลัง
ในการโจมตีครั้งสุดท้าย เนื่องจากกำลังเสริมจากซูโจวมาถึงทันเวลา คนป่าเถื่อนจึงอยู่ได้ไม่นานหลังจากยึดเมืองชายแดนเล็กๆ ได้ พวกเขาปล้นเงินและอาหารบางส่วนแล้วถอนตัวออกไป
แต่แม่ทัพน้อยที่คอยดูแลเมืองได้เสียชีวิตบนกำแพงเมือง เจ้าหน้าที่ทหารที่เฆี่ยนตีหลี่ฮวายอันในขณะที่พวกเขากำลังสร้างกำแพงเมืองก็เสียชีวิตใต้ประตูเมืองเช่นกัน นอกจากนี้ยังมีทหารจำนวนมากที่หลี่ฮวายอันจำได้แต่ไม่รู้จักพวกเขา
หลังจากคืนที่หลานชายของเขาเสียชีวิตด้วยอาการป่วยขณะถูกเนรเทศ หลี่ฮวายอันก็ร้องไห้อีกครั้ง
ครั้งนี้ไม่ใช่สำหรับญาติทางสายเลือด แต่สำหรับคนภักดีทุกแห่ง
ไม่เพียงแต่เขารู้สึกผิด เขาไม่เคยเสียใจกับการกระทำในอดีตของเขาเหมือนตอนนี้
เสถียรภาพนี้ซึ่งทหารจำนวนนับไม่ถ้วนรักษาไว้ตลอดชีวิต จะถูกปลุกเร้าด้วยความขัดแย้งภายในในราชสำนักได้อย่างไร?
ในการต่อสู้ครั้งนี้ เขาถูกคนเป่ยเจวี๋ยฟันขาข้างหนึ่ง แต่เขาได้ช่วยชีวิตเด็กทารกไว้ให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง
แต่หญิงรายนี้เสียชีวิตด้วยดาบของคนเป่ยเจวี๋ย ก่อนที่นางจะเสียชีวิต นางบอกเขาเพียงว่าบิดาของเด็กอยู่ในกองทัพ และแซ่ของเขาคือเฉิง
ต่อมาเมื่อกำลังเสริมมาถึงหลี่ฮวายอันก็ปกป้องเด็กและช่วยชีวิตเขาไว้ เมื่อเขาค้นหาบิดาของเด็กในกองทัพ เขาก็รู้ว่าบิดาของเด็กก็เสียชีวิตบนกำแพงเมืองเช่นกัน
เด็กคนนี้กลายเป็นเด็กกำพร้า
หลี่ฮวายอันจึงรับเลี้ยงเด็กและตั้งชื่อเด็กว่าเฉิงหลาง
หลางที่แปลว่า หินที่สวยงามราวกับหยก
ว่ากันว่าสุภาพชนก็เหมือนดั่งหยก และเขาหวังว่าต่อไปเด็กคนนี้จะเติบโตเป็นสุภาพชนอย่างแท้จริง
การเคลื่อนไหวของชาวเป่ยเจวี๋ยบ่อยขึ้นเรื่อยๆ ไม่เพียงแต่ในซูโจวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงจิ่นโจวและเยี่ยนโจวที่ถูกรบกวนบ่อยครั้งในปีนี้
ในฤดูใบไม้ร่วง ถังเผยอี้เข้าควบคุมและปราบปรามชนชาวเป่ยเจวี๋ยที่ก่อกวนมากขึ้นเรื่อยๆ และฝานฉางอวี้ก็ได้นำกำลังเสริมตามมา
เมื่อได้ยินข่าวเกี่ยวกับฝานฉางอวี้อีกครั้ง หลี่ฮวายอันรู้สึกเหมือนเขาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง หลังจากได้ยินว่านางและเซี่ยเจิงแต่งงานกัน หลี่ฮวายอันก็รู้สึกขมขื่นเล็กน้อยและรู้สึกโล่งใจ
ในใต้หล้านี้ ยกเว้นอู่อันโหว เขาไม่สามารถนึกถึงใครอื่นที่สามารถเทียบเคียงพรสวรรค์ของนางได้จริงๆ
คนสองคนนี้พัวพันเพราะโชคชะตามาตั้งแต่เกิด พวกเขาเป็นคู่ที่สวรรค์สร้างอย่างแท้จริง
