ตอนที่ 2032 เต็มไปด้วยความโกรธแค้น (11)

ภายนอกราชวัง ทางเดินโลหิตด้านนอกเหลือคนเพียงแค่พันคน ทุกคนมองเข้ามาด้วยความหวาดกลัว

ตอนที่หวังหลินก้าวเข้าไปในวัง จักรพรรดิเต๋าถึงกับหน้าซีด ก้าวถอยโดยไม่รู้ตัวและจ้องมองหวังหลิน

“หวังหลิน หากข้าตาย นางก็จะตาย! เจ้ากล้าสังหารข้า!? ข้ามีมหาชั้นฟ้ากุ้ยต้าว ปกป้อง ไม่มีใครในโลกนี้สามารถสังหารจักรพรรดิโบราณได้!!”

หวังหลินไม่สนคำพูดของจักรพรรดิเต๋าและไม่สนพ่อของจักรพรรดิเต๋าเช่นกัน เขามองไปที่ซ่งจื่อคนเดียว การมองนางที่ทำให้เกิดความรู้สึกคุ้นเคย ทำให้ความ บ้าคลั่งของหวังหลินลดลง หวังหลินก้าวเข้าหากลิ่นอายที่เขาไล่ตามมาเป็นพันปี

แต่ในชั่วจังหวะนั้นมีร่างเงาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหวังหลิน พวกมันเหมือนควันและพุ่งทะยานเข้าหา

หวังหลินเหมือนตาบอด ในสายตาเขามีเพียงแค่ซ่งจื่ออยู่เท่านั้น เพียงแค่ก้าวเดินออกไปข้างหน้า พลันเกิดเสียงปะทุ ร่างที่อยู่ในเงาจึงถูกบังคับให้ออกจากที่ซ่อน พวกมันกระอักโลหิต รอยแตกร้าวกระจายไปทั่วร่างก่อนจะสูญสลายไป

พริบตาเดียวร่างนับสิบปรากฏเบื้องหน้าหวังหลิน แต่ไม่มีใครรอดชีวิตไปได้ หวังหลินยืนอยู่เบื้องหน้าซ่งที่จื่อกำลังสับสน

นางมองขึ้นมาที่หวังหลินและอ้าปากจะพูดบางอย่าง แต่นางลืมคำพูดตัวเองไป นางมองหน้าหวังหลินที่ไม่คุ้นตาแต่ก็แฝงความคุ้นเคย สายตาเริ่มสั่นราวกับความ ทรงจำกำลังจะตื่น

“เขาเป็นใคร…นางเป็นใคร…ข้าเป็นใคร…หากข้าเป็นนาง แล้วใครคือป้าจางและน้องตง…” นางดูราวกับตกอยู่ในความเจ็บปวดพลางกุมศีรษะและสั่นเทา

หวังหลินยกแขนขวาขึ้นมาทั้งที่หัวใจเจ็บปวดและชี้ไปด้านหลัง เสียงกรีดร้องหนึ่งดังขึ้นมาเนื่องจากมีร่างเงาต้องการใช้โอกาสนี้ลอบโจมตี แต่ก่อนที่มันจะได้เผยตัวเอง หวังหลินชี้นิ้วไปที่กะโหลกของเงาและเงานั้นได้ตายทันที

หวังหลินมองผู้หญิงตรงหน้าและพูดขึ้นเบาๆ “อย่ากลัวไปเลย…ข้าไม่รู้ว่าป้าจางและน้องตงเป็นใคร แต่ข้ารู้ว่าเจ้าคือลี่มู่หวาน เจ้าคือภรรยาข้าที่ข้าได้ค้นหามาเป็นพันปี!!”

พอนางได้ยินคำว่า “ลี่มู่หวาน” นางรู้สึกถึงเสียงกระซิบอันเจ็บปวดและรู้สึกราวกับกระจกแตกอยู่ในใจ ชื่อนี้มีพลังประหลาด นางรู้สึกคุ้นเคยในวิญญาณราวกับเป็นชื่อที่แท้จริง!

