บทที่ 1320 สภาวะที่แข็งแกร่งที่สุดของสวี่ชิงในตอนนี้

ในเสี้ยวขณะนี้ แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์เดือดพล่านปั่นป่วน

ฟ้าดินเปลี่ยนสี

แม่น้ำเทพสายนั้น ไหลอยู่บนท้องฟ้าของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ในทันทีที่ปรากฏขึ้น พลังอำนาจเทพอันไร้ขอบเขตสิ้นสุดก็แผ่มาจากภายในนั้นอย่างกึกก้อง ทำให้สรรพชีวิตหมื่นเผ่าพันธุ์ทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ในสมองมีสายฟ้าฟาดผ่าทันที

พวกเขาไม่สามารถควบคุมได้ สูญเสียความคิดทั้งหมด เหลือเพียงความว่างเปล่าและการสั่นสะท้านตามสัญชาตญาณของร่างกายและวิญญาณ

แม้แต่เทพเจ้าก็เป็นเช่นเดียวกัน ทุกองค์ในเสี้ยวขณะนี้ต่างก้มศีรษะลง

นี่คือการบดขยี้อย่างสมบูรณ์ที่มาจากระดับขั้นชีวิต!

ยิ่งมีไอพลังประหลาดไม่สิ้นสุด แผ่ซ่านออกมาจากแม่น้ำเทพอันกว้างใหญ่ที่ปรากฏในฟ้าดินสายนั้น พุ่งไปทั่วทุกสารทิศ คิดจะแผ่กระจายไปทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์

แต่ทั้งหมดนี้ ก็เป็นเพียงแค่เสี้ยวขณะเท่านั้น

เพราะบนท้องฟ้า เสี้ยวหน้าซ่างฮวงที่ลอยอยู่สูง ก็หันศีรษะมาเล็กน้อย!

ดังนั้นในพริบตาต่อมา ในแม่น้ำเทพที่ปรากฏออกมาจากน้ำแม่น้ำหยดนั้น ดวงตาขนาดยักษ์สีทองที่ทำให้สรรพชีวิตหวาดกลัว ก็เลือกที่จะปิดลงอย่างไม่ลังเลทันที

เก็บกลิ่นอายแทบจะทั้งหมดลงไปอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าองค์ท่านจะเป็นราชาเทพ ก็ไม่กล้าเปิดเผยมากกว่านี้!

ยิ่งไม่กล้าใช้ร่างหลังลงมาเยือน!

แม้แต่จิตเทพ ก็ไม่กล้าลงมาเยือนมากเกินไป!

กล้าเพียงแผ่ออกมาเพียงเศษเสี้ยวนั้นเท่านั้น!

และจิตเทพเพียงเศษเสี้ยวนี้ ในพริบตาที่หลับตาลง ก็อาศัยน้ำในแม่น้ำหยดนั้น ส่งร่างหนึ่งมา!

นี่เป็นเงาร่างรางเลือนที่เป็นสีน้ำเงินทั้งตัวร่างหนึ่ง ในพริบตาที่ปรากฏขึ้น พลังกดดันน่าสะพรึงกลัวก็พลันปะทุขึ้นจากร่างนี้

พลังกดดันนี้แม้จะสู้ดวงตาแม่น้ำเทพไม่ได้ แต่ก็ยังคงน่าตื่นตะลึง เพียงแต่…เมื่อเทียบกับราชาเทพก่อนหน้านี้ มันไม่สามารถดึงดูดความสนใจของเสี้ยวหน้าได้เลย

แม้ว่าร่างที่แม่น้ำมารดาส่งมาจะเป็นนายแห่งเทพก็ตาม!

และในพริบตาที่องค์ท่านปรากฏตัวขึ้น หมัดที่หลอมขึ้นเป็นขนาดมหึมา ก็ไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้น กระทั่งว่าแทบจะเร่งรีบ…ก็ชกเข้าใส่กระบี่โลกมนุษย์

ในทันทีที่สัมผัสกัน ฟ้าดินส่งเสียงคำรามเลื่อนลั่น

กระบี่โลกมนุษย์สั่นสะเทือน ภายใต้การหอบม้วนมาของพลังอันน่าครั่นคร้ามประดุจถล่มภูเขาล่มมหาสมุทรที่มาจากในหมัด ก็จำต้องถอยร่นมา

และหมัดนั่น หลังจากสั่นสะเทือน ก็พลันระเบิดออกไปข้างนอกทันที

ก่อเป็นมหาสมุทรสีน้ำเงินผืนหนึ่ง หอบม้วนมาด้วยพลังที่ไม่สิ้นสุด กวาดโหมไปทั่วทุกทิศ ตัดความว่างเปล่า แยกกาลอวกาศ จุดประสงค์ทั้งหมดคือเพื่อที่จะ…ขัดขวางสวี่ชิง

