บทที่ 27
ฝานฉางอวี้ไปตลาดตั้งแต่เช้าตรู่และซื้อแม่ไก่แก่ตัวหนึ่งเพื่อนำกลับมาต้มให้เหยียนเจิ้ง เวลานางเจอคนรู้จักในตรอกก็จะทักทายพวกเขาอย่างอบอุ่นเหมือนเคย แต่อีกฝ่ายดูจะอึดอัดเล็กน้อย และแทบไม่ได้โต้ตอบนางเลยสักครั้ง
คนที่ตอนนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับสกุลซ่งเพียงแค่กลอกตาและอยู่ห่างจากนางเหมือนนางเป็นตัวหายนะ “เป็นดาวหายนะจริงๆ ลุงของนางมาที่บ้านนางหลายครั้งก็โดนฆ่าตาย สามีของนางที่แต่งเข้ามาก็ป่วยหนักยังไม่หายดี โชคดีที่สกุลซ่งไปดูดวงและถอนหมั้น ไม่เช่นนั้นคนสกุลซ่งก็คงซวยเช่นกัน!”
บางคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับสกุลฝานก็ถอยห่างจากนางหลังจากได้ยินสิ่งนี้ หากสกุลซ่งยุติการหมั้นหมายก่อนหน้านี้และบอกว่านางเป็นดาวหายนะก็มีคนไม่มากที่จริงจังกับเรื่องนี้ แต่อย่างไรก็ตามในช่วงสองวันที่ผ่านมา ครอบครัวของนางเต็มไปด้วยปัญหาจากการลอบสังหาร หากเจ้าหน้าที่ทหารไม่เข้ามา เมื่อคืนนี้สองสามีภรรยาสกุลจ้าวก็อาจถูกสังหารไปแล้ว หลังจากเกิดภัยพิบัตินี้เพื่อนบ้านจึงต้องระมัดระวังนางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
โดยปกติแล้วฝานฉางอวี้คงจะเถียงกลับ แต่นี่เป็นเรื่องจริงสกุลจ้าวเกือบจะได้รับบาดเจ็บและเหยียนเจิ้งก็เจ็บไปแล้วจริงๆ นางเม้มริมฝีปาก เดินเงียบๆ ไปที่บ้านสกุลจ้าว พร้อมแบกไก่ที่นางซื้อมา ทันทีที่นางเดินผ่านประตูบ้านของหญิงที่เหน็บแนมนาง อีกฝ่ายก็สาดน้ำข้าวออกมานอกประตูราดเท้าของนาง หยดน้ำเย็นจำนวนมากกระเด็นไปบนรองเท้าปักของฝานฉางอวี้และกระโปรงของนาง
ฝานฉางอวี้หยุดชะงักชั่วคราว นางเบิกดวงตาอันสงบนิ่งขึ้นมาคู่หนึ่งแล้วมองไปที่อีกฝ่าย แซ่ของหญิงชราคือคัง และเดิมทีนางเป็นเพื่อนบ้านของสกุลซ่ง หลังจากที่ซ่งเยี่ยนสอบผ่าน นางก็พยายามประจบประแจงสกุลซ่ง เพื่อให้มารดาซ่งมีความสุข นางจะมาพูดคุยกับมารดาซ่งและพูดเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับฝานฉางอวี้เป็นครั้งคราว อาจเป็นเพราะนางคุยกับมารดาซ่งเพื่อคลายความเบื่อหน่ายได้ดี หลังจากที่สกุลซ่งย้ายไปอยู่ในอำเภอ นางเป็นคนเดียวในตรอกที่ได้ไปทานอาหารเย็นที่บ้านใหม่ของสกุลซ่ง
นางคังภูมิใจกับสิ่งนี้ และเมื่อนางกลับมา นางก็มักจะโอ้อวดบ้านหลังใหม่ของสกุลซ่งกับทุกคนที่นางพบ
เมื่อเห็นฝานฉางอวี้จ้องมองนางในขณะนั้น นางคังก็สาดน้ำข้าวที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งในอ่างออกจากประตูบ้านอีกครั้งและสาปแช่ง “โชคไม่ดีมาเช้าขนาดนี้ ข้าต้องหาใบส้มโอมาแขวนไว้หน้าประตูบ้านซะแล้ว”
ชาวบ้านมีความเชื่อว่าน้ำข้าวและใบส้มโอสามารถขจัดโชคร้ายได้
ฝานฉางอวี้ขยับริมฝีปากของนาง แต่นางเห็นว่าเพื่อนบ้านคนอื่นเงียบและเดินผ่านนางไปอย่างเงียบๆ ในท้ายที่สุดนางก็เม้มปากแน่นขึ้นแล้วเดินอย่างรวดเร็วไปที่บ้านสกุลจ้าวพร้อมกับของของนาง
น้ำข้าวเปียกรองเท้าและถุงเท้าและความเปียกชื้นที่เย็นเกาะติดข้อเท้า แทงทะลุเนื้อและกระดูกเข้าไปข้างใน และรู้สึกหนาวสั่นในหัวใจ
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เข้าไปถึงในลานบ้านสกุลจ้าว ป้าจ้าวที่กำลังกวาดหิมะอยู่ในสนามหญ้า เมื่อเห็นว่ากระโปรง รองเท้า และถุงเท้าของฝานฉางอวี้เปียกก็รีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?”
