บทที่ 1048 ความแปลกประหลาดของวิชาเซียน

บนทะเลสาบสีดำ ปรมาจารย์เซียนที่สวมชุดสีขาวนั่งขัดสมาธิสัมผัสรับรู้เหล่านั้น แต่ละคนนิ่งไม่ไหวติง สำหรับการมาเยือนและคำพูดของสวี่ชิง ทำเหมือนไม่ได้ยิน

ส่วนตำหนักวิชาเซียนสีขาวตำหนักนั้น ในนั้นเงียบสงัด ไม่มีการตอบกลับแม้เพียงเล็กน้อยเช่นกัน

สวี่ชิงถือป้ายเจ้าเหนือหัว ยืนอยู่กลางท้องฟ้า รอหลังจาก 30 อึดใจผ่านไป สีหน้าเป็นปกติ เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เจ้าเหนือหัวก่อนที่มหาจักรพรรดิเผ่าปีกมารจะเรียกให้เข้าพบ ได้ย้ำกำชับเอาไว้ พูดถึงเรื่องที่ละเอียดอ่อนอาจทำลายความปรองดอง เขาไม่สะดวกเดินทางมาเอง ดังนั้นจึงสั่งให้ข้ามาที่นี่เพื่อสังเกตศึกษาวิชาเซียน เขาจะสังเกตศึกษาดูเองในความทรงจำของข้าหลังจากนี้”

“หากตำหนักวิชาเซียนไม่ให้ยืม เสี่ยเฉินจื่อทำได้เพียงรายงานไปตามจริง ถึงตอนนั้นเจ้าเหนือหัวมาเองก็ได้”

สวี่ชิงเสียงต่ำทุ้ม หลังจากพูดจบ ก็มองไปทางตำหนักวิชาเซียนสีขาวแห่งนั้น

เขารู้ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เขาจะบุกเข้าไปได้ตามใจชอบ ครั้งนี้มา หากอ้างหลี่ว์หลิงจื่อไม่ได้ผล เช่นนั้นก็ทำได้เพียงแค่ใช้วิธีอื่นเท่านั้นแล้ว

จะอย่างไรตนครั้งนี้ความจริงแล้วก็ยืมหนังเสือมาข่มขู่คนอื่น

และเห็นได้ชัดว่าหลี่ว์หลิงจื่อครั้งนี้มายังเผ่าปีกมารประจิม ท่าทีของเขาแสดงออกมาที่ภูเขาเจ้าเหนือหัวลูกที่ 7 แล้ว รายละเอียดในนั้น ตลอดจนเป็นฝ่ายกุมสถานการณ์ อีกทั้งสุดท้ายมหาจักรพรรดิยังเรียกเข้าพบ

ท่าทีที่แสดงออกมาจากเรื่องชุดนี้ทำให้ผู้แข็งแกร่งเผ่าปีกมารประจิม ต่างมีความเข้าใจต่อเจ้าเหนือหัวที่เลื่อนขั้นใหม่คนนี้เพิ่มมากยิ่งขึ้น

ดังนั้น…หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ประตูของตำหนักวิชาเซียนค่อยๆ เปิดออก ในนั้นมีผู้ชายคนหนึ่ง ผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมา ผู้บำเพ็ญชุดคลุมยาวสีขาว 2 คน

ผู้หญิงอยู่ข้างหลัง หน้าตางดงาม ผู้ชายอยู่ข้างหน้า รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา

ทันทีที่ปรากฏตัวขึ้น ปรมาจารย์เซียนที่สัมผัสรับรู้ทั้งหมดรอบๆ ต่างลืมตาทั้ง 2 ข้างขึ้น ก้มหน้าเล็กน้อยแสดงความเคารพ

สวี่ชิงมองไปเช่นกัน

ในครรลองสายตาของเขา ชายหนุ่มที่เดินออกมาจากตำหนักวิชาเซียนเงยหน้า มองไปทางสวี่ชิง เอ่ยราบเรียบ “วิชาเซียน มิใช่ปรมาจารย์เซียนไม่อาจรับรู้ได้ แต่ในเมื่อเจ้ามีคำสั่งของเจ้าเหนือหัว ตำหนักวิชาเซียนปีกมารประจิมมอบสิทธิ์ให้เจ้าได้สิทธิ์หนึ่ง”