ในเมืองชายแดนเล็กๆ ของซูโจว เขากำลังจัดเตรียมเอกสารและให้คำแนะนำเกี่ยวกับวิธีการสร้างกำแพงเมืองสำหรับแม่ทัพน้อยคนใหม่ที่คอยดูแลเมือง เพราะเขามีอะไรจะพูดและมีความรู้มากมาย แม้ว่าเขาจะยังเป็นนักโทษอยู่ก็ตาม แม่ทัพน้อยจึงได้ยกเว้นและเลื่อนตำแหน่งให้เขาเป็นหัวหน้าเสมียน เมื่อเห็นว่าขาและเท้าของเขาไม่ดี เขาจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงานหนักในการสร้างกำแพงเมืองอีกต่อไป
แต่หลังจากที่หลี่ฮวายอันขอบคุณเขา เขาก็ยังคงไปที่ประตูเมืองทุกวันเพื่อขนอิฐในเมืองหรือช่วยเหลือช่างฝีมือ
เฉพาะเมื่อเขาเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจเท่านั้นที่เขาจะรู้สึกสบายใจมากขึ้นและรู้สึกว่าเขาได้รับการชดใช้แล้ว
เป็นเวลาหลายปีหลังจากนั้น เขาอยู่ในเมืองชายแดนเล็กๆ นั้น โดยส่งแม่ทัพน้อยที่ถูกย้ายออกไปทีละคน แม่ทัพน้อยได้รับความช่วยเหลือมากมายจากเขา ก่อนออกเดินทางพวกเขาทุกคนต้องการพาเขาออกจากสถานที่ชายแดนนี้ และให้เขาได้รับตำแหน่ง แต่หลี่ฮวายอันปฏิเสธพวกเขาทั้งหมด
เขาบอกว่าเขาเป็นคนบาปและมาที่นี่เพื่อชดใช้บาปของเขา
หลังจากสงครามสิ้นสุดลง แม่ทัพหญิงซึ่งอยู่คนเดียวทางตะวันตกเฉียงเหนือมานานหลายปีก็ขับไล่การโจมตีของชาวเป่ยเจวี๋ยนับครั้งไม่ถ้วน เมื่อชาวเป่ยเจวี๋ยจะเห็นธงของนาง พวกเขาก็ไม่กล้าโจมตีอีก และในที่สุดนางก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นชิงผิงโหวเพราะความชอบทางการทหารของนาง
ไม่มีสงครามในเมืองชายแดนอีกต่อไป และการป้องกันเมืองก็ถูกสร้างขึ้นสำเร็จ หลี่ฮวายอันได้จัดตั้งสำนักศึกษาขึ้นในไร่ที่เรียบง่ายของเขา โดยสอนเด็กๆ ในท้องถิ่นให้อ่านและเขียนได้อย่างไร้ข้อแม้
โหวแม่ทัพหญิงและสามีโหวของนางก็ถอนตัวออกจากราชสำนักอย่างกล้าหาญและกลับไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ เฝ้าดูแลเส้นทางชายแดนต้าอินด้วยกัน
ซูโจวและหุยโจวอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ร้อยลี้ แต่หลี่ฮวายอันไม่เคยเห็นคนสองคนนี้อีกเลย
เขาไม่มีหน้าไปเจอสหายเก่าของเขา
แต่เขาได้ยินมามากมายเกี่ยวกับการกระทำของทั้งสองคน ในปีที่หกแห่งรัชสมัยหย่งซิง ชิงผิงโหวก็ให้กำเนิดฝาแฝดคู่หนึ่ง
สายเลือดของทั้งสองตระกูลที่ถูกสังหารอย่างไม่ยุติธรรมในโศกนาฏกรรมจิ่นโจวจะถูกสืบทอดตลอดไป
หลี่ฮวายอันยังได้ยินมาว่าพวกเขารับเลี้ยงเด็กกำพร้าของทหารหลายคน คนที่รู้แซ่จะเก็บแซ่เดิมของตนไว้ และคนที่ไม่รู้แซ่ก็จะเปลี่ยนแซ่เป็น เซี่ย, ฝานหรือเมิ่ง พวกเขาทั้งหมดถูกเลี้ยงดูมาเหมือนบุตรทางสายเลือดของพวกเขา
