บทที่ 177 ตอนพิเศษ น้องสาว
สายลมในฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านมา และลานบ้านก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้
เซี่ยเจิงวัยสี่ขวบกำลังฝึกท่าแทงด้วยดาบไม้เล็กๆ ในลานบ้าน เขาเหวี่ยงดาบไปเรื่อยๆ และแขนของเขาก็เจ็บ แต่เขาก็ยังไม่หยุด
ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า ใบหน้าอ้วนท้วนของเขาแดงก่ำ และมีเหงื่อท่วมหน้าผาก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความจริงจังที่ไม่สมกับอายุของเขา
เว่ยหว่านนั่งถัดจากความงดงามตรงทางเดิน นางถือพัดขนนกลายบุปผาที่มีพู่ไพลินและโบกพัดช้าๆ นางพูดกับเมิ่งลี่ฮว๋าซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ นางอย่างช่วยไม่ได้ “เมื่อสองวันก่อนพ่อของเขาก็ชี้ให้เห็นว่าการฝึกฝนดาบของเขายังไม่มั่นคง นอกเหนือจากการกิน การเรียน และการนอนหลับ ทุกวันนี้ เขายังฝึกฝนดาบไม้ของเขาทุกครั้งที่มีเวลาว่าง เขาดื้อรั้นมากตั้งแต่ยังเด็กขนาดนี้ เขาไม่เหมือนข้าหรือพ่อของเขาเลยจริงๆ แต่เหมือนท่านลุงของเขามากกว่า”
เว่ยฉีหลินได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดูแลความปลอดภัยของเว่ยหว่าน เขาถือเป็นสมาชิกในครอบครัวจากบ้านเดิมของนาง และเป็นทหารคนสำคัญภายใต้การบัญชาการของเซี่ยหลินซาน นอกจากนี้เขายังกลายเป็นลูกเขยของเมิ่งซูหย่วน ทหารมากประสบการณ์ภายใต้คำสั่งของเซี่ยหลินซาน ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเซี่ยและเมิ่งอาจกล่าวได้ว่ามีความใกล้ชิดกันมาก
เว่ยฉีหลินกำลังตรวจสอบการป้องกันชายแดนกับเซี่ยหลินซาน และจะไม่อยู่บ้านเป็นเวลาหลายเดือน เว่ยหว่านตระหนักว่าเมิ่งลี่ฮว๋าคงรู้สึกหนักใจและกลัวว่านางจะเบื่อที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว จึงเชิญนางมาที่บ้านในฐานะแขก พูดคุยกับนางเพื่อบรรเทาความเบื่อหน่ายของนาง และอ่านตำราการเลี้ยงดูบุตรด้วยกัน
เมื่อพวกนางไปๆมาๆ หลังจากนั้นพวกนางก็กลายเป็นสหายสนิทกัน
เมิ่งลี่ฮว๋าหัวเราะหลังจากได้ยินคำพูดของเว่ยหว่าน “หลานชายก็เหมือนกับลุง คำพูดนี้ไม่ได้ไร้สาระ”
นางจับท้องกลมๆ แล้วพูดว่า “เด็กในท้องข้าคงเหนื่อยมาก เดือนนี้แทบไม่ได้ขยับเลย ข้าคิดว่านางเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่ชอบส่งเสียงดัง แต่เวลาพ่อของนางหยอกล้อนาง นางจะส่งเสียงดังมาก ทำให้พ่อของนางกลัวมากจนนอนไม่หลับทั้งคืน วันแรกเขาถามข้าด้วยสีหน้าเศร้าใจว่าถ้าเป็นเด็กผู้ชายจะทำอย่างไร”
เว่ยหว่านอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเช่นกัน “แม่ทัพเว่ยอยากได้บุตรสาวเหรอ?”
ในสายตาของเมิ่งลี่ฮว๋ามีสัญญาณบ่งบอกถึงความสิ้นหวัง “เขาเริ่มคิดถึงชื่อทันทีที่ข้าได้รับการตรวจว่ามีชีพจรมงคล ชายคนนั้นซึ่งไม่รู้จักตัวอักษรมากนัก คว้าผู้ใต้บัญชาของเขามาช่วยพลิกตำราอยู่หลายวัน แล้วเขาก็บอกข้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่าถ้านางเป็นเด็กผู้หญิงจะเรียกนางว่าฉางอวี้ นอกจากนี้เขายังรวบรวมเสื้อผ้าหลายกล่องตั้งแต่เด็กอายุเต็มเดือนไปจนถึงเด็กอายุครบปี ไปเป็นระยะๆ”
เว่ยหว่านยิ้มแล้วถามว่า “ถ้าเป็นเด็กผู้ชายล่ะ?”
