ตอนที่ 2010 อาจารย์ก็เหมือนพ่อ

หลังจากพูดขึ้น ทุกคนเงียบลงและรวมสายตามาที่หวังหลิน ตามที่ชายชราพูดเอาไว้ ในอาณาเขตเต๋า นอกจากมหาชั้นฟ้าแล้วทุกคนที่เห็นจักรพรรดิเต๋าจะต้องคุกเข่า!

นี่คือ สัญลักษณ์ของสายเลือดราชวงศ์ หากมีคนไม่เชื่อฟังนั่นถือว่าเป็นการ ไม่เคารพต่อสายเลือดราชวงศ์!

และในเผ่าโบราณ เรื่องการไม่เคารพนี้เคร่งเครียดยิ่งกว่าการทำความผิดเรื่องอื่นเสียอีก!

แม้แต่ซวนลั่วก็ตกตะลึงที่ได้ยินคำพูดนี้ ถึงเขาจะเป็นมหาชั้นฟ้าก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของอาณาเขตเต๋า ก่อนที่เขาจะได้กลายเป็นมหาชั้นฟ้ายังต้องคุกเข่าต่อจักรพรรดิเพื่อแสดงความเคารพ

จักพรรรดิเต๋ายิ้มแย้มและมองมาที่หวังหลินแต่ก็เยาะเย้ยอยู่ในใจ เขามาวันนี้ ก็เพื่อพิสูจน์ว่าคนที่ทำให้เตาธูปผิดปกติเป็นคนที่เขาคาดเดาเอาไว้จริงหรือไม่

หากไม่เป็น เขาก็จะชักชวนคนผู้นั้นเป็นพวก

แต่หากเป็นคนที่เขาคาเดา เขาต้องการเห็นว่าคนผู้นี้มีอะไรพิเศษ!

‘เจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงได้กลายเป็นศิษย์ของซวนลั่วแต่ข้ากลับถูกปฏิเสธ? ทำไมข้าถึงมีโลหิตหกหยด ส่วนเจ้า…เจ้ามีสิบหยด!! และหยุดสุดท้ายยังเป็นโลหิตวิญญาณ!!’

‘เรื่องนี้ซวนลั่วปิดเอาไว้ ดังนั้นอาณาเขตเต๋าจึงไม่รู้ ซวนลั่วถึงกับพูดว่า หากใครแพร่เรื่องนี้ออกไปเขายอมละเมิดกฎสังหารคนผู้นั้นไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม!!’

‘มหาชั้นฟ้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจว่าข้าควรอยู่หรือตาย เหตุผลที่เขาพูดเมื่อตอนนั้นเป็นเพราะคิดว่าศิษย์ของตัวเองจะได้รับการยอมรับจากมหาชั้นฟ้ากุ้ยต้าว!’

‘แต่เขาไม่ได้เป็นลูกหลานของสายเลือดราชวงศ์ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะได้รับการยอมรับจากมหาชั้นฟ้ากุ้ยต้าว!!’ จักรพรรดิเต๋ายังคงยิ้มอ่อนโยน แต่เบื้องหลังคือ ความอิจฉานับร้อยปี!

ความอิจฉานี้มีมาตั้งแต่เมื่อครั้งที่หวังหลินได้รับโลหิตวิญญาณ กระทั่งตอนนี้ที่ได้เห็นว่าหวังหลินเป็นผู้สูงส่งชั้นเทวะผมขาวจริงๆ อันดับหนึ่งใต้มหาชั้นฟ้า ความอิจฉาจึงปะทุขึ้นในฉับพลันแต่ก็ระงับเอาไว้

หวังหลินมีสีหน้าสงบนิ่ง สายตากวาดผ่านจักรพรรดิไปยังชายชราที่ร้องคำรามใส่ ดวงตาเปล่งประกายสีทอง

หวังหลินพูดขึ้น “เจ้าพูดอะไรนะ? ทวนอีกครั้ง”

ชายชรามีระดับบ่มเพาะผู้สูงส่งชั้นเทวะ แต่กระนั้นภายใต้สายตาหวังหลิน สีหน้าท่าทางเขาจึงเปลี่ยนไป

เขาหน้าซีดทันที พลังโบราณปั่นป่วนอยู่ในร่าง รับรู้ถึงแรงกดดันที่ออกมาจากร่างหวังหลินและไม่สามารถยืนได้ยอย่างมั่นคง

