ตอนที่ 1421 ความแตก
“หลงรัก…” จางเซวียนถึงกับเงียบกริบ
เขาเคยคิดว่ามันเป็นแค่การแข่งขันธรรมดา ไม่น่าเชื่อว่าจะมีดราม่าอยู่เบื้องหลังมากมายขนาดนี้
ซึ่งอันที่จริง เขาก็ควรจะคิดเรื่องนี้ไว้บ้าง
มีแต่อารมณ์แบบนี้เท่านั้นที่จะคงอยู่ยืนยาวมาได้หลายต่อหลายปี อย่างตัวเขา ถ้าหากเขาฉกตัวหลัวลั่วชิงไป ทายาทน้อยแห่งตระกูลจางจะต้องเฝ้าท้าทายเขาอย่างเอาเป็นเอาตายเป็นเวลาหลายทศวรรษ หรือแม้แต่เป็นศตวรรษก็เป็นได้
ซึ่งผู้ที่ฝึกฝนศิลปะเพลงดาบก็มีแนวโน้มที่จะเป็นคนหัวแข็งดื้อดึงอยู่แล้ว จะให้เขาเปิดใจกับเรื่องอื่นๆ ได้อย่างไร?
“ก็จริงนะ อันที่จริง ผมต้องยกย่องความเสมอต้นเสมอปลายและความดื้อดึงของเจี้ยนชิงเซิน จนกระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังไม่เต็มใจจะหาคู่ครอง แต่ช่างมันเถอะ อย่าไปพูดถึงพวกเขาอีกเลย ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่ามันเป็นเรื่องสำคัญสำหรับคุณที่จะต้องเดินทางไปตระกูลจาง” หลัวชวนฉิงรู้สึกสับสนในใจอย่างมาก
การสังหารชายหนุ่มที่น้องสาวของเขาหลงรักนั้นก็เป็นเรื่องสำคัญ แต่เขาก็ไม่อยากปล่อยให้โอกาสที่จะได้หยามหน้าตระกูลจางต้องหลุดมือไป
เพราะน้องสาวของเขา ทำให้เขาพยายามไม่หยุดหย่อนที่จะหักหน้าคนพวกนั้น และนี่ก็เป็นโอกาสที่สุดแสนวิเศษที่จะได้ทำอย่างที่เขาคิด!
“ใช่ ต้องขออภัยด้วยที่ผมไม่ได้ช่วยคุณเรื่องนี้” จางเซวียนส่ายหน้า ครู่ต่อมาเขาก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้งและถามอย่างจริงจัง “ตระกูลหลัวหรือตระกูลจางที่ตั้งใจจะฆ่าชายคนนั้น?”
“จะตระกูลไหนก็เถอะ มันต่างกันตรงไหนล่ะ? ต่อให้เราไม่ทำอะไร ไม่ช้าตระกูลจางก็จะต้องจัดการแน่ และเมื่อถึงเวลานั้น ทุกอย่างจะยุ่งยากกว่านี้” หลัวชวนฉิงส่ายหน้า
ตั้งแต่น้องสาวของเขายอมรับว่าเธอรักชายคนนั้น ชะตาชีวิตของเจ้าหนุ่มนั่นก็ถูกปิดตายแล้ว
ไม่มีทางที่ตระกูลจางกับตระกูลหลัวจะปล่อยให้ระเบิดเวลาลูกนั้นคงอยู่
“ตระกูลจาง…” ส่วนอีกด้านหนึ่ง เมื่อได้ยินว่าตระกูลจางก็คิดจะฆ่าเขาเช่นกัน จางเซวียนกำหมัดแน่นอย่างขุ่นเคือง
พวกนั้นยังมีหน้าจะเรียกตัวเองว่าตระกูลนักปราชญ์หมายเลข 1 ของทวีปแห่งปรมาจารย์ได้อย่างไร ในเมื่อสิ่งที่พวกเขาทำช่างเลวร้าย รอเดี๋ยว…ไร้ยางอายด้วย นั่นแหละที่ใช่!
