ตอนที่ 624 ปืนสั้นกลับหัวใช้แทนค้อน

ผู้ที่บุกเข้ามาไม่เห็นแสงวาบจากเชือกชนวนไฟ ก็รู้สึกวางใจ ต่อมาได้ยินเสียง ‘แกร็ก’ ดังขึ้นก็อดสะดุ้งวาบไม่ได้

สะดุ้งส่วนสะดุ้ง หากการเคลื่อนไหวก็ไม่อาจหยุดได้ ยังคงก้าวเข้าไปต่อ ในเวลาสั้นๆ พอเสียง ‘แกร็ก’ ดังขึ้น เสียงปังก็ดังตามมา

เสียงปืนยิงดังติดๆ กัน คนที่บุกเข้ามาส่งเสียงร้องดังโหยหวนก่อนจะล้มลง ในห้องถึงกับมีปืนไฟ คนด้านหลังลังเลครู่หนึ่ง หากก็ยังคงกระชับอาวุธเดินเข้าไป พอก้าวเข้ามาในห้องด้านใน ความมืดรอบตัว คนย่อมมองไปทางเตียงโดยสัญชาตญาณ

หากคนที่ก้าวมาทีหลังยังไม่ทันทำอันใด ก็ได้ยิงเสียง ‘ฉึก’ หน้าท้องถูกแทง แทงมาอย่างเร็ว เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว

“มีคนร้าย!!”

เสียงปืนดัง เรียกได้ว่าดังมากพอ พวกหลี่หู่โถวพากันตื่นทันที หวังทงได้ยินเสียงร้องตกใจ ความชุลมุนล้วนเกิดจากการที่หวังทงลอบโจมตีก่อน เรียกได้ว่าจุดหมายคือหวังทง ตอนนี้กำลังงงก็คือ ด้านนอกมีเสียงตะโกนว่า ‘ผู้ใด’ เป็นเพราะเหตุใด

“บุกเข้าไปฆ่ามัน!!”

สองคนด้านหน้ำตายไป คนด้านหลังไม่กลัวเกรง ยังบุกเข้ามาในห้อง ประตูกว้างขนาดนั้น นอกหน้าต่างยังเป็นกำแพงมีช่องว่างด้านนอกแคบมาก ไม่มีทางที่คนจะบุกเข้ามาได้ ได้แต่บุกเข้ามาทางประตู

ก่อนหน้าที่จะเป็นโรงเตี๊ยม ก็เป็นเพียงบ้านเรือนเก่าที่รื้อกำแพงออกเอามาทำเป็นห้องพักเท่านั้น ที่พักหวังทงอยู่นั้นแบ่งออกเป็นสามห้อง เป็นบ้านพักแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก หวังทงอยู่ห้องกลาง

คนนอกเบียดกันเข้ามา ดาบในมือก็ฟันลงมา เมื่อครู่สองคนตายไป พวกเขารู้ว่าหวังทงไหวตัวแล้ว จึงกวัดแกว่งดาบเข้ามาหวังให้หวังทงถอยห่างไปก่อน

พอดาบฟันลงมา ก็ได้ยินเสียง ‘เคร้ง’ ดาบฟันถูกอะไรบางอย่าง นักฆ่าที่เข้ามาถูกสิ่งของบางอย่างของหวังทงกันไว้

ไม่มีอาวุธอื่นรับไว้ ได้แต่ยกเท้าถีบเข้าใส่

คิดไม่ถึงว่าพอยกเท้าก็รู้สึกเหมือนหนามแทงขา ถูกดาบแทงเข้าแล้ว เจ็บปวดจนต้องผงะถอยหลัง รู้สึกลมวูบผ่านหน้าไป มีของบางอย่างกระแทกมาที่ใบหน้า

เสียง ‘พลั่ก’ ดังขึ้น ใบหน้าเหมือนถูกของบางอย่างทุบ ไม่ทันได้ส่งเสียงร้องก็ล้มลงตรงหน้าประตู เมื่อครู่เข้าไปสามคน ทั้งสามส่งเสียงร้องเจ็บปวดติดๆ กัน ถึงกับตายอยู่ที่พื้นไปเรียบร้อย

คนด้านหลังก็เริ่มลังเล อยู่ๆ ก็มีเงาวูบหลังประตูวิ่งออกมา ทุกคนจึงได้สติยกอาวุธแทงเข้าใส่ คนผู้นั้นโดนแทงไปสองสามที หากเหมือนไม่เจ็บ กลับล้มลงกับพื้นแทน

“เป็นเหล่าจิ่ว!”

