ตอนที่ 1508 ซุนฉางสติแตก
ถึงซุนฉางจะไม่ใช่ปรมาจารย์ แต่เพราะอยู่กับจางเซวียนมานาน จึงพอรู้กฎเกณฑ์ของปรมาจารย์อยู่บ้าง
หยางชวนซึ่งเป็นนายท่านของพวกเขานั้นเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดของทวีปแห่งนี้ แต่ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งที่สุด ก็ยังมีจุดอ่อนที่ใครๆ อาจเล่นงานได้ เพื่อป้องกันไม่ให้เผ่าพันธุ์ปีศาจจากโลกอื่นออกแบบกับดักเพื่อมาทำร้ายพวกเขา ทั้งรูปลักษณ์หน้าตา พละกำลัง เทคนิควรยุทธ เทคนิคการต่อสู้ และข้อมูลส่วนตัวอื่นๆ ของผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นจึงถือเป็นความลับสุดยอดที่มีแต่ชนชั้นนำของสภาปรมาจารย์เท่านั้นที่จะได้รู้
แต่ตาเฒ่าที่มาจากไหนก็ไม่รู้คนนี้มีหน้ามาถามเขาถึงรายละเอียดพวกนั้น ไม่รู้กฎเกณฑ์เลยหรืออย่างไร?
“คุณถามว่าผมคู่ควรหรือเปล่า?” หยางชวนอดหัวเราะหึๆ ไม่ได้เมื่อได้ยิน
เขาไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีวันที่ใครคนหนึ่งถามเขาว่าเขาคู่ควรหรือไม่ที่จะได้รู้จักรูปร่างหน้าตาของตัวเอง
“คุณหัวเราะอะไร? ในเมื่อตอนนี้คุณก็รู้แล้วว่าผมเป็นพ่อบ้านของปรมาจารย์หยาง ก็ควรปล่อยผมเสียที! ไม่อย่างนั้น ถ้านายท่านรู้เข้า พวกคุณจะเดือดร้อน!” ซุนฉางตวาดกร้าว
“ผมเกรงว่าสิ่งที่คุณพูดน่ะจะไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก” ปรมาจารย์หยางส่ายหน้าขณะมองซุนฉางอย่างสมเพช “ไม่มีประโยชน์ที่จะเล่นละครอีกต่อไปแล้ว ซุนฉาง ผมคือนายท่านที่คุณพูดถึงตลอดมา, หยางชวน!”
ซุนฉางชะงักไปครู่หนึ่งก่อนในที่สุดจะเข้าใจว่าปรมาจารย์หยางพูดอะไร เขาระเบิดออกมาทันที “หยางชวน? คุณกล้าดีอย่างไรปลอมตัวเป็นนายท่านต่อหน้าผม? คุณรู้หรือเปล่าว่ามันเป็นอาชญากรรมร้ายแรงนะที่ปลอมตัวเป็นปรมาจารย์ระดับสูงน่ะ”
เขาอยู่กับนายท่านมาเกือบปีแล้ว รู้จักรูปร่างหน้าตาและนิสัยของนายท่านเป็นอย่างดี ตาเฒ่าคนนี้โผล่มาจากไหนไม่รู้ แต่บังอาจอ้างตัวว่าเป็นนายท่าน
ฟึ่บ!
ทันทีที่ซุนฉางหยุดคำราม ตราสัญลักษณ์อันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
“นี่คือตราสัญลักษณ์ปรมาจารย์ที่บ่งบอกตัวตนของผม คุณควรจะดูเสียหน่อย” ปรมาจารย์หยางตอบอย่างสุขุม
โดยปกติ เขาควรจะโมโหที่เห็นอีกฝ่ายใช้ชื่อของเขาและสำคัญตัวเองเกินกว่าเหตุ แต่เขากลับไม่ นั่นก็เพราะรู้สึกได้ถึงความจริงใจในคำพูดของชายร่างอ้วน
พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ ชายผู้นี้ไม่ได้แสดงละคร เขาเชื่อสนิทใจในสิ่งที่ตัวเองพูด และนั่นหมายความว่าเขาคือเหยื่อของมหกรรมการหลอกลวงครั้งนี้
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เป็นไปได้หรือไม่ว่ามีใครบางคนปลอมตัวเป็นเขาและรับจางเซวียนเป็นศิษย์ และทั้งคู่ก็เป็นเหยื่อของการหลอกลวงที่อีกฝ่ายกุเรื่องขึ้นมา
ปรมาจารย์หยางรู้สึกทันทีว่าจะต้องค้นหาความจริงให้ได้
ซุนฉางมองหยางชวนอย่างระแวงก่อนจะค่อยๆ หันไปมองตราสัญลักษณ์ บนตราสัญลักษณ์นั้น เขาเห็นตัวอักษรตัวใหญ่ 2 คำที่จารึกไว้ว่า ‘หยางชวน’ ตัวอักษรนั้นมีรังสีแก่กล้าที่ทะลุตรงเข้าสู่จิตวิญญาณของผู้พบเห็น
“ผมคือหยางชวน ผู้อาวุโสสูงสุดของสภาปรมาจารย์สำนักงานใหญ่ นายท่านของคุณน่ะคือใครคนหนึ่งที่ปลอมตัวเป็นผม!”