“แต่ว่า ผู้ขอวิชาเซียนต้องผ่านเคราะห์เป็นตาย 5 เคราะห์ ระหว่างนั้นเป็นตายไม่รับผิดชอบ”

“ณ ทะเลสาบสละเซียนที่นี่ เจ้าหาที่ใดก็ได้ดำดิ่งลงไปก็จะมี 5 เคราะห์ลงมาเยือน เท่ากับได้สังเกตเรียนรู้แล้ว”

พูดจบ ชายหนุ่มคนนี้ก็มองสวี่ชิงอย่างเย็นชา

สวี่ชิงหรี่ตา สายตาจับไปยังทะเลสาบสละเซียนข้างล่าง ในใจขบคิด

“ทำไม ไม่กล้าแล้วหรือ”

นอกตำหนักวิชาเซียน ชายหนุ่มเอ่ยราบเรียบ

สวี่ชิงไม่สนใจ ยังคงสังเกตต่อไป จวบจนหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ร่างของเขาก็ไหววูบพุ่งตรงลงไปข้างล่าง หลังจากพุ่งลงไปยังผิวน้ำ ก็ดำดิ่งไปในนั้นทันที หายไปไร้ร่องรอย

และจากการหายไปของเขา ปรมาจารย์เซียนที่สัมผัสรับรู้ที่ผิวน้ำรอบๆ ทุกคนต่างแววตาเป็นประกาย มองไปบริเวณที่สวี่ชิงดำดิ่งลงไป บ้างส่ายหน้า บ้างแค่นหัวเราะ

“เสี่ยเฉินจื่อคนนี้ช่างรนหาที่ตายจริงๆ”

“ในทะเลสาบสละเซียนไม่รู้ว่าฝังผู้ที่ล้มเหลว 5 เคราะห์ไปไม่รู้ต่อเท่าไร ต่อให้เขาโชคดีรอดมาได้ก็ไม่มีทางสำเร็จ”

หลังจากคนทั้งหลายสายตากวาดไปก็ต่างดึงกลับมา ไม่ไปสนใจอีก

ต่อให้เป็นเสี่ยเฉินจื่อที่ช่วงนี้ชื่อเสียงเลื่องลือ แต่สำหรับพวกเขาล้วนไม่สำคัญเท่าการสัมผัสรับรู้วิชาเซียนของตัวเอง

ส่วนชายหนุ่มคนนั้นที่ยืนอยู่นอกตำหนักวิชาเซียน มุมปากเผยรอยยิ้มเยาะ แต่ว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังตอนนี้สีหน้ากลับฉายความกังวลออกมา

“ศิษย์พี่ ท่านอาจารย์ออกท่องพเนจรยังไม่กลับมา ส่วนเจ้าเหนือหัวที่ทะลวงขั้นได้คนใหม่เผ่าปีกมารคนนั้นกำลังมีอิทธิพลโดดเด่น ส่วนเสี่ยวเฉินจื่อคนนี้ก็ไม่ธรรมดา เกือบเดือนมานี้ชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือ”

“บุคคลเช่นนี้ เบื้องหลังเช่นนี้ มาที่นี่ขอยืมวิชาเซียน ท่านปฏิเสธไปตามกฎก็ได้แล้ว ไยต้องชักนำเขาเดินไปสู่หนทางแห่งความตายด้วยเล่า”

“ในทะเลสาบสละเซียนซ่อนโลกสวรรค์ 5 หมาเอาไว้ ผู้บุกรุกยากจะมีชีวิตรอดกลับมา ต่อให้สุดท้ายรอดกลับมาสุดท้ายก็ยากจะสัมผัสรับรู้สำเร็จ ในเมื่อ…คิดจะสัมผัสรับรู้ 5 หมาสละเซียนต้องใช้พิธีกรรมพิเศษ”

