ตอนที่ 333 : ถูกสะกดรอย
ณ แถบรอบนอกของเขตเหนือ ภายในอาคารสามชั้นสภาพเก่าโทรมใกล้ถูกทิ้งร้าง
แม้จะเป็นเวลาบ่ายสามโมงตรง แต่ท้องฟ้ากลับมืดครื้มด้วยเมฆคล้ำหนาทึบ ราวกับพายุฝนกำลังจะสาดเทลงมา
บนทางเดินสภาพชำรุดทรุดโทรม แสงตะเกียงสาดส่องในแนวเฉียงทะแยง ทะลุผ่านบานหน้าต่างขุ่นมัวจนก่อให้เกิดบรรยายมืดสลัว ใครได้เห็นเป็นต้องรู้สึกขนลุกขนพอง
ออเดรย์เคยมาเยือนแล้วหนหนึ่ง จึงไม่เกิดความประหม่าเท่าคราวก่อน สายตาชำเลืองสอดส่องซ้ายขวาภายใต้หมวกผ่าตัดและผ้าปิดปากแผ่นใหญ่ พยายามเก็บข้อมูลและรายละเอียดของตึกแห่งนี้ให้มาก
ไวเคาต์กายลินกำลังเดินเคียงข้างเด็กสาว สีหน้าของมันกำลังประหวั่นชัดเจน ถึงกับต้องหันมากระซิบกระซาบ
“ตึกหลังนี้ไม่ปรกติเลยสักนิด…คงไม่มีผีสิงใช่ไหม?”
ในฐานะบุคคลคลั่งไคล้เรื่องเร้นลับและก้าวเข้ามาในโลกผู้วิเศษได้ครึ่งตัว กายลินเคยประจักษ์เหตุการณ์เหนือธรรมชาติเพียงเรื่องเดียวก็คือ การผ่านเข้าออกประตูโดยไม่ต้องใช้กุญแจของฟอร์ส มันจึงยังสองจิตสองใจว่าภูตผีมีจริงหรือไม่
ฟอร์สหันไปมองพลางกลั้นขำ
“ผู้เข้าร่วมชุมนุมส่วนใหญ่เป็นผู้วิเศษ หากอาคารหลังนี้มีผีอยู่จริง ฉันมั่นใจว่าไม่เหลือรอดมาถึงพวกเราแน่ สิ่งมีชีวิตประเภทดังกล่าวจะถูกเปลี่ยนให้เป็นวัตถุดิบโอสถมูลค่าสูง หรือไม่ก็ทาสรับใช้”
เมื่อเห็นไวเคาต์กายลินเริ่มเบาใจ ฟอร์สจึงค่อยเล่าเสริม
“แน่นอน ฉันหมายถึงภูตผีระดับต่ำ หากเป็นภูตเงาดำตัวจริง รับรองได้เลยว่าทุกคนในชุมนุมจะถูกฆ่าโดยไม่ได้ส่งเสียงร้อง หากมีใครพยายามหนี ก็จะตกอยู่ในเขาวงกตของอาคารไปตลอดกาล วิ่งเท่าไรก็ไม่พบทางออก”
ซิลพยักหน้าเห็นด้วย
“ฉันเคยเผชิญหน้าวิญญาณอาฆาตในลักษณะใกล้เคียงกันมาก่อน ทำได้เพียงวิ่งหนีเป็นวงกลมรอบสุสานอย่างไร้จุดหมาย ระหว่างนั้น มีสมาชิกหลายคนเหลือกตาขึ้นและหมดลมหายใจกะทันหัน หากไม่เพราะมีผู้วิเศษคนหนึ่งพกยันต์สุริยันติดตัวมาด้วย ฉันคงไม่มีชีวิตรอดมาถึงทุกวันนี้”
กายลินพลันสั่นเทา สายตาเหลือบมองไปทางหน้าต่างอย่างขวัญผวา ทันใดนั้น ต้นไม้ใหญ่ด้านนอกถูกลมแรงพัดจนไหวเอน กิ่งไม้แห้งกระแทกกระจกและเสียงกุกกัก
กายลินเกือบแหกปากสุดเสียง รีบโผเข้าไปหลบหลังซิลและฟอร์สซึ่งเป็นผู้วิเศษ
ออเดรย์ฝืนกลั้นขำ เพียงเฝ้ามองเหตุการณ์อย่างเงียบงันจากด้านข้าง ภายในใจกำลังนึกทระนงตน-เราได้ใกล้ชิดมิสเตอร์ฟูล ตัวตนระดับเดียวกับเทพในทุกสัปดาห์ รู้เรื่องเมืองเงินพิสุทธิ์บนดินแดนเทพทอดทิ้ง เคยได้ยินคำอธิบายเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดดุร้ายหลังความมืดสนิทมากมาย ไม่มีเหตุผลให้ต้องกลัววิญญาณอาฆาตและภูตเงาดำเลยสักนิด
แต่ถึงจะพูดเช่นนั้น…เราเองก็ยังไม่เคยเจอผีตัวจริงมาก่อนอยู่ดี…เดี๋ยวสิ! เธอกำลังคิดอะไรอยู่ออเดรย์! การไม่เคยเจอก็นับเป็นเรื่องดีแล้วไม่ใช่หรือ?
