ตอนที่ 319 : ออเดรย์ ‘ลงมือ’
เขตราชินี คฤหาสน์หรูหราของเคาต์ฮอลล์
เดิมที ออเดรย์มีกำหนดการต้องซ้อมเปียโนในตอนนี้ แต่เด็กสาวกลับเอาแต่นั่งแช่อยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งโดยไม่ขยับตัวไปไหน สมองครุ่นคิดหาวิธีจดจำไดอารีจักรพรรดิโรซายล์ให้ได้ในปริมาณมาก
ทันใดนั้น สภาพแวดล้อมรอบตัวเกิดพร่ามัวกะทันหัน สายหมอกมายาสีเทาล่องลอยเต็มพื้นห้อง
ท่ามกลางกลุ่มหมอกหนาทึบ เดอะฟูลกำลังนั่งฟังคำสวดภาวนาของใครบางคนผ่านม่านแสงฉายภาพ
…
มิสเตอร์ฟูลทราบได้อย่างไร ว่าเราจะได้เข้าชมพิพิธภัณฑ์หลังจากปิดบริการ? รวมถึงยังทราบด้วยว่า เรามีอภิสิทธิ์จับต้องสิ่งของเป็นกรณีพิเศษหากต้องการ…
ออเดรย์นั่งฟังด้วยสีหน้าประหลาดใจพอประมาณ อย่างไรก็ตาม ถึงจะรู้สึกทึ่งอยู่บ้าง แต่หากเป็นตัวตนระดับมิสเตอร์ฟูล เรื่องแค่นี้ก็ไม่น่าตกใจสักเท่าไร
ด้วยพลังของท่าน การรับรู้สถานการณ์ของสมาชิกตัวเล็กๆ สักคนต้องทำได้อยู่แล้ว!
ส่วนเรื่องว่าทำอย่างไร ผู้วิเศษระดับล่างอย่างเราคงยังไม่เข้าใจในเร็ววัน…
ขณะออเดรย์เตรียมมอบคำตอบ เธอได้ยินเสียงทุ้มลึกของเดอะฟูลดังตามหลัง
“ผมต้องการความช่วยเหลือจากท่าน ผมต้องการให้ใครสักคน ผู้สามารถเข้าใกล้กับแผ่นคั่นหนังสือซึ่งถูกสอดแทรกอยู่ในหนังสือต้นแบบพิมพ์เขียวความคิดสร้างสรรค์ของจักรพรรดิโรซายล์…เจ้ามีสิทธิ์เลือกว่าจะรับหรือไม่”
หืม…ออเดรย์ก้มหน้าตรึกตรองสองวินาที จากนั้นก็มอบคำตอบ “ท่านมิสเตอร์ฟูล ดิฉันยินดีช่วยทดสอบ แต่ไม่ขอรับประกันผลลัพธ์”
เด็กสาวมิได้สนใจเงินห้าร้อยปอนด์ซึ่งเป็นรางวัลขั้นต่ำสุด เธอตกลงรับทำภารกิจนี้เพียงเพราะต้องการทราบว่า แผ่นคั่นหนังสือของจักรพรรดิโรซายล์จะสำคัญและเต็มไปด้วยความลึกลับมากเพียงใด ถึงขั้นทำให้ผู้รับใช้ของมิสเตอร์ฟูลให้ความสนใจและยอมจ่ายเงินจำนวนไม่อั้น
เหนือสิ่งอื่นใด เราต้องแวะชมพิพิธภัณฑ์แห่งชาติในคืนนี้อยู่แล้ว การภารกิจคราวนี้ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร…ออเดรย์ครุ่นคิด
ท่ามกลางทะเลหมอก เดอะฟูลพยักหน้ารับและตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำหนึ่งคำ
“ตกลง”
เมื่อภาพมายาเลือนหาย ออเดรย์หันไปจ้องกระจกเงาพลางสำรวจตัวเองอย่างละเอียด
ภายในใจเด็กสาวกำลังตื่นเต้นและประหม่า แผนการช่วงเย็นวันนี้ค่อนข้างอันตรายแตกต่างจากทุกครั้ง
เราจะให้คนของโบสถ์พบความผิดปรกติไม่ได้เด็ดขาด…
เพราะหากผู้รับใช้ของมิสเตอร์ฟูลลงมือจารกรรมในภายหลัง เราจะได้ไม่ตกเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย…
การจงใจจับแผ่นคั่นหนังสือเพียงสิ่งเดียวคงไม่ดีแน่ ถ้าแผ่นคั่นดังกล่าวเกิดถูกขโมยไปในตอนหลัง ผู้ต้องสงสัยจะกลายเป็นเรา…
จริงสิ เราต้องแสดงความสนใจในทุกสิ่งทุกอย่างในพิพิธภัณฑ์ ต้องกลบเกลื่อนไม่ให้ใครทราบว่า เป้าหมายหลักของเราคือแผ่นคั่นหนังสือชิ้นนั้น พฤติกรรมของเราต้องลื่นไหลและเป็นธรรมชาติ ไม่ปุบปับเกินไป ต้องอยู่ในขอบเขตสมเหตุสมผล…
หืม แล้วเราจะสร้างความเสียหาย ‘เพียงเล็กน้อย’ ได้ด้วยวิธีใดบ้าง?
