ตอนที่ 886 ฉันคือไอ้โหดเหมือนกัน!
“ของคุณ?” จางเซวียนถึงกับผงะ
ตามที่ไอ้โหดเคยบอกไว้ หลังเสร็จสิ้นการสู้รบกับปรมาจารย์ขงในครั้งนั้น ตัวเขาถูกทำลายจนสิ้นซาก เหลือเพียงเลือด 1 หยด และหลังจากได้จำศีลเป็นเวลาหลายหมื่นปี เลือดหยดนั้นก็ค่อยๆเติบโตขึ้นจนกลายเป็นหัวใจ
พูดอีกอย่างก็คือ หลังจากสิ้นสุดการสู้รบ ไม่ควรจะมีชิ้นส่วนไหนของไอ้โหดที่หลงเหลืออยู่อีกแล้ว แล้วนิ้วมือโผล่มาจากไหน?
รู้ดีว่าจางเซวียนสงสัย ไอ้โหดอธิบาย “ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น ผมสูญเสียความทรงจำไปหลายส่วน แต่มั่นใจว่านิ้วมือนั้นเป็นของผม หมอนั่นกำลังใช้ประโยชน์จากร่างกายของผม!”
ในฐานะอดีตขุมอำนาจของทวีปแห่งปรมาจารย์ผู้เอาตัวรอดได้ด้วยเลือดเพียงหยดเดียว ต่อให้เขาสูญเสียความทรงจำส่วนใหญ่ไป แต่ก็จดจำร่างกายของตัวเองได้ทันที
นิ้วมือที่เห็นนี้เป็นเพียงข้อเดียว แต่หลังจากมังกรเขาน้ำเงินได้เข้าผูกมัดและสูบเลือดเนื้อของปรมาจารย์เข้าไป มันก็มีเลือดเนื้อกลับคืนมา
“คุณคิดจะเอามันคืน?” จางเซวียนขมวดคิ้วถาม
“ก็ใช่น่ะสิ!”
หัวใจของไอ้โหดเริ่มเต้นโครมคราม เจตนาสังหารท่วมท้นพุ่งออกมา และตรงเข้าใส่นิ้วมือที่ลอยอยู่กลางอากาศ
“อะไรกัน?”
จิตวิญญาณของมังกรเขาน้ำเงินซึ่งเพิ่งจะออกมาจากนิ้วมือได้ครู่หนึ่งพลันรู้สึกถึงเจตนาสังหารท่วมท้น และตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวขึ้นมาทันที มันกรีดร้องเสียงบาดหู ก่อนจะรีบมุดกลับเข้าไปในนิ้วมือขณะตะโกนว่า “ไอ้โหด ช่วยผมด้วย! ช่วยผมด้วย!”
ฟิ้วววววว!
เจตนาสังหารอันทรงพลังอีกกระแสหนึ่งพุ่งออกมาจากนิ้วมือ ปะทะเข้ากับกระแสที่มาจากหัวใจ
ทันทีที่รังสีสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน มิติลี้ลับนั้นก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ดูเหมือนพร้อมระเบิดได้ทุกขณะภายใต้แรงกดดันนั้น
เสียงอันทรงพลังที่สร้างแรงกดดันหนักหน่วงดังขึ้นจากนิ้วมือ “แกเป็นใคร?”
ภายใต้ความกดดันมหาศาล จางเซวียนถูกบีบให้ล่าถอยไปซุกอยู่ที่มุมหนึ่งของมิติลี้ลับ นัยน์ตาของเขาเบิกโพลงด้วยความอัศจรรย์ใจ
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงเจตนาสังหารที่มาจากนิ้วมือ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ามันเหมือนกับเจตนาสังหารของหัวใจที่ถูกกักขังไว้ในหนังสือเทียบฟ้าไม่มีผิด
“ฉันเป็นใคร? ฉันคือไอ้โหด!” หัวใจประกาศกร้าว
“เหลวไหล ฉันคือไอ้โหด!” นิ้วมือปฏิเสธเสียงเรียบ
“ไอ้โหด 2 ตัว?” จางเซวียนกระพริบตาปริบๆ
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
ต่อให้คนรอบรู้อย่างเขาก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ว่าเรื่องราวมาอย่างไร
“ไอ้บ้าเอ๊ย!! ฉันต่างหากที่เป็นไอ้โหดตัวจริง นิ้วกระจอกงอกง่อยอย่างแกจะเป็นไอ้โหดได้ไงวะ?” หัวใจคำรามอย่างเดือดดาล
นิ้วมือคำรามตอบโต้ “ในครั้งนั้น ไอ้โหดมีอำนาจเป็นที่ 1 ในโลก แม้แต่ปรมาจารย์ขงยังเกรงกลัว เขาจะยอมจำนนให้กับปรมาจารย์ต๊อกต๋อยคนหนึ่งอย่างเจ้าหนุ่มที่อยู่ตรงนั้น แถมยังฟังคำสั่งของเขาได้อย่างไร เลิกใส่ร้ายป้ายสีชื่อเสียงของฉันเสียที แกควรจะนั่งนิ่งๆให้ฉันสูบเลือดเนื้อเสีย ไม่อย่างนั้น ฉันจะฆ่าแกพร้อมๆกับเจ้านายของแกด้วย!”