ต้องรอเราให้เป็น ‘นักจิตบำบัด’ ผู้มีพลังก่อกวนจิตใจสิ่งมีชีวิตอื่นเสียก่อน หรือไม่ก็ต้องรอให้มีสมบัติวิเศษประเภทขับไล่ภูตผีและสัตว์ประหลาดติดตัว ค่อยลองเผชิญหน้าพวกมันสักครั้ง.
คนทั้งสี่เร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งมาถึงจุดนัดหมายของการชุมนุมในวันนี้
ก่อนจะเดินห้องเข้า ฟอร์สแอบเอนหลังไปกระซิบคุยกับซิล
“เธอร่วมมือได้ดีมาก ถึงขั้นแต่งเรื่องขึ้นมาหลอกคนอื่นได้อย่างแนบเนียน ลองมองไปยังผิวหน้าของไวเคาต์กายลินนอกผ้าปิดปากดูสิ ซีดเซียวยิ่งกว่ากระดาษเสียอีก! ฮะฮะ!”
ซิลหันมาตอบเสียงเรียบ
“ฉันไม่ได้แต่งเรื่อง เหตุการณ์นั้นเคยเกิดขึ้นจริงก่อนจะย้ายมาอยู่เบ็คลันด์”
“…” ฟอร์สพลันผงะ พร้อมกับอุทานด้วยสีหน้าตกตะลึง
“นี่เธอพูดจริงหรือ?”
“โกหกแล้วจะได้อะไรขึ้นมา?” สีหน้างุนงงของซิลถูกซ่อนภายใต้ผ้าปิดปากแผ่นใหญ่
ฟอร์สเบือนหน้ากลับและเดินตรงไปอีกสองก้าวด้วยแข้งขาสั่นระริก
พร้อมกันนั้น กายลินไม่ต้องการยืนอยู่บนทางเดินชวนขนลุกนานนัก จึงรีบเหยียดแขนผลักประตูห้องซึ่งเป็นจุดนัดหมาย
สิ้นเสียงประตูเปิด มันเห็นพื้นคอนกรีตเป็นอับดับแรก ตามด้วยกลิ่นฉุนกึกคล้ายกับยาฆ่าเชื้อ จึงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
ถัดจากนั้นไม่นาน สายตากายลินเหลือบไปเห็นบ่อน้ำขนาดพอประมาณใจกลางห้อง ในบ่อบรรจุของเหลวสีเหลืองใสกระจ่าง พร้อมกันกับร่างกายของหลายบุคคล
ร่างเหล่านั้นเปลือยเปล่าสมบูรณ์ บางส่วนมีผิวหนังหลุดลอกออกจากลำตัว ชิ้นเนื้อเป็นสีน้ำตาลคล้ำคล้ายกับเนื้อแดดเดียว
ทั้งหมดคือศพ!
“ว๊าก!”
เสียงแหกปากของบุรุษดังก้องไปทั่วห้อง
ทุกสายตาจ้องมองกายลินพร้อมเพรียง
เป็นแววตาจากกลุ่มบุคคลในชุดกาวน์สีขาวคล้ายแพทย์ กำลังยืนล้อมรอบสระกระจกสีเหลือง บนศีรษะมีหมวกผ่าตัดและหน้ากากสีขาวปกปิดเหมือนกันหมด เหลือเพียงดวงตาและผิวหนังอีกเล็กน้อยเล็ดลอด
กายลินพลันสั่นเทา ในใจนึกอยากหันหลังกลับและวิ่งหนีไปให้ไกล แต่เมื่อเหลือบเห็นสามสาว ออเดรย์ ซิล และฟอร์ส เดินผ่านไหล่ตนไปราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น มันตระหนักได้ทันทีว่า :
พวกเธอกำลังทำเป็นไม่รู้จักตน!
