ตอนที่ 95 : ผู้ภาวนา
“เสียงภาวนา?”
หลังจากได้สติ ไคลน์รีบทำแบบเดียวกับตอนที่เคยแอบสำรวจแฮงแมน มันส่งพลังวิญญาณเข้าไปในดาวแดงดวงดังกล่าว
จอฉายภาพปรากฏขึ้นตรงหน้า เด็กหนุ่มผมทองคนหนึ่งกำลังก้มกราบลูกแก้วใส
มันสวมเครื่องแบบรัดรูปสีดำสนิท ลักษณะแตกต่างจากเครื่องแต่งกายชาวโลเอ็น แต่คล้ายคลึงกับวัฒนธรรมของอาณาจักรฟุซัคและสาธารณรัฐอินทิสที่เคยเห็นจากวารสาร
บรรยากาศโดยรอบค่อนข้างมืด มีแสงสว่างส่องกะพริบเป็นระยะ แต่มันไม่ได้ยินเสียงฟ้าผ่าหรือฝนตกประกอบ
ภาพที่กำลังปรากฏ เด็กหนุ่มผมทองคุกเข่าก้มศีรษะโดยใช้หน้าผากแนบติดพื้น ฝ่ามือสองข้างรองหน้าผากไว้ในลักษณะคว่ำ ปลายนิ้วชนกัน
บุคคลดังกล่าวก้มกราบอีกหลายหน ปากพลางสวดภาวนาไม่หยุดพัก เสียงถ้อยคำเริ่มดังแว่วข้างหูไคลน์ทีละนิด
หลังจากตั้งใจฟังสักพัก มันได้พบกับสิ่งที่น่าประหลาดใจ
ภาษาที่เด็กหนุ่มใช้สวด…ตนไม่เคยได้ยินจากที่ใดมาก่อนสักครั้ง
ในฐานะนักศึกษาประวัติศาสตร์ ความทรงจำของไคลน์คนเก่าย่อมมีรากฐานของทุกภาษาบนโลก ไม่เว้นแม้แต่ภาษาเก่าแก่อย่างเฮอร์มิสโบราณ
แต่มันกลับฟังไม่ออก ทั้งที่ปัจจุบันมีมิติสายหมอกสุดทรงพลังคอยสนับสนุน
ไคลน์ยิ้มแห้ง มันพยายามตั้งใจฟังยิ่งกว่าเมื่อครั้งสอบภาษาอังกฤษบนโลกเก่า
จนกระทั่งเริ่มสะกิดใจ
ภาษาที่เด็กหนุ่มคนดังกล่าวใช้ ถึงตนจะไม่เคยร่ำเรียนโดยตรง แต่ก็สามารถพบความสัมพันธ์ทางรูปประโยคและลักษณะการเปล่งเสียง
คล้ายคลึงกับภาษาฟุซัคโบราณ
พ่อครับ…แม่ครับ…
ถ้าเข้าใจไม่ผิดคงแปลออกมาแบบนั้น…ใกล้เคียงกับภาษาฟุซัคโบราณมากที่สุด แต่ก็ยังมีจุดต่างพอสมควร
ไคลน์ขมวดคิ้วงุนงง ภาษาฟุซัคโบราณนิยมใช้ในยุคสมัยที่สี่ ถือเป็นรากฐานของภาษาร่วมสมัยในยุคปัจจุบันเกือบทั้งหมด
หมายความว่า ภาษาฟุซัคโบราณสามารถดัดแปลงและพัฒนาต่อยอดได้หลายทิศทาง และสิ่งที่ตนกำลังได้ยินอาจเป็นแขนงใหม่
กระนั้นก็ยังไม่มีหลักฐานใดยืนยัน
จนกระทั่งตั้งใจฟังซ้ำไปมาอีกหลายหน มีหนึ่งสิ่งที่มันสามารถยืนยันได้ ภาษาตรงหน้าไม่ใช่โลเอ็น ฟุซัค และอินทิสแน่นอน
คงเป็นแขนงหนึ่งของฟุซัคโบราณ เหมือนกับที่เขียนไว้ในสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส
ไคลน์นั่งพยักหน้าครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะฉุกคิดถึงสิ่งที่เคยมองข้าม
ภาษาฟุซัคโบราณไม่ใช่ภาษาดั้งเดิม แต่พัฒนามาจากภาษาคนยักษ์อีกทอด อีกทั้ง อาณาจักรฟุซัคในปัจจุบันยังเรียกตัวเองว่าทายาทคนยักษ์