สิ่งสำคัญไปกว่านั้นภายใต้สายตาของหวังหลิน เขารู้สึกสั่นสะท้านออกมาจากสายโลหิต ราวกับหวังหลินมีสายโลหิตบริสุทธิ์เหนือจินตนาการจนทำให้โลหิตของ ชายชราถึงกับสั่นสะเทือน

“พอแล้ว เจ้ามาที่นี่เพื่อทำให้ศิษย์ข้าคุกเข่าหรือ? เขาคือองครักษ์ในอนาคตของอาณาเขตเต๋าที่ข้าเลือกมาแล้ว” ซวนลั่วเผยใบหน้าไม่เป็นสุข

จักรพรรดิเต๋ายิ้มและหันกลับไปมองชายชราด้วยสายตาเย็นเยียบ

“ศิษย์ของซวนลั่วมีสถานะเดียวกันกับข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์พูด!”

ชายชรารีบพยักหน้า ร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อ ไม่รู้ว่ามาจากเสียงคำรามของจักรพรรดิหรือกลัวต่อสายตาหวังหลิน

“หวังหลิน ใช่แล้ว ข้าได้ยินชื่อเจ้ามานักต่อนัก โดยเฉพาะผู้สูงส่งชั้นเทวะผมขาวผู้สั่นคลอนเผ่าเทพ! ตอนแรกที่ข้าได้ยินชื่อเจ้า ข้ารู้สึกเสียใจว่าอัจฉริยะแบบนี้ทำไม ไม่เกิดขึ้นในเผ่าโบราณ!”

“แต่ตอนนี้ข้ามีความสุขมาก!”

“เซียนทรงพลังผู้นี้ อันดับหนึ่งใต้เหล่ามหาชั้นฟ้า เป็นคนของอาณาเขตเต๋า! ช่างเป็นเรื่องน่ายินดี!” จักรพรรดิเต๋ายิ้มออกมาราวกับมีความสุขมาก

“ฉางฉี!” เพียงจักรพรรดิเต๋ายิ้มออกมา ชายชราอีกคนด้านหลังจึงโค้งคำนับทันที

“ผู้ต่ำต้อยอยู่นี่แล้ว!”

“แจ้งเผ่าบัญชาโบราณว่าหวังหลินคือ องครักษ์ในอนาคตของอาณาเขตเต๋าและ มีสถานะเท่ากับข้า นอกจากพิธียิ่งใหญ่ของทั้งเผ่าพันธุ์ ไม่จำเป็นต้องคุกเข่า! หากใครกล้าขัดคำสั่ง ทั้งตระกูลจะต้องถูกสังหาร!”

ชายชราพูดอย่างเคารพ “ตามที่ท่านสั่ง!”

“หวังหลิน ข้าเสนอเรื่องนี้ให้กับเจ้า เพียงเท่านี้เจ้าก็สามารถเข้าและออกราชวังได้ตามที่ต้องการ ข้ามีลูกชายอยู่หลายคน ข้าต้องการให้เจ้าไปเจอและเลือกรัชทายาทมาให้ข้าด้วยตัวเอง!” จักรพรรดิยิ้มและสะบัดแขน หินหยกสีม่วงปรากฏขึ้นมาและลอยตรงหน้าหวังหลิน รอให้เขารับไว้ด้วยสองมือ

หวังหลินขบคิดเงียบๆ จักรพรรดิเต๋าไม่ได้เร่งรีบและรอคอยต่อไป

ซวนลั่วยืนเงียบอยู่ด้านข้าง เขารู้ว่าหากหวังหลินต้องการอยู่ที่นี่ คงต้องรวมเข้ากับอาณาเขตเต๋าและยอมรับพลังอำนาจของราชวงศ์

ความจริงแล้วตั้งแต่แรกเริ่มซวนลั่วไม่กังวลนักเพราะหวังหลินอ่อนแอมาก และหลังจากออกมาจากโลกถ้ำ การรับหวังหลินเป็นพลังอำนาจของทางราชวงศ์เป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง

แต่การเติบโตของหวังหลินเหนือล้ำเกินกว่าการคาดการณ์ของซวนลั่ว แม้เขาจะยินดีในการเปลี่ยนแปลงของหวังหลินแต่ก็รู้สึกเสียใจด้วย เพราะด้วยระดับบ่มเพาะของหวังหลิน การจะให้เขายอมรับพลังอำนาจแห่งราชวงศ์ยังต้องใช้เวลา

