บทที่ 1027 แอบกินจริงๆ ด้วย!

ไม่มีความเข้าใจต่อความเป็นมนุษย์และความเป็นเทพมากพอไม่มีทางพูดแนวคิดที่อัศจรรย์ไม่ธรรมดา ลึกล้ำเหนือความคาดหมายแบบนี้ออกมาได้

ดังนั้นคำพูดของเอ้อร์หนิวเพียงดังออกมา แนวคิดของสวี่ชิงก็ถูกขัดจังหวะ

ตอนนี้เขาที่ความเป็นมนุษย์กลับคืนมา ก็ไม่ได้มีความคิดเป็นเหตุเป็นผลขั้นสุดอย่างก่อนหน้านี้แล้ว ดังนั้น คำพูดที่น่าตื่นตะลึงของเอ้อร์หนิวจึงแผ่ระลอกกระทบจิตใจ

ในเมื่อ…คนทั่วไปไม่มีทางขบคิดปัญหาแบบนี้

คำพูดของจักรพรรดินีไม่ว่าจะฟังอย่างไรล้วนแฝงไว้ด้วยความหมายที่จะดูแล เตือนพวกเขาว่าในสงครามวุ่นวาย อย่าได้ไปทำเรื่องที่อันตรายบางอย่าง สงบจิตใจฝึกบำเพ็ญถึงจะเป็นเรื่องสำคัญ

แต่เห็นได้ชัดว่าในความเข้าใจของเอ้อร์หนิวไม่ใช่เช่นนั้น

ดังนั้น สวี่ชิงจึงเอ่ยเตือนอย่างอดไม่ได้ “ศิษย์พี่ใหญ่ เบาๆ หน่อย…จักรพรรดินีอาจจะยังไม่ไป”

เอ้อร์หนิวตกใต มองไปรอบๆ โดยสัญชาตญาณ เอ่ยเสียงดัง “ฮ่าๆ ข้าล้อเล่น เอ่อ…ในวิญญาณเฟิงหลินเทาซ่อนมรดกไว้ใช่ไหม ข้าจะไปตรวจดูเดี๋ยวนี้ว่าเป็นมรดกอะไรกันแน่”

พูดแล้วเอ้อร์หนิวก็รีบล้วงวิญญาณเฟิงหลินเทาออกมา ถือไว้ในมือจ้องอย่างโหดเหี้ยม

เฟิงหลินเทาตัวสั่นเทา หลังจากประสานสายตากับเอ้อร์หนิว ความรู้สึกสั่นสะท้านในใจก็ยิ่งรุนแรง โดยเฉพาะเขาคนนี้เป็นคนขี้ระแวง และคนขี้ระแวงก็มักจะมีจินตนาการกว้างไกล

ตอนนี้ในจินตนาการของเขามีภาพนับไม่ถ้วนที่ตัวเองถูกวิธีที่โหดเหี้ยมต่างๆ นานา บีบเค้นถามมรดกผุดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นค้นวิญญาณ หรือเป็นหลอมวิญญาณ หรือจะเป็นส่งตัวเองเข้าไปในร่างอสูรร้ายทำการทรมาน…

ความคิดพวกนี้ก่อเป็นคลื่นลูกใหญ่ ซัดกระหน่ำไปในทะเลวิญญาณของเขาไม่หยุด ทำให้เมื่อเอ้อร์หนิวทางนั้นยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก เฟิงหลินเทาก็เป็นฝ่ายพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

“ขอบคุณสหายเอ้อร์หนิวที่ช่วยชีวิต ข้าแซ่เฟิงไม่มีอะไรจะตอบแทน ยินดีมอบมรดกให้!!”

“มรดกนี้ดูเหมือนรางเลือนเป็นภาพมายา แต่แท้จริงกลับไม่ใช่เช่นนั้นเสียทั้งหมด นั่นเป็นตราประทับตราหนึ่ง ทันทีที่สัมผัสรับรู้สำเร็จก็จะสามารถแปลงเป็นรอยเต๋าอำนาจมากมาย!”