หญิงสาวถอนหายใจ

ชายหนุ่มได้ยินสายตายังคงเย็นเยียบ

“ก่อนไปข้าก็บอกถึงอันตรายแล้ว คนมากมายขนาดนั้นต่างเป็นพยาน เป็นเขาที่จะไปเอง ไม่ใช่ข้าไปบีบบังคับเสียหน่อย”

“เขารนหาที่ตายเอง ไม่เกี่ยวกับข้าสักหน่อย”

พูดจบ ชายหนุ่มคนนี้ก็สะบัดแขนเสื้อ หันหลังเดินเข้าไปในตำหนักวิชาเซียน

ผู้หญิงคนนั้นมองไปที่ผิวน้ำ ส่ายหน้า รู้ว่าพูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก กลับไปในตำหนักวิชาเซียน

ส่วนสวี่ชิงในตอนนี้ หลังจากเข้ามาในทะเลสาบสละเซียนก็ไม่รู้สึกผิดปกติอะไร

น้ำในทะเลสาบแม้จะมืดสนิท แต่ในนั้นไม่มีไอพลังประหลาด กลับมีความรู้สึกโปร่งเบา มีเพียงจิตเทพเท่านั้นที่ถูกขัดขวาง ทำให้คนยากที่จะรับรู้ทะเลสาบทั้งผืนได้ในทันที

สวี่ชิงรับรู้ครู่หนึ่ง แผ่จิตเทพออก ค้นรอบๆ ทีละนิดๆ

หลังจากนั้น 1 ก้านธูป ดวงตาทั้ง 2 ของสวี่ชิงก็จ้องเพ่ง

จิตเทพของเขาในตอนที่สำรวจใต้ทะเลสาบก็เห็นซากศพ…

จากการสำรวจ โครงกระดูกมากขึ้นเรื่อยๆ

สุดท้าย ในยามที่สวี่ชิงสำรวจใต้ทะเลสาบแห่งนี้หมดแล้ว เขาเห็นซากศพมหาศาลมีจำนวนอย่างน้อยหลายพันร่าง

มีผู้ชาย มีผู้หญิง มีคนแก่ มีเด็ก

ล้วนแต่ลืมตา ผิวขาวซีด แม้แต่ดวงตาก็เช่นกัน กระทั่งว่าผมก็ล้วนเป็นสีขาว

บนหน้าต่างมีสีหน้าแปลกประหลาดเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้ เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

นอกจากนี้ ใต้ทะเลสาบ สวี่ชิงยังเห็นอักขระมหึมาตัวหนึ่ง ประทับไว้ที่ใต้ทะเลสาบ

อักขระนี้เป็นสีขาว กินบริเวณไปกว่าครึ่งของใต้ทะเลสาบ แผ่ความเก่าแก่โบราณออกมา และสิ่งที่ทำให้สวี่ชิงต้องเพิ่มความระวังที่สุดคือ ซากศพทั้งหมดต่าง…อยู่บนอักขระสีขาว

สวี่ชิงจ้องเพ่ง

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง

ทันทีที่เข้าไปใกล้ จิตเทพของเขาได้สำรวจไปแล้วหลายครั้ง หลังจากที่ไม่ได้อะไรกลับมา สวี่ชิงขบคิดในใจ หลังจากนั้นหลายอึดใจ ในดวงตาของเขาก็ฉายแววเด็ดเดี่ยว

ก้าวไปก้าวหนึ่ง เหยียบไปบนอักขระขนาดมหึมานั่น

ทันที่ที่เหยียบย่างลงไป จิตใจสวี่ชิงสั่นสะท้าน มีความรู้สึกเหมือนใจดิ่งลงไปไม่หยุด จากนั้นข้างหน้าก็พร่าเลือน ในยามที่ทุกอย่างชัดเจน รอบๆ เขาก็ไม่ใช่ใต้ทะเลสาบแล้ว

แต่เป็นท้องฟ้า!