หลังจากสูดลมหายใจยาว กายลินแทบอยากอาเจียนคำใหญ่
แต่เมื่อลองหันหลังกลับไปมองทางเดินมืดสลัวและน่าขนลุกขนพองนอกห้อง สุดปลายสายตาเต็มไปด้วยความมืดมิดและเงาดำเข้มข้นราวกับอวกาศ ไม่ปรากฏสัญญาณชีวิตชีวาใดเลย
ร่างกายมันพลันสั่นเทาอีกหน ก่อนจะกัดฟันเร่งฝีเท้าตามหลังออเดรย์และอีกสองคนเข้าไป กายลินพยายามเลือกนั่งให้ไกลจากบ่อน้ำน่าสะอิดสะเอียนเข้าไว้
ไม่กี่นาทีถัดมา ชายสวมชุดขาวเดินแตกกลุ่มออกมาคนเดียว มือข้างหนึ่งถือแท่งไม้ห้อยปลายขอเกี่ยว จากนั้น มันใช้ขอเกี่ยวดึงศพขึ้นจากบ่อน้ำสีเหลือง ก่อนจะลากยาวไปตามพื้นคอนกรีตจนเกิดรอยเปื้อนตามทาง
ชายคนเดิมหยุดยืนมองศพประมาณสามวินาที ก่อนจะนำมีดผ่าตัดออกมาจากกระเป๋า และเริ่มลงมือกรีดท้องศพ
เมื่อปลายมีดเริ่มจมลึกลงไปในท้อง เสียงร้องแหบพร่าพลันดังจากข้างในอย่างน่าฉงน
“เอาล่ะ เริ่มชุมนุมได้”
“…” กายลินเลื่อนมือขึ้นมากดผ้าปิดปากไว้แน่นถนัด ลูกกระเดือกเลื่อนขึ้นลงหลายหน คล้ายกับคลื่นไส้อยากอ้วกเสียเต็มประดา
….
การชุนนุมผ่านไปได้ครึ่งทาง เกิดการค้าขายแลกเปลี่ยนตลอดเวลา สินค้าหลากหลายชนิด ผลลัพธ์มีทั้งสำเร็จและล้มเหลว จนกระทั่งออเดรย์ ผู้นั่งเงียบมาตลอด เปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ดิฉันต้องการซื้อสูตรโอสถผู้ชม”
ยังไม่ทันจบประโยค สายตาจำนวนมากพลันหันมองอย่างพร้อมเพรียง แต่ทั้งหมดก็เบือนหน้ากลับไปในอีกไม่กี่อึด ไม่มีใครจดจ้องจนผิดวิสัย
ความเงียบงันปกคลุมห้อง ก่อนจะได้ข้อสรุปว่า ไม่มีใครสนใจข้อเสนอของเธอ
….
ราวสี่โมงเย็น ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มประหนึ่งกลางค่ำกลางคืน
“ทำไมถึงไม่มีใครขายเลยสักคนเดียว…” กายลินมิอาจรักษาภาพลักษณ์ของขุนนางใหญ่ เอาแต่นั่งห่อเหี่ยว เอนหลังพิงเบาะห้องโดยสารรถม้าพลางถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าหดหู่
ชุมนุมลับในคราวนี้ได้สร้างภาพจำอันยากจะลืมเลือนให้มัน ประหนึ่งกำลังเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเสี่ยงกับอันตรายบางอย่าง
แต่ถึงจะยอมเสี่ยง กายลินกลับไม่สามารถหาซื้อเขาของอลิคอร์นโตเต็มวัยและผลึกพิษของแมงกระพรุนกะหล่ำดอกได้
ฟอร์สเม้มปากเล็กน้อย
“ถือเป็นเรื่องปรกติ แม้เบ็คลันด์จะเป็นเมืองใหญ่ซึ่งง่ายต่อการหาวัตถุดิบ แต่ถ้าไม่ได้เข้าร่วมชุมนุมลับมากพอ ก็อาจต้องเผชิญสถานการณ์ขาดแคลนวัตถุดิบหลักนานนับปี จำเป็นต้องพึ่งพาโชคและความอดทนอยู่บ้าง”
“มิสเตอร์ไวเคาต์ ลองดูมิสออเดรย์เป็นตัวอย่าง เธอยังไม่มีเบาะแสของโอสถผู้ชมจนถึงทุกวันนี้”
บางในครั้ง คนเราอาจโชคดีได้พบวัตถุดิบหลักโอสถ แต่กลับโชคร้ายมีเงินไม่พอ.