เฟิงหลินเทาชิงเอ่ยปากก่อน

เขาไม่กล้ามีความคิดเป็นอื่น เพราะเขานึกย้อนว่าหลังจากที่ตัวเองมาถึงแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ทุกครั้งที่ได้เจอกับเอ้อร์หนิวและสวี่ชิงล้วนแต่ซวยขั้นสุด เกือบตายเสียทุกครั้ง

ดังนั้นตอนนี้สิ่งที่เขาคิดในใจคือรักษาชีวิตรอด

และการตอบรับอย่างรวดเร็วและให้ความร่วมมือเช่นนี้ของเขาทำให้เอ้อร์หนิวทางนั้นกะพริบตาปริบๆ ในใจเกิดความสงสัย ดังนั้นจึงทำท่าโหดเหี้ยมต่อไป หรี่ดวงตาทั้ง 2 ลง มือที่บีบวิญญาณของเฟิงหลินเทาออกแรงอีกครั้ง

ทันทีที่เฟิงหลินเทาร่างวิญญาณเจ็บปวดก็ยิ่งร้อนรน รีบเอ่ยขึ้นต่อไป “สหายอย่าได้ใจร้อน ข้ายังพูดไม่จบ”

“การเปิดมรดกนี้จะต้องมีเงื่อนไขที่กำหนดไว้เป็นพิเศษ 3 ข้อ เงื่อนไขข้อที่ 1 คือหล่อเลี้ยงเป็นระยะเวลานาน ต้องใช้เลือดและวิญญาณมหาศาล ข้อนี้ หลายปีมานี้ข้าทำสำเร็จแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้สหายเอ้อร์หนิวพวกท่านไปเตรียมการอีก ข้าช่วยเตรียมให้พวกท่านเรียบร้อยแล้ว”

“เงื่อนไขข้อที่ 2 คือต้องทำในสภาวะที่เย็นยะเยือก ในร่างกายจะมีความร้อนแม้เพียงเศษเสี้ยวไม่ได้ เรื่องนี้ข้าก็เตรียมไว้ให้พวกท่านแล้วเช่นกัน จากที่นี่มุ่งไปข้างหน้าก็เป็นทิศเหนือของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์แล้ว”

“ที่นั่นเป็นธารน้ำแข็งทั้งหมด หาถ้ำน้ำแข็งถ้ำหนึ่งดำลงไป ก็จะหาสถานที่ที่เหมาะสมเจอ”

“เงื่อนไขข้อที่ 3 คือต้องใช้วารีศักดิ์สิทธิ์พิสดารบันลือ นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมก่อนหน้านี้ข้าต้องไปเขตปกครองพิสดารบันลือ”

“ดังนั้น เงื่อนไขข้อสุดท้ายข้าก็ช่วยพวกท่านสหายเอ้อร์หนิวทำเสร็จแล้ว ต้องขอบคุณสหายทั้ง 2 ที่ช่วยเหลือเมื่อตอนนั้น”

เฟิงหลินเทามองเอ้อร์หนิวอย่างประจบประแจง

ไม่พูดไม่ได้เลยว่า เฟิงหลินเทาเป็นคนที่พูดเป็น ปากประเดี๋ยวๆ ก็ช่วยพวกท่านเตรียมเรียบร้อยแล้ว ทำให้เอ้อร์หนิวได้ยินแล้วสบายใจนัก อีกทั้งก็มองออกว่าสิ่งที่เฟิงหลินเทาพูดน่าจะเป็นความจริง

ดังนั้นเขากระแอมออกมาทีหนึ่ง “เจ้าเฟิงน้อย เจ้าวางใจเถิด ท่านปู่หนิวไม่ใช่คนที่ชอบสังหารให้สิ้นซากไร้ความปรานี ครั้งนี้เจ้าก็นับว่าสร้างคุณงามความชอบ รอเมื่อพวกเรากินเนื้อเสร็จก็จะเหลือน้ำแกงไว้ให้เจ้า”

พูดจบ เอ้อร์หนิวก็คลายมือขวาเล็กน้อย ให้วิญญาณเฟิงหลินเทาไม่เจ็บปวดขนาดนั้น กระทั่งว่ามือซ้ายก็ยกขึ้น ลูบเบาๆ ไปที่วิญญาณของเฟิงหลินเทา

คำพูดตลอดจนการกระทำของเขาทำให้วิญญาณเฟิงหลินเทาสะท้านเฮือก รีบทำท่าทางซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่งออกมา

ขณะเดียวกัน สวี่ชิงทางนั้นก็เดินไปทางเยวี่ยตงที่สลบไสล

วิชาเซียนที่จักรพรรดินีพูดไว้ก่อนจาก สวี่ชิงก่อนหน้านี้ก็ทำการทดลองด้วยตัวเอง ถึงจะไม่มีผลกับเขา แต่พลังของวิชาเซียนนี้แปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง

ไม่เพียงแต่สร้างหุ่นเชิดวิญญาณ ควบคุมอย่างไร้รูปร่างได้เท่านั้น ยิ่งสามารถเหนี่ยวนำ 7 จิต 6 ปรารถนา แปรเปลี่ยนเป็นคำสาปให้ปะทุ

พลังสังหารทำลายล้างเห็นได้ชัดว่าไม่น้อยเลย

วิชาเซียนประเภทนี้ย่อมไม่ธรรมดา

ดังนั้นสวี่ชิงตอนนี้ยืนข้างหน้าเยวี่ยตง ในดวงตาฉายประกายแสง 7 สี แสงประกายอรุณของเขากำลังแผ่ลาม ลองคัดลอกวิชานี้ออกมา

แต่ความแปลกประหลาดของวิชาเซียนก็ปรากฏขึ้นโดยสมบูรณ์ในเสี้ยวขณะนี้

แสงประกายอรุณคัดลอกล้มเหลว!

ดวงตาสวี่ชิงฉายประกายเย็นเยือก มือขวายกขึ้นชี้ไปยังหว่างคิ้วของเยวี่ยตง

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง สวี่ชิงขมวดคิ้ว

เขาไม่อาจรู้สึกถึงเบาะแสใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับวิชาเซียนภายในร่างของเยวี่ยตงเลย วิชาเซียนนี้เหมือนนี้ไม่เคยมีอยู่จริง ไม่อาจเสาะหาได้แม้เพียงนิด

สำหรับค้นวิญญาณ นี่เป็นวิธีสุดท้าย

สวี่ชิงมีลางสังหรณ์ว่าหากค้นวิญญาณล้มเหลว เช่นนั้นวิชาเซียนจะดับสูญสลายไปพร้อมกับเยวี่ยตง

สวี่ชิงครุ่นคิด เขานึกถึงหน้ากากที่ได้มาจากตำหนักวิชาเซียนในตอนนั้นที่นายท่านเจ็ดพาเขาและศิษย์พี่ใหญ่เดินทางไปด้วยกัน

ดังนั้นมือขวาจึงแตะไปบนหน้าเยวี่ยตง

ทุกอย่างเป็นปกติ

“ไม่มีหน้ากาก หรือว่าวิชาเซียน 6 รากราคะตัณหาจะพิเศษยิ่งกว่านั้น”

ในยามที่สวี่ชิงขบคิด เยวี่ยตงร่างสะท้าน ดวงตาทั้ง 2 พลันลืมตื่นขึ้น ตื่นขึ้นมาจากการสลบไสล จ้องสวี่ชิงเขม็ง เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น “เจ้ากำลังหาวิชาเซียนของข้าอย่างนั้นหรือ”

“เจ้าหาไม่เจอ และข้าก็ไม่มีทางให้เจ้า”

เยวี่ยตงยิ้มเย็น ความอาฆาตแค้นยิ่งเข้มข้น

“เจ้าจะให้ข้าแน่นอน” สวี่ชิงมองเยวี่ยตงผาดหนึ่ง เอ่ยราบเรียบ “เจ้าเงา”

เสี้ยวขณะต่อมา เงาใต้เท้าสวี่ชิงพลันบิดเบี้ยว ระลอกคลื่นอารมณ์ที่ทั้งดีใจลิงโลดและตื่นเต้นเป็นระลอกๆ พวยพุ่งขึ้นมาทันที เหมือนว่ารอวันนี้รอมานานเสียเหลือเกินแล้ว ในที่สุดก็ถึงเวลาที่มันจะได้แสดงคุณค่าเสียที

ดังนั้นเจ้าเงาจึงทุ่มอย่างสุดกำลัง แผ่คลุมพื้นดินทันที ท่ามกลางสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างมหาศาลของเยวี่ยตง ก็ปกคลุมเงาของนางเอาไว้

หลังจากเคี้ยวสามสี่ที เยวี่ยตงลมหายใจหอบถี่ คิดจะต้านทาน แต่จากนิ้วของสวี่ชิงที่กดลงมา เยวี่ยตงเหมือนลูกโป่งลมรั่ว เหี่ยวเฉาลงไปทันที

สูญเสียพลังต่อต้านทั้งหมด หลังจากปล่อยให้เจ้าเงากลืนกินเงาทั้งหมดของตัวเอง นางสัมผัสได้ถึงพลังเย็นเยือกที่ชั่วร้ายเป็นอย่างยิ่งกลุ่มหนึ่ง แผ่ลามไปทั้งร่าง โจมตีมาในความรู้สึกนึกคิดของนาง ควบคุมทั่วทั้งร่าง