“อยากจะสูบเลือดเนื้อฉัน? ฮะ? ขอดูหน่อยเถอะว่ามีปัญญาหรือเปล่า!” หัวใจคำรามกร้าวและกระโดดโลดเต้นอย่างคลุ้มคลั่งอยู่ในหนังสือเทียบฟ้า หมายจะปะทะกับนิ้วนั้น
บูม!
นิ้วมือตอบโต้ด้วยการพุ่งเข้ามาแตะ เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น
การแตะนั้นทำให้หัวใจได้รับบาดเจ็บสาหัส มันสั่นสะท้านอย่างหนักขณะถอยกรูดกลับไปสู่มือของจางเซวียน
“ปรมาจารย์จาง เร็วเข้า รีบปลดปล่อยผมออกจากหนังสือเถอะ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะตายกันหมด” หัวใจร่ำร้อง
“เกิดอะไรขึ้นล่ะ?” จางเซวียนขมวดคิ้วถาม
“เรื่องก็คือว่าสมัยที่ผมยังมีชีวิตอยู่นั้น ผมมีพละกำลังมากเกินไปจนแม้แต่เลือด 1 หยดหรือนิ้วมือข้อหนึ่งก็มีชีวิตเป็นตัวของตัวเอง ระหว่างช่วงเวลาที่กายเนื้อของผมยังมีชีวิตอยู่ ชิ้นส่วนเหล่านี้ก็ยังถูกควบคุมและรวมกันเป็นหนึ่งได้ แต่เมื่อกายเนื้อตายไป ชีวิตจิตใจที่กระจายกันไปในอวัยวะแต่ละส่วนต่างมองว่าตัวเองเป็นไอ้โหดตัวจริง ทำให้เกิดสถานการณ์แบบนี้ หากจะแก้ปัญหาล่ะก็ ดูเหมือนเราจะต้องสูบเลือดเนื้อของอีกฝ่าย แต่ฝ่ายที่ถูกสูบเลือดเนื้อไปจะต้องสูญเสียสติสัมปชัญญะไปทั้งหมด!” ไอ้โหดรีบอธิบาย
“มีเรื่องแบบนี้ด้วย?” จางเซวียนตาโตด้วยความอัศจรรย์ใจ
ฟื้นคืนชีพได้ด้วยเลือดเพียงหยดเดียว ช่างทรงพลังเหลือเกิน!
“ใช่แล้ว เจ้าหมอนั่นสูบเลือดเนื้อปรมาจารย์ไปนับไม่ถ้วน และพลังชีวิตที่มันได้รับก็ทำให้มันแข็งแกร่งกว่าผม หากคุณไม่ปลดปล่อยพันธนาการของผมล่ะก็ ผมไม่มีทางสู้มันได้” ไอ้โหดลนลานอธิบาย
“ปลดปล่อยพันธนาการ?” จางเซวียนขมวดคิ้ว
เพียงใช้ความคิดแวบเดียว เขาก็สามารถปลดปล่อยพันธนาการของไอ้โหดจากหนังสือเทียบฟ้าได้แล้ว แต่ก็เสี่ยงเหลือเกินที่จะทำแบบนั้น
เพราะถึงอย่างไร อีกฝ่ายก็เป็นผู้เชี่ยวชาญที่สู้รบกับปรมาจารย์ขงแบบหายใจรดต้นคอกันมา เป็นเพราะอานุภาพของหนังสือเทียบฟ้าที่ทำให้หมอนี่เชื่อฟังคำสั่งของเขา แต่ถ้าเขาปลดปล่อยพันธนาการ ก็เป็นไปได้ว่าหมอนี่จะกระด้างกระเดื่องและอาจถึงกับทำร้ายเขาด้วยซ้ำ
นิ้วมือคํารามเยาะเมื่อรู้สึกได้ถึงความเชื่อมั่นท่วมท้นหลังจากโจมตีหัวใจ “ฮ่าฮ่า แกมีพลังเท่านี้ ยังกล้าวัดกับฉัน ตายซะเถอะ!”