ท้องฟ้าสีฟ้า เมฆขาวกระจายเต็มไปหมด และที่ใต้เท้าของเขามองไม่เห็นพื้นดิน มีเพียงเส้นสีขาวขนาดร้อยจั้งเส้นหนึ่ง ทอดตัวไปไกลแสนไกล

เหมือนผมขาวที่ถูกขยายไม่รู้ต่อกี่เท่า

สวี่ชิงไม่ได้บุ่มบ่าม เขาแผ่จิตเทพออก ไปสำรวจเส้นสีขาวใหญ่หนาใต้เท้าเส้นนี้

และหลังจากที่สำรวจในหลายๆ มุมโดยกว้างๆ ทั่วๆ แล้ว สวี่ชิงก็มองออกทันทีว่า เส้นสีขาวเส้นนี้จับกลุ่มเป็นอักขระหนึ่ง

อักขระนี้เหมือนกับอักขระใต้ทะเลสาบที่เขาเห็นทุกประการ

“ท่าทางที่นี่ก็คือ 5 เคราะห์ที่ชายหนุ่มคนนั้นบอกแล้ว คนคนนี้เห็นได้ชัดว่าในใจประสงค์ร้าย แต่ว่า…ในเมื่อข้าเลือกที่จะมาที่นี่ก็ไม่มีทางขี้ขลาดหวาดกลัวเพราะจิตคิดร้ายเด็ดขาด”

สวี่ชิงพึมพำในใจ อยู่บนเส้นสีขาวนี้ไม่ได้เคลื่อนไปข้างหน้าในทันที แต่อำนาจ 6 รากราคะตัณหาในดวงตากะพริบวาบ

“มนุษย์ไม่อาจดำรงอยู่ได้ยาวนาน เพราะ 6 รากเกิดขึ้นโดยมิจฉา ดวงตาหลงใหลในสิ่งที่มองเห็น หูหลงใหลในสิ่งที่ได้ยิน จมูกหลงใหลในกลิ่น ปากหลงใหลในรสชาติ ร่างกายหลงใหลในการกระทำ และจิตใจหลงใหลในความคิดฟุ้งซ่าน ด้วยเหตุนี้ จึงไม่อาจกลับคืนสู่รากฐานเดิมได้”

รากเต๋าโคจร วิชาเซียน 6 ราก พลันพวยพุ่งทะยานขึ้นในร่างสวี่ชิง

7 อารมณ์ 6 ปรารถนาแผ่ซ่านอย่างไร้รูปร่างรอบๆ กายเขา

“6 รากและ 5 หมา เดิมเป็นหนึ่งเดียวกัน…”

สวี่ชิงหรี่ตา ก้าวขาเคลื่อนไปข้างหน้าบนเส้นสีขาวนี้ ผ่านจากอำนาจ 6 รากของตัวเองไปสัมผัสรับรู้ทุกอย่าง

ขณะเดียวกัน ในสมองของเขาก็มีข้อมูลของ 5 หมาสละเซียนที่ศิษย์พี่ใหญ่บอกในตอนนั้น

“5 หมาคือ ตระหนี่ โลภ หลง ชั่ว ดื้นรั้น”

“ไม่อาจละวางจากสรรพสิ่ง เรียกว่าความตระหนี่ ปรารถนาไม่รู้จบ เรียกว่าความโลภ คิดคาดเดา วางแผนอย่างไร้ความตระหนักรู้ เรียกว่าความหลง ไม่เข้าใจสัจธรรม มัวแต่มุ่งเอาชนะในการโต้เถียง เรียกว่าความชั่วร้าย ยังไม่บรรลุสภาวะไร้เกิด แต่กลับปฏิเสธไตรภูมิอย่างดื้อรั้น เรียกว่าความดื้อรั้น”

“ส่วน 7 สังหาร 8 พิฆาต เยวี่ยตงกับศิษย์น้องของนางก็ไม่เข้าใจเช่นกัน”

“และวิชาเซียนนี้ หากกล่าวโดยย่อก็คือ…หากสุนัขแห่งความตระหนี่เข้ามาในเรือน จะสูญเสียสมบัติล้ำค่า หากสุนัขแห่งความโลภเข้ามาในเรือน จะถูกพันธนาการ หากสุนัขแห่งความหลงเข้ามาในเรือน จะตกสู่ความเป็นตาย หากสุนัขแห่งความชั่วร้ายเข้ามาในเรือน จะร่วงลงสู่นรก หากสุนัขแห่งความดื้อรั้นเข้ามาในเรือน จะสูญเสียร่างไปตลอดกาล”