การแสดงออกของเมิ่งลี่ฮว๋ากลายเป็นเรื่องยากที่จะอธิบาย “เขาบอกว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กที่แข็งแกร่ง คงร้องเสียงดังตั้งแต่เด็ก เมื่อถึงเวลานั้นก็ให้ท่านตาของเขาตั้งชื่อให้เขา”
เว่ยหว่านไม่คาดคิดว่าเว่ยฉีหลินซึ่งปกติจะดูมั่นคงและติดดินจะกลายมาเป็นบุคคลเช่นนี้ เขาเอนเอียงไปทางความงาม นางหัวเราะมากจนน้ำตาไหลออกมา นางกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าแม่ทัพเว่ย จะชอบบุตรสาวมากจริงๆ”
นางหันดวงตาที่งดงามของนางไปที่บุตรชายตัวน้อยที่กำลังฝึกดาบอยู่นอกทางเดินแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่ามีอุบายพื้นบ้านกล่าวว่าเด็กอายุต่ำกว่าห้าขวบสามารถบอกได้ว่าหญิงตั้งครรภ์นั้นอุ้มท้องเด็กหญิงหรือเด็กชาย”
เมิ่งลี่ฮว๋ารู้สึกประหลาดใจและถามว่า “มีเรื่องประหลาดเช่นนี้ด้วยหรือ?”
เว่ยหว่านยิ้มแล้วพูดว่า “จะลองดูไหม?”
นางพูดพร้อมกับเรียกบุตรชายของนาง “เจิงเอ๋อร์ มาหาแม่หน่อย”
เซี่ยเจิงหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงและเห็นมารดาของเขาโบกมือให้เขาที่ทางเดิน เขาเก็บดาบไม้ของเขาแล้วเดินไปตามทางเดิน “ท่านแม่ ท่านเรียกลูกหรือขอรับ”
เว่ยหว่านเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าของเขาด้วยผ้าเช็ดหน้าแล้วพูดอย่างอบอุ่น “แดดจ้ามาก เจ้าไม่กลัวแดดหรือ? ดูเหงื่อนี้สิ”
เซี่ยเจิงยกแขนขึ้นและเช็ดใบหน้าอย่างไม่ใส่ใจและพูดว่า “ข้าไม่กลัวแสงแดด”
เว่ยหว่านให้บ่าวรับใช้รินชาบุปาน้ำผึ้งให้เขา แล้วถามว่า “เจิงเอ๋อร์อยากได้น้องชายหรือน้องสาว?”
เซี่ยเจิงตอบแบบง่ายๆ “ลูกไม่อยากได้”
เว่ยหว่านถามว่า “ทำไมล่ะ”
เด็กน้อยขมวดคิ้วและพูดว่า “การร้องไห้น่ารำคาญ”
แม่ทัพคนสำคัญภายใต้บังคับบัญชาของเซี่ยหลินซาน ต่างก็แต่งงานกันตลอดหลายปีที่ผ่านมา เนื่องจากพวกเขาต้องไปทำสงครามเป็นครั้งคราว และไม่มีสำนักศึกษาที่ดีนอกด่าน เพื่อให้แม่ทัพทั้งหลายไม่ต้องกังวล เซี่ยหลินซานจึงริเริ่มให้เด็กทุกคนในครอบครัวของพวกเขาที่มีอายุครบกำหนดเข้าเรียนมาเรียนในสำนักศึกษาของตระกูลเซี่ย
ในสำนักศึกษาสิ่งที่เซี่ยเจิงได้ยินมากที่สุดคือการร้องไห้ของเด็กน้อยเหล่านั้น ที่จะร้องไห้เป็นเวลาครึ่งวันโดยไม่สิ้นสุด
เขาไม่ต้องการน้องชายหรือน้องสาวเลย หากมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ส่งเสียงร้องโหยหวนทุกวัน เขาอาจจะนอนไม่หลับ
เว่ยหว่านถามแบบสบายๆ แต่คำตอบกลับทำให้นางประหลาดใจ และนางก็ระเบิดเสียงหัวเราะ
นางเกลี้ยกล่อมบุตรชายตัวน้อยและพูดว่า “แล้วท่านน้าเมิ่งจะคลอดน้องชายหรือน้องสาวมาเล่นกับเจ้าในอนาคตล่ะ เจ้าคิดว่าทารกในครรภ์ของน้าเมิ่งเป็นน้องชายหรือน้องสาว?”
เซี่ยเจิงหันหน้าและมองดูหน้าท้องกลมๆ ของเมิ่งลี่ฮว๋าที่ปูดอยู่ใต้กระโปรงของนาง และตอบด้วยใบหน้าซื่อตรง “น้องสาว”
เขาไม่รู้ว่าทารกในครรภ์เป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง แต่เขาแค่คิดว่ามันคงจะน่ารำคาญน้อยลงถ้าเป็นน้องสาว ไม่เช่นนั้น เขาคงจะเป็นเหมือนเด็กชายจากครอบครัวของแม่ทัพหลิวชานที่มักจะมาทำให้เขาขุ่นเคือง หลังจากถูกเขาตี เขาก็ร้องไห้เหมือนหมูที่ถูกเชือด เมื่อเขากลับบ้านไปและข่าวนี้รู้ถึงหูพ่อของเขา เขาก็ต้องถูกตีอีกครั้ง
เมิ่งลี่ฮว๋าลูบท้องของนางเบาๆ และยิ้มบางๆ “ข้าก็ตั้งตารอที่จะได้บุตรสาวเช่นกัน”
เว่ยหว่านล้อบุตรชายของนาง “ถ้าเป็นน้องสาวจริงๆ เจ้าจะแต่งงานกับนางและให้นางมาเป็นลูกสะใภ้ของแม่ไหม?”
เด็กน้อยยังไม่รู้ว่าการแต่งงานหมายถึงอะไร ดังนั้นเขาจึงได้แต่ขมวดคิ้ว “ทำไมนางถึงต้องมาเป็นลูกสะใภ้ท่านแม่ด้วยล่ะ?”