ทุกคนร้องตกใจ ในช่วงเวลานี้เองคนในห้องก็กระโดดปรากฏตัวขึ้น คนที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดยกดาบรับในระยะประชิด รู้สึกเจ็บแขน ส่งเสียงร้องดัง ปล่อยมือทันที ดาบเอียงร่วง ลมวูบผ่าน หัวเหมือนถูกทุบอย่างแรง

คนที่ติดกันหันหน้าไปมอง ยังไม่ทันตั้งตัว คอก็ถูกดาบสั้นแทงทะลุ ตายทันทีเช่นกัน

ในห้องมืดมิด ทุกคนล้วนอาศัยแสงวับแวบด้านนอก ยามนี้มีคนบุกเข้ามาอีก ราวกับชุลมุนกันไปหมด ได้ยินเสียงร้องโหยหวน ได้ยินเสียงอาวุธคมแทงใส่ ได้ยินเสียงถูกทุบ ก็เริ่มชุลมุนกันไปหมด

“ถอยออกไป!! ถอยออกไป!! ออกไปจุดไฟก่อน!!”

ด้านนอกได้ยินเสียงสังหารและต่อสู้ หากหวังทงก็งง ในร้านมีแค่ 6 คน นอกจากหลิ่วซานหลาง ที่เหลือก็เป็นราษฎรสามัญ คนของตนก็ยังเหมือนว่าไม่ทันตั้งตัวได้ เช่นนั้นตอนนี้เป็นผู้ใดสู้กับผู้ใด

“ยังอยู่กันไหม? รายงานตัวให้ข้ารู้?”

หวังทงตะโกนดัง ตัวเขาแนบกำแพง นักฆ่าที่บุกเข้ามาล้วนวิ่งออกจากห้องไป พอหวังทงตะโกนดัง เสียงฉึกๆ ก็ดังขึ้นติดๆ กัน นอกห้องมีลูกธนูยิงเข้ามาอย่างเร็ว หากล้วนปักเข้ากับกำแพง

“หู่โถวอยู่!!!” “ลี่เทาอยู่!!” ……

แต่ละคนขานชื่อตนเองออกมาดังๆ พวกที่กลับมากับหวังทงพากันตอบ ในใจหวังทงก็เริ่มวางใจ ตะโกนดังว่า

“ข้าไม่เป็นไร ในห้องนี้ไม่มีนักฆ่าแล้ว ซุนซิงกับหู่โถวออกมาได้แล้ว ลี่เทา พวกเจ้าสามคนรวมตัวกันได้แล้วค่อยลงมือ……”

ไฟมืด คนมองไม่ชัด หากรีบออกมาช่วยกัน จะยิ่งทำให้ชุลมุน หวังทงกับพวกรู้หลักการพวกนี้ดี ดังนั้นหวังทงจึงสังหารศัตรูก่อน ที่เหลือค่อยออกมาพร้อมกัน

ประตูห้องดังขึ้น หลี่หู่โถวกับซุนซิงสองคนถืออาวุธวิ่งออกไป พอเพิ่งออกไปได้ ด้านนอกก็มีสองคนบุกเข้ามาในห้องหวังทง หวังทงจับตามองแต่จุดนี้อยู่ พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ก็ถอยไปก้าวหนึ่งก่อนจะแทงออกไป สองคนที่บุกเข้ามาคิดไม่ถึงว่าหวังทงอยู่ตรงข้างประตู รับมือไม่ทัน ดาบหนึ่งแทงทะลุไหปราร้า ส่งเสียงร้องดังก่อนล้มลง

อีกคนได้ยินเพื่อนกันส่งเสียงร้องดังก็ตกใจวิ่งกลับ หวังทงกลับอาศัยจังหวะแทงดาบก้าวเข้าใส่นี้พุ่งไปด้านหน้าต่อ ในจังหวะที่คนหันหลังวิ่งจะกลับก็รู้สึกเหมือนมีอะไรแทงเข้าใส่ขา เหมือนถูกดีดใส่ ยืนไม่ติด ได้แต่ถอยหลัง

ยามนี้ แสงไฟด้านนอกสว่างขึ้น คนในลานในที่สุดก็เห็นหวังทงชัด มือขวาหวังทงถือดาบสั้น มือซ้ายถือปืนไฟ

“ยิง!”