“เอ่อ…” ซุนฉางเงียบกริบขณะความพรั่นพรึงอย่างล้ำลึกเข้าเกาะกุมหัวใจ
ร่างของเขาสั่นสะท้านจนควบคุมไม่ได้
เหตุผลที่เขากล้ากร่างไปทั่วก็เพราะความจริงที่ว่าพวกเขาอยู่ในปูชนียสถานนักปราชญ์ และแต่ละคนก็ล้วนเป็นปรมาจารย์ ในเมื่อทุกคนเป็นปรมาจารย์ ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับตัวเขาในฐานะพ่อบ้านของหยางชวน ยิ่งไปกว่านั้น ขนาดนายน้อยสร้างความวุ่นวายขึ้นมากมาย แต่ก็ยังไม่มีความผิดใดๆ เพราะตัวตนของหยางชวน จึงไม่มีใครกล้าทำอะไรนายน้อย ดังนั้น ปูชนียสถานนักปราชญ์จึงเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด
เขาไม่คาดคิดเลยว่าชายชราแปลกหน้าคนนี้จะเป็นปรมาจารย์หยางตัวจริง ถ้าอย่างนั้น คนที่เขาเคยพบนั้นเป็นใคร?
ความตกใจที่ได้รู้ว่าตัวเองถูกหลอกครั้งใหญ่ทำให้เนื้อตัวของซุนฉางเย็นเฉียบ และอดสงสัยไม่ได้ในทุกสิ่งที่ตัวเองเคยเชื่อมั่น
ตั้งแต่นายท่านเลือกใช้เขาเมื่อครั้งอยู่ในอาณาจักรเทียนเซวียน เขาก็ติดตามอีกฝ่ายมาตลอด มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นระหว่างการเดินทาง แต่ทุกครั้ง นายท่านจะปรากฏตัวในช่วงเวลาที่คับขันที่สุดและช่วยตัวเขากับนายน้อยจากวิกฤตการณ์ที่พวกเขาเผชิญ เพียงเวลาไม่นาน นายท่านก็เป็นภาพความทรงจำของชายผู้ไร้เทียมทานในหัวใจของเขา เป็นทั้งความหวังและความศรัทธา อันที่จริง ครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อของหยางชวนในฐานะนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของทวีปแห่งปรมาจารย์ เขาก็ไม่เคยคิดแม้แต่สักวินาทีว่านายท่านจะเป็นตัวปลอม
แต่ชายชราที่อยู่ตรงหน้ำกำลังบอกว่านายท่านที่เขารู้จักนั้นเป็นตัวปลอม ซุนฉางรู้สึกเหมือนโลกทั้งโลกพังทลาย
“เป็นไปไม่ได้…นี่ไม่ใช่เรื่องจริง…คุณโกหกผม!” ซุนฉางหน้าซีดและแทบทรุดฮวบลงกับพื้น
“มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้? ถึงเวลาแล้วที่คุณจะเปิดตาและมองความเป็นจริงเสียที ผู้ทรงเกียรติอย่างปรมาจารย์หยางจะรับผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดอย่างหูอี้เหว่ยเท่านั้นเป็นพ่อบ้านของเขา ลองคิดดูซิว่าคนอ่อนแออย่างคุณเอาสิทธิ์อะไรมาอวดอ้างตัวเองเป็นพ่อบ้านของปรมาจารย์หยาง?” ผู้อาวุโสเก่อคำรามเยาะ
“แต่…” ซุนฉางอยากท้วง แต่ก็อับจนคำพูด
เห็นความบอบช้ำของซุนฉาง เซียนดาบเหมิงรู้ทันทีว่าถ้าเธอไม่ตั้งคำถามตอนนี้ จะไม่มีโอกาสได้ถามอีก จึงรีบขัดขึ้นด้วยคำถาม “ซุนฉาง นายน้อยของคุณ, จางเซวียนน่ะ ปีนี้อายุเท่าไหร่? คุณรู้วันเกิดของเขาหรือเปล่า?”