เว่ยหว่านและเมิ่งลี่ฮว๋าต่างรู้สึกขบขันกับคำพูดแบบเด็กๆ ของเขา
เว่ยหว่านหยิกแก้มน้อยๆ ของบุตรชายแล้วพูดว่า “เพราะแม่ชอบนาง”
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างจริงจังแล้วจึงพูดว่า “ได้ขอรับ”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาเว่ยหว่านและเมิ่งลี่ฮว๋าก็ตกตะลึงมากยิ่งขึ้น
……
สามเดือนต่อมาเมิ่งลี่ฮว๋าให้กำเนิดบุตรสาวจริงๆ
เมื่อข่าวไปถึงจวนเซี่ย เว่ยหว่านก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นนางก็มีความสุขอย่างยิ่งและเตรียมของขวัญมากมายและสั่งให้ส่งไปที่จวนเมิ่งเพื่อแสดงความยินดีกับนาง
เซี่ยเจิงที่กำลังนั่งอยู่ข้างหน้าหน้าต่างอ่านหนังสือ เห็นมารดาของเขายุ่งอยู่จึงถามว่า “ท่านแม่ขอรับ น้าเมิ่งคลอดบุตรแล้วหรือ?”
“ใช่แล้ว เจิงเอ๋อร์กำลังคิดถึงภรรยาตัวน้อยอยู่หรือ?” เว่ยหว่านยังคงล้อเลียนบุตรชายของนางด้วยเจตนาชั่วร้าย
เซี่ยเจิงเม้มริมฝีปาก ถือหนังสือไว้ในมือเล็กๆ ของเขาและนิ่งเงียบ
คืนนั้นเมื่อเขากลับมาที่ห้อง เขาก็หยิบหนังสือเปล่าเล่มหนึ่งออกมาจากลิ้นชักโต๊ะเล็กๆ ของเขา เขาฝนหมึก และเขียนข้อความเล็กๆ ในหน้าแรก วันเกิด วันที่สิบเอ็ดเดือนหนึ่ง ปีที่ห้าของรัชสมัยชิ่งเหอ
……
จนกระทั่งถึงงานเลี้ยงร้อยวัน เซี่ยเจิงก็ได้พบกับน้องสาวอย่างเป็นทางการที่อยู่ในท้องของน้าเมิ่งมาเป็นเวลาสิบเดือน
ในห้องโถงด้านหน้าที่มีเสียงดัง ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังพูดคุยและล้อเล่นกับเด็กทารก เซี่ยเจิงติดตามมารดาของเขาและรู้สึกเบื่อหน่าย เขาเงยหน้าขึ้นมองทารกและพบว่านางก็เกียจคร้านเช่นกัน แม้ว่าเปลือกตาของนางมักจะห้อยลงครึ่งหนึ่งและดูเหมือนว่านางกำลังจะหลับ แต่ไม่ว่าใครก็ตามที่ไปอุ้มนาง นางก็ไม่ร้องไห้
บรรดากลุ่มผู้หญิงต่างชื่นชมเด็กคนนี้ที่เป็นเด็กที่ไร้ความกังวล จากนั้นพวกนางก็พูดถึงความน่ารำคาญของลูกๆ ของตัวเอง
เมิ่งลี่ฮว๋าตอบด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าบุตรสาวของนางไม่มีแรง นางก็คิดว่าเด็กง่วงนอนและนางต้องต้อนรับแขกหญิง นางจึงมอบบุตรสาวให้กับพี่เลี้ยงเด็กที่ดูแลเด็กและให้พานางไปที่ห้องด้านข้างเพื่อนอน
เซี่ยเจิงรู้สึกว่าเด็กน้อยจอมขี้เกียจไม่ง่วงนอน
เมื่อเห็นเด็กร่างเล็กถูกพาตัวไป เขาก็เดินออกจากห้องโถงหน้าด้วยเพราะอยากออกไปเดินเล่นข้างนอก
มามาสังเกตเห็นเขาและถามด้วยรอยยิ้ม “คุณชายน้อย ท่านก็มาหาน้องสาวหรือ? ข้างนอกหิมะตกหนักมาก ดังนั้นเข้ามาหานางข้างในสิ”
เซี่ยเจิงรู้สึกว่าการปฏิเสธดูเหมือนเป็นการเสียมารยาท หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินเข้าไปในห้อง
เด็กน้อยถูกวางลงในเปล และเมื่อนางสังเกตเห็นว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามา นางก็จ้องมองเขาอย่างเงียบๆ ด้วยสายตาเกียจคร้าน
มามาคลุมนางด้วยผ้านวมผ้าไหม และหยิบสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ เช่น ถุงผ้าหัวเสือและเขย่าแล้วมีเสียงจากเปล
เมื่อเห็นเซี่ยเจิงยืนอยู่ข้างเตียง นางก็ส่งของเล่นเด็กให้เขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณชายน้อย ลองใช้มันเล่นกับน้องสาวสิ”
เซี่ยเจิงจำได้ว่าตอนที่เขาอายุได้สามขวบ มารดาของเขาใช้สิ่งนี้เพื่อหยอกล้อเขา เขารู้สึกว่าสิ่งนั้นส่งเสียงดัง และเขาก็เอื้อมมือไปคว้ามัน โดยหวังว่าจะหยุดไม่ให้เขย่ามัน โดยไม่คาดคิดเมื่อผู้ใหญ่เห็นเขาคว้ามือหยิบของทันทีที่ได้ยินเสียง พวกเขาก็คิดว่าเขาชอบมันมาก จึงสั่นมันอย่างกระฉับกระเฉงมากขึ้นเพื่อหยอกล้อเขา