ฟังมาถึงจุดนี้ ภาษาคนยักษ์โบราณเก่าแก่เกินกว่าที่ไคลน์จะเข้าใจถ่องแท้ มันจึงตัดสินใจพักการเฝ้ามองไว้ก่อน
ไคลน์ไม่มีเจตนาฝืนดึงเด็กหนุ่มผมทองขึ้นมายังมิติสายหมอก มันต้องแอบมองไปอีกสักระยะเพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนเลวร้าย สิ่งนี้ถือเป็นขั้นตอน ‘คัดกรอง’ ประเภทหนึ่ง
ฟู่ว…
ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ผ่อนคลาย ก่อนจะดำดิ่งกลับสู่โลกแห่งความจริง
…
หลังจากทบทวนเนื้อความในไดอารีจักรพรรดิโรซายล์เพื่อไม่ให้หลงลืม ไคลน์เปลี่ยนชุดและเดินทางไปยังสโมสรพยากรณ์ตามกำหนดการ
ถึงจะมีรายได้เพิ่มจากเดิมสองเท่า แต่มันก็ยังเลือกโดยสารรถม้าสาธารณะที่ราคาถูกกว่า
กระนั้นก็มิได้ตระหนี่เกินเหตุ ด้วยแสงแดดยามบ่ายที่ยังร้อน มันแวะดื่มชาเย็นของร้านมาดามสลินก่อนออกเดินทาง
หลังจากรถม้าเคลื่อนตัวมาจอดที่ป้ายถนนฮาเวิส ไคลน์โยนแก้วชาเย็นลงถังขยะและเดินขึ้นไปยังชั้นสองของอาคาร
ก่อนจะเข้าห้องรับแขก มันเปิดภาวะเนตรวิญญาณเพื่อเตรียมความพร้อม
เมื่อย่างกรายเข้าไป ไคลน์สัมผัสถึงบรรยากาศโศกเศร้าเล็กๆ จากผู้คนรอบตัว
เจ้าหน้าที่ต้อนรับสาวสวยคนเดิม มาดามแอนเจลิก้า นั่งอยู่ในที่ประจำของเธอ สายตากำลังเหม่อลอยไร้การเพ่งสมาธิ
“กาลเวลาจะช่วยเยียวยาความโศก”
แอนเจลิก้าพลันสะดุ้ง เธอเหลียวมองไคลน์เมื่อได้สติ ก่อนจะพึมพำ
“มิสเตอร์โมเร็ตติ…”
ทันใดนั้น นัยน์ตาดำของเธอหดลีบลง
“ค…คุณรู้เรื่องการตายของมิสเตอร์เฮเนส·ด้วยหรือคะ? ด…ได้ยังไง? จ…จริงด้วยสินะ… ดิฉันลืมไปว่าคุณเป็นหมอดูที่พิเศษกว่าใคร”
ไคลน์ทำทีถอนหายใจในปริมาณพอเหมาะ
“หามิได้ครับ ผมเพียงมองเห็นจากอนาคตอันใกล้ที่ค่อนข้างเลือนราง…เกิดอะไรขึ้นกับมิสเตอร์เฮเนสกันแน่?”
“หัวหน้าแจ้งมาว่า ในค่ำคืนหนึ่ง มิสเตอร์เฮเนสประสบภาวะหัวใจล้มเหลวฉับพลันและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย”
ดวงตาแอนเจลิก้าเริ่มแดงก่ำ
“เขาเป็นสุภาพบุรุษที่อ่อนโยนและมนุษยสัมพันธ์ดีมาก เป็นอาจารย์คนสำคัญของสมาชิกหลายท่านในสโมสร แถมอายุก็ยังไม่มาก อนาคตต้องสดใสแน่…”
“ขออภัยที่เอ่ยถึงนะครับ”
ไคลน์ไม่ปลอบเธอต่อ มันเดินตรงไปที่ห้องประชุมด้วยย่างก้าวไม่รีบร้อน
แอนเจลิก้าใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา ก่อนจะตะโกนไล่หลังด้วยเสียงค่อนข้างดัง
“มิสเตอร์โมเร็ตติ รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?”