การที่บีบบังคับหลัวลั่วชิงให้แต่งงานกับทายาทน้อยของตระกูลจางก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่มาตอนนี้ยังถึงกับคิดจะฆ่าเขาด้วย ช่างทำตัวเหมือนบ้านเมืองไม่มีขื่อมีแป!
“ช่างมันเถอะ” หลัวชวนฉิงถอนหายใจเฮือก “ก็อย่างที่รู้กัน แต่คุณต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับนะ ไม่ว่าอย่างไรก็จะให้ล่วงรู้ถึงหูของคนอื่นไม่ได้!”
“ไม่ต้องห่วง ผมปิดปากสนิทแน่” จางเซวียนพยักหน้า “อันที่จริง ผมคิดว่าน่าจะดีสำหรับคุณถ้าคุณจะหารือเรื่องนี้กับองค์หญิงน้อยเสียก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไร ไม่อย่างนั้น เหตุการณ์นี้อาจทำให้เกิดรอยร้าวในความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับน้องสาวได้”
“อือ” หลัวชวนฉิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “ผมจะลองคิดเรื่องนั้นดู”
เรื่องใหญ่ตอนนี้ก็คือน้องสาวของเขายังถูกกักบริเวณอยู่ และเขาก็ไม่รู้จะติดต่อเธออย่างไร ไม่อย่างนั้นก็คงจะหาทางติดต่อไปแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน” จางเซวียนประสานมือก่อนจะมุ่งหน้าไปยังที่พักของเจี้ยนชิงเซิน
หลัวชวนฉิงเฝ้ามองจางเซวียนลับตาไปท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน ก่อนจะสลัดตัวเองออกจากภวังค์ เขาออกจากบ้านพักของจางเซวียนเช่นกัน แต่แทนที่จะกลับบ้านพักของตัวเอง เขากลับมุ่งหน้าไปยังหอสมบูรณ์แบบ
เมื่อเดินไปถึงเคาน์เตอร์ เขาก็สั่งการ “ผมอยากได้รายละเอียดและข้อมูลของสถาบันปรมาจารย์หงหย่วน มันเป็นองค์กรแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในจักรวรรดิฉิงหย่วนอันทรงเกียรติ”
ในเมื่อเขาไม่อาจพึ่งพาจางเซวียน ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำเอง
“สถาบันปรมาจารย์หงหย่วน? รับทราบ! นายน้อยหลัว ขอเวลาสักครู่ ฉันจะไปดูให้เดี๋ยวนี้”
พนักงานต้อนรับเป็นสาวน้อยอายุราว 20 ต้นๆ และรู้จักหลัวชวนฉิง เธอไม่กล้าแสดงอาการกระด้างกระเดื่องแม้แต่น้อย เธอรีบเข้าไปในห้อง และไม่ช้าก็กลับมาพร้อมกับหนังสือเล่มหนึ่งในมือ
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเหล่าปรมาจารย์จะต้องถูกส่งไปยังสำนักงานใหญ่ และในเมื่อปูชนียสถานนักปราชญ์เป็นองค์กรสาขาองค์กรหนึ่งของสภาปรมาจารย์สำนักงานใหญ่ จึงมีหลายช่องทางที่พวกเขาจะสามารถดึงข้อมูลออกมาได้
“สถาบันปรมาจารย์หงหย่วนตั้งอยู่ในจักรวรรดิขั้น 1-หงหย่วน และผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งที่สุดของที่นั่นก็เป็นแค่นักรบระดับเซียนขั้น 1-สูงสุดเท่านั้น” พนักงานต้อนรับเริ่มอ่านข้อมูลในหนังสือ
“แค่นักรบระดับเซียนขั้น 1-สูงสุด?” ใบหน้าของหลัวชวนฉิงกระตุก
น้องสาวของเขาจะตาต่ำไปหน่อยไหม?
แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสถาบันปรมาจารย์หงหย่วนก็ยังมีระดับวรยุทธแค่นั้น! แล้วหมอนั่นมีเสน่ห์อะไรที่ทำให้เอาชนะใจเธอได้ ทำให้เธอถึงกับต่อต้านตระกูลหลัวและตระกูลจางเพื่อเขา?
“มันเป็นสถาบันปรมาจารย์ขั้นต่ำที่สามารถบ่มเพาะปรมาจารย์ได้จนถึงระดับ 6 ดาวเท่านั้น จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ระดับวรยุทธของคนที่นั่นจะค่อนข้างอ่อนด้อย” พนักงานต้อนรับรีบตอบ
“มันอยู่ที่ไหน?” หลัวชวนฉิงถาม
“มันอยู่ไกลจากที่นี่ไป 1 ล้านลี้ อสูรระดับเซียนขั้น 8 สามารถบินไปถึงที่นั่นได้โดยใช้เวลาราวครึ่งเดือน นี่คือแผนที่สำหรับอ้างอิง” พนักงานต้อนรับนำแผนที่ออกมาให้หลัวชวนฉิงดู
“ครึ่งเดือน? ก็ยังพอไหว” หลัวชวนฉิงถอนหายใจเฮือกใหญ่
หากเขาไปถึงสถาบันปรมาจารย์หงหย่วนได้ภายในเวลาครึ่งเดือน ก็จะสามารถกำจัดหมอนั่นได้ก่อนหน้าตระกูลจาง
หลัวชวนฉิงกวาดสายตาดูแผนที่อย่างรวดเร็วเพื่อจดจำรายละเอียดทั้งหมดก่อนจะหันหลังกลับและเตรียมจะจากไป แต่ก่อนที่เขาจะก้าวออกจากประตู ก็พลันนึกอะไรบางอย่างได้ เขาหันกลับมาถาม “คุณมีข้อมูลของปรมาจารย์ในสถาบันปรมาจารย์หงหย่วนที่ออกจะโดดเด่นอยู่บ้างในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมานี้ไหม?”
เมื่อพิจารณาถึงการที่น้องสาวของเขาทั้งชอบและภูมิใจในตัวชายคนนั้น ต่อให้ระดับวรยุทธและระดับขั้นของปรมาจารย์จะไม่เท่าไหร่ อย่างน้อยเขาก็น่าจะมีความปราดเปรื่องที่โดดเด่นในด้านอื่นๆ บ้าง!
ในสถานที่เล็กๆ อย่างสถาบันปรมาจารย์หงหย่วน หมอนั่นคงจะฉายแสงราวกับไข่มุกที่อยู่ท่ามกลางก้อนกรวด เป็นที่จับตาของทุกคน
พนักงานต้อนรับครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ฉันเกรงว่าจะไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลนั้นได้ ถ้านายน้อยหลัวไม่รีบ ฉันจะไปเชิญผู้อาวุโสท่านหนึ่งมาเพื่อช่วยคุณตรวจสอบเรื่องนั้น”
เธอเป็นแค่เจ้าหน้าที่ของหอสมบูรณ์แบบ จึงมีอำนาจตรวจสอบข้อมูลทั่วไปได้เท่านั้น หากจะลงลึกในรายละเอียดอย่างเช่นชื่อของปรมาจารย์ ก็จะต้องใช้การตรวจสอบจากผู้อาวุโส
หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลัวชวนฉิงก็พยักหน้า