นั่นไม่ใช่ประสบการณ์ที่น่าพึงพอใจจริงๆ
เซี่ยเจิงไม่รับมาและพูดว่า “ข้าจะดูนาง”
เขาจ้องมองเด็กน้อย และเด็กน้อยก็จ้องมองเขา
มามาพูดว่า ”คุณหนูของเราเป็นเด็กอารมณ์ดี นางไม่ค่อยร้องไห้ แค่งีบหลับนิดหน่อย เมื่อคุณหนูผล็อยหลับไป เมื่อนั้นคุณชายน้อยก็ไม่สามารถเล่นกับคุณหนูได้แล้ว
เซี่ยเจิงพูดว่า “นางไม่ได้ง่วงนอน”
เขายื่นมือออกมาโบกมือต่อหน้าคนตัวเล็ก ทันใดนั้นเด็กน้อยก็คว้ามือของเขาไว้
เซี่ยเจิงพยายามหลุดพ้นแต่ล้มเหลว
เขาไม่กล้าออกแรงมากเกินไปเพราะกลัวว่าจะทำให้เด็กน้อยผู้บอบบางคนนี้ร้องไห้
แต่มืออ้วนที่จับนิ้วของเขานั้นแม้จะนุ่มราวกับเต้าหู้ แต่มันก็แข็งแกร่งเพียงพอและการจับก็มั่นคง
เซี่ยเจิงรู้สึกว่ามันแปลกใหม่ เขาจึงไม่แกะมันออกมา และยังบีบหลังมืออันอ้วนท้วนของนางด้วย
ดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะมีความสุขมาก โดยเตะขา เหยียดแขนอีกข้างหนึ่ง และยิ้มอย่างมีความสุข
มามาที่อยู่ด้านข้างยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูของพวกเราชอบคุณชาย!”
ครู่ต่อมา นางเห็นเด็กน้อยในเปลคว้านิ้วของเซี่ยเจิงและยัดมันเข้าไปในปากของนาง
สีหน้าของเซี่ยเจิงเปลี่ยนไปทันที เขาดึงมือออกอย่างแรง มองดูน้ำลายที่ปลายนิ้วของเขา และตรงไปที่อ่างล้างมือด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
จู่ๆ คนตัวเล็กในเปลก็หลั่งน้ำตาไม่รู้ว่าเพราะนางกลัวหรือไม่มีของเล่น เสียงร้องนั้นไม่ได้แหลมสูงเหมือนเด็กทารกทั่วไป แต่เต็มไปด้วยพลัง และแม้แต่เสียงร้องก็ดังมาก
มามาไม่สามารถเกลี้ยกล่อมนางด้วยผ้าเขย่าหัวเสือได้อีกต่อไป จากนั้นจึงอุ้มนางขึ้นและเดินไปรอบๆ ห้องเพื่อกล่อมนาง แต่ก็ไม่มีประโยชน์
เซี่ยเจิงที่เพิ่งล้างนิ้วของเขา มองดูเด็กน้อยด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ในที่สุดเขาก็เดินไปและเอานิ้วเข้าไปในปากของเด็กน้อยอีกครั้ง
เด็กน้อยหยุดร้องไห้จริงๆ โดยที่น้ำตายังคงห้อยอยู่บนขนตายาวของนาง และเริ่มดูดนิ้วอย่างแรง
เซี่ยเจิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นมองไปที่มามา “นางหิวแล้ว”
มามายังตะลึง “ฮูหยิน เพิ่งป้อนนมให้คุณหนูเมื่อครึ่งชั่วยามที่แล้ว นางไม่น่าจะหิวเร็วขนาดนี้”
แม้ว่านางจะพูดแบบนี้ แต่นางก็ยังส่งคนไปที่ครัวเพื่ออุ่นนมแพะมา
บางครั้งเมิ่งลี่ฮว๋ารู้สึกไม่สบายและไม่สามารถให้นมลูกได้ นางจึงให้เตรียมนมแพะอุ่นๆ ให้ลูกนางชั่วคราว
วันนี้มีแขกจำนวนมาก และมามารู้ว่าเมิ่งลี่ฮว๋าอาจจะไม่สามารถปลีกตัวมาได้ นางจึงใช้นมแพะเพื่อป้อนเด็กทารกก่อน
ไม่นานสาวใช้ก็เอาชามนมแพะอุ่นๆ เข้ามา มามาก็จุ่มช้อนลงไปแล้วใส่เข้าปากของเด็กตามที่คาดไว้ นางกินแล้วไล่ตามช้อนนั้น
มามาพูดด้วยความตกใจ “คุณหนูหิวมากขนาดนี้”
นางใช้ช้อนตักนมแพะแล้วป้อนให้เด็กน้อยมากกว่าครึ่งชาม จนกระทั่งเด็กน้อยเลี่ยงช้อนและไม่ยอมกินต่อไปอีก
มามาเช็ดปากของเด็กน้อยด้วยผ้าเช็ดหน้าไหม แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “กินเยอะๆ ก็ดี กระดูกก็แข็งแรง เด็กหญิงมือเท้าเล็กๆ แต่มีพลังมาก”
ทารกในเปลไม่รู้ว่านางรู้หรือเปล่าว่าผู้ใหญ่ล้อเล่น ดังนั้นนางจึงเตะผ้าห่มไหมที่คลุมตัวนางอย่างสง่างามออก และกระทั่งเตะขาเล็กๆ อวบๆ ของนางด้วย
เซี่ยเจิงรู้สึกว่าคราวนี้เด็กน้อยคงจะง่วงนอนจริงๆ อุ้งเท้าอ้วนของนางสูญเสียพลังงานขณะเตะไปมา และเปลือกตาของนางก็ปิดลงอย่างช้าๆ
หลังจากกินเสร็จก็นอน เขารู้สึกว่าเด็กน้อยคนนี้ขี้เกียจจริงๆ
แต่ทำไมนางดูไม่น่ารำคาญเวลาร้องไห้เลย?