เป้าหมายคือแผ่นคั่นหนังสือ…
ออเดรย์กวาดสายตามองรอบโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเหม่อลอย จนกระทั่งพบกับสิ่งของน่าสนใจชิ้นหนึ่ง มันคือต่างหูอัญมณี ด้านปลายเป็นเข็มแหลมใช้สำหรับสอดเข้าใบหู
มุมปากเด็กสาวยกโค้งอย่างมีเลศนัย ก่อนจะพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงผ่อนคลาย
“ถ้ามีซูซี่คอยช่วย เราทำสำเร็จแน่…”
…
สำหรับกรุงเบ็คลันด์ในฤดูกาลปัจจุบัน ดวงอาทิตย์แทบไม่เคยปรากฏให้เห็นหลังช่วงหกโมงเย็น เหลือเพียงบรรยากาศมืดสนิทและดวงดาวระยิบระยับ แสงไฟส่วนใหญ่มาจากเสาตะเกียงริมถนน
หลังจากพิพิธภัณฑ์แห่งชาติส่งผู้เข้าชมกลุ่มสุดท้ายกลับบ้าน พนักงานยังต้องคอยต้อนรับแขกพิเศษ ประกอบด้วยคุณหนูจากตระกูลเคาต์ ทายาทตระกูลดยุค และไวเคาต์หนุ่มผู้สืบทอดตำแหน่งจากบิดาตั้งแต่ยังเยาว์
หน่วยจิตแห่งจักรกลย่อมตระหนักเป็นอย่างดีว่า กลุ่มเด็กวัยรุ่นชนชั้นสูงเหล่านี้มักชอบสร้างปัญหาโดยไม่เกรงอกเกรงใจเสมอ หัวหน้าหน่วยจิตแห่งจักรกลทีมเขตตะวันตกอย่าง มักซ์·ลิเวอร์มอร์ จึงต้องคอยดูแลด้วยตัวเอง มันปลอมตัวมาในคราบของพนักงานรักษาความปลอดภัยทั่วไป
เส้นผมหวีเรียบ สวมแว่นตาขาเดียว แผ่กลิ่นอายคล้ายศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย
ตัวจริงของแว่นตาขาเดียวคือสมบัติปิดผนึกแห่งโบสถ์จักรกลไอน้ำ รหัส 3-1328 มีชื่อว่า ‘เนตรคริสตัล’ ช่วยให้ผู้สวมใส่มองเห็นร่างวิญญาณโดยตรง ไม่ว่าจะเป็นภูตผีหรือสิ่งมีชีวิตประเภทเงา จึงไม่ต้องกังวลว่า จะถูกผู้วิเศษหัวขโมยใช้สิ่งมีชีวิตประเภทวิญญาณช่วยก่อความวุ่นวาย และฉวยโอกาสลงมือฉกชิงทรัพย์สิน
แน่นอน สมบัติปิดผนึกย่อมมาพร้อมผลข้างเคียง แว่นตา 3-1328 จะทำการดึงดูดให้สิ่งมีชีวิตประเภทวิญญาณอาฆาตหรือเงาดำเข้ามาโจมตีได้ง่าย และถ้าสวมใส่นานเกินไป ดวงตาจะได้รับความเสียหายจนมิอาจรักษา
ท่ามกลางกรุงเบ็คลันด์อันหม่นหมอง เธอเป็นราวกับแสงตะวันเฉิดฉาย…
นั่นคือความรู้สึกแรกของมักซ์·ลิเวอร์มอร์ซึ่งมีต่อเด็กสาวผมทองแห่งตระกูลเคาต์
ออเดรย์ยืนจ้องโถส้วมสีทองอร่ามสลักลวดลายวิจิตรด้วยสีหน้าสนอกสนใจ จากนั้นก็หันไปซักถามวิทยากรด้านข้าง
“นี่คือโถส้วมสมัยใหม่อันแรกของโลกใช่ไหมคะ?”