“เป็นไปไม่ได้…คนที่เก่งกาจไร้เทียมทานอย่างนายท่านของเราจะเป็นตัวปลอมได้ไง?” ซุนฉางยังคงส่ายหน้าไม่หยุด ราวกับไม่ได้ยินคำถามของเซียนดาบเหมิง
“เอาเถอะ อย่าไปถามอะไรเขาอีกจะดีกว่า เขาเชื่อสนิทใจว่าตัวเองเป็นพ่อบ้านของผม แล้วเรื่องราวที่เปิดเผยออกมาว่าคนที่เขาติดตามมาตลอดเป็นตัวปลอมนั้นก็ทำให้โลกของเขาแหลกสลาย ด้วยสภาพของเขาตอนนี้ เขาคงตอบคำถามอะไรของคุณไม่ได้หรอก” ปรมาจารย์หยางส่ายหน้าและถอนหายใจ
ตลอดวันคืนที่เขาตระเวนไปทั่วทวีปแห่งปรมาจารย์ เขาได้เห็นผู้คนหลากหลายรูปแบบ มีบางคนที่สะกดจิตตัวเองให้เชื่อว่าพวกเขาเป็นในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้เป็น ถึงขนาดปรับเปลี่ยนพฤติกรรมและการกระทำเพื่อให้สอดคล้องกับความเชื่อของตัวเองด้วย เห็นได้ชัดว่าชายร่างอ้วนคนนี้เป็นหนึ่งในคนประเภทนั้น
ในเมื่อนายท่านของเขาแนะนำตัวว่าเป็นหยางชวนตั้งแต่แรก ก็เป็นธรรมดาที่อีกฝ่ายจะเชื่อสนิทใจ เรื่องโกหกนั้นทับซ้อนกันมาเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็วางตัวเป็นบุคคลที่ไม่มีอยู่จริง และแสดงบทบาทที่เชื่อว่าตัวเองเป็น เมื่อเวลาผ่านไป ก็ยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ ที่จะถอนตัวจากตัวตนนั้น จนถึงจุดที่ความจริงเป็นสิ่งที่เขารับไม่ได้
“แต่…” เซียนดาบเหมิงประท้วงอย่างร้อนใจ
“ไม่ต้องตื่นตระหนกไป ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกอย่างไร แต่ไม่ว่าคุณจะได้ยินเรื่องร่ำลือมาสักแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่คุณจะแน่ใจได้หรอกว่าจางเซวียนเป็นลูกชายของคุณหรือไม่ วิธีที่ดีที่สุดที่จะระบุได้ก็คือต้องพบตัวเขา!” ปรมาจารย์หยางพูด
ต่อให้ได้ยินเสียงร่ำลือสักแค่ไหน วิธีเดียวที่จะบอกได้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่ก็คือต้องดูให้เห็นกับตา
ในเมื่อเป็นอย่างนั้น การที่เซียนดาบเหมิงจะได้ตั้งคำถามกับซุนฉางหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะถึงอย่างไร ในท้ายที่สุดเธอก็ต้องหาทางพบจางเซวียนเพื่อยืนยันตัวตนของเขาอยู่ดี
“ว่าแต่…เขาไปไหนล่ะ?” เซียนดาบเหมิงถามอย่างร้อนรน
“ผมก็ไม่รู้ แต่ถ้าเราตามหาต่อไป ผมเชื่อว่าเราคงจะแกะรอยของเขาได้” ปรมาจารย์หยางพูด
ไม่มีทางที่ใครหรืออะไรสักอย่างจะหายไปโดยปราศจากร่องรอย ขอแค่พวกเขาตรวจสอบอย่างถี่ถ้วน ก็น่าจะหาเงื่อนงำได้ว่าจางเซวียนมุ่งหน้าไปที่ไหน
“เอ๊ะ?” ขณะที่ปรมาจารย์หยางกำลังขบคิดรายละเอียด ก็พลันเลิกคิ้ว เขาสะบัดข้อมือ แล้วตราหยกสื่อสารก็มาอยู่ในมือของเขา
ตราหยกสื่อสารของปรมาจารย์หยางต่างจากตราหยกของปรมาจารย์คนอื่นๆ มันทำจากวัสดุที่ใสเหมือนคริสตัล ทำให้มองทะลุได้ ทุกคนรู้สึกได้ถึงรังสีเลือนรางของค่ายกลอันทรงพลังที่ควบคุมพลังงานภายในตราสัญลักษณ์นั้น