……
สิบหกปีแห่งสายลม น้ำค้างแข็ง หยาดฝน และหิมะ ผ่านไปในพริบตา
หลี่ฮวายอันเพิ่งอายุสี่สิบ แต่เขาป่วยหนักแล้ว ขมับของเขาเป็นสีเทาพอๆ กับชายอายุหกสิบปี
หิมะตกหนักเป็นเวลาหลายวัน และเขารู้สึกหนาวอีกครั้งหลังจากเข้าสู่ฤดูหนาว เขานอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาครึ่งเดือนแต่ก็ไม่ดีขึ้น
เด็กที่เขารับเลี้ยงมาในอดีตได้เข้าสู่วัยผู้ใหญ่แล้ว
เมื่อเฉิงหลางเข้ามาตักน้ำมาเช็ดหน้า เขาก็บอกเรื่องพิธีศพอย่างสงบและอ่อนแรงว่า “หลังจากที่ข้าจากไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องจัดงานศพให้ข้า แค่ฝังข้าไว้บนภูเขาด้านหลังก็พอ”
ดวงตาของเฉิงหลางหรี่ลง และเขาแสร้งทำเป็นสงบและพูดว่า “ท่าน ท่านกำลังพูดเรื่องไร้สาระเรื่องอะไร? มันเป็นแค่ไข้หวัด แค่ดื่มยาอีกสองเทียบทุกอย่างก็ดีขึ้นแล้ว”
หลี่ฮวายอันไม่ยอมให้เฉิงหลางเรียกเขาว่าพ่อบุญธรรม เขาบอกว่าเขาเป็นคนบาปและเขายังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้เพียงเพื่อชดใช้บาปของเขา ดังนั้นเขาจึงอนุญาตให้เขาเรียกเขาว่านายท่านเท่านั้น
“ร่างกายของข้าเอง ข้ารู้ดี……แค่ก……” ก่อนที่เขาจะพูดจบเขาก็เริ่มสำลักและไอ ร่างกายของเขาผอมแห้งและโค้งงอเหมือนเทียนที่ถูกเผาซึ่งสามารถปลิวไปตามลมหนาวได้ทุกเมื่อในคืนที่หนาวเย็น
เฉิงหลางลูบหลังเขาแล้วพูดพร้อมกับกลั้นน้ำตาของเขาไว้ “ฤดูใบไม้ผลินี้ ยังมีเด็กอีกหลายคนในเมืองที่ต้องการมาเรียน ท่านต้องมีสุขภาพที่ดีขึ้นเร็วๆ วัน!”
ราวกับว่าเขากลัวว่าหลี่ฮวายอันจะอธิบายเรื่องในอดีตของเขาอีกครั้ง เขากล่าวเสริมว่า “วันนี้ จวนของเจ้าเมืองได้ต้อนรักแขกผู้สูงศักดิ์สองคน แม้ว่าหนึ่งในนั้นจะเป็นสตรี แต่ใต้เท้าหลิวก็เรียกทั้งสองคนว่า” ท่านโหวน้อย “ซึ่งแปลกมาก นางต้องมาจากตระกูลเซี่ยในหุยโจว หญิงสาวคนนั้นได้ยินจากใต้เท้าหลิวว่าท่านให้การศึกษาอยู่ในชนบทมานานกว่าสิบปีแล้ว และนางก็บอกว่านางอยากจะมาพบท่านสักวันหนึ่ง……”
เฉิงหลางยังคงพูดถึงสิ่งที่เขาได้เห็นและได้ยินในจวนเจ้าเมือง แต่หลี่ฮวายอันไม่ได้ยินสิ่งใดชัดเจนอีกต่อไป
หลังจากถูกเนรเทศไปยังสถานที่อันขมขื่นและหนาวเย็นแห่งนี้เป็นเวลายี่สิบปี เขาไม่เคยพบสหายเก่าของเขาอีกเลย ตอนนี้เวลาของเขากำลังจะหมดลง ลูกๆ ของสหายเก่าของเขาก็มาที่นี่
นอกเหนือจากความเสียใจและรู้สึกผิดแล้ว จู่ๆ เขาก็รู้สึกเศร้าและน้ำตาไหล
ในขณะนี้ มีเสียงเคาะประตูด้านนอกลานบ้าน
“อาจารย์หลี่อยู่ที่บ้านหรือเปล่า?”