ซิลผู้นั่งนิ่งบนเบาะด้านข้าง กำลังครุ่นคิดอย่างไม่สบอารมณ์
ออเดรย์พยายามปลอมไวเคาต์หนุ่ม
“ถ้ากลับถึงบ้านเมื่อไร ฉันจะลองรื้อคลังสมบัติตระกูลให้ เผื่อว่าจะมีวัตถุดิบหลักของคุณเก็บไว้สักชิ้นสองชิ้น”
สำหรับวันนี้ เธอนำต่อมใต้สมองของซาลามันเดอร์สีรุ้งติดตัวไปด้วย เผื่อนำไปขายหรือแลกเปลี่ยนกับวัตถุดิบอื่น แต่น่าเสียดาย ไม่มีใครขายไขสันหลังของกระต่ายฟาสแมน เด็กสาวจึงตัดสินใจขายต่อมใต้สมองไปในราคา 320 ปอนด์ เพื่อเป็นเงินสบทบทุนการเลื่อนลำดับของซูซี่
กายลินพยักหน้ารับ ขณะกำลังจะเปิดปากกล่าวสิ่งใด สายตาเหลือบเห็นซิลพลันเหยียดหลังตรง สีหน้าแววตาอึมครึม คิ้วขมวดชนกัน
“พวกเราถูกสะกดรอยตาม!”
“ฉันเชื่อสัญชาตญาณของเธอ ถ้าอย่างนั้น เราควรทำอย่างไรต่อ?” ฟอร์สซักถามพลางกวาดสายตาไปรอบห้องโดยสาร
สะกดรอยตาม? ใครกัน? พวกเราแค่ขายวัตถุดิบหลักโอสถลำดับต่ำไปหนึ่งชิ้น และมีเงินติดตัวเพียงไม่กี่ร้อยปอนด์ ไม่น่าจะกลายเป็นเป้าหมายอันดับแรกไปได้.
ไม่เพียงเท่านั้น ถึงแม้กายลินจะดูเหมือนไก่อ่อนมาก แต่พวกเราอีกสามคนไม่ใช่แน่นอน…
เหนือสิ่งอื่นใด ผู้จัดชุมนุมใช้เทคนิคซับซ้อนเพื่อไม่ให้สมาชิกถูกสะกดรอยภายได้ง่าย นอกเสียจาก…ผู้สะกดรอยตามเป็นคนของผู้จัดการชุมนุมเอง!
แต่ในคราวก่อน การชุมนุมก็ผ่านไปอย่างราบรื่น ปราศจากอุปสรรคใด หืม ครั้งก่อนกับครั้งนี้แตกต่างกันตรงไหนบ้าง.
สมองออเดรย์กำลังประมวลผล จนกระทั่งเด็กสาวฉุกคิดบางสิ่งได้
หรือว่า การขอซื้อสูตรโอสถผู้ชมของเรา จะทำให้คนของสมาคมแปรจิตซึ่งแฝงตัวอยู่ในชุมนุม เกิดความสนใจ?
เป็นไปได้ เพราะหากมีสมาชิกของสมาคมแฝงตัวอยู่จริง คงไม่คิดขายโอสถให้คนอื่นอย่างส่งเดช แต่ต้องพูดคุยจนแน่ใจ เพื่อลองโน้มน้าวให้เข้าเป็นสมาชิกองค์กร.
ขั้นตอนการรับสมาชิกก็ไม่ง่ายเช่นกัน ต้องคัดกรองเหยี่ยวราตรีปลอมตัว ทูตพิพากษาปลอมตัว จิตแห่งจักรกลปลอมตัว หรือบรรดาสายลับจากองค์กรลับแห่งอื่น.
การรับคนส่งเดชจะทำให้ความลับรั่วไหล และอาจถึงขั้นองค์กรล่มสลาย.
หลังจากนั่งตรึกตรอง ออเดรย์หันไปกล่าวกับฟอร์สและอีกสองคน
“ตอนนี้คงทำได้เพียงเตรียมรับมือ แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าถูกสะกดรอยไปก่อน หากพวกเราเข้าเขตราชินีได้เมื่อไร ไม่ต้องกังวลว่าตัวจริงของฉันกับกายลินจะถูกเปิดเผย คุนสองคนรีบหนีไปได้เลย”
เด็กสาวหันมามองกายลิน
“มีคนจำนวนไม่น้อยทราบว่าเราสองคนคลั่งไคล้เรื่องเหนือธรรมชาติ จึงไม่แปลกหากจะไปปรากฏตัวในชุมนุมลับของผู้วิเศษ ถึงผู้สะกดรอยจะเป็นหน่วยพิเศษของทางการก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล พวกเราเป็นแค่พลเมืองธรรมดา อย่างมากก็คงกล่าวตักเตือน”
ถึงฉันจะลำดับ 8 ก็เถอะ.