คิดทบทวน พลางสัมผัสรับรู้ และเคลื่อนไปข้างหน้าด้วย

แต่เดินๆ ไป ฝีเท้าของสวี่ชิงก็พลันหยุดชะงัก เส้นไหม 7 อารมณ์ 6 ปรารถนารอบๆ เขากำลังแผ่ระลอกคลื่นอย่างรุนแรง คล้ายว่าขวางกั้นอะไรอยู่ กระทั่งว่าเกิดเป็นเส้นโค้งเว้า

แต่สิ่งที่อยู่ข้างหน้าตอนนี้ไม่มีอะไรทั้งนั้น

จวบจนกระทั่งเสี้ยวขณะต่อมา เส้นไหม 7 อารมณ์ 6 ปรารถนาก็กลับเป็นปกติ

สวี่ชิงระมัดระวัง สังเกตอย่างละเอียด แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็สัมผัสถึงสิ่งผิดปกติไม่ได้ทั้งสิ้น

หลังจากมั่นใจว่าไม่มีปัญหา เขาขมวดคิ้ว เคลื่อนไปข้างหน้าต่อ

แต่เพียงแค่ 3 ก้าว สวี่ชิงก็สีหน้าเคร่งเครียด

“ไม่ถูก”

“เส้นไหม 7 อารมณ์ 6 ปรารถนาที่แปลงมาจาก 6 รากราคะตัณหาไม่มีทางเกิดเหตุผิดปกติอย่างไร้สาเหตุเช่นนี้ เช่นนั้นจะต้องมีที่ไหนที่มีปัญหา…”

คิ้วของสวี่ชิงขมวดแน่นยิ่งขึ้นเพียงแต่หลังจากขบคิดทบทวนก็ยังไม่ได้อะไรกลับมา

แต่ความรู้สึกใจไม่สงบกลับผุดขึ้นมาไม่หยุด

ดังนั้นสวี่ชิงไม่ได้เคลื่อนไปข้างหน้าต่อ แต่อยู่ที่เดิมนึกย้อนการกระทำทุกอย่างของตนก่อนหน้านี้

สุดท้ายก็พบว่า ความผิดปกติของเส้นไหม 7 อารมณ์ 6 ปรารถนาเหมือนว่าหลังจากที่ในสมองของตนผุดข้อมูลเหล่านั้นที่ศิษย์พี่ใหญ่บอกขึ้นมา ถึงได้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้

ดังนั้น เขานึกย้อนความคิดเหล่านั้นที่ผุดขึ้นมาเมื่อก่อนหน้านี้อีกครั้งทันที

จากนั้น สายตาสวี่ชิงก็ฉายแววครุ่นคิด “ความจำของข้าก่อนหน้านี้เหมือนจะมีปัญหา…”

เขารู้สึกลางๆ ว่าความทรงจำของตนเมื่อครู่เหมือนว่าจะผิดปกติเล็กน้อย แต่กลับไม่ว่าจะอย่างไรก็หาต้นเหตุของมันไม่เจอ ดังนั้นสวี่ชิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดวงตาของหมิงเฟยในร่างพลันลืมขึ้นมาทันที

ดวงตานี้ทำลายซึ่งปราการขวางกั้นทั้งปวงได้!

ทันทีที่ลืมตาขึ้นมาสวี่ชิงสัมผัสได้ถึงต้นกำเนิดได้ทันที

ในความทรงจำของตัวเอง เยวี่ยตงมีศิษย์น้องหญิงเพิ่มขึ้นมา 1 คน!