หวังทงโผล่หน้าออกมาที่ประตู ด้านนอกรีบตะโกนดัง หวังทงโดดหมอบตัวลง ธนูยิงผ่านแฉลบไป พวกหลี่หู่โถวและซุนซิงที่เพิ่งก้าวออกมาก็รีบถอยกลับ สองดอกปักลงตรงกำแพง

“พวกคนด้านนอกเหมือนไม่ใช่พวกหวังทง คนพวกนั้นเกะกะ พวกเราเสียพี่น้องไปหลายคนแล้ว หรือว่าปล่อยพวกมันเข้าไป……”

“ผายลม ปล่อยพวกมันเข้ามา ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอันใดต่อ เผาสิ บีบให้พวกมันออกมา!”

ได้ยินเสียงด้านนอกดังมา ในใจหวังทงก็งง เหตุใดมีสองกลุ่มต้องการสังหารตน ด้านนอกหัวหน้าคนหนึ่งตะโกนดัง

“หากเกิดเพลิงไหม้ โรงบ้านละแวกนี้ย่อมส่งคนมาดับไป รีบบุกรีบถอย……”

“มีคนออกมา!!”

คำสั่งยังไม่ทันสั่งจบ ก็มีคนตะโกนดังขึ้น ทุกคนในลานพากันอึ้งไป เห็นประตูใหญ่เปิดออก แผ่นหน้าโต๊ะลอยมาปะทะเบื้องหน้า บุกออกมาเช่นนี้

ลานด้านหน้าแบบนี้ ประตูหน้ามักเป็นแบบสองบาน กว้างพอควร โต๊ะสี่เหลี่ยมยกเข้าไปได้ ก็ย่อมโยนออกมาได้

ด้านหลังโต๊ะมีคน ทุกคนรู้ คนที่น้าวธนูรอยิงก็ยิงทันที ปักลงหน้าแผ่นโต๊ะ

พริบตาเดียว โต๊ะสี่เหลี่ยมก็มาอยู่เบื้องหน้า ทุกคนฟันดาบลงไป โต๊ะสี่เหลี่ยมพังเละ มีคนเข้ามาโยนเศษชิ้นส่วนโต๊ะสี่เหลี่ยมทิ้ง คนด้านนอกทำอันได้ไม่ได้ ได้แต่โดนหลบไปคนละทาง

พอหลบก็มีที่ว่างให้ยึดครอง ซุนซิงถือขวานสั้นโดดออกมา หลี่หู่โถวถือดาบสั้นสามเชียะป้องกันให้ข้างๆ ซุนซิงก้าวยาวๆ ออกไปถึงหน้าศัตรู ฟันลงไปอย่างแรง คนผู้นั้นโมโหยกดาบขึ้นรับ แต่เพื่อนข้างๆ เขากลับโดดตัวออกไปอย่างไกล ไม่มีผู้ใดช่วยรับ

เขายกดาบรับขวานซุนซิงที่ฟันลงมา ดาบสั้นหลี่หู่โถวก็แทงเข้าใส่ เช่นนี้ย่อมไม่อาจต้านทานได้ ถูกแทงเข้าจุดสำคัญ

ทุกคนล้วนมองไปที่ซุนซิงกับหลี่หู่โถว หวังทงโผล่หัวขึ้นจากโต๊ะสี่เหลี่ยม เบื้องหน้าเขาเป็นมือธนู ยามนี้กำลังรีบร้อนขึ้นสายธนู หวังทงยกแขนซ้าย ปืนสั้นในมือเขวี้ยงไปโดนคนตรงหน้าพอดี ปืนสั้นแม้แค่ไม่กี่ชั่ง หากโดนเข้าจังๆ ก็ย่อมเจ็บปวดจนต้องส่งเสียงร้องดัง ไม่อาจถือธนูต่อไปได้

หวังทงเพิ่งบุกออกมา ก็ได้ยินเสียงลมข้างๆ ในชั่วขณะหนึ่งนั้นได้แต่เอี้ยวตัวไปพร้อมดาบสั้นในมือตวัดใส่ เพื่อบีบให้อีกฝ่ายถอยห่าง คนผู้นั้นผงะถอย หากอาศัยจังหวะหวังทงใช้แรงออกไป ดาบในมือเขาจึงฟันเข้าใส่หวังทงได้ หวังทงคิดจะรับมือก็ไม่ทันเสียแล้ว ได้แต่พลิกตัวกลิ้งไปด้านหลัง

คนผู้นั้นสบถด่าดังก่อนจะก้าวเท้ายาวไล่ตามมา เห็นๆ ว่ากำลังจะฟันลง หวังทงได้ยินเสียง ‘เคร้ง’ ดาบศัตรูถูกต้านรับไว้

“พี่หวัง เป็นอันใดหรือไม่!!”

