พลิกปฐพี 719

ตอนที่ 719

เดิมข้าก็ยโสโอหัง!

บนร่างของชายยโสผู้นี้มีกลิ่นอายของพญาเพลิงอยู่ด้วย?

พญาเพลิงเลือกคนเช่นนี้เป็นเจ้าของร่างที่พักพิงได้!?

มู่ชิงเกอออกจะคิดไม่ตกเล็กน้อย

แต่หยวนหยวนก็ราวกับทายใจของนางได้จึงรีบบอกว่า ‘ไม่ใช่เจ้าของร่าง ข้ารู้สึกได้ว่าร่างของชายคนนี้เพียงแค่มีกลิ่นพญาเพลิง แต่ไม่ใช่เป็นการอาศัยในร่าง เขาคงเคยพบพญาเพลิงหรือเคยสัมผัสพญาเพลิงมาก่อน ลูกพี่หากต้องการหาพญาเพลิงให้ลงมือที่ตัวเขาได้เลย’

นัยน์ตามู่ชิงเกอเปล่งประกาย นางตัดสินใจได้แล้ว

ทันใดนั้น ความคิดก็โปร่งโล่ง นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดพวกมนุษย์เทพที่มีขั้นบำเพ็ญสูงกว่าคนคนนี้มากมายนักจึงเกรงกลัวเขามากเช่นนี้

เพราะสิ่งที่พวกเขากลัวไม่ใช่ตัวชายคนนั้น แต่เป็นพญาเพลิงต่างหาก

‘พูดเช่นนี้แล้ว เพราะเขามีข้อตกลงอะไรกับพญาเพลิงหรือ’ มู่ชิงเกอคิดอยู่ในใจ

พญาเพลิงล้วนมีสติปัญญา

หลายสิ่งที่นางเคยเจอ นอกจากพญาเพลิงปีศาจไป๋กู่ที่ใกล้ตายแล้ว มีพญาเพลิงใดบ้างที่ไม่ได้ทุ่มเทความคิดและกำลังที่มีอย่างเต็มที่กว่าจะได้มา

หากต้องการหาพญาเพลิงให้พบ อย่างแรกก็คือต้องจัดการคนเบื้องหน้านี้เสียก่อน

มู่ชิงเกอแววตาเย็นเฉียบ ลงมือทันที

นางยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่มือยักษ์ที่ควบแน่นจากพลังเทพพลันปรากฎออกมากะทันหันพุ่งเข้าไปบีบคอคนที่ยโสโอหังคนนั้นแล้วยกเขากระแทกลงไปที่พื้น

“หัวหน้า!”

เหล่าลูกน้องของเขาต่างกรูกันขึ้นมาคิดจะช่วยเขา พร้อมทั้งสั่งสอนมู่ชิงเกอ

กระทั้งชายคนที่โดนสั่งฆ่าคนนั้นก็ไม่สนใจ เพียงทิ้งเขาไว้เฉยๆ โดยสกัดพลังเทพของเขาไว้

พอมู่ชิงเกอลงมือ ทั้งถงเถิง เซียนสุ่ย หยินเฉินต่างเคลื่อนไหวพร้อมกัน

ทั้งสามคนสกัดพวก ‘สุนัขรับใช้’ ไว้ไม่ให้พวกเขาเข้าใกล้และกระทบต่อการปฏิบัติการของมู่ชิงเกอ

ส่วนมู่ชิงเกอเพียงขยับตัวก็ไปปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าชายคนที่นอนพังพาบอยู่กับพื้น กระแทกจนพื้นทรุดเป็นหลุมใหญ่คนนั้นแล้วยกเท้าขึ้นกระทืบลงไปบนหลังของเขา“โอ๊ย!”
ความเจ็บที่แผ่นหลังทำให้เขาร้องครางออกมา

เขาเอาสองมือยันพื้น นึกอยากดิ้นรนให้หลุดจากแรงกดของมู่ชิงเกอ แต่ไม่ว่าเขาจะใช้แรงมากเท่าไรจนเส้นเลือดทั้งหน้าและลำคอปูดโปน ใบหน้าแดงก่ำ แขนสั่นระริกก็ไม่สามารถยันร่างขึ้นมาได้