“ถูกต้องครับ ทางเราเชื่อว่า สิ่งประดิษฐ์ชิ้นนี้ของโรซายล์ได้พลิกโฉมมวลมนุษยชาติโดยแท้จริง นับเป็นการปฏิวัติวงการสาธารณสุขครั้งใหญ่ ท่อระบายน้ำของกรุงทรีอาร์สะอาดสะอ้านกว่าเดิมหลายเท่า ริมถนนสองข้างทางไม่มีของเสียเกลื่อนกลาดเหมือนกับสมัยอดีต” ใจจริง วิทยาต้องการพูดว่า ‘ขี้’ แต่เมื่อเหลือบเห็นความสง่างามของเด็กสาว จึงเกิดเปลี่ยนใจและสงวนอากัปกิริยา
ออเดรย์ก้มหน้าลังเลก่อนซักถาม
“ดิฉันขอลองจับได้ไหมคะ แล้วมันยังใช้งานได้ปรกติหรือไม่?”
ทันใดนั้น ไวเคาต์กายลินซักถามติดตลกจากด้านข้าง
“คุณจะอยากรู้ไปทำไม? โถส้วมก็เป็นโถส้วมวันยังค่ำ ถึงจะเป็นของเก่าแก่ก็ตาม”
เมื่อสิ้นเสียง กลุ่มขุนนางรุ่นใหม่ซึ่งสนิทสนมกลมเกลียวกันอยู่แล้ว ต่างพากันหัวเราะขบขันอย่างมีมารยาท
“ผิดแล้ว กายลิน คุณยังไม่เข้าใจ โถส้วมอันนี้คือหลักฐานความยิ่งใหญ่ของมวลมนุษยชาติ” ออเดรย์เผยรอยยิ้มสงวนกิริยา แต่ภายในใจกำลังส่งเสียงตัดพ้อ
หากไม่เพราะต้องทำภารกิจให้ผู้รับใช้ของมิสเตอร์ฟูล เราก็ไม่อยากทำอะไรแบบนี้เหมือนกัน… เด็กสาวถอนหายใจสิ้นหวัง
วิทยากรช่วยเสริม
“มิสฮอลล์กล่าวได้ถูกต้อง หลักฐานความรุ่งเรืองของมนุษย์ ไม่จำกัดว่าต้องเป็นอาวุธสงครามหรือเทคโนโลยียานพาหนะเท่านั้น แต่รวมถึงทุกสิ่งซึ่งช่วยพัฒนาโลกให้น่าอยู่ขึ้น คุณหนูครับ ทางเราเองก็ไม่ทราบว่ามันยังใช้งานได้ตามปรกติหรือไม่ เพราะไม่เคยมีใครนำไปใช้งานจริงมาก่อน”
วิทยากรชำเลืองสายตามองมักซ์·ลิเวอร์มอร์เล็กน้อย เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ารับ จึงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“คุณหนูสามารถทดลองจับ หรือเปิดฝาแทงค์น้ำเพื่อชมกลไกอย่างใกล้ชิดได้ แต่คงต้องรบกวนให้กระทำอย่างระมัดระวัง”
“ขอบคุณค่ะ” ออเดรย์กล่าวพลางยืนมองพนักงานรักษาความปลอดภัยไขกุญแจเปิดผนังกระจกใส จากนั้น เด็กสาวเดินไปข้างหน้าสองก้าว และใช้มือขวาซึ่งสวมถุงมือตาข่ายสีขาว ทดสอบปุ่มกดน้ำอย่างอ่อนโยน
ออเดรย์พยักหน้ากับตัวเองและเดินถอยหลังอย่างสง่างาม
“ขอบคุณค่ะ ดิฉันควรระงับความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองไว้เพียงเท่านี้ เกรงว่าสิ่งของสำคัญอาจเสียหาย”
ออเดรย์หมั่นสะกดจิตตัวเองตลอดเวลาว่า วันนี้จะต้องสวมบทบาทเป็นคุณหนูช่างสงสัย อยากรู้อยากเห็น และเอาแต่ใจบ้างเล็กน้อย
ถัดมา กลุ่มชนชั้นสูงรุ่นใหม่ถูกพาไปยังโถงจัดแสดงไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์
หลังจากวิทยากรบรรยายจบ ออเดรย์ยกมือซักถามอีกครั้ง
“ดิฉันขอพลิกดูเนื้อหาด้านในได้ไหมคะ? พวกเราทุกคนตรงนี้ล้วนสนใจสัญลักษณ์ประหลาดของจักรพรรดิโรซายล์มาก เอ่อ แต่ดิฉันได้ยินมาว่า หากกระดาษสัมผัสกับอากาศ หนังสือจะเสื่อมอายุขัยเร็วกว่าเดิม และถ้าถูกพลิกอ่านก็ยิ่งเกิดความเสียหาย พ…พวกเราไม่ควรแตะต้องมันสินะคะ”
เด็กสาวกะพริบตาถี่ อาศัยดวงตางดงามราวกับอัญมณี เผยให้เห็นแรงปรารถนาและอาการผิดหวัง