ฝานฉางอวี้เดินตรงไปที่ห้องครัวแล้วพูดว่า “หิมะบนถนนยังไม่ละลาย ข้าจึงเผลอเหยียบหิมะเปียกนะเจ้าค่ะ”
ป้าจ้าวขมวดคิ้วและจ้องมองไปที่หลังของฝานฉางอวี้ โดยรู้ว่านางต้องไม่ได้พูดความจริง
ฝานฉางอวี้รู้สึกเสียใจมาก หลังจากฆ่าแม่ไก่แก่ตัวนั้นและตุ๋นมันในหม้อดิน นางก็กลัวว่าป้าจ้าวจะมาถาม ดังนั้นนางจึงไปที่ห้องใต้หลังคาโดยอ้างว่าจะส่งยาให้เหยียนเจิ้ง “ดื่มยาสิ”
เสียงของนางแตกต่างจากครั้งก่อนๆ และอู้อี้เล็กน้อย
เมื่อเซี่ยเจิงหยิบชามยาขึ้นมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองดูสีหน้าของนาง ดูเหมือนจะไม่มีอะไรปรากฏบนใบหน้าของนาง แต่เขายังคงเห็นได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติในอารมณ์ของนาง และถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
ฝานฉางอวี้แค่บอกว่าไม่เป็นไร “ดื่มยาในขณะที่ยังร้อน ถ้ากลัวขม ก็ยังมีลูกอมเปลือกส้มวางอยู่ข้างหมอน”
นางกอดเข่าและนั่งบนเก้าอี้ตัวเตี้ย อุ่นตัวเองข้างอ่างถ่าน นางก้มศีรษะลงเพื่อเผยให้เห็นคอเรียว ทำให้คนอื่นมองเห็นสีหน้าของนางได้ยาก
เซี่ยเจิงสังเกตเห็นว่ามีรอยเปียกอยู่ใต้ชายกระโปรง รองเท้า และถุงเท้าของนางและพูดว่า “หิมะตกหนักมากในช่วงครึ่งหลังของเมื่อคืนนี้”
ฝานฉางอวี้ตอบรับ “อืม” อย่างคลุมเครือ
เซี่ยเจิงขมวดคิ้ว เมื่อคืนที่ผ่านมาไม่มีหิมะตกเลย
นางยังคงเงียบ และเซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไรหลังจากที่เขาดื่มยาเสร็จแล้วและวางชามไว้บนเก้าอี้ข้างเตียง หลังจากที่ห้องเงียบไปสักพัก ฝานฉางอวี้ก็พูดว่า “ข้าจะหาโรงเตี๊ยมให้เจ้า เพิ่มเงินให้เสี่ยวเอ้อร์ แล้วให้เขาช่วยดูแลอาหารการกินและชีวิตประจำวันของเจ้า”
เซี่ยเจิงกดปลายนิ้วของเขาบนขอบเตียงเล็กน้อยแล้วถามนางว่า “เพราะเหตุใด”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ทางการยังไม่ปิดคดี ข้าเกรงว่าคนเหล่านั้นจะกลับมาเพื่อแก้แค้น”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “เจ้าไม่ได้บอกว่ามีทหารคอยดูแลที่นี่อย่างลับๆ หรือ?”