‘นี่คือคำสัญญาของข้า…ข้าสามารถอดทนได้!’ หวังหลินถอนหายใจ เขามองเห็นความหมายที่จักรพรรดิสื่อได้เป็นอย่างดี แต่หวังหลินไม่ต้องการพูดมาก หลังจาก ถอนหายใจจึงก้าวไปข้างหน้าและรับหินหยก จากนั้นคำนับฝ่ามือให้กับจักรพรรดิ

“ขอบคุณ…จักรพรรดิ” หวังหลินถือหินหยกโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เขาถอยออกมาและยืนข้างซวนลั่ว

จักรพรรดิเต๋าพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เขามองซวนลั่วและคำนับฝ่ามือ

“ข้าจะไปแล้ว ข้ามีความสุขมากที่เจอเจ้าวันนี้ หวังหลิน การเลือกของ ท่านซวนลั่วก็เพื่ออนาคตของอาณาเขตเต๋า!” หลังจากเห็นซวนลั่วพยักหน้า จักรพรรดิจึงผายมือพลางหันตัวกลับและจากไปโดยไม่ได้มองหวังหลิน องครักษ์ของเขาโค้งคำนับให้แก่ซวนลั่วและรีบจากไป

ไม่นานนักหมอกสีม่วงในท้องฟ้าก็หายไปและกลับคืนสู่ปกติ

ภายในวังของเมืองลอยฟ้า จักรพรรดิปรากฏตัวในตำหนักแห่งโปรด ใบหน้า ผุดรอยยิ้มและเริ่มหัวเราะ

‘เป็นศิษย์ของซวนลั่วแล้วอย่างไร? มีหยดโลหิตของบรรพชนโบราณแล้วอย่างไร? กระทั่งมีโลหิตวิญญาณแล้วอย่างไร?! หวังหลิน เบื้องหน้าข้า เจ้าก็ยังต้องคุกเข่า!’

‘และไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่ทุกครั้ง! เจ้าจะไม่กล้าทำร้ายข้าเพราะข้ามี มหาชั้นฟ้ากุ้ยต้าวปกป้อง เมื่อซวนลั่วเข้าไปวัฏจักรแห่งการเกิดใหม่ ข้าอยากให้เจ้า รู้ว่าหากข้าต้องการสังหารเจ้า มันก็ง่ายดายเพียงแค่ยกฝ่ามือ!’

ด้านนอกอารามเต๋า ซวนลั่วมองหวังหลินด้วยสีหน้าซับซ้อนและขบคิดเงียบๆ

ตรงข้ามกันหลังจากจักรพรรดิเต๋าจากไป หวังหลินยิ้มและพูดเบาๆ กับซวนลั่ว

“อาจารย์ ข้ารอของขวัญที่ท่านสัญญาว่าจะให้มาสามวันแล้ว” รอยยิ้มของ หวังหลินทำให้สีหน้าซวนลั่วยิ่งซับซ้อนมากขึ้น

“เจ้ามาจากโลกถ้ำและตำแหน่งของเจ้าก็สูงมาก ในเผ่าเทพเจ้าเป็นถึงผู้สูงส่ง ชั้นเทวะผมขาว อันดับหนึ่งใต้มหาชั้นฟ้า! แต่ในเผ่าโบราณ เพียงเพราะอำนาจสูงสุดของพลังสายโลหิตราชวงศ์ เจ้าถึงกับต้องก้มศีรษะ…”

“อาจารย์คาดเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว แต่ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าได้ทำผิดกับเจ้า…” ซวนลั่วมองศิษย์ของตัวเอง

‘อาจารย์ไม่ต้องคิดมาก ไม่มีอันตรายอันใด ในเมื่อศิษย์ตัดสินใจจะมาที่นี่ ศิษย์ก็สามารถเมินเฉยเรื่องไร้สาระพวกนี้ได้อยู่แล้ว’

‘ในเมื่อพลังสายโลหิตราชวงศ์คือ จุดสูงสุดในเผ่าโบราณและจักรพรรดิต้องการข่มเหงข้า เช่นนั้นศิษย์จะคุกเข่าระหว่างในพิธี หากเขาสามารถอดทนได้ ศิษย์ก็จะคุกเข่า’

‘ในโลกถ้ำ ศิษย์ได้สัญญากับอาจารย์ว่าจะปกป้องอาณาเขตเต๋า แค่เรื่องนี้… ศิษย์จะยอมทำตาม’ หวังหลินพูดด้วยรอยยิ้ม

ซวนลั่วขบคิด ผ่านไปสักพักจึงตัดสินใจ

“เจ้าคือ ศิษย์คนเดียวของอาจารย์ หากเจ้ารู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมาะสมกับเจ้า เจ้าก็ไม่ต้องรักษาสัญญาในอดีตอีกต่อไป เจ้าสามารถไปได้ทุกเมื่อ!”