ยิ่งหลังจากที่มหาสมุทรที่แปรเปลี่ยนมาจากอำนาจเทพขององค์ท่านปกคลุมสวี่ชิงแล้ว นายแห่งเทพที่แม่น้ำมารดาส่งมา ก็ไม่ได้สนใจกระบี่โลกมนุษย์ และไม่ได้ลงมือโจมตีสวี่ชิงต่อไป

องค์ท่านพลันถอยหลังไป คว้าเซียนโบราณที่อ่อนแอเอาไว้ เลือกที่จะพุ่งตรงไปยังท้องฟ้า

รวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง พุ่งตรงไปยังสุดขอบฟ้า

ภารกิจขององค์ท่านคือการนำหมากของแม่น้ำมารดาเม็ดนี้กลับไป!

นอกเหนือจากนี้ องค์ท่านไม่มีความคิดอื่นอีก

องค์ท่านไม่กล้าลงมือโจมตีมากเกินไปที่นี่ ยิ่งไม่อยากอยู่ที่นี่นาน

แม้ว่าองค์ท่านจะไม่เข้าใจว่าทำไมแม่น้ำมารดาจึงให้ภารกิจนี้กับเขา

อย่างไรเสียในเมื่อหมากเม็ดนี้ล้มเหลวแล้ว อีกทั้งยังได้ตัดการเชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ไม่มีคุณค่าแล้ว แต่แม่น้ำมารดากลับเสี่ยงอันตรายอย่างใหญ่หลวง ยอมที่จะฉายภาพเงาส่งจิตเทพเพียงเศษเสี้ยวมาเล็กน้อยมา เพื่อที่จะเคลื่อนย้ายชั่วพริบตาเขามา

ให้ตนจะต้องนำผู้บำเพ็ญคนนั้นกลับไปให้ได้

เพราะเจตจำนงของแม่น้ำมารดา องค์ท่านไม่อาจต่อต้านได้ แม้ว่าองค์ท่านจะมีความกลัวตามสัญชาตญาณชีวิตต่อภารกิจนี้ก็ตาม

“โชคดีที่แม่น้ำมารดาอนุญาตให้ข้ามาเพียง 3 ส่วนของร่างกายเท่านั้น”

ความคิดเหล่านี้ ในขณะเดียวกับที่ผุดขึ้นในใจ องค์ท่านก็หอบม้วนเซียนโบราณมาถึงสุดขอบฟ้าแล้ว

ในกระบวนการนี้ องค์ท่านเหลือบมองเสี้ยวหน้าซ่างฮวงผาดหนึ่ง

เพียงแค่ผาดเดียว วิญญาณเทพขององค์ท่านก็สั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้

ดังนั้นความเร็วขององค์ท่านจึงเร็วขึ้น อาศัยพลังของแม่น้ำมารดา หลุดพ้นจากผนึกแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ในพริบตา เข้าสู่ท้องฟ้าดารา

พุ่งไปยังที่ไกลอย่างรวดเร็ว!

องค์ท่านไม่อยากที่จะอยู่ในแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ที่น่าสะพรึงกลัวแห่งนี้นานแม้แต่อึดใจเดียว

แม้แต่การเข้าใกล้ องค์ท่านก็ไม่อยาก

“ขอเพียงหลุดพ้นจากขอบเขตของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ แม่น้ำมารดาก็สามารถนำทางข้าพากลับไปได้ทันที…”

ทุกอย่างนี้พูดแล้วเหมือนนาน แต่ความจริงแล้วล้วนเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเท่านั้น

ในทันทีที่นายแห่งเทพที่แม่น้ำมารดาบินเข้าสู่ท้องฟ้าดารา บนท้องฟ้าของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ธรรมนูญของสวี่ชิงปะทุออกมา มหาสมุทรเทพรอบตัวเขาก็ถูกแยกส่วนในทันที กลายเป็นแต่ละผืน…แต่ละผืน แต่ละหยด…แต่ละหยด สุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นหมอก กระจายไปทั่วทั้ง 4 ทิศ

ในหมอกบาง สวี่ชิงยืนอยู่กลางอากาศ เงยหน้ามองท้องฟ้า

ความคิดทั้งหมดในใจ ตอนนี้สมบูรณ์ครบถ้วนโดยสิ้นเชิง

เขาศัตรูที่ไม่รู้จักที่ได้พบระหว่างทางกลับ หากไม่ใช่เพราะเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ คิดจะกลับมาอย่างราบรื่นก็ยากเป็นอย่างยิ่ง