เมื่อเขากลับไปในวันนั้น เซี่ยเจิงได้เขียนอีกหน้าหนึ่งในหนังสือเล่มเล็กของเขา กิน นอน ขี้เกียจ
หลังจากหยุดชั่วคราว เขาก็เสริมอีกคำ อุ้มง่าย
……
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และเซี่ยเจิงก็อายุได้สิบเอ็ดปีแล้วในพริบตาเดียว
เด็กๆ ในครอบครัวขุนนางในวัยเดียวกับเขาต้องได้รับการกระตุ้นให้เข้าสอบ หลังจากนั้นไม่กี่ปี พวกเขาก็มีคุณสมบัติในการสอบแล้วจึงทำการสอบต่อไปได้
ซิ่วไฉ จวี่เหริน จิ้นซื่อ อุปสรรคใหญ่ในทุกย่างก้าววางอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน
เซี่ยเจิงจะเข้าร่วมกองทัพในอนาคต และไม่จำเป็นต้องสอบคัดเลือก แต่เซี่ยหลินซานยังคงเข้มงวดกับเขามากในเรื่องการเรียน
โชคดีที่เขาขยันมาตั้งแต่เด็ก และอาจารย์ของสำนักศึกษาก็ยกย่องเขามาโดยตลอด
ไม่มีนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่นอกด่าน และเซี่ยหลินซานยังคงคุยกับเว่ยหว่านว่าในอีกสองปีข้างหน้า จะส่งเขาไปที่สำนักศึกษาลู่หยวนหรือไม่ก็ให้เขากลับไปเมืองหลวงเพื่อศึกษาต่อที่เมืองหลวง
เซี่ยเจิงไม่ได้คำนึงถึงเรื่องนี้ ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็เหมือนกัน
เมื่อเขาอายุสิบขวบ เขาได้พาองครักษ์ส่วนตัวขี่ม้าและนอนหลับอยู่ในพื้นที่โล่งเป็นเวลาหลายเดือนตามแนวแนวป้องกันชายแดนทางตอนเหนือของต้าอิน มารดาของเขากังวลมากจนนางร้องไห้ ต่อมาเมื่อเขาวิ่งกลับมาเหมือนลิงโคลน บิดาของเขาลงโทษเขาด้วยการคุกเข่าในโถงบรรพบุรุษก่อนที่เขาจะได้กินข้าวด้วยซ้ำ
หลายปีที่ผ่านมา ปัญหาทั้งหมดที่เขาเผชิญ เขามักจะถูกบิดาของเขาสอนอยู่เสมอ
บิดาของเขามักจะบอกมารดาว่า เขาเป็นคนที่มีความคิดยิ่งใหญ่ เขามีนิสัยดุร้ายและควบคุมตัวเองไม่ได้ เมื่อเขาสูงกว่าหลังม้า เขาจะถูกโยนเข้าค่ายไปที่ทหารเพื่อฝึกฝน
จริงๆ แล้ว เซี่ยเจิงต้องการไปค่ายทหาร กองทัพนั้นเข้มงวด แต่ก็มีอิสระมากมาย
คนที่อายุน้อยกว่าเขาเล็กน้อยได้เข้ากองทัพแล้ว แต่เพราะเขาเป็นบุตรชายของเซี่ยหลินซาน
เซี่ยเจิงไม่ต้องการใช้ประโยชน์จากสถานะนี้ เขาต้องการสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเขาเอง แต่เขาทำได้เพียงรออีกสองปีจนกว่าเขาจะสูงเท่ากับทหารทั่วไป เพื่อที่เขาจะได้ปิดบังตัวตนของเขาและเริ่มต้นเป็นแนวหน้า
ขณะนี้เขากำลังศึกษาอยู่ในสำนักศึกษาเพียงเพื่อรอเวลา
หลังเลิกเรียนในวันนั้น มีคนเรียกเขา “พี่เซี่ย ท่านพอมีเวลาไหม”
เซี่ยเจิงยกเปลือกตาขึ้นและมองไปที่ผู้ชายตัวสูงแต่ไม่มีสมอง
คนที่หยุดเขาคือหลิวซวนบุตรชายของแม่ทัพหลิวชาน
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เดิมทีแม่ทัพหลิวชานเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านลุงของเขา แต่ต่อมาท่านลุงของเขาอยู่ในเมืองหลวงและกลายเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ดังนั้นเขาจึงถูกย้ายไปที่กองทัพตระกูลเซี่ยโดยตรง
หลิวซวนชอบสร้างปัญหาตั้งแต่เขายังเป็นเด็กและกลายเป็นอันธพาลน้อยในสำนักศึกษา ในช่วงปีแรกๆ เขาเห็นว่าเซี่ยเจิงไม่กลัวเขาเหมือนคนอื่นๆ ดังนั้นเขาจึงสร้างปัญหาให้กับเซี่ยเจิงหลายครั้ง แต่ทุกครั้งเขาถูกทุบตีจนจมูกของเขาฟกช้ำและใบหน้าของเขาบวม และบิดามารดาของเขาก็พาเขากลับบ้านด้วยอาการน้ำมูกน้ำตาไหล