“ลี่มู่หวาน…ลี่มู่หวาน…ซ่งจื่อ…ข้า….ข้าเป็นใครกันแน่…” เพราะเกิดความเจ็บปวดจากภายใน หยาดน้ำตาจึงเริ่มไหลลงบนแก้ม

จักรพรรดิเต๋าเผยสายตาดุดัน ขณะที่เขากำลังจะเคลื่อนไหว กลับได้ยินเสียงหายใจเย็นเยียบของหวังหลิน

เสียงลมหายใจเย็นเยียบคล้ายประกายสายฟ้าจนจักรพรรดิเต๋าส่งเสียงร้องโหยหวน โลหิตไหลออกจากรูขุมขนและถอยไปหลายก้าว หวังหลินยกแขนขวาขึ้นมาชี้ใส่กลางหน้าผากของนาง จากนั้นโลหิตวิญญาณหนึ่งหยดในร่างหวังหลินเข้าไปในตัวนางผ่านนิ้วของหวังหลิน นาทีนั้นนางก็เริ่มสั่นเทา

เส้นด้ายสายหนึ่งที่ไม่ได้เป็นของโลกนี้พลันปรากฏอยู่บนหน้าผากของนาง มันเชื่อมต่อกับจักรพรรดิเต๋าที่อยู่ด้านหลังนางด้วยเช่นกัน

หวังหลินยกแขนซ้ายและฟันฉับใส่เส้นด้ายโดยไม่ลังเล

เส้นด้ายขาดครึ่งในทันที

นาทีนั้นจักรพรรดิเต๋ากระอักโลหิตคำโต ดูน่าเวทนาและมีแววตาหวาดกลัว

“เป็นไปไม่ได้!! ตราประทับขังวิญญาณบรรพชนไม่สามารถตัดขาดแบบนี้ได้ นี่เป็นวิชาลับของราชวงศ์ มีเพียงมหาชั้นฟ้ากุ้ยต้าวที่สามารถลบมัน…” จักรพรรดิเต๋าร้องเสียงแหลมแต่ไม่กล้าเข้าใกล้หวังหลินและถอยร่นต่อไป

หวังหลินไม่ให้ความสนใจต่อจักรพรรดิเต๋า เขามองซ่งจื่อที่เจ็บปวด ลูบเรือนผมนางอย่างแผ่วเบา

“ไม่ต้องกลัว…ข้าจะพาเจ้าไปสังหาร…” หวังหลินพูดประโยคที่เคยพูดเมื่อหลายพันปีก่อน

พอนางได้ยินเช่นนี้ อาการสั่นเทาจึงหยุดลงและมีแววตาดิ้นรนยิ่งกว่าก่อนหลายเท่า ซึ่งรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่นางได้ยินคำว่า “ลี่มู่หวาน” ไปเสียอีก

ราวกับประโยคนี้สำคัญยิ่งกว่าชื่อของตัวเอง ราวกับเป็นจุดเริ่มต้นของความรักนับพันปี…

เสียงดังสนั่นกึกก้องอยู่ในใจ ประโยคนี้ดังต่อเนื่องและหมุนวนอยู่ในความทรงจำอันเลือนลาง

นางเคยฝันอยู่ครั้งหนึ่งและได้ยินประโยคนั้น เสียงนั้นคงอยู่ในใจนางตลอดเวลาและนางก็พยายามค้นหาน้ำเสียงนั้น แต่ไม่ว่าพยายามแค่ไหนก็นึกไม่ออกหรือจำไม่ได้

จนกระทั่งนางได้ยินหวังหลินพึมพำว่า “หวานเอ๋อร์” ในงานเลี้ยง ซึ่งทำให้จิตใจนางสั่นไหวและรู้สึกถึงความคุ้นเคยอย่างรุนแรง แต่นางก็ยังจำไม่ได้จนกระทั่งตอนคำว่า “ลี่มู่หวาน” ดังออกมา นางเพียงแค่สั่นเทาแต่นึกไม่ได้ กระนั้นหลังจากได้ยินว่า “ข้าจะพาเจ้าไปสังหาร” ประโยคนี้ทับซ้อนกับคำพูดจากความทรงจำ!