ถ้าเขาหาตัวตนของชายหนุ่มที่น้องสาวของเขาชอบได้ ก็จะได้สั่งการคนอื่นให้ทำงานนั้นแทน เขาจะได้ไม่ต้องเดินทางไกลไปถึงสถาบันปรมาจารย์หงหย่วน
หลัวชวนฉิงรออยู่ราว 1 ชั่วโมง ก่อนที่ผู้อาวุโสคนหนึ่งจะรีบเดินออกมาจากห้องหนึ่งที่อยู่ด้านในหอสมบูรณ์แบบ
ไม่ว่าจะเป็นสถานภาพของหลัวชวนฉิงในฐานะสมาชิกหลักของตระกูลหลัว หรือชื่อเสียงของเขาที่ได้ชื่อว่าราชาแห่งความพินาศแห่งปูชนียสถานนักปราชญ์ เขาก็ไม่ใช่คนที่ผู้อาวุโสฝ่ายจัดการทั่วไปจะมีเรื่องด้วยได้
ผุ้อาวุโสรีบเดินมาหาหลัวชวนฉิงและหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บสมบัติ เขาใช้เวลาครู่หนึ่งพลิกดูหนังสือก่อนจะปิดมันและพูดว่า “นายน้อยหลัว ผมตรวจดูรายชื่อของปรมาจารย์ทั้งหมดในสถาบันปรมาจารย์หงหย่วนตลอด 5 ปีที่ผ่านมานี้แล้ว มีอยู่หนึ่งคนที่มีทั้งชื่อเสียงและเกียรติยศอย่างมาก
“มีชื่อเสียงและเกียรติยศอย่างมาก? บอกผมให้มากกว่านี้ซิ!” หลัวชวนฉิงตาโต
“ปรมาจารย์ผู้นี้เพิ่งจะมามีชื่อเสียงเมื่อราวครึ่งปีก่อน เขามาจากอาณาจักรไร้ขั้นที่อยู่ห่างไกล และไต่เต้าขึ้นมาทีละขั้นด้วยความแข็งแกร่งของเขา เขาประสบความสำเร็จในการท้าชนสภาปรมาจารย์ถึง 2 ครั้ง สังหารราชาเผ่าพันธุ์ปีศาจจากโลกอื่นไปถึง 10 ตัว รวมทั้งจักรพรรดิของพวกมันอีก 1 ตัวด้วย ทำประโยชน์ให้แก่มวลมนุษยชาติเป็นอย่างมาก!”
“ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสร้างอาณาจักรให้กลายเป็นจักรวรรดิ และบ่มเพาะลูกศิษย์ผู้เก่งกาจมากมาย ลงท้ายเขาก็กลายเป็นอาจารย์ใหญ่ของสถาบันปรมาจารย์หงหย่วน” ผู้อาวุโสพูด
“ไม่ต้องสงสัยเลย เขาต้องเป็นคนที่ผมตามหาอยู่แน่!”
มีแต่บรรพบุรุษของพวกเขาเท่านั้นที่เคยประสบความสำเร็จในการท้าชนสภาปรมาจารย์ ข้อเท็จจริงที่ว่าอีกฝ่ายทำได้เหมือนกันบ่งบอกว่าเขาเป็นคนปราดเปรื่อง ซึ่งนั่นตรงกับคำบรรยายจากปากน้องสาวของเขา
มีโอกาสสูงที่หมอนี่จะเป็นชายที่น้องสาวของเขาชอบ!
“เขาชื่ออะไร? เขายังอยู่ที่สถาบันปรมาจารย์หงหย่วนหรือเปล่า?” หลัวชวนฉิงถาม
“เอ่อ…นายน้อยหลัว ผมเกรงว่าผมจะไม่มีอำนาจติดตามที่อยู่ปัจจุบันของเขา แต่สำหรับชื่อ คิดว่าหาได้ เขาชื่อ…”
ขณะที่พูด ผู้อาวุโสก็เปิดหนังสือดูอีกครั้งและตรวจสอบรายชื่ออย่างละเอียด ครู่ต่อมาเขาก็หรี่ตาอย่างอัศจรรย์ใจ
“จางเซวียน!”