และการประสบพบเจอเช่นนี้ ก็ทำให้สวี่ชิงในใจเกิดความสงสัยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ศัตรูที่ได้พบระหว่างทางแม้ว่าจะปกปิดร่องรอย แต่ด้วยความรู้ความเข้าใจของสวี่ชิง ก็ยังคงคาดเดาเบาะแสบางอย่างได้

ดังนั้น หลังจากที่เขาลงมายังแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ก็ไม่ได้ต่อสู้ด้านวิชากับกับเซียนโบราณมากนัก แต่เป็นการต่อสู้ด้วยวิถีแห่งธรรมนูญ

วัตถุประสงค์ของเขา ประการแรกคือการบีบบังคับอีกฝ่ายให้ถึงที่สุด เพื่อให้เขาตัดบุญกุศลบารมีกับแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่เกี่ยวข้องกับแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์อีกต่อไป

อีกประการหนึ่ง สวี่ชิงอยากดูว่า ข้างหลังของอีกฝ่าย…มีขั้วอำนาจที่ระดับสูงขึ้นไปหรือไม่

เหตุผลที่มีการหยั่งเชิงนี้ ก็เพราะการโจมตีของศัตรูระหว่างทางกลับ

วัตถุประสงค์ของศัตรูที่ไม่รู้จักนั้น เห็นได้ชัดว่าต้องการสังหารเขา อีกทั้งเมื่อพบว่าทำไม่ได้ ก็เลือกที่จะถ่วงเวลา

เมื่อรวมเรื่องเหล่านี้เข้าด้วยกัน ในใจสวี่ชิงมีความสงสัยอย่างมากว่า เบื้องหลังของเคราะห์แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ครั้งนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากว่าอาจจะไม่ใช่เพียงแค่การลงมาของเซียนโบราณเท่านั้น

หากมีเบื้องหลังจริงๆ หากไม่จับเป้าหมายให้ได้อย่างแม่นยำ เช่นนั้น ในอนาคตที่ยังไม่รู้นี้ ภัยแอบแฝงจะต้องรุนแรงยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน

ดังนั้น จึงมีการต่อสู้เต๋าชุดก่อนหน้านี้

จนกระทั่งในเสี้ยวพริบตาที่เซียนโบราณตัดบุญกุศลบารมี สูญเสียตำแหน่งเซียน และในทันทีที่เผชิญหน้ากับความเป็นตาย สวี่ชิงในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นเพียงเศษเสี้ยวที่อยู่ข้างหลังอีกฝ่ายได้

ดังนั้นกระบี่โลกมนุษย์จึงฟันออกไปอย่างไม่ลังเล

สุดท้ายก็เผยให้เห็นหยดน้ำหยดนั้น!

ความคิดเหล่านี้ผุดขึ้นมาในสมองของสวี่ชิง แปรเปลี่ยนเป็นประกายแสงเย็นชาที่ยิ่งน่าตกใจขึ้นในดวงตา

“ที่แท้ก็เป็นเจ้าเอง!”

การคาดเดาของเขาก่อนหน้านี้ ทำได้เพียงแค่จำกัดขอบเขตไปที่ราชาเทพของระบบดาวที่ 9 เท่านั้น แต่จริงๆ แล้วเป็นองค์ใดก็ไม่รู้เลย

แต่ตอนนี้ ก็รู้ถึงต้นกำเนิดที่มาแล้ว

“ส่วนคนที่เจ้าส่งมาแม้จะเป็นนายแห่งเทพ แต่ก็เป็นเพียงร่างแยกเท่านั้น…”

สวี่ชิงเงยหน้ามองท้องฟ้าดารา ร่างเพียงไหววูบ ทั้งคนก็แปรเปลี่ยนเป็นสายรุ้งยาวสีเงิน พุ่งไปยังท้องฟ้า ตรงไปอย่างกึกก้องเลื่อนลั่น

รวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง เพียงพริบตาก็มาถึงยังสุดขอบฟ้า และเสียงที่สงบนิ่งของเขา ในตอนนี้ก็ดังก้องไปทั่วแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์

“กายเทพ กลับมา!”

คำพูดของเขาสะท้านโลก สะเทือนไปทั่วทั้งแปดทิศ ในชั่วขณะที่ก่อเป็นเสียงสะท้อนราวกับสายอัสนีฟาดผ่านับไม่ถ้วน ระเบิดอย่างต่อเนื่อง…

ในเขตปกครองผนึกสมุทร ในวังใต้ดิน นอกตำหนักหงส์

เงาร่างหนึ่งที่นั่งขัดสมาธิอยู่ที่นั่น จนตอนนี้ก็ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมา ในชั่วเสี้ยวพริบตานี้ ดวงตาทั้ง 2 ก็พลันลืมขึ้น!