นางจำขึ้นได้เลือนลาง จำได้ว่าเสียงจากในความฝันดังออกมาจากคนตรงหน้านางผู้นี้ นางจำได้ถึงทะเลปิศาจ นางยืนอยู่ตรงหน้าถ้ำด้วยใบหน้าซีดขาวแต่คุ้มกันถ้ำ อย่างหนักแน่น

นางจำได้ว่ามีคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ด้านหลังกำลังหลอมพลังของเม็ดยาเพื่อสร้าง แกนลมปราณ!!

นางจำได้ว่าตอนที่นางเหน็ดเหนื่อยและไม่สามารถหยุดยั้งเซียนปิศาจจากการถล่มถ้ำได้แล้ว ขณะที่เสียงหัวเราะแต่ละคนดังกึกก้อง นางรู้สึกตกอยู่ในหน้าอก อันอบอุ่น จากนั้นนางได้ยินเสียงเย็นเยียบแต่ทำให้หัวใจนางรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดเป็นครั้งแรก

“ไม่ต้องกลัว…ข้าจะพาเจ้าไปสังหารพวกมัน!”

ร่างของนางสั่นเทาและมีหยาดน้ำตาไหลลงจากดวงตา แววตาสับสนส่วนใหญ่ได้หายไป นางมองหวังหลิน มองตรงใบหน้าที่คุ้นเคยยิ่งขึ้น

“หวัง…หลิน…” น้ำเสียงของนางแหบพร่า ราวกับไม่ได้พูดมานาน แต่สิ่งที่นางพูดกลับทำให้จิตใจหวังหลินสั่นสะท้านราวกับสายฟ้านับล้านระเบิดอยู่ข้างใน

หวังหลินตื่นเต้นและหัวเราะใส่ท้องฟ้าพร้อมกับเข้าไปกอดนาง เขาหันกลับมามองจักรพรรดิเต๋าและผู้เป็นพ่อที่กำลังตื่นตระหนก ทว่าจักรพรรดิเต๋าไม่เหมือนผู้เป็นพ่อ ทั้งยังสงบนิ่ง

พอหวังหลินมองเข้ามา จักรพรรดิเต๋าเห็นจิตสังหารของหวังหลินอย่างชัดเจน จิตใจจึงตกลงไปถึงตาตุ่ม

“ข้าคือจักรพรรดิเต๋า มีการปกป้องจากมหาชั้นฟ้ากุ้ยต้าว เขาไม่สามารถสังหารข้าได้!!” จักรพรรดิเต๋าล่าถอยอีกครั้ง แววตาหวังหลินเป็นประกาย เขาต้องการสังหารคนผู้นี้เพราะเกลียดชังฝังลึกถึงกระดูก หวังหลินกอดลี่มู่หวานพลางพุ่งเข้าหาจักรพรรดิเต๋าไปด้วย

เขาเข้าประชิดในทันที สายตาเต็มไปด้วยจิตสังหารดุดัน ยกแขนขวาขึ้นมากระแทกใส่จักรพรรดิเต๋า!

“มหาชั้นฟ้ากุ้ยต้าว ช่วยข้าด้วย!!” จักรพรรดิเต๋ากรีดร้อง

แต่ขณะที่ฝ่ามือหวังหลินตกลงมา เสียงดังสนั่นกึกก้อง มีแสงสีม่วงกะพริบรอบจักรพรรดิเต๋าและทำให้ฝ่ามือของหวังหลินกระเด็นออกไป

พอจักรพรรดิเต๋าเห็นแสงสีม่วง เขาเริ่มหัวเราะทันที แววตาตื่นตระหนกหายไปและเปลี่ยนกลายเป็นความสงบนิ่ง จ้องมองหวังหลินอย่างดุดัน

“ข้าเป็นจักรพรรดิเต๋า ข้าเป็นลูกหลานของบรรพชนโบราณ เจ้าจะสังหารข้าได้อย่างไร? ในโลกนี้ไม่มีใครสังหารข้าได้!” จักรพรรดิเต๋าสะบัดแขนเสื้อและคำรามใส่คนด้านนอกวัง