เผ่าพันธุ์ปีศาจจากโลกอื่นสามารถเจริญเติบโตได้ด้วยการสูบเลือดเนื้อของมนุษย์ และเหล่าปรมาจารย์ก็ถือเป็นน้ำทิพย์ชั้นยอดสำหรับพวกมัน แม้ไอ้โหดที่เป็นหัวใจจะฟื้นตัวขึ้นมากหลังจากได้พลังจิตวิญญาณที่อยู่ในห้องใต้ดิน แต่ก็ไม่อาจเทียบได้กับไอ้โหดที่เป็นนิ้วมือ ซึ่งฟื้นตัวขึ้นจากการสูบเลือดเนื้อของเหล่าปรมาจารย์นับไม่ถ้วนมาตลอดระยะเวลาหลายปี
ที่สำคัญกว่านั้น นิ้วมือถือเป็นหนึ่งในอวัยวะที่ยืดหยุ่นและใช้งานได้ดี จึงมีพละกำลังเหนือกว่าหัวใจ
ฟิ้ววววว!
นิ้วมือรวบรวมพละกำลังและพุ่งเข้าใส่หัวใจอีกครั้ง เจตนาสังหารพุ่งโชนออกมาราวกับดาบคมๆ พร้อมจะฟาดฟันทุกสิ่งที่เข้าขวางทางให้แหลกเป็นชิ้นๆ
หัวใจถึงกับตื่นตระหนกและเร่งจางเซวียนเมื่อรับรู้ได้ถึงพละกำลังมหาศาลของนิ้วมือ “เร็วเข้าเถอะ ปลดปล่อยพันธนาการ!”
“ไม่จำเป็นหรอก แค่ผมกักขังเจ้านั่นไว้ด้วยก็พอ” จางเซวียนตอบ
การปลดปล่อยพันธนาการของไอ้โหดไม่ใช่ทางเลือกที่ดี
ถ้าเขาปล่อยมัน ก็ไม่ต่างอะไรกับปล่อยให้ชีวิตของตัวเองตกอยู่ในมือของอีกฝ่าย
และการปล่อยให้ชีวิตตัวเองตกอยู่ในมือของเผ่าพันธุ์ปีศาจจากโลกอื่นก็ช่างเป็นเรื่องโง่เขลานัก
ในเมื่อนั่นไม่ใช่ทางเลือก เขาจึงจำเป็นต้องกักขังนิ้วมือไว้ด้วย อย่างมากที่สุดก็แค่หนวกหูกว่าเดิมอีกหน่อยเวลาที่ไอ้โหด 2 ตัวทะเลาะถกเถียงกันอยู่ภายในหนังสือ
เมื่อตัดสินใจแล้ว จางเซวียนกำลังจะเรียกหน้าหนังสือสีทองมา ก็พอดีกับที่เกิดความคิดหนึ่งขึ้น
ในเมื่อเขามีพละกำลังมากพอที่จะปลดปล่อยพันธนาการของหัวใจ จะเป็นไปได้ไหมที่เขาจะใส่นิ้วมือเข้าไปด้วย?
ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ จางเซวียนก็ไม่จำเป็นต้องเสียหน้าหนังสือสีทองไปอีกหน้าหนึ่ง
หน้าหนังสือสีทองเป็นไม้ตายสูงสุดของเขา เก็บไว้ใช้ให้มากที่สุดจะดีกว่า
“ลุย!” จางเซวียนตัดสินใจทดสอบทฤษฎีของเขา
เพียงแค่ใช้ความคิด หนังสือเทียบฟ้าที่มีหัวใจถูกกักขังไว้ภายในก็ปลิวเข้าใส่นิ้วมือ
ครืนนนนน!