“ชาดำ”
จากบรรดาเครื่องดื่มทั้งหมดของสโมสร มันชื่นชอบชาดำที่สุด ถึงจะมีรสชาติธรรมดามากก็ตาม
ในโลกยุคปัจจุบัน ในเมืองทิงเก็น มันชื่นชอบเบียร์ขิงและชาเย็นร้านมาดามสลินเป็นที่สุด แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์นักทำนาย มันจำเป็นต้องสั่งเครื่องดื่มสุภาพบุรุษ
เมื่อเป็นวันจันทร์ จำนวนสมาชิกสโมสรช่วงบ่ายจึงมีไม่มาก ราวห้าถึงหกคน
พลังเนตรวิญญาณช่วยให้เห็นภาวะทางอารมณ์ที่แตกต่างกันไป ทั้งเสียใจ เหม่อลอย และไม่แยแส
ค่อนข้างปรกติ…คนเหล่านี้บริสุทธิ์
ไคลน์พยักหน้าเล็กๆ พร้อมกับเดินหาที่นั่ง
ขณะกำลังจะปิดเนตรวิญญาณ มันเหลือบเห็นแอนเจลิก้ากำลังเดินมาทางตน
“มิสเตอร์โมเร็ตติคะ มีลูกค้าต้องการพบคุณ เป็นลูกค้าคนเดิมค่ะ”
สุภาพสตรีเลอโฉมกล่าวด้วยท่าทีรีบร้อน
“คุณจำเขาได้?”
ไคลน์ยิ้ม
คงเป็นบอร์กด้ากระมัง…หมอนั่นได้ซื้อสมุนไพรตามที่เราบอกหรือเปล่า? และยังต้องผ่าตัดอยู่ไหม?
แอนเจลิก้าใช้มือปิดปาก ก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงแฝงความเหนื่อยหอบ
“เขาเป็นลูกค้าเพียงคนเดียวยอมนั่งรอตลอดช่วงบ่าย ต้องจำได้อยู่แล้วค่ะ”
ไคลน์หยิบไม้ค้ำและลุกขึ้นเดิน มันก้าวขาออกจากห้องประชุมโดยไม่กล่าวสิ่งใดต่อ
ในเขตห้องรับรอง ไคลน์พบบุรุษผู้ที่เคยใช้บริการดูดวงของตนเมื่อสัปดาห์ก่อน ตับของมันปรากฏแสงออร่าสีปรกติ แถมสุขภาพโดยรวมยังดีขึ้นมาก
“ยินดีด้วยครับ ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ”
ไคลน์ยิ้มพร้อมกับยื่นแขนขวาขอจับมือ
บอร์กด้าผงะเล็กน้อย ก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างกุมมือขวาไคลน์ด้วยท่าทีนอบน้อม
“มิสเตอร์โมเร็ตติ…คุณ ‘มองเห็น’ สุขภาพของผมได้จริงๆ! ใช่ครับ ผมหายดีแล้ว แพทย์ที่ดูแลแทบไม่เชื่อสายตา เขาพยายามเค้นถามความจริงหลายหน หลังจากผลตรวจยืนยันว่าตับของผมกลับเป็นปรกติโดยไม่ต้องผ่าตัด”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไคลน์มั่นใจหนึ่งเรื่องทันที
หมอยาร้านสมุนไพรโรเซนเป็นผู้วิเศษ
ยิ่งมีเหตุการณ์ของกลาซิสช่วยยืนยัน มันมั่นใจว่าสมมติฐานนี้ถูกต้อง
“ผมต้องหาโอกาสไปสารภาพบาปกับพระองค์สักครั้ง โทษฐานที่ไม่เชื่อใจคุณ ไม่เชื่อใจหมอยาวิเศษคนนั้น”
บอร์กด้าไม่ยอมปล่อยมือไคลน์ มันเล่าต่อด้วยสีหน้าสำนึกผิด
“…สิบปอนด์ที่จ่ายไปไม่เสียเปล่า มันช่วยให้ผมกลับมามีชีวิตอีกครั้ง”
อะไรนะ…สิบปอนด์!?
เอ็งจ่ายมันสิบปอนด์ แล้วจ่ายตูแค่แปดเพนนีเนี่ยนะ? แปดเพนนี!
มุมปากไคลน์พลันกระตุก มันพยายามเก็บซ่อนอาการสั่นเทา
ขณะเดียวกัน บอร์กด้าปล่อยมือและก้มศีรษะให้อย่างจริงใจ
“ผมมาที่นี่เพื่อแสดงความขอบคุณ ขอบคุณท่านโมเร็ตติที่ได้ช่วยชีวิตผมไว้”
“ผิดแล้ว ต้องขอบคุณตัวเองต่างหาก ที่ตัดสินใจเดินทางมาทำนายเพื่อตรวจสอบอนาคตการผ่าตัด”
ไคลน์เงยศีรษะขึ้นไปมองเพดานพร้อมกับเปล่งน้ำเสียงลุ่มลึกคล้ายนักต้มตุ๋น
“ท…ท่าน! สมกับเป็นนักทำนายตัวจริง”
บอร์กด้าเล่าต่อ
“อีกเดี๋ยวผมจะเดินทางไปขอบคุณหมอยาที่ถนนวลาด และซื้อสมุนไพรที่เขาเคยแนะนำติดมือกลับมาสักชุดสองชุด”
“คุณหายดีแล้วไม่ใช่หรือ?”