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง นางก็เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็พักฟื้นตัวที่นี่ก่อน จากนั้นค่อยจากไปเมื่อหายดีแล้ว”
หลังจากที่นางลุกขึ้นและลงไปจากห้องใต้หลังคา เซี่ยเจิงก็แกะเปลือกลูกอมเปลือกส้ม เขาเม้มริมฝีปากของเขาแน่น จากนั้นลูกอมเปลือกส้มก็กลายเป็นผงทันทีที่ปลายนิ้วของเขา
จนกระทั่งเที่ยงนางคังซึ่งอาศัยอยู่ในตรอกก็มาที่บ้านสกุลจ้าวเพื่อขอคำอธิบาย เซี่ยเจิงจึงรู้สาเหตุของความผิดปกติในวันนี้ของฝานฉางอวี้
“ฝานฉางอวี้! ออกมา!” นางคังมีเสียงดังและความสามารถในการสบถด่าคนของนางก็ยอดเยี่ยมมาก ทันทีที่นางตะโกน หลายคนก็มาเฝ้าดูความตื่นเต้นที่ประตูบ้านสกุลจ้าว
หลังจากที่ป้าจ้าวได้ยินเสียงเคาะประตู นางก็ก็รีบวิ่งไปเปิดประตู นางเห็นนางคังและหลานชายของนางยืนอยู่ที่ประตูอย่างแข็งขัน จึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น”
นางคังผลักหลานชายของนางไปข้างหน้า วางมือบนสะโพก และเริ่มตะโกน “เรียกฝานฉางอวี้ออกมา น้องสาวของนางผลักหู่โถวบ้านข้าตกบันไดจนฟันหน้าหายไป เจ้าจะว่าอย่างไร?”
ฝานฉางอวี้กำลังตุ๋นไก่อยู่ในครัว หลังจากได้ยินเสียงตะโกนและคำด่าข้างนอก นางก็ออกไปที่ลานหน้าบ้าน
นางเห็นดวงตาของหลานชายของนางคังที่อ้วนท้วนบวมจากการร้องไห้ และมีน้ำมูกสองสายย้อยอยู่ใต้รูจมูกของเขา เขาสูดมันเป็นครั้งคราว และคางของเขาบวมขึ้นและฟันก็หายไปจริงๆ
นางกล่าวว่า “น้องสาวของข้าร่างกายอ่อนแอมาตลอด และหลานชายของเจ้าแก่กว่าน้องสาวของข้าหลายปี น้องสาวของข้าจะผลักเขาได้อย่างไร?”
เมื่อนางคังได้ยินว่าฝานฉางอวี้ยังคงต้องการบ่ายเบี่ยง นางก็พ่นคำพูดออกมาทันที “ข้าจะใส่ร้ายเจ้าได้อย่างไร เจ้าเรียกหนิงเหนียงออกมาถาม ก็จะรู้ว่านางได้ทำผิดหรือไม่?”
ป้าจ้าวเห็นคนจำนวนมากออกมาจากบ้านเพื่อดูความตื่นเต้น จึงแนะนำว่า “มีอะไรก็เข้าไปคุยกันข้างในดีกว่า เป็นเรื่องปกติที่เด็กๆ จะทะเลาะกัน บางทีก็อาจจะสะดุดล้มได้ มาคุยที่ประตูเสียงดัง อายเพื่อนบ้านเปล่าๆ”
นางคังปฏิเสธ “ข้ามาที่นี่เพื่อทวงความยุติธรรมให้กับหลานชายของข้า ทำไมข้าต้องกลัวว่าคนอื่นจะหัวเราะเยาะ”
ฝานฉางอวี้รู้ว่านางคังเป็นที่รู้จักในเรื่องความฉลาดและมีไหวพริบในตรอกมาโดยตลอด ลูกสะใภ้ของนางทนไม่ไหวจึงหนีไป แต่ตอนนี้เมื่อนางคังพูดถึงลูกสะใภ้ของตน นางจะเรียกอีกฝ่ายว่าหญิงสารเลว โดยบอกว่านางหนีไปพร้อมกับคนป่า ไร้ยางอาย นางไม่รู้ตัวเลยว่ามีอะไรผิดปกติในการที่นางปฏิบัติต่อลูกสะใภ้ของนางเหมือนวัวและม้า
ต่อมาลูกชายของนางตกหลุมรักหญิงม่ายคนหนึ่ง นางยังสงสัยว่าหญิงม่ายได้แต่งงานแล้วและสามีของนางก็เสียชีวิต ด้วยความวุ่นวายเช่นนี้ หญิงม่ายเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีจึงเลิกกับลูกชายของนางอย่างรวดเร็ว
ฝานฉางอวี้ไม่อยากเปลืองน้ำลายกับคนๆ นี้อีกต่อไป และพูดอย่างเย็นชาว่า “เจ้าต้องการความยุติธรรม ข้าก็จะถามน้องสาวของข้า”
ฝานฉางอวี้เรียกฉางหนิง “หนิงเหนียง ออกมา”
เสี่ยวฉางหนิงเดินออกจากห้องอย่างช้าๆ และยืนอยู่ข้างหลังฝานฉางอวี้เหมือนหางเล็กๆ ฝานฉางอวี้ก้มศีรษะลงแล้วถามนางว่า “เจ้าผลักหู่โถวหรือเปล่า?”