จากนั้นเจ้าเงาก็สิงร่างสำเร็จ

เพียงพริบตา ลมหายใจหอบถี่ของเยวี่ยตงก็สงบลง สีหน้าคลั่งไคล้ คุกเข่าคารวะมาทางสวี่ชิงทางนี้ทันที เอ่ยเสียงดัง “คารวะนายท่าน”

ในดวงตาอาฆาตแค้นของนางถูกความหวาดหวั่นอึ้งตะลึงและตื่นตระหนกเข้าแทนที่อย่างรวดเร็ว

ภาพนี้ทำเอาเฟิงหลินเทาที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วตาเบิกโพลง ในใจมีสายฟ้าฟาดผ่า ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกโชคดีเป็นอย่างยิ่งผุดขึ้น

เพราะทุกอย่างข้างหน้านี้ ในประสาทสัมผัสรับรู้ของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าเยวี่ยตงควบคุมคนอื่นเสียอีก

“ว่ามา วิชาเซียนกับเป้าหมายของเจ้า” สวี่ชิงเอ่ยราบเรียบ

เยวี่ยตงสีหน้ายิ่งคลั่งไคล้ ทั้งคนท่าทางตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพียงแต่ความหวาดกลัวในดวงตายิ่งมาก ส่วนคำพูดก็ดังออกมาเองโดยนางไม่อาจควบคุมได้

“นายท่าน วิชาเซียนของนางไม่ได้อยู่ในวิญญาณ และไม่ได้อยู่ในกายเนื้อด้วยเช่นกัน แต่อยู่ในความทรงจำของนาง ข้าไม่อาจย้ายมันออกมาได้ อีกทั้งความทรงจำช่วงนั้นอาจารย์ของนางยังได้ทำการผนึกมัน สัมผัสเพียงเล็กน้อยก็จะสลายหายไป”

“แต่ว่าข้าควบคุมให้นางสำแดงออกมาได้”

“ส่วนเป้าหมายของสตรีนางนี้คือใช้อำนาจที่ก่อขึ้นจากมรดกของเฟิงหลินเทาประทับตราวิชาเซียนนี้ ประดุจนกกาเหว่าชิงรังนกกางเขน หลอมผสานวิชาเซียนกับนาง กลายเป็นอำนาจใหม่!”

“ทันทีที่สำเร็จก็จะทำให้วิชา 6 รากราคะตัณหาทะลวงขีดจำกัดของตัววิชาเซียน เกิดความเป็นไปได้อันไม่สิ้นสุด!”

คำพูดนี้ดังออกมา สวี่ชิงหันไปมองเอ้อร์หนิว

เอ้อร์หนิวหัวเราะฮี่ๆ บีบวิญญาณเฟิงหลินเทาที่อยู่ในมือ “เจ้าเฟิงน้อย มรดกพิสดารบันลือของเจ้าน่าสนใจอยู่หน่อยๆ ทำไมเมื่อครู่จึงไม่พูดเล่า”

ร่างวิญญาณเฟิงหลินเทาสั่นสะท้าน รีบเอ่ยขึ้น “สหายเอ้อร์หนิว เดิมข้าก็คิดจะพูดตอนนี้นั่นแหละ คืออย่างนี้ อำนาจที่แปลงมาจากมรดกของข้า จุดที่อัศจรรย์ของมันก็คือตราประทับ!”

“พูดง่ายๆ ก็คือเป็นอำนาจว่างเปล่า สามารถประทับพลังอะไรลงไปก็ได้ แปลงให้เป็นอำนาจที่แท้จริง”

“แต่ว่า…”

เฟิงหลินเทาทำท่าลังเล

“สหายเอ้อร์หนิว สหายสวี่ชิง จากคำพูดของนังหญิงสารเลวเยวี่ยตง นำวิชาเซียนของนางประทับตรามาในอำนาจที่แปรเปลี่ยนมาจากมรดกของข้า แม้จะทำสำเร็จได้ แต่ก็สร้างได้เพียงตราเดียวเท่านั้น ทันทีที่สัมผัสก็จะกลายเป็นรอยเต๋าของตัวเอง พลังเพิ่มมหาศาล แต่ไม่อาจแบ่งแยกได้”