เท้าของมู่ชิงเกอที่กดทับอยู่ราวกับก้อนหินหนักพันชั่งทำให้เขาไม่สามารถต้านทานได้เลย

เวลานั้นลูกน้องของเขาแต่ละคนก็ถูกซัดจนล้มลงบนพื้นกันหมดแล้ว

มู่ชิงเกอเอาสองมือไพล่หลัง มองลงไปที่คนใต้เท้า ถามเสียงเย็นเฉียบว่า “บอกมา พญาเพลิงอยู่ที่ไหน”

ยโสโอหัง! ยโสโอหังเกินไปแล้ว!

คนวงนอกมองดูจนตะลึงงันด้วยแววตาประหวั่นพรั่นพรึง

ราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเคยเห็นว่ามีคนกล้าบ้าบิ่นมากขนาดนี้ ทำให้พวกเขาอดไม่ได้ต้องกลืนนํ้าลายแล้วถอยออกไปหลายก้าวเพราะเกรงจะโดนลูกหลง

ชายคนที่ถูกมู่ชิงเกอเหยียบหลังเอาไว้หยุดการต่อต้านที่ไร้ผลในที่สุด

แต่โทสะของเขายังไม่ลดลง เขาหันมองมู่ชิงเกอแล้วเค้นเสียงลอดไรฟันว่า “เจ้ากล้าทำเช่นนี้ต่อข้า ข้าจะทำให้เจ้าตายไร้ที่ฝัง!”

“ก็ลองดู” มู่ชิงเกอพูดเย็นชา

เท้านางเพิ่มแรงกดลงไปอีก เสียงกระดูกแตกร้าวดังมาจากร่างใต้เท้า

“อ๊าก! หยุดมือ… ไม่…หยุด… เท้า…,‘ ชายคนนั้นทนไม่ไหวร้องลั่นออกมา

มู่ชิงเกอไม่สนใจยังคงพูดอย่างเย็นชาว่า “พญาเพลิงอยู่ที่ไหน”

ลูกตาชายคนนั้นกลิ้งกลอกไปมาหลายรอบ ดูตื่นเต้นสับสน

เขาอยากเลี่ยงไม่ตอบคำถามของมู่ชิงเกอ

แต่ขณะที่เขานิ่งเงียบ เท้ามู่ชิงเกอก็เพิ่มแรงลงไปอีก

เป๊าะ!

“อ๊ากกก!,, เลียงข้อต่อกระดูกสันหลังหักท่อนหนึ่งถูกเสียงร้องของชายคนนี้กลบจนมิด

มู่ชิงเกอพูดเย็นเฉียบ “ความอดทนของข้ามีจำกัด”

ชายคนนี้เจ็บปวดจนเหงื่อกาฬไหลท่วมศีรษะไปหมด เขายิ้มอย่างเหี้ยมโหด ใบหน้าที่น่าเกลียดอยู่แล้วก็ยิ่งอัปลักษณ์มากขึ้น

“ดี กล้ายโสโอหังต่อหน้าข้าเช่นนี้ เจ้าแน่มาก! เจ้าอยากได้พญาเพลิงใช่ไหม ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสพญาเพลิง!” ชายคนนั้นตวาดขึ้นมา

ทันใดนั้น อุณหภูมิรอบบริเวณก็สูงขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเหตุการณ์ครั้งแรกที่พวกมู่ชิงเกอเพิ่งมาถึง

“เร็ว… หนีเร็ว…,, พวกที่มุงดูอยู่ พอรู้สึกถึงไอร้อนต่างก็มีสีหน้าตื่นตกใจ วิ่งหนีกันชุลมุนไปหมด

“ฮ่าๆๆ—–!” ชายที่อยู่ใต้เท้า หัวเราะอย่างยโสโอหังราวกับชอบใจมากที่คนเหล่านี้ต่างตื่นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

เซียนสุ่ย ถงเถิงกับหยินเฉินต่างรีบถอยมาอยู่ติดมู่ชิงเกอ สังเกตรอบบริเวณอย่างระแวดระวัง

“ตายเสีย! จงตายทั้งหมด! กล้ามาทำยโสโอหังต่อหน้าข้า” ชายคนนั้นพูดอย่างโกรธแค้น

“รีบปล่อยเขา รีบปล่อยเขา! พวกเจ้าอยากตายก็อย่าลากพวกเราไปตายด้วย!,, ท่ามกลางความชุลมุน พวกที่คิดหนีเริ่มร้องตะโกนมาทางมู่ชิงเกอ

“ใช่รีบปล่อยเขาไป!