นิ้วมือที่กำลังจะพุ่งเข้าโจมตีหัวใจพลันรู้สึกได้ถึงพละกำลังมหาศาลรอบตัว ทำให้นิ้วนั้นแข็งทื่อไป
“อะไรกันนี่” นิ้วมืออุทานด้วยความตกตะลึง
มันกระเสือกกระสนอย่างดุเดือดเพื่อพยายามหลบหนี แต่ก็ราวกับถูกปักไว้กับภูเขา มันขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวไม่ได้เลย
หนังสือที่อยู่ตรงหน้ามันดูจะควบคุมกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ ก่อเกิดเป็นกรงที่ไม่อาจทำลายได้
“ฮ่าฮ่า แกเพิ่งเยาะเย้ยฉันอยู่เมื่อครู่นี่นา? มาดูซิว่าแกจะหนีได้ยังไง!” เมื่อเห็นนิ้วมือต้องเดือดร้อนเพราะหนังสือเหมือนกับที่เขาเคยเจอมาก่อน หัวใจอดหัวเราะลั่นไม่ได้
หมอนั่นเพิ่งกล่าวหาว่าเขาเป็นตัวปลอม และไอ้โหดที่อาจหาญถึงขั้นสู้รบกับปรมาจารย์ขงนั้นไม่มีวันยอมจำนนให้กับนักเรียนซึ่งเป็นเพียงนักรบเหนือมนุษย์ขั้น 9 แต่ตอนนี้อีกฝ่ายคงเข้าใจแล้วว่า ไม่ใช่เฉพาะตัวเขา ต่อให้ไอ้โหดตัวจริงมายืนอยู่ตรงหน้า ก็ต้องคุกเข่าให้เช่นกัน
ไม้ตายอันนี้ของจางเซวียนช่างน่าสะพรึง!
ในโลกนี้ ไม่มีอะไรสูงส่งไปกว่าสวรรค์ ต่อให้คนคนหนึ่งจะมีพละกำลังหรืออำนาจมากเท่าไหร่ ต่อให้ไม่มีใครในโลกเทียบชั้นได้ แต่ก็ไร้ค่าหากเทียบกับสวรรค์
ต่อให้มีพลังในการฟื้นฟูเยียวยาสักแค่ไหน ก็จะมีชีวิตอยู่ได้ยืนยาวกว่าสวรรค์หรือ?
ตราบใดที่ใครคนหนึ่งยังอยู่ภายใต้ฟากฟ้าสวรรค์ ผู้นั้นก็ไม่มีทางเลือกนอกจากจะก้มหัวให้
“ไม่!” นิ้วมือเริ่มตระหนกเมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยของอีกฝ่าย
ฉับ!
ระหว่างที่มันกำลังกรีดร้องเสียงแหลม หน้าหนังสือก็ปิดฉับ กักขังนิ้วมือไว้ภายใน
นิ้วมือนี้ได้สูบเลือดเนื้อเหล่าปรมาจารย์นับไม่ถ้วน ทำให้มีพละกำลังสูงส่งกว่าหัวใจมาก แต่ก็แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่เมื่ออยู่ตรงหน้าหนังสือเทียบฟ้า
เฮ่อ!
เมื่อเห็นว่าได้ผล จางเซวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาจับหนังสือเทียบฟ้าไว้มั่น จากนั้นก็พลิกดูอย่างรวดเร็วและเห็นทั้งนิ้วมือกับหัวใจถูกกักขังไว้เคียงข้างกัน
ก่อนหน้านี้ หัวใจกินที่ไปเพียงครึ่งหน้าหนังสือ เมื่อมีนิ้วมือเข้ามาเพิ่ม ทั้งหน้าก็เต็มพอดี
ดูเหมือนหน้าหนังสือหน้านี้จะเต็มเอี้ยดแล้ว ใส่อะไรเข้าไปไม่ได้อีก
“ฉันคือตัวจริง แกมันตัวปลอม!”
“ไม่ ฉันต่างหากที่เป็นตัวจริง ส่วนแกมันตัวปลอม!”
หัวใจอยู่ครึ่งบนของหนังสือ ส่วนนิ้วมืออยู่ครึ่งล่าง ต่างจ้องหน้ากันอย่างดุเดือดขณะตวาดกร้าว
จนถึงตอนนี้ นิ้วมือก็ยังแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
ในฐานะนิ้วมือของไอ้โหดที่เคยเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ขงมาแล้ว ต่อให้นักรบระดับเซียนขั้น 9 มาอยู่ที่นี่ มันก็ยังมีไม้ตายบางอย่างซุกซ่อนไว้เพื่อให้หลบหนีได้อย่างปลอดภัย แต่มาตอนนี้มันกลับถูกกักขังไว้ในหนังสือโบร่ำโบราณเล่มหนึ่ง
มันโหยหวนอย่างโกรธเกรี้ยวและดิ้นรนกระเสือกกระสนโดยใช้พละกำลังทั้งหมดที่มี แต่ก็พบว่าไม่อาจเป็นอิสระได้ “ที่นี่คือที่ไหน?”