พวกลี่เทาในห้องกรูกันออกมารับดาบแห่งความเป็นความตายนี้เอาไว้ได้ คนผู้นั้นถูกตีให้ถอยร่น ทหารกองกำลังหู่เวยอีกสองนายเข้าสังหาร คนผู้นั้นรับได้สองสามดาบ ก็ถูกบีบให้ถอยร่นไปเรื่อยๆ

หวังทงพลิกตัวลุกขึ้น รับดาบที่ลูกน้องส่งมาให้ ซุนซิงกับหลี่หู่โถวบุกเข้าไปอีกสองก้าวสังหารศัตรูไปหนึ่ง ก่อนจะถอยกลับมา

คนกองกำลังหู่เวยมารวมตัวกัน ใช้ในห้องเป็นกำบังหลัง มองศัตรูรอบๆ ไม่วางตา เสียงฆ่าฟันด้านนอกยังคงดังมาอย่างต่อเนื่อง ในลานเงียบมาก คบไฟจุดขึ้นแล้ว ตอนนี้มีศัตรูยืนอยู่ไม่เกิน 7 พวกหวังทงรวม 6 คน ไม่ได้เสียเปรียบอันใด

ทุกคนรวมตัวกัน หวังทงตะโกนดังขึ้นว่า

“มีบาดเจ็บหรือไม่!?”

ได้รับคำตอบว่าไม่แล้ว หวังทงก็ตะโกนดังว่า

“อีกฝ่ายมีมือธนูด้วย ไม่อาจรอให้เขายิงได้ บุกออกไป สู้มัน!!”

พอคำสั่งออกไป พวกหลี่หู่โถวแม้อายุน้อย หากก็เป็นขุนพลเก่งกล้า คำสั่งมา ทุกคนย่อมปฏิบัติพร้อมเพรียง บุกออกไป พวกเขาเห็นคนด้านนอกกำลังยกธนูเล็งมา ย่อมต้องโดนสักคน แต่คนผู้นั้นได้แต่ยิงดอกนั้นเท่านั้น!

หลี่หู่โถวกับซุนซิงสองคนก้าวเข้าใส่อย่างเร็ว เตรียมเอาตัวบังหน้าหวังทงไว้ ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงคนตะโกนดังมาจากข้างประตู

“หวังทงอยู่ทางนี้……”

บรรดาโจรสะดุ้งหันหลัง มือธนูก็หันตาม อาศัยแสงไฟวับแวมมองไป จากนั้นก็ยิง

พวกที่บุกเข้ามาเหมือนมีรอยเลือดเปื้อนตามตัว ยังไม่ทันยืนให้นิ่ง ก็มีคนส่งเสียงร้องดังเพราะถูกธนูยิงล้มลง

อยู่ๆ มีกลุ่มคนหนึ่งบุกเข้ามา ยังถูกโจรกลุ่มแรกยิงไปหนึ่ง แม้สามารถบอกได้แล้วว่าพวกที่เข้ามาก็หวังเอาชีวิตหวังทงเช่นกัน อันดับถัดไปจะเอายังไงก็ยังไม่อาจรู้ได้

สามฝ่ายปะทะกัน สถานการณ์ในลานอยู่ๆ ก็เริ่มแปลก ทุกคนจ้องกันไปมา ไม่กล้าขยับ พวกหวังทงยิ่งเครียดมากขึ้น สถานการณ์นี้สำหรับพวกเขาแล้ว เหมือนไม่เป็นประโยชน์อยู่สักหน่อย

“ทุกท่าน ทุกคนมาเพื่อสังหารหวังทง มิสู้วางความแค้นส่วนตัวลงก่อน สังหารสุนัขหวังทงก่อนเป็นอย่างไร?”

คนเข้ามาก่อนพูดขึ้น พอไฟส่องสว่าง คนที่เขามาทีหลังก็คิดจะลงมือ สีหน้าหวังทงดำคล้ำ สถานการณ์นี้ เกรงว่าต้องสู้ตายแล้ว

ในตอนนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงฆ้องเคาะดัง……