เขาเป็นคนชอบสร้างปัญหา แต่หน้าตาดี และด้วยความที่เขาถูกทุบตีหลายครั้งเกินไป ดังนั้นเขาจึงอยากเป็นลูกน้องของเซี่ยเจิง
เซี่ยเจิงรู้ว่าเขาต้องสร้างปัญหาอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างใจเย็น “ข้าไม่มีเวลา”
หลิวซวนกังวลและรีบตามเขาไปและพูดว่า “พี่เซี่ย ข้ามาหาท่านเพราะข้าหมดหวังจริงๆ น้องชายของข้ามีคนทุบตีเขา ดวงตาของเขาเป็นสีคล้ำอมเขียว กว่าจะหายไปก็หลายวัน ท่านแม่สอนว่าอย่าสร้างปัญหา แต่เมื่อครู่น้องชายข้ากลับมาหาข้าอีกครั้ง และบอกว่าถูกทุบตีมาอีกแล้ว จมูกของเขามีเลือดออกเต็มผ้าเช็ดหน้า จะให้อันธพาลมารังแกเขาเช่นนี้ได้อย่างไร”
“ข้าถามเขาว่าใครตีเขา และเขาก็ลังเลและบอกว่าอีกฝ่ายมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเซี่ย และปฏิเสธที่จะบอกความจริงกับข้า ข้าเดาว่าเป็นเด็กบ้าบิ่นคนนั้นที่ใช้ชื่อเสียงของตระกูลเซี่น เพื่อหลอกคนในสำนักศึกษา!”
เดิมเซี่ยเจิงไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องกับปัญหาของเขา แต่ถ้าเขาสร้างปัญหาให้กับเซี่ยหลินซานและตระกูลเซี่ย คนผู้นั้นจะต้องถูกลงโทษ
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เขาก็เลิกคิ้วอย่างเกียจคร้านแล้วพูดว่า “ไปดูสิ”
เขาไม่ชอบที่จะสร้างปัญหาอย่างจริงจัง แต่ถ้าใครรังแกศิษย์ในสำนักศึกษาภายใต้ร่มธงของตระกูลเซี่ย เขาก็ต้องจัดการกับมันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เขาไปพบน้องชายวัยแปดขวบของหลินซวนและบอกให้เขาระบุตัวคนที่ทุบตีเขา แต่เด็กชายก็จับมุมเสื้อผ้าของตัวเองและปฏิเสธ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็บอกว่าอีกฝ่ายคือตระกูลเซี่ย และกลัวการตอบโต้ หลิวซวนจึงชี้ไปที่เซี่ยเจิงและบอกว่าคนตระกูลเซี่ยอยู่ที่นี่ เขาก็บอกว่าถึงตอนนี้แล้วและอีกฝ่ายก็จากไปแล้ว
หลิวซวนโกรธมากจนเตะก้นน้องชาย “ทำไมข้าถึงมีน้องชายขี้ขลาดเช่นเจ้านะ”
เขาจึงไปที่ห้องเรียนที่น้องชายของเขาอยู่ เตะเปิดประตูเหมือนคนพาลแล้วถามว่า “ใครกันที่อ้างชื่อของตระกูลเซี่ย และทุบตีน้องชายของข้า”
เมื่อน้องชายที่ถูกเขาลากไปได้ยินสิ่งที่เขาพูด ศีรษะของเขาแทบจะมุดลงกับพื้น เลือดกำเดาไหลออกมาสองหยด แต่เขาไม่สนใจจะเช็ดอีกต่อไป ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอาย
ผู้คนในห้องเรียนนี้เป็นเด็กอายุเจ็ดหรือแปดขวบทั้งหมด
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็มองหน้ากันก่อน เมื่อเห็นท่าทีที่น่ากลัวของหลินซวน พวกเขาก็ชี้ไปที่เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่อยู่ข้างๆ โต๊ะข้างหน้าต่างอย่างขลาดลัว นางจับพู่กันและเขียนหนังสืออย่างจริงจัง และขมวดคิ้วเล็กน้อยราวกับว่านางกำลังแข่งขันกับบางสิ่งบางอย่าง
อารมณ์ของฉางอวี้ถูกพู่กันในมือของนางบดบัง
ปลายพู่กันที่ทำจากขนกระต่ายภูเขานิ่มเกินไป และมือของนางก็อ่อนแรงเกินไป อาจารย์บอกว่าลายมือของนางไม่มีกระดูก และมักจะลงโทษนางให้คัดลอกหนังสือ เมื่อมือของนางออกแรงเกินไป ขนแปรงก็แผ่กระจายโดยตรง และหน้ากระดาษเขียนตัวอักษรตัวหนาได้เพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น