หนังสือเล่มนี้ดูจะควบคุมกฎเกณฑ์ของสวรรค์เอาไว้ พลังมหาศาลที่จับจ้องสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายใต้มันมีอำนาจทำลายล้างทุกคนที่กล้ามาขวางทาง
อย่าว่าแต่ตัวเขาเลย ไม่ว่าอะไรที่อาศัยอยู่ภายใต้สวรรค์ ต่อให้ทรงพลังสักแค่ไหน ก็ต้องก้มหัวให้
หัวใจคำราม “อย่ามัวดิ้นรนกระเสือกกระสนให้เหนื่อยเปล่า ให้ฉันสูบเลือดเนื้อแกซะ แล้วเราจะได้รวมกันเป็นหนึ่งเดียว!”
“ให้แกสูบเลือดเนื้อฉัน? ฝันไปเถอะ! แกต่างหากที่จะต้องถูกฉันสูบเลือดเนื้อ รวมทั้งเจ้าหนุ่มนั่นด้วย ฉันจะฆ่าเขาทันทีที่หาทางออกไปได้ พวกแกทั้งคู่จะต้องตายด้วยน้ำมือของฉัน ไม่เคยมีใครที่หาเรื่องฉัน, ไอ้โหด แล้วจะจบสวย!” นิ้วนั้นกูร้องอย่างโกรธเกรี้ยว
แต่ยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็ถูกดีดเบาๆพร้อมกันกับกระแสพลังปราณบริสุทธิ์ที่ถ่ายทอดเข้ามา
ป๊อก!
ยังไม่ทันที่มันจะได้ทำอะไร ก็สั่นสะท้านอย่างแรงอยู่ภายในหน้าหนังสือนั้น เจอพลังปราณเทียบฟ้าบริสุทธิ์เข้าก็เล่นเอาแทบหายใจไม่ออก
กระแสพลังปราณนั้นดูจะเป็นอริกับมัน ทำให้มันยอมจำนนได้อย่างง่ายดาย
“หุบปากซะที!” จางเซวียนขมวดคิ้ว
ต่อให้แกนำสติสัมปชัญญะมาจากชีวิตเก่าและคิดว่าตัวเองคือไอ้โหดจริงๆ แต่เมื่ออยู่ที่นี่ แกก็ไม่ต่างอะไรกับภาพลวงตาธรรมดา หัดเจียมกะลาหัวและหุบปากด้วย!
“แกกล้าดีดฉัน? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”
นิ้วมือนี้ก็เหมือนกับหัวใจเมื่อแรกพบจางเซวียน คือทั้งหยิ่งผยองและรักศักดิ์ศรีอย่างไม่มีใครเทียบ มันคิดว่าตัวเองยังคงเป็นจอมราชันย์ของเผ่าพันธุ์ปีศาจจากโลกอื่น ซึ่งแม้แต่ปรมาจารย์ขงก็ยังหวาดกลัว
ป๊อก!
แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ ลูกดีดก็มาอีกรอบ
มีวิธีเดียวเท่านั้นที่จะทำให้หมอนี่ยอมจำนน ซึ่งก็คือการซ้อม!
เมื่อถูกกักขังไว้ในหนังสือเทียบฟ้า ต่อให้อีกฝ่ายมีอำนาจล้นโลก ความเป็นความตายก็ย่อมขึ้นอยู่ในกำมือของเขา
ป๊อก ป๊อก ป๊อก!
เมื่อเจอดีดเข้าไปหลายครั้งติดๆ นิ้วมือก็ถึงกับเกือบตาย
“แก” มันคำรามโหยหวน และในที่สุดก็รู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์พูดจาโอหังได้อีก
สุดท้าย เมื่อเห็นอีกฝ่ายละพยศแล้ว จางเซวียนก็เริ่มการซักถาม
“แกเป็นใคร? อะไรที่อยู่กับมังกรเขาน้ำเงิน? ทำไมแกถึงมีสติสัมปชัญญะ 2 ชุดอยู่ในตัว? อธิบายมาให้ละเอียดนะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ฉันจะทำให้แกรู้รสว่าไอ้โหดตัวจริงเป็นอย่างไร!”
ไม่ว่าแกจะเป็นไอ้โหดหรือไม่ ตอนนี้แกก็ไม่ได้สำคัญเลย ถ้าคิดจะไขว้กับฉันอีกครั้งล่ะก็ ฉันจะทำให้แกเสียใจที่เกิดมาบนโลกใบนี้!