ประกายแสงสีทองที่เป็นของเทพเจ้าทุกองค์ จากในดวงตาที่ลืมตื่นขึ้นมาก็แผ่ซ่านไปทั่วทุกสารทิศ

เป็นกายเทพของสวี่ชิงนั่นเอง!

พลังอำนาจเทพน่าครั่นคร้ามปะทุออกมาอย่างท่วมท้น จากนั้นกายเทพใบหน้าไร้อารมณ์ พลันลุกยืนขึ้นมา แปรเปลี่ยนเป็นรุ้งยาวสีทองอันเจิดจ้าพร่างพรายสายหนึ่ง พุ่งออกไปทันที!

ทะลุผ่านวังใต้ดิน ทะลวงออกมาจากพื้นดิน ท่ามกลางความตื่นตะลึงของผู้บำเพ็ญนับไม่ถ้วนในเขตปกครองผนึกสมุทร รุ้งยาวสีทองนี้ก็พุ่งทะยานไปยังท้องฟ้า!

แสงสีทองและรุ้งสีเงิน พุ่งขึ้นจากสถานที่ 2 แห่งที่แตกต่างกันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า สุดท้าย ภายใต้ความตื่นตะลึงของผู้แข็งแกร่งทุกคนของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ ก็รวมตัวกันที่สุดขอบฟ้า

ทั้ง 2 ฝ่ายไม่ลังเลที่จะ…หลอมผสานเข้าด้วยกันทันที!

สีทองและสีเงิน สอดประสานกันในเสี้ยวพริบตา!

ประกายแสงสว่างราวมหาสมุทร แผ่ปกคลุมท้องฟ้า

ยิ่งมีคุณสมบัติเทพตราหนึ่ง ปรากฏขึ้นท่ามกลางการสอดประสานนี้

นั่นคือ…คุณสมบัติเทพแห่งโชคชะตา!

ใช้คุณสมบัติเทพแห่งโชคชะตาเป็นพลัง เสริมพลังกายเทพ ทำให้เซียนและเทพ ในเสี้ยวพริบตานี้…ผสานเข้าด้วยกัน!

สุดท้ายก็ทะลุผ่านท้องฟ้า ปรากฏตัวขึ้นในท้องฟ้าดารานอกแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์!

แปรเปลี่ยนเป็น…เงาร่างที่พิเศษและน่าอัศจรรย์!

ร่างกายของเทพเจ้า ประทับตราด้วยอำนาจเทพมากมาย และอำนาจเทพเหล่านั้นก็ถักทอเข้าด้วยกัน แกนกลางคือคุณสมบัติเทพแห่งโชคชะตา!

กลิ่นอายของเซียนคิมหันต์แผ่ออกมาจากวิญญาณ ล้อมรอบร่างกายของเขา ก่อตัวเป็นลายแห่งธรรมนูญเป็นทางๆ ภายในทุกลาย ล้วนแฝงไว้ซึ่งกาลอวกาศ มิติคู่ขนาน การกลับสู่ความเป็นหนึ่ง!

สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตา คือตาซ้ายแสงสีเงินไหลวนพร่างพราย ดวงตาขวาประกายแสงสีทองเจิดจรัส!

เมื่อรวมกับผมยาวที่ราวกับแม่น้ำดาราสีม่วง…

พลังอำนาจเทพที่เป็นของนายแห่งเทพสั่นคลอนไปทั่วทุกสารทิศ

พลังกดดันที่เป็นของนายแห่งเซียนแผ่ซ่านไปทั่วกาลอวกาศ

เกิดเป็นเทพเซียนที่สะท้านฟ้าสะเทือนดิน ดึงดูดความสนใจของตัวตนสูงส่งสูงสุดทั้งหมดในระบบดาวที่ 9 !

นี่ถึงจะเป็นสภาวะที่แข็งแกร่งที่สุดของสวี่ชิงในตอนนี้!

“เจ้า หนีไม่พ้น!”

กลางท้องฟ้าดารา สวี่ชิงที่ผสานเทพและเซียนเข้าด้วยกัน ค่อยๆ หันศีรษะ ดวงตาสีทองและสีเงินทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าดารา มองไปทางทิศที่นายแห่งเทพหนีไป

เพียงก้าวเดียว ไล่ตามไป!

(>>>พิสูจน์อักษร By Zank<<<)