ตราหยกสื่อสารของสภาปรมาจารย์สำนักงานใหญ่เป็นเครื่องมือที่ทรงพลังมากพอจะให้ผู้นั้นสื่อสารกับใครก็ได้ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนในทวีปแห่งปรมาจารย์ แต่ก็น่าเสียดายที่ราคาค่างวดอันสูงลิ่วของมันทำให้มีแต่ปรมาจารย์ระดับสูงเท่านั้นที่จะได้ใช้
“เกิดอะไรขึ้น?” เห็นสีหน้าผิดปกติของปรมาจารย์หยาง ผู้อาวุโสที่ 1, จางหวู่เหิงรีบหันมา
“มีข่าวของจางเซวียน…” หลังจากอ่านรายละเอียดบนตราหยกสื่อสาร ปรมาจารย์หยางระบำยลมหายใจยาวก่อนจะเก็บตราของเขาเข้าไปในแหวนเก็บสมบัติ
“เขาอยู่ที่ไหน?” เซียนดาบเหมิงถามด้วยความร้อนใจ
“สภาปรมาจารย์สำนักงานใหญ่เพิ่งได้ข่าวว่าเขาใช้ชื่อของผมสร้างความพินาศวอดวายให้กับศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็งและลักพาตัวหัวหน้าน้อยของพวกเขาไป” ปรมาจารย์หยางพูด
“ใช้ชื่อปรมาจารย์หยาง? ลักพาตัวหัวหน้าน้อยของศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็ง?”
ทุกคนอึ้งกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
หมอนั่นคิดอะไรอยู่?
เขาไม่รู้หรือว่าสภาปรมาจารย์มีอิทธิพลมากแค่ไหนในทวีปแห่งปรมาจารย์แห่งนี้?
สร้างปัญหาให้กับทุกที่ที่ตัวเองไป เขาอยากตายหรือไง?
“ใช่แล้ว เท่าที่ดู ดูเหมือนว่าค่ายกลทะลุมิติจะพาเขาไปยังศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็ง ผมจะไปดูที่นั่นด้วยตัวเอง ใครจะไปกับผมบ้าง? ผมเกรงว่าถ้าสภาปรมาจารย์สำนักงานใหญ่ไปถึงก่อนพวกเรา เราจะพลาดโอกาสที่จะได้พบเขา” ปรมาจารย์หยางพูด
ตอนนี้ ความอยากรู้อยากเห็นที่เขามีในตัวจางเซวียนเริ่มจะถึงขั้นที่สุดจะทนทานได้
ไม่น่าเชื่อว่าหมอนั่นจะมุ่งหน้าไปยังศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็งโดยปลอมตัวเป็นเขา…อีกฝ่ายมีเป้าหมายอะไรกันแน่?
เมื่อได้ยินว่าสภาปรมาจารย์สำนักงานใหญ่กำลังจะลงมือจัดการ เซียนดาบเหมิงวิงวอนด้วยความร้อนใจ “ปรมาจารย์หยาง ฉันขอร้องให้คุณช่วยยับยั้งเรื่องนี้กับทางสภาปรมาจารย์สำนักงานใหญ่ก่อนได้ไหม จางเซวียน…ขะ-เขาอายุยังน้อย ก็ต้องมีช่วงเวลาที่หุนหันพลันแล่นไปบ้าง!”
สภาปรมาจารย์เป็นกลุ่มอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปแห่งปรมาจารย์ และเรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เมื่อไรก็ตามที่พวกเขาเริ่มลงมือ ต่อให้เทพเจ้าก็ช่วยชีวิตจางเซวียนไม่ได้
“เอ่อ…เกรงว่าเรื่องนี้ผมจะทำอะไรไม่ได้นะ เว้นเสียแต่ตระกูลจางของคุณ ปูชนียสถานนักปราชญ์ และศาลาว่าการที่ราบธารน้ำแข็งจะยอมให้เรื่องนี้ยุติ สถาปรมาจารย์ถึงจะไม่ก้าวเข้าไปแก้ไขความขัดแย้ง”
“เป็นไปได้ว่าเรื่องนี้คงเข้าหูปรมาจารย์ระดับสูงของสภาปรมาจารย์สำนักงานใหญ่แล้ว และทางรองประธานสภาปรมาจารย์ก็คงเป็นคนตัดสินใจขั้นสุดท้าย นี่ก็นานมาแล้วที่ผมไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกิจการของสภาปรมาจารย์ จึงเกรงว่าจะไม่มีอำนาจเข้าไปก้าวก่ายการตัดสินใจของเขา!” ปรมาจารย์หยางส่ายหน้า