วิทยากรหันไปมองมักซ์·ลิเวอร์มอร์เพื่อขอคำยืนยัน ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้
“ทางโบสถ์ของเราใช้เทคนิคพิเศษเพื่อถนอมอายุขัยของกระดาษ ทำให้ดูคล้ายกับเพิ่งเขียนขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน หรือต่อให้ไม่มีเทคนิคดังกล่าว พวกเราก็ยินดีหาทางทำให้คุณหนูกิดความพึงพอใจสูงสุด เช่นการเปลี่ยนสภาพแวดล้อมเก็บรักษาให้เหมาะสมด้วยกฎระเบียบอันเข้มงวด คุณหนูสามารถพลิกหน้ากระดาษได้ แต่ต้องไม่ใช้เวลานานเกินไป และห้ามกระทำรุนแรงโดยเด็ดขาด”
ดวงตาออเดรย์พลันเผยประกายระยิบระยับ ไม่ว่าใครก็ยากจะละสายตาไปทางอื่น
เมื่อผนังกระจกถูกเปิดออก ออเดรย์แสดงความขอบคุณวิทยากรจากใจจริง
ถัดจากนั้น ทั้งเธอ ไวเคาต์กายลิน และกลุ่มชนชั้นสูงรุ่นใหม่ผู้คลั่งไคล้ศาสตร์เร้นลับ ต่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกัน เดินเข้าไปพลิกหน้ากระดาษไดอารีอย่างเบามือ
ในวินาทีนี้ ออเดรย์ฝืนเค้นประสิทธิภาพความทรงจำจนถึงขีดสุด แต่เนื่องจากความซับซ้อนของตัวอักษร แม้จะเป็นผู้วิเศษลำดับแปด ก็ยังเผชิญขีดจำกัดทางด้านการจดจำ
ไม่ไหว เราจำไดอารีได้แค่ประมาณสองแผ่นเท่านั้น จะมีวิธีใดช่วยให้เราทำสำเนาคัดลอกบ้างไหม?
ออเดรย์ยืนตรึกตรองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด จากนั้นก็ขยับหลบให้เพื่อนคนอื่นเดินเข้าไปลองพลิกหน้ากระดาษแทน
เด็กสาวยังคงแสดงความอยากรู้อยากเห็นตลอดเส้นทางเข้าชมพิพิธภัณฑ์ ขอจับโน้นดูนี่เป็นระยะ แสดงความสนใจในแทบทุกเรื่อง
จนกระทั่งวิทยากรพามาถึงโถงจำลองห้องอ่านหนังสือของจักรพรรดิโรซายล์
ออเดรย์ยังคงทำตัวเหมือนเดิม แสดงความสงสัยใคร่รู้ในทุกสิ่ง เอ่ยปากซักถามและขอจับต้องสิ่งของ
เมื่อวิทยากรเริ่มกล่าวแนะนำพิมพ์เขียวความคิดสร้างสรรค์ของจักรพรรดิโรซายล์ ดวงตาพลันออเดรย์ส่องประกายระยิบระยับ
“ขอพลิกอ่านได้ไหมคะ? ดิฉันอยากเห็นความปรีชาสามารถของจักรพรรดิโรซายล์ผู้เป็นยอดนักประดิษฐ์ ดิฉันอยากทราบว่า ท่านจะมีแนวคิดแปลกใหม่อย่างไรบ้างในสมัยนั้น”
“ไม่มีปัญหาครับ มิสฮอลล์คนสวย รวมถึงไวเคาต์กายลิน หากหนึ่งในพวกคุณเป็นผู้นับถือเทพจักรกลไอน้ำ สามารถติดต่อทำเรื่องขอฉบับคัดลอกจากโบสถ์ได้ทุกเมื่อ”
หลังจากวิทยากรได้รับคำอนุญาตจากมักซ์ มันอธิบายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
แต่ในฐานะศาสนิกชนของโบสถ์เทพธิดา ออเดรย์ทำได้เพียงยิ้มอ่อนสงวนกิริยา มิอาจทำสิ่งไร้ยางอายเช่นการข้อฉบับคัดลอก
พร้อมกันนั้น เด็กสาวแสร้งทำเป็นสางเส้นผม มือขวาถูกเลื่อนขึ้นมาข้างใบหู และปลดต่างหูอัญมณีออกอย่างชำนาญ
เมื่อผนังกระจกถูกเปิดให้เข้าไป ออเดรย์ชิงย่างกรายก่อนใครและหยิบหนังสือพิมพ์เขียวขึ้นมาอ่าน มือขวาดึงแผ่นคั่นหนังสืออย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนมือซ้ายใช้พลิกหน้ากระดาษด้วยความระมัดระวัง
ทันใดนั้น ซูซี่ซึ่งได้รับสัญญาณจากเจ้านาย พลันส่งเสียงเห่า พร้อมกับหันหน้าไปในทิศทางตรงกันข้าม
โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!