ฟู่ว! การจะได้ตีสนิทกับสมาคมแปรจิต คงต้องยอมเสี่ยงอันตรายกันบ้าง…เราค่อนข้างมั่นใจว่าไม่ใช่หน่วยพิเศษของทางการ พวกเขาไม่น่าจะผ่านระบบรักษาความปลอดภัยของชุมนุมและสะกดรอยตามได้ ออเดรย์ เธอต้องเชื่อมั่นใจสมมติฐานของตัวเองสิ!
เด็กสาวปลุกความฮึกเหิม
“ตกลง” กายลินพึมพำเชิงเห็นด้วย
รถม้ายังคงแล่นต่อไปเหมือนเดิม เพียงแต่มีการหักเลี้ยวและอ้อมเปลี่ยนเส้นทางไปจากแผนเดิมค่อนข้างมาก
ระหว่างทาง ฝ่ายสะกดรอยตามยังไม่แสดงท่าทีว่าจะลงมือโจมตี
หลังจากรถม้าแล่นมาถึงประตูหลังของคฤหาสน์ไวเคาต์กายลินในเขตราชินี สองขุนนางหนุ่มสาวใช้วิธีปรกติกลับเข้าไปในตัวอาคาร ส่วนซิลและฟอร์สอาศัยทักษะของตัวเองลอบเดินทางกลับอย่างชำนาญ
สิบนาทีต่อมา ออเดรย์พร้อมกับซูซี่และกลุ่มสาวใช้ประจำตัว เดินออกจากประตูหน้าคฤหาสน์อย่างเปิดเผย พร้อมกับขึ้นรถม้าประจำตระกูลฮอลล์ซึ่งจอดรออยู่
ขณะนั่งฟังเสียงล้อไม้บดกับถนนคอนกรีตเป็นระยะ ออเดรย์ยืนยันไม่ได้ว่า ตนยังถูกสะกดรอยตามอยู่หรือไม่ ทำได้เพียงนั่งตรึกตรองหาความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างสุขุม
บุตรสาวแห่งตระกูลฮอลล์ย่อมไม่ใช่สายลับจากองค์กรใดอยู่แล้ว.
อดีตของเราไม่มีส่วนใดผิดปรกติ.
ทุกคนล้วนทราบถึงความคลั่งไคล้ในเรื่องเหนือธรรมชาติของเรา.
หากมองจากสายตาคนนอก อำนาจบารมีในมือเรา จะเป็นประโยชน์ให้กับทุกองค์กรได้ไม่มากก็น้อย.
บางทีในอีกสองสามวัน คนของสมาคมแปรจิตอาจหาช่องทางติดต่อกับเราโดยตรง.
ออเดรย์เริ่มเกิดความคาดหวัง แต่อีกใจหนึ่งก็กำลังประหม่าเล็กๆ
….
แม้ไคลน์จะบอกกับชารอนว่าขอเวลาเตรียมตัวสักพัก แต่มันกลับเอาแต่ผลาญวลาไปในสโมสรครักซ์ตลอดสองวันผ่านมา ประหนึ่งไม่มีสิ่งใดร้ายแรงกำลังจะเกิดขึ้น ผ่อนคลายถึงขั้นเล่นไพ่อย่างสบายอารมณ์กับครูสอนขี่ม้า ทาลิม รวมถึงเพื่อนใหม่อีกหลายคน และยังอาศัยความโฉดของพลังทำนาย ทำกำไรเล็กๆ น้อยๆ ให้ตัวเอง
และทุกวันก่อนจะกลับเข้าบ้าน ไคลน์ไม่ลืมแวะผ่านบ้านนักกฎหมายเยอร์เก้น เพื่อตรวจสอบว่าไฟบ้านเปิดอยู่หรือไม่ หากบรรยากาศมืดสนิท ก็ต้องเข้าไปให้อาหารและเล่นกับเจ้าแมวดำโบรดี้สักพัก
ณ สองทุ่มตรงของคืนวันศุกร์
ชายหนุ่มสวมหน้ากากเหล็กและเสื้อคลุมหัวสีดำสนิท พร้อมกับเข้าร่วมชุมนุมลับของมิสเตอร์เนตรแห่งปัญญา
………………….