“จับเขาไม่ได้ ปล่อยเขาไป รีบขอโทษเขาสิ”

“พวกเราไม่อยากตายที่นี่ รีบปล่อยเขาเร็ว!”

เสียงดังมาจากรอบทิศ เมื่อคำพูดของพวกเขาดังเข้าหูชายคนนั้น เขาก็ยิ่งหัวเราะอย่างยโสโอหังมากขึ้น “ฮ่าๆๆ…ได้ยินไหม หากข้าอยู่ที่นี่พวกเจ้าก็จะทำอะไรข้าไม่ได้ หากพวกเจ้ามีใครจะทำร้ายข้า พญาเพลิงก็จะเผาคนคนนั้นจนวอดวาย คนที่นี่ทั้งหมดนอกจากข้าต่างต้องตายทั้งหมด!”

คำพูดของเขาทำใหัมู่ชิงเกอขมวดคิ้ว

คนหาของวิเศษที่เคยไม่ยินยอมตอนแรก เวลานี้กองอยู่บนพื้น เมื่อรับรู้ได้ถึงความร้อนรอบตัวแววตาก็ผุดความหวาดกลัวออกมา

เวลานี้ เขาจึงรู้ว่าเหตุใดพวกคนที่มีขั้นบำเพ็ญสูงกว่าเขาจึงไม่กล้ายุ่งกับชายคนนี้

“รีบปล่อยเขาไป!” เขาอดไม่ได้ และยิ่งไม่สนใจเรื่องราวที่มีกับชายคนนี้ พลันส่งเสียงร้องมาทางมู่ชิงเกอ

แต่เสียงร้องเหล่านี้ ไม่มีความหมายอะไรแม้แต่นิดสำหรับมู่ชิงเกอ!

นางมองชายคนที่ถูกตัวเองเหยียบอยู่ใต้เท้าอย่างเย็นชาแล้วพูดเรียบๆ ว่า “ต่อหน้าข้า จะมาทำยโสโอหังหรือ ยังอ่อนหัดไปหน่อย!”

‘หยวนหยวน จดจำกลิ่นอายของพญาเพลิงนี้เอาไว้’ มู่ชิงเกอบอกหยวนหยวนในใจ

‘อืม วางใจเถอะลูกพี่ ให้ข้าจัดการเอง!, หยวนหยวนตอบรับทันที

ได้รับคำยืนยันจากหยวนหยวนแล้ว มุมปากมู่ชิงเกอก็แย้มยิ้มสนุกสนาน ยกเท้าที่เหยียบบนแผ่นหลังเขาขึ้นมา

พอแผ่นหลังเบาลง ชายที่หมอบบนพื้นก็ดีใจนึกว่ามู่ชิงเกอกลัวจึงยอมปล่อยเขา เขาคิดอย่างดูแคลนว่า ‘ฮึ! เมื่อครู่นี้ไม่ใช่ยโสโอหังหรือ ก็ทำได้แค่ปากดี สุดท้ายแล้วก็ต้องปล่อยข้าอยู่ดี ข้าจะยอมปล่อยเขาง่ายๆ ไม่ได้ จะต้องให้เขาคุกเข่าโขกศีรษะรับผิด เลียพื้นรองเท้าข้าให้สะอาด ไม่แน่ว่า…”

เป๊ะๆๆ!

เสียงกระดูกสันหลังหักเป็นชิ้นๆ ดังออกมา

เท้าของมู่ชิงเกอกระทืบจนแผ่นหลังนั้นยุบลงเป็นรอยเท้า…

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น