เสียงคำรามของหลิวซวน เมื่อเขาเตะประตูทำให้เด็กที่อยู่ข้างหน้านางตกใจและชนเข้ากับโต๊ะของนาง มีรอยหมึกที่สกปรกเหลืออยู่บนหน้าที่นางเขียนเสร็จแล้วด้วยความยากลำบาก
ฉางอวี้จ้องไปที่รอยหมึกเป็นเวลานาน จากนั้นมองดูชายที่เตะประตูและตะโกนด้วยสีหน้าหนักใจ
ที่ราวไม้ของทางเดินด้านหลังบุคคลนั้น มีชายหนุ่มสวมชุดแขนเสื้อลูกศรสีแดงสด เขาอายุประมาณสิบเอ็ดถึงสิบสามปี มีหน้าตาหล่อเหลาและบรรยากาศอันสูงส่ง
ความสูงของเซี่ยเจิงถือเป็นระดับสูงสุดในหมู่เด็กวัยเดียวกับเขา และตอนนี้ในบรรดากลุ่มเด็กน้อย เขาก็โดดเด่นมากยิ่งขึ้น
เขามีความรู้สึกไม่ดีอยู่แล้วเมื่อหลิวซวนพาเขาไปที่ห้องเรียนของน้องชายเขา ตอนนี้เมื่อเขาเห็นบุตรสาวของตระกูลเมิ่ง เปลือกตาของเขาก็กระตุกมากขึ้น
ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะเป็นผู้หญิงคนนั้นที่ทุบตีน้องชายของหลิวซวน
เห็นได้ชัดว่าหลิวซวนตกตะลึง เด็กหญิงตัวเล็กๆ ดูน่ารักและเตี้ยกว่าน้องชายของเขาครึ่งศีรษะ นางจะทุบตีหลิวเชิ่งให้หน้าช้ำได้อย่างไร
เขาตะโกนใส่เด็กที่ชี้ทันที “เจ้าชี้ส่งเดชหรือ เชื่อหรือไม่ว่าข้า…”
เด็กหญิงตัวเล็กที่น่ารักพอๆ กับตุ๊กตากระเบื้องพูดว่า “ข้าเป็นคนตีเขา”
คำพูดครึ่งหนึ่งของหลินซวนติดอยู่ในลำคอของเขา
เขามองดูหญิงสาวที่เตี้ยกว่าน้องชายของเขาครึ่งศีรษะ ซึ่งทำให้น้องชายของเขาตัวสั่นอย่างรุนแรงทันที และพูดอย่างดุเดือด “เจ้าไม่ได้บอกว่าคนที่ทุบตีคุณเป็นเด็กตัวอ้วนที่สูงกว่าเจ้าและแข็งแกร่งกว่าเจ้าหรอกเหรอ เจ้าโกหกข้าเพื่อที่จะได้อายน้อยลงใช่ไหม”
เด็กน้อยที่เลือดกำเดาไหลร้องเสียงดัง “พี่ ข้าสู้นางไม่ได้ ท่านก็เอาแต่ถามข้า ข้าเลยโกหก……”
หลิวซวนตัวสั่นอีกครั้ง “เจ้าไม่สามารถเอาชนะเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ จึงละอาย แต่เจ้าไม่ละอายใจที่เจ้าโกหกเหรอ?”
เซี่ยเจิงที่ยืนอยู่ข้างนอกถามว่า “ทำไมนางถึงตีเจ้า?”
เด็กน้อยลังเลและปฏิเสธที่จะพูด
ฉางอวี้จ้องมองเซี่ยเจิง ดูเหมือนว่าเขามาที่นี่เพื่อหนุนหลังหลินซวนและน้องชายของเขา และพูดว่า “เขาดึงผมของข้าและเอาหมึกเทลงบนหนังสือของข้า เขาหาเรื่องข้าทุกครั้ง”
สีหน้าของหลินซวนเปลี่ยนไป และเขาก็ตบน้องชายของเขาอีกครั้ง “เจ้ามันคนไร้ค่า เจ้ารังแกผู้หญิงแล้วยังกล้ามาโกหกอีกเหรอ?”
เซี่ยเจิงเห็นมวยบนผมนางยุ่งเหยิงอย่างเห็นได้ชัดและขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เขาลดสายตาลงและจ้องมองไปที่เด็กน้อย “นี่คือน้องสาวของข้า”
เด็กน้อยตกใจกลัวและจ้องมองเซี่ยเจิงอย่างว่างเปล่าด้วยน้ำตาคลอเบ้า
ความโกรธของหลินซวนก็ชะงักเช่นกัน และเขาถามเซี่ยเจิงอย่างแข็งทื่อ “ฮูหยินเซี่ยคลอดน้องสาวให้ท่านตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เซี่ยเจิงไม่ตอบ เพียงมองดูเด็กน้อย “ขอโทษ”
เด็กน้อยร้องไห้ทั้งน้ำมูกและน้ำตา แล้วพูดกับฉางอวี้ “ข้าขอโทษ……ข้าจะไม่ทำอีก……”
เซี่ยเจิงเดินไปนั่งยองๆ ข้างโต๊ะของฉางอวี้และถามนางว่า “เจ้ายอมรับคำขอโทษของเขาหรือไม่”
ฉางอวี้เม้มริมฝีปากของนางแล้วจ้องมองเขา ใบหน้าอ้วนท้วนของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “เจ้ามาช่วยพวกเขาให้บทเรียนแก่ข้าไม่ใช่หรือ?”