เฉิงหลางวางผ้าลงแล้วมองออกไปข้างนอก “ข้าจะไปเปิดประตู”
ประตูลานบ้านเปิดออก มีคนจากจวนของเจ้าเมืองนำกลุ่มชายหนุ่มหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างนอก เฉิงหลางเคยเห็นพี่น้องฝาแฝดแล้ว และพวกเขาเป็นแขกผู้สูงศักดิ์สองคนที่มาที่จวนเจ้าเมืองในวันนี้
แม้ว่าทั้งสองจะเป็นฝาแฝด แต่รูปร่างหน้าตาและอารมณ์ก็แตกต่างกัน
คนหนึ่งสวมชุดขี่ม้าสีแดงเข้ม ดวงตาเมล็ดซิ่ง และมีสันจมูกที่งดงาม สดใสดุจดวงอาทิตย์ อีกคนสวมชุดสีดำ สง่างามและดูยับยั้งชั่งใจ ทั้งดูอ่อนเยาว์และเป็นผู้ใหญ่
แม้ว่าเฉิงหลางจะทำงานในจวนของเจ้าเมือง แต่เขาไม่เคยเห็นบุคคลผู้สูงศักดิ์เช่นนี้มาก่อน และเขาไม่รู้ว่าจะทักทายพวกเขาอย่างไรไปสักพักหนึ่ง
คุณชายแห่งจวนเจ้าเมืองพูดอย่างเร่งรีบ “สหายเฉิง หลังจากที่เจ้ารีบออกไปในวันนี้ ท่านโหวน้อยทั้งสองได้ยินว่านายท่านของเจ้าป่วยหนัก จึงมาเยี่ยมเขา”
หญิงสาวในชุดสีแดงรีบประสานมือของนางทันทีและพูดว่า “ข้าไม่ได้แจ้งให้ท่านทราบล่วงหน้า ขออภัยที่มารบกวน”
เฉิงหลางรีบบอกว่าไม่เป็นไรและพาทั้งสองคนเข้าไปข้างใน
หลี่ฮวายอันได้ยินเสียงข้างนอกแล้ว เมื่อเฉิงหลางพาทั้งสองเข้าไปในบ้าน เขายังคงตกตะลึงอยู่นานเมื่อเห็นหญิงสาวที่สดใสในชุดสีแดง
นางเหมือนกับชิงผิงโหวเมื่อหลายปีก่อนจริงๆ
ทั้งสองคนประสานมือไปทางหลี่ฮวายอันแล้วพูดว่า “ขออภัยที่มารบกวนท่านผู้อาวุโส”
หลี่ฮวายอันเพียงมองดูพวกเขาแล้วยิ้ม และมีน้ำตาในดวงตาที่ขุ่นมัวของเขา แล้วเขาพูดว่า “ข้าไม่สามารถชดใช้บาปของตระกูลหลี่ได้……”
หญิงสาวดูเหมือนจะรู้ว่าเขาเป็นใคร และพูดว่า “ภัยพิบัติในปีนั้นไม่ได้เกิดเพราะผู้อาวุโส ผู้อาวุโสอยู่ที่นี่มานานกว่ายี่สิบปีในช่วงสงคราม ทั้งไปที่ประตูเมืองเพื่อควบคุมการสู้รบและให้คำแนะนำ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ท่านทำงานอย่างหนักเพื่อค้นหาเส้นทางการค้าสำหรับผู้คนในเมือง และยังสอนเด็กที่ยากจนนับไม่ถ้วนให้มีความรู้ ความสำเร็จของผู้อาวุโสอาจไม่สามารถลบความผิดพลาดในอดีตของตระกูลหลี่ได้ แต่ท่านสามารถปล่อยวางจากความผิดเหล่านั้นได้แล้ว”
หลี่ฮวายอันมองไปที่ชายหนุ่มในชุดสีดำที่ยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาว
คิ้วของชายหนุ่มยังคล้ายกับอู่อันโหวที่ข่มขู่ชาวเป่ยเจวี๋ยทางเหนือมานานกว่ายี่สิบปี เขาพยักหน้าเบาๆ ไปทางหลี่ฮวายอัน
หลี่ฮวายอันดูเหมือนมองเห็นสหายเก่าของเขาผ่านพวกเขา ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยน้ำตา แต่เขากลับยิ้มอีกครั้งด้วยความโล่งใจผ่านรอยยิ้มของเขา
คืนนั้น ชายชราผู้ไถ่บาปของตัวเองมาครึ่งชีวิตก็จากไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า
งานศพของเขาถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายตามคำพูดสุดท้ายของเขา คนในท้องถิ่นตระหนักถึงการกลับใจแต่ก็รู้ถึงความผิดของเขา และไม่ได้ยกย่องบุญคุณของเขา มีเพียงศิษย์ที่ได้รับการสั่งสอนจากเขาเท่านั้นที่ปลูกต้นท้อหรือต้นพลัมบนเนินเขาด้านหลังที่เขาถูกฝังไว้
ในฤดูใบไม้ผลิของปีถัดมา ดอกท้อและดอกพลัมก็บานสะพรั่งไปทั่วภูเขา