ไคลน์ขมวดคิ้ว
บอร์กด้ากวาดสายตามองรอบห้อง เมื่อเห็นว่าแอนเจลิก้าไม่ได้ฟัง มันอมยิ้มพร้อมกับอธิบายเสียงค่อย
“หมอยาเคยแนะนำให้ผมใช้ผงมัมมี่ สิ่งนั้นจะช่วยนำพาความสุขสมมาสู่กิจกรรมเร่าร้อนบนเตียง คราวก่อนผมไม่เชื่อ แต่ปัจจุบันไม่เคลือบแคลงอีกแล้ว”
…มีสรรพคุณแบบนั้นด้วยหรือ?
ไคลน์เริ่มตงิดเล็กๆ ว่าหมอยาคนนั้นอาจเป็นนักต้มตุ๋น และตนทำให้บอร์กด้ามีชะตากรรมต้องถูกหลอกลวง
แต่หลังจากสำรวจสีออร่าซ้ำ มันไม่พบสิ่งแปลกปลอมในตัวบอร์กด้า
“ผงมัมมี่…?”
ไคลน์ทวนคำพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
“ใช่แล้วครับ ผงมัมมี่ ผมได้ยินจากกลุ่มเพื่อนฝูงว่า ขุนนางใหญ่ของเบ็คลันด์ตามหาผงมัมมี่อย่างบ้าคลั่ง มีสรรพคุณช่วยให้ของลับของบุรุษแข็งแกร่งดุจดังหินผาบนเตียง ถึงจะฟังดูน่ารังเกียจและน่าละอายอยู่บ้าง แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นที่นิยมของชนชั้นสูง”
บอร์กด้าอธิบายด้วยแววตาหื่นกระหาย
มัมมี่? ซากศพ? เอาศพไปบดเป็นผง?
ไคลน์ยังคงทึ่ง มันเกือบเสียอาการต่อหน้าบอร์กด้า
พวกขุนนางนี่ช่าง…ดิบชะมัด
ขณะไคลน์กำลังจะโน้มน้าวให้บอร์กด้าล้มเลิกความคิด กลาซิส อดีตลูกค้าของไคลน์ และเป็นคนแนะนำร้านหมอยา เดินเข้ามาในห้องรับรองและได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่
“ใช่แล้วครับ มันเจ๋งมาก! ผมขอแนะนำให้คุณไปร้านสมุนไพรโรเซนที่ถนนวลาด ผงมัมมี่ของร้านนั้นทานแล้วแข็งโป๊ก!”
กลาซิสถอดแว่นตาขาเดียวออกพร้อมกับสรรเสริญไม่หยุดปาก
“มันทำให้ผมมีประสบการณ์แสนวิเศษ…”
“คุณรู้จักด้วยหรือ? ผมเพิ่งเคยได้ยินชื่อร้านสมุนไพรโรเซนเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนี่เอง”
บอร์กด้าขานรับด้วยสีหน้าโล่งใจ
หลังจากสนทนาอย่างออกรสอีกสักพัก บอร์กด้ารีบไปจากสโมสรพยากรณ์
ไคลน์ยังคงทึ่งไม่หาย
มันรอจนกระทั่งห้าโมงสี่ยิบ ก่อนตัดสินใจออกจากสโมสรพยากรณ์และขึ้นรถม้าไปยังถนนวลาด โดยต้องการสืบว่า เจ้าของร้านเป็นคนแบบไหน และมีความจำเป็นต้องรายงานให้หัวหน้าทราบหรือไม่
…
บ้านเลขที่ 18 ถนนวลาด
เมื่อไปถึงหน้าร้าน บานประตูปิดสนิท และมีป้ายแขวนอธิบายสถานการณ์ปัจจุบัน
…หมอนี่รอบคอบชะมัด
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตัวมันก็ไม่ต้องทำการสืบสวนให้เปลืองแรง บุคคลน่าสงสัยได้เดินทางออกจากทิงเก็นเรียบร้อย
……………………