แต่เยวี่ยตงไม่มีศิษย์น้องหญิง

หลันเหยายิ่งไม่ใช่ศิษย์น้องของเยวี่ยตง

แต่เงาร่างของศิษย์น้องคนนี้ปกปิดการรับรู้ของสวี่ชิง เหมือนผสานเป็นหนึ่งเดียวไปกับความคิดของเขา

กระทั่งว่าทะลุผ่านภาพความทรงจำของเขาทุกภาพที่มีเยวี่ยตง

เหมือนภาพในทีแรกที่เฟิงหลินเทา หลันเหยาและเยวี่ยตงพบสวี่ชิงเป็นครั้งแรก ข้างๆ ทั้ง 3 ยังมีศิษย์น้องหญิงของเยวี่ยตงด้วยอีกคนหนึ่ง

แต่หลังจากนั้น ในยามที่เขากับศิษย์พี่ใหญ่จับเป็นเยวี่ยตง ก็ได้จับเป็นศิษย์น้องหญิงของนางด้วยเช่นกัน

เพียงแต่ เนื่องจากการค้นวิญญาณของตนทำให้วิญญาณของศิษย์น้องเยวี่ยตงดับสูญ

ความทรงจำนี้ทำให้รูม่านตาสวี่ชิงหดเล็ก

ในสัมผัสรับรู้ของเขา นี่เป็นความทรงจำของตัวเองจริงๆ เหมือนว่าความจริงก็เป็นเช่นนี้ แต่ภายใต้ดวงตาของหมิงเหย ความทรงจำนี้มาจากข้างนอก!

“เช่นนั้น ศิษย์น้องหญิงของเยวี่ยตงที่ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าคนนี้เป็นใคร”

สวี่ชิงสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที โดยเฉพาะเขาพบว่า ต่อให้ตัวเองใช้ดวงตาเฟยมองความไม่ปกติของความทรงจำนี้ออก แต่ก็แค่มองออกเท่านั้น หลังจากที่ไม่อาจลบเลือนไปได้ ในดวงตาเขาประกายเย็นเยือกฉายวาบ อำนาจเทพเจ้าแห่งชะตาในร่าง ปะทุขึ้นทันที

แปรเปลี่ยนเป็นมีดสลัก พุ่งทะลวงโชคชะตา กรีดไปทางศิษย์น้องของเยวี่ยตงในความทรงจำช่วงนั้นอย่างเต็มแรง

เสียงเปรี๊ยะดังขึ้น

เงาร่างของศิษย์น้องเยวี่ยตงแตกสลายกลายเป็นเสี่ยงๆ ทันที

เพียงแต่ ใจของสวี่ชิงกลับยังคงหนักอึ้ง

เพราะทันทีที่เงาร่างศิษย์น้องเยวี่ยตงแหลกสลาย ภาพความทรงจำช่วงนั้นหลายเป็นผมขาวแห้งเหี่ยวเส้นหนึ่ง ทะลุผ่านความทรงจำของเขาครึ่งหนึ่ง

ในภาพความทรงจำที่ถูกพุ่งทะลุผ่านเหล่านั้น ผมขาวกำลังผสานหลอมรวม อีกทั้งจำนวนยังเพิ่มขึ้นไม่หยุด แผ่ลามไปไม่หยุด

ความรู้สึกเช่นนี้ยากที่จะบรรยายนัก แปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง

เหมือนในภาพวาดที่วาดเสร็จเรียบร้อยแล้วภาพหนึ่ง จู่ๆ ก็เกิดการปรับแก้ขึ้น เพิ่มเส้นผมสีขาวนับไม่ถ้วนขึ้นมา

ท่ามกลางความรางเลือน ในสมองสวี่ชิงมีประโยคหนึ่งจากใน 5 หมาสละเซียนผุดขึ้น

“ไม่อาจละวางจากสรรพสิ่ง เรียกว่าความตระหนี่…สุนัขแห่งความตระหนี่เข้ามาในเรือน จะสูญเสียสมบัติล้ำค่า”

ผมสีขาวที่ปรากฏขึ้นเหล่านี้เหมือนในห้องลับที่ปิดผนึกเปิดประตูบานหนึ่งออก

ประตูบานนี้เป็นทรงกลม

ตอนนี้ทันทีที่เปิดออก ก็แผ่แสงสีขาวออกมา

ประดุจดวงตาสีขาวข้างหนึ่ง

สุนัขแห่งความโลภ เข้าเรือน!

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)