“ไม่ว่าเจ้าจะเลือกทางไหน ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ไหน ข้าซวนลั่ว คือ อาจารย์ของเจ้า!”

คำพูดของซวนลั่วมีความซื่อตรงและทำให้หวังหลินเกิดความอบอุ่นขึ้นในใจ ความอบอุ่นนี้เหมือนชาที่ดื่มเมื่อสามวันก่อนและทำให้หวังหลินรู้สึกอุ่นใจอีกครั้ง

เขาพยักหน้า

“เอาละ อย่าพูดเรื่องนี้เลย อาจารย์จะพาเจ้าไปยังที่ที่จะช่วยเรื่องแก่นแท้ของเจ้าได้อย่างมหาศาล!” ซวนลั่วยิ้มและสะบัดแขน เขาพาหวังหลินและหายไปตัวไป!

อาณาเขตเต๋า แคว้นผิงเทียน!

แคว้นแห่งนี้เป็นพื้นที่ราบและไร้ภูเขา! พื้นที่ราบปกคลุมด้วยใบหญ้า เพียงสายลมพัดผ่าน เกิดเป็นเสียงกรอบแกรบเริ่มดังขึ้นและเป็นที่น่าพอใจ

ทางทิศเหนือของพื้นที่ราบแห่งนี้มีบ่อน้ำลึกส่งกลิ่นเหม็นเน่า แตกต่างจากส่วนที่เหลือของพื้นที่อย่างสิ้นเชิงและมันไม่ควรมีอยู่

“ที่นี่ถูกพบจากมหาชั้นฟ้ารุ่นก่อนของอาณาเขตเต๋าและถูกปิดผนึกเพื่อรักษามันเอาไว้ หลังจากข้าผ่านมา จึงตั้งใจจะใช้มันหลอมเป็นสมบัติแห่งศรัทธาในอนาคต แต่หลังจากรับเจ้าเป็นศิษย์ ข้าพบว่าที่นี่คงจะช่วยเจ้าได้อย่างมาก ดังนั้นข้าจะมอบมันให้!”

“บ่อน้ำแห่งนี้มีมานานมาก ข้าศึกษามันรอบเดียวและตัดสินว่ามันเป็นเหมือนสนามรบโบราณ บ่อน้ำแห่งนี้มีจิตสังหารทรงพลังและน่าจะช่วยแก่นแท้สังหารของเจ้าให้แข็งแกร่งได้!”

“มีสถานที่ลักษณะนี้อีกหลายแห่งที่มีแก่นแท้แตกต่างกันออกไปและข้าจะพาเจ้าไปทีละแห่ง อีกหลายแห่งอยู่ในอีกสองอาณาเขต แต่ข้ามีข้อตกลงกับอีกสอง มหาชั้นฟ้าเมื่อหลายร้อยปีก่อนแล้วว่าจะให้เจ้าไปหลอมและดูดซับพวกมัน” ซวนลั่วยิ้มให้กับหวังหลินอยู่ข้างบ่อน้ำ

เขาไม่ได้บอกหวังหลินว่าต้องจ่ายอะไรถึงทำให้มหาชั้นฟ้าอีกสองคนยอมตกลง แต่ราคาคงไม่ใช่น้อยๆ!

“สุดท้าย ข้าจะพาเจ้าไปเจอบรรพชนของเผ่าโบราณ มหาชั้นฟ้ากุ้ยต้าว! เพราะมีเขาอยู่จึงทำให้เผ่าเทพไม่กล้าล่วงเกิน!”

“มหาชั้นฟ้ากุ้ยต้าวปิดด่านบ่มเพาะตลอดทั้งปี ข้ารายงานสถานะของเจ้าให้เขาเมื่อคราวก่อนแล้ว ดังนั้นเมื่อข้าพาเจ้าไป เขาน่าจะยอมพบเจ้า”

“บางทีนี่อาจจะเป็นโชควาสนามหาศาลสำหรับเจ้า!” ซวนลั่วมองหวังหลิน อย่างเมตตา เขาปูทางให้หวังหลินในช่วงหลายร้อยปีที่เหลืออยู่!