เฟิงหลินเทามองไปทางสวี่ชิงและเอ้อร์หนิวอย่างระมัดระวัง

เขาไม่กล้ามีความคิดอะไรขึ้นมาสุ่มสี่สุ่มห้าจริงๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขายอมประนีประนอมจริงๆ ตอนนี้เขาคว้าโอกาสไว้ได้ ในประโยคไม่กี่ประโยคนี้ ฝังความคิดเสี้ยมให้แตกกันเอาไว้

อำนาจ ไม่ว่าผู้บำเพ็ญคนใดก็ตามล้วนแต่เฝ้าปรารถนา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอำนาจที่แฝงด้วยวิชาเซียน

แต่ตอนนี้สร้างได้แค่เพียงตราเดียว จะเป็นของใคร

เฟิงหลินเทาก้มหน้า

เพียงแต่แผนการของเฟิงหลินเทาบางทีอาจจะได้ผลกับคนอื่นอยู่บ้าง แต่สำหรับสวี่ชิงและเอ้อร์หนิวแล้ว ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง

เสี้ยวขณะต่อมา เสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากปากเฟิงหลินเทา แผนการของเขาล้มเหลวแล้ว

สวี่ชิงไม่สนใจแม้แต่น้อย พาเยวี่ยตงที่ถูกเจ้าเงาควบคุมมุ่งตรงไปยังทิศเหนือ

เอ้อร์หนิวทางนั้นออกแรงบีบวิญญาณของเฟิงหลินเทา เอ่ยปากอย่างจะหัวเราะแต่ก็ไม่หัวเราะ

“เจ้าเฟิงน้อย สิทธิ์ดื่มน้ำแกงของเจ้า ไม่มีแล้ว”

พูดแล้ว ร่างของเอ้อร์หนิวก็ทะยานขึ้น ไม่กี่ก้าวก็ตามสวี่ชิงทัน มุ่งไปทางเหนือเช่นกัน

เวลาไหลผ่านไป ครึ่งเดือนหลังจากนั้น

ในยามที่สวี่ชิงและเอ้อร์หนิวไปจากโลกแดนตะวันออกแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ เหยียบเข้ามาในที่ราบน้ำแข็งไร้ขอบเขตโลกแดนเหนือ ในเมืองหลวงเผ่ามนุษย์ที่ห่างไกลกับพวกเขาสุดขั้ว ในแดนต้องห้ามเมืองหลวง จักรพรรดินีนั่งขัดสมาธิทำสมาธิ

แสงสีขาวเป็นกลุ่มๆ ลอยออกมาจากในร่างของจักรพรรดินี หลอมรวมอยู่ข้างหน้านางไม่ขาดสาย ก่อเป็นเงาร่างมนุษย์ร่างหนึ่ง

เค้าโครงนี้ค่อยๆ ชัดขึ้น สุดท้ายก็แปลเปลี่ยนเป็นคนคนหนึ่ง!

เป็นลูกศิษย์ของมหาจักรพรรดิคนนั้น หลี่ว์หลิงจื่อ!

ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นอายหรือจะเป็นผลกรรมเวร หรือจะเป็นชะตา ล้วนเหมือนกับหลี่ว์หลิงจื่อตัวจริงทุกประการ

ข้อแลกเปลี่ยนของหลี่ว์หลิงจื่อกับจักรพรรดินีไม่ใช่แค่ล่อตระกูลหลันออกมาเท่านั้น ยังรวมถึงชื่อของเขาด้วย

เขามอบทุกอย่างของตัวเองออกไป สละทิ้งซึ่งทุกอย่าง ใช้การนี้มาตัดความสัมพันธ์กับแดนศักดิ์สิทธิ์โดยสิ้นเชิง นับจากนี้สามารถซ่อนตัวในดินแดนที่คนนอกหาไม่เจออย่างวางใจ ทำพิธีสำเร็จเทพ

ส่วนจักรพรรดินีตอนนี้รับทุกอย่างเอาไว้ เข้าแทนที่เขา

เสี้ยวขณะต่อมา “หลี่ว์หลิงจื่อ” ลืมตาขึ้น มองไปยังข้างบน

สายตาของเขาทะลุผ่านแผนต้องห้าม ทะลุผ่านค่ายกล ทอดสายตามองไปทางทิศเหนือ

หลังจากสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของสวี่ชิงและเอ้อร์หนิวอยู่ที่นั่นแล้ว เขาถึงจะมองไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์ปีกมาร

“ตัวแปรทั้งหมด… ถูกลบล้างจนสิ้นแล้ว เผ่าปีกมาร… กำลังจะเปลี่ยนแปลง”

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)