ความสนใจของทุกคนมุ่งไปยังทิศทางดังกล่าวทันที ออเดรย์รีบใช้ปลายเข็มของต่างหูในมือขวา แอบแทงใส่แผ่นคั่นหนังสืออย่างเป็นธรรมชาติ ขณะเดียวกันก็พึมพำด้วยเสียงแผ่วเบาสุดขีดเป็นภาษาเฮอมิส สลับกับเฮอมิสโบราณว่า
“ราชาโจรสลัด”
ในวินาทีปลายเข็มแหลมแทงใส่ผิวแผ่นคั่นหนังสือ ออเดรย์สัมผัสถึง ‘พลังมายา’ กำลังต่อต้านปลายแหลมของโลหะอย่างน่าพิศวง
นี่มัน…การตอบสนองไม่ปรกติ!
แต่เพียงครู่เดียว การต่อต้านมายาได้เลือนหายไป ปลายเข็มแทงทะลุผ่านแผ่นคันหนังสือจนเกิดรูโหว่ขนาดเล็กจนแทบมองไม่เห็น
ไม่ผิดแน่ เมื่อครู่คือปฏิกิริยาตอบสนองไม่ปรกติ…นี่ไม่ใช่แผ่นคั่นหนังสือธรรมดา!
ดวงตาเด็กสาวส่องประกายแวววาวทันที เธอรีบวางหนังสือพิมพ์เขียวและแผ่นคั่น กลับลงบนโต๊ะในตำแหน่งเดิมโดยไม่กล้าทดลองซ้ำ
ขณะเดียวกัน เด็กสาวหันไปมองซูซี่ด้วยสีหน้าแสร้งฉงน และกล่าวกับแอนนี่ สาวใช้ส่วนตัว ด้วยน้ำเสียงสุขุม
“แอนนี่ พาซูซี่ไปเข้าห้องน้ำ”
“ค่ะ คุณหนู” แอนนี่เดินนำซูซี่ไปยังห้องน้ำสุดทางเดินยาว
กิ๊ง!
ฉวยโอกาสดังกล่าว ออเดรย์โยนต่างหูอัญมณีลงพื้นจนเกิดเสียง และขมวดคิ้วกล่าวด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
“ขอโทษค่ะ ดิฉันเผลอทำต่างหูหล่น”
สาวใช้อีกคนรีบเดินเข้ามาหยิบให้ และช่วยสวมต่างหูกลับคืนตำแหน่งเดิม
การแสดงละครจบลงเพียงเท่านี้ ความสนใจของทุกคน กลับมายังโต๊ะหนังสือของจักรพรรดิโรซายล์
เมื่อจบการบรรยายในโถงแสดงปัจจุบัน ‘พนักงานรักษาความปลอดภัย’ มักซ์·ลิเวอร์มอร์ นำแผ่นคั่นเสียบกลับเข้าไปในพิมพ์เขียวตามเดิม และปิดผนังกระจกพร้อมลงกลอนแน่นหนา
แม้จะเสร็จภารกิจแล้ว แต่ออเดรย์ยังคงไม่ลดความอยากรู้อยากเห็น เธอซักถามและขอจับข้าวของเครื่องใช้ไปเรื่อยเปื่อย ไม่เผยให้เห็นถึงความผิดปรกติ
จนกระทั่งกลับถึงบ้าน เด็กสาวหาโอกาสขณะลับตาคน และสวดภาวนาถึงพระนามเต็มอันสูงส่งของเดอะฟูล
“…ดิฉันทำตามคำบอกของผู้รับใช้ท่านเรียบร้อยแล้ว ผลลัพธ์คือ แผ่นคั่นหนังสือดังกล่าวเกิดความเสียหายเล็กน้อย ต…แต่ว่า มันมีปฏิกิริยาตอบสนอง!”
………………….