“เหล่าผู้คนอาณาเขตเต๋าทั้งหมด สังหารคนผู้นี้ ใครที่กล้าขัดคำสั่งจะถือว่าเป็นคนทรยศ!” เพียงคำพูดเขาดังออกมา เหล่าคนนับหมื่นรอบลานกว้างแม้แต่คนที่มาถึงล้วนได้ยินทั้งหมด ทุกคนมองมาที่วังหลวงและพุ่งเข้ามาดุจก้อนเมฆสีดำมหึมา

หวังหลินมีแววตาเป็นประกายจิตสังหารและยกมือขึ้นอีกครั้งเข้ากระแทกใส่จักรพรรดิเต๋า แสงสีม่วงกะพริบวาบอีกรอบเข้าต่อต้านการโจมตีของหวังหลิน

เป็นผลให้จักรพรรดิเต๋าหัวเราะโอหังยิ่งกว่าเดิม กระทั่งไม่หลบเลี่ยง

“เจ้ามีสิทธิอะไรมาสังหารข้า? หวังหลิน เจ้ามันก็แค่มดปลวดในโลกถ้ำ ตอนนี้ คนของอาณาเขตเต๋าของข้านับแสนคนกำลังเข้ามา ข้าอยากเห็นนักว่าเจ้าจะหนีรอดไปได้อย่างไร!! เจ้ากำลังจะตาย และเมื่อเจ้าตาย ข้าจะเล่นกับนางและปล่อยนางตายไปกับเจ้าด้วย!!” จักรพรรดิเต๋าหัวเราะเยาะ

“ข้าไม่สามารถสังหารเจ้าได้…” เรือนผมหวังหลินพริ้วไหวโดยไร้แรงลม ดวงตะวันมหาชั้นฟ้าปรากฏขึ้นด้านหลัง เปล่งแสงสีขาวและดำในเวลาเดียวกัน โลหิตวิญญาณข้างในร่างเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว นาทีนี้เองบทเพลงแห่งสายลมปรากฏขึ้นออกมาจากร่างกาย!

เสียงสายฟ้าดังสนั่นกึกก้อง มันคือบทเพลงสายฟ้า!

ก้อนเมฆปั่นป่วนไปกับสายลมและสายฟ้า ก่อเกิดเป็นเสียงขลุ่ยสายลม!

สายฝนตกลงมาเช่นกัน กลายเป็นเสียงสายฝน! จากนั้นเสียงฟ้าและเสียงดินปรากฏขึ้นมา ต่อด้วยเสียงจากร่างกายหวังหลิน เป็นเสียงที่เจ็ด

เสียงที่แปดเป็นเสียงจากอวัยวะภายใน ส่งเสียงดังกึกก้องไปทั่ววังหลวงอย่าง มิอาจอธิบายเป็นคำพูดได้!

“ในโลกนี้ นอกจากมหาชั้นฟ้ากุ้ยต้าวแล้วมีอีกคนที่สามารถสังหารเจ้าได้…นั่นคือบรรพชนโบราณ!” หวังหลินเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงดังกึกก้อง โลหิตวิญญาณปลดปล่อยเสียงเพลงบทที่เก้า!!

บทเพลงที่เก้าคือบทเพลงสายโลหิต เมื่อเสียงนี้ดังออกมา ดวงตาหวังหลินกลายเป็นสีเงินเปล่งสัมผัสแห่งตัวตนอันสูงสุด!

เบื้องหลังหวังหลิน เหนือวังขึ้นไปปรากฏร่างเงาขนาดยักษ์ ร่างเงานี้เอามือไว้ด้านหลัง มองดูท้องฟ้าด้วยความดูถูก รูปลักษณ์ของมันเหมือนกันกับรูปปั้นบรรพชนโบราณที่อยู่ในเมือง!!

“บรรพชน…บรรพชนโบราณ!!” ทุกคนในลานกว้าง ในวังหลวงและทุกคนในเมืองต่างสั่นไหวเมื่อเห็นร่างเงานี้ พวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัวจากเสียงดังก้องกังวาน

“เราเหล่าลูกหลานขอคารวะบรรพชนโบราณ!” ไม่รู้ว่าใครคุกเข่าเป็นคนแรก แต่พริบตาเดียวมีคนนับแสนในลานกว้างและในวังคุกเข่าลงทันที