ตอนนี้เซี่ยเจิงแค่อยากโยนหลิวซวนคนงี่เง่าคนนั้นไว้ใต้กีบม้าซะ ส่วนหลิวซวนจูงน้องชายของเขาออกไปอย่างชาญฉลาด จากนั้นเขาก็พูดว่า “ข้าไม่รู้ว่าเขาหมายถึงเจ้า……”
ฉางอวี้ขัดจังหวะเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “เจ้ากับพวกเขารังแกเด็กชายหญิงในสำนักศึกษา! ข้าจะบอกท่านลุงเซี่ย!”
เซี่ยเจิงเลิกคิ้วและพูดว่า “นี่ไม่ใช่วิธีเจ้าเอาคืนแล้วหรือ?”
ฉางอวี้จ้องมองเขาด้วยความโกรธ
เซี่ยเจิงพูดต่อด้วยน้ำเสียงใจดี “มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดจริงๆ อย่าบอกพ่อของข้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ในวันนี้”
ฉางอวี้กล่าวว่า “เจ้าไร้จิตสำนึก!”
เซี่ยเจิงไม่รู้ว่าเขาโกรธหรือมีความสุขเมื่อได้ยินคำพูดของนาง “สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นความเข้าใจผิดจริงๆ ข้าจะพาเจ้าไปที่ภัตตาคารสวีจี้เพื่อซื้อขาหมูหมักซีอิ๊วทีหลังดีไหม”
ฉางอวี้เบือนหน้าหนีจากเขา
เซี่ยเจิงติดสินบนอีกครั้ง “ข้าจะซื้อขนมอบถังจี้ให้เจ้าด้วย”
ในที่สุดตุ๊กตากระเบื้อเคลือบก็ผงกศีรษะชี้ไปที่กระดาษที่มีรอยหมึกอยู่บนโต๊ะ และมองเขาด้วยดวงตาสีดำโตคู่หนึ่ง “ข้ายังต้องเขียนการบ้านที่อาจารย์มอบหมายใหม่……”
เซี่ยเจิงรู้ว่าเพราะสิ่งนี้ เขาจึงถอนหายใจ “ข้าจะเขียนมันให้เจ้าเอง”
หลังจากที่ทั้งสองออกจากสำนักศึกษา พวกเขาก็ซื้อขนมอบถังจี้ ขนมกุ้ยฮวา ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปที่ภัตตาคารสวีจี้
ฉางอวี้แทะขาหมูที่ปรุงสดใหม่ ขณะที่เซี่ยเจิงช่วยนางคัดลอกหนังสือ
ก่อนกลับบ้านเขามองไปที่มวยผมข้างหนึ่งของนาง และกลัวว่าเมิ่งลี่ฮว๋าจะถามเกี่ยวกับผมของนางและหยิบยกเรื่องราวของน้องชายหลิวซวนมาอีก เขาจึงจัดการกับผมของนางเป็นเวลานานและพยายามยัดมันกลับเข้าไปในมวย
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากทักษะของเขา จึงเป็นเหมือนสิ่งที่น่าเกลียดและไร้คำอธิบาย
ฉางอวี้เอื้อมมือไปแตะมันแล้วพูดว่า “น่าเกลียด”
เซี่ยเจิงเกือบจะอารมณ์เสีย เขาบีบหน้านางแล้วพูดว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ามวยผมให้คนอื่น มันค่อนข้างดีเลยที่ออกมาแบบนี้ เจ้าเคยเห็นผู้ชายคนไหนที่รู้วิธีมวยผมบ้าง”
ฉางอวี้ไม่มั่นใจและพูดว่า “ถ้าพ่อของข้าทำต้องสวยแน่”
เซี่ยเจิงหัวเราะ “พ่อของเจ้ามีลูกสาวแต่ข้าไม่มีลูกสาว ข้าจะฝึกมวยผมได้อย่างไร?”
ฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่ง และดูเหมือนว่าจะเป็นเหตุผล
เมื่อเซี่ยเจิงส่งนางกลับ เกือบจะถึงประตูบ้านของนางแล้ว แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะบอกนาง “อย่าลืมเก็บสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ไว้เป็นความลับ ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ซื้อขาหมูหมักซีอิ๊วให้เจ้ากินอีก”
ฉางอวี้โบกมือให้เขา “จำได้แล้ว จำได้แล้ว”
เขาเงียบไปสักพักแล้วพูดว่า “ต่อไปถ้าใครในสำนักศึกษากล้ารังแกเจ้าอีก อย่าลืมบอกข้าด้วย”
ฉางอวี้ถามอย่างสับสน “ทำไมถึงต้องบอกเจ้า?”
เซี่ยเจิงลูบผมของนางอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าจะช่วยระบายความโกรธของแทนเจ้า”
ฉางอวี้พูดอย่างจริงใจ “ถ้าข้าตีคนไปแล้วล่ะ”
“……”
เด็กชายที่โตแล้วบีบแก้มนางแล้วพูดว่า “ถ้าตีคนไปแล้ว ก็ต้องบอกข้า”