ฉางหนิงเม้มริมฝีปาก บีบมุมเสื้อผ้าของนางแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง นางพยักหน้าจากนั้นก็ส่ายศีรษะ
นางคังพูดอย่างเฉียบขาด “ดูสิ! เด็กเล็กขนาดนี้ยังสามารถพูดโกหกได้ สกุลฝานของเจ้าสอนคนออกมาได้ดีเช่นนี้! นางพยักหน้า และก็ส่ายศีรษะ……”
“หุบปาก!” ฝานฉางอวี้ตะโกนอย่างเย็นชา เสียงของนางราวกับพายุหิมะกลบเสียงอันแหลมของนางคังทันที
เมื่อเช้านางคังสาดน้ำข้าวใส่ฝานฉางอวี้และเห็นว่านางเงียบจึงคิดว่านางจัดการง่าย ทันใดนั้นเมื่อนางถูกฝานฉางอวี้ตะโกนใส่ นางก็ตะลึงและตะโกนดังขึ้นทันที “สวรรค์มีความยุติธรรมหรือไม่? ดูสิ ทุกคน สกุลฝานกำเริบเพียงใด ทุบตีหลานชายของข้าจนเป็นแบบนี้ แต่ยังไร้ความผิด!”
ในห้องใต้หลังคาเซี่ยเจิงเจ็บหูจากการตะโกนเสียงแหลมนี้ และเขาก็ขมวดคิ้วอย่างไม่อดทน หญิงชราทุกคนในตำบลมีเสียงดังขนาดนี้เหรอ?
ขณะที่เขาอารมณ์เสีย เขาก็ได้ยินเสียงที่เย็นชาของสตรีผู้คนนั้น “ตะโกนต่อไปสิ ดูสิว่าข้าจะผลักเจ้าหรือโยนเจ้าลงบ่อน้ำดี!”
มีความเย็นชาที่มุมตาและคิ้วของฝานฉางอวี้ นางต้องทนกับนางคังเมื่อเช้านี้เพราะนางรู้สึกผิดในใจสำหรับปัญหาที่เกิดจากศัตรูของครอบครัวนาง ตอนนี้นางคังต้องการตบหน้านาง แต่นางจะไม่อดทนกับมันอีกต่อไป
นางคังถูกฝานฉางอวี้จ้องมองและรู้สึกหวาดกลัวโดยไม่มีเหตุผล นางรีบมองไปยังฝูงชนที่กำลังดูความตื่นเต้นและเปิดปากของนางราวกับว่านางต้องการพูดอะไรบางอย่างเพิ่มเติม โดยใช้ผู้ชมกดดันฝานฉางอวี้
ดูเหมือนว่าฝานฉางอวี้จะรู้จักเคล็ดลับนี้ของนางเป็นอย่างดีและพูดอย่างเย็นชา “เจ้าและยายเฒ่าสกุลซ่งทำอะไรลับหลังข้าทุกวันคิดว่าข้าไม่รู้หรือ? ชื่อเสียงของข้าย่ำแย่ขนาดนี้เพราะการจัดการของพวกเจ้า และเจ้ายังจะคิดว่าข้ากังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ผู้อื่นคิดอยู่หรือไม่ หากข้าต้องจัดการกับเจ้าจริงๆ จะมีสักกี่คนที่สามารถหยุดข้าได้”
คำพูดเหล่านี้ขจัดความคิดสุดท้ายของนางคัง นางกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ นางเคยตะโกนสาปแช่งคนบนถนนโดยไม่พักหายใจมาทั้งวัน แต่ตอนนี้มันเหมือนกับว่าปากของนางถูกเย็บด้วยเข็ม และนางก็ไม่สามารถเอ่ยคำพูดอื่นได้
จากนั้นฝานฉางอวี้ก็คุกเข่าลงและถามน้องสาวของนาง “เมื่อครู่พี่ถามเจ้าว่าเจ้าได้ผลักหู่โถวหรือเปล่า ทำไมเจ้าถึงพยักหน้าแล้วส่ายหัวด้วย?”
ดวงตากลมโตและดำของฉางหนิงเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว นางจับมุมเสื้อผ้าของนางด้วยนิ้วอ้วนและพูดว่า “ข้าผลักเขา แต่เขาอ้วนเกินไป จึงผลักเขาไม่ไป เขาไล่ตามข้ามาและลื่นล้มตกบันไดจนฟันหน้าหักไปเอง”
นางคังตะโกนอีกครั้งทันที “หู่โถวของข้าบอกว่าเป็นเจ้าที่ผลัก……”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองอย่างเย็นชา และนางคังก็เงียบเสียงของนางอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้ยังคงถามน้องสาวของนางต่อไปว่า “ทำไมหนิงเนียงถึงผลักเขา?”
เสี่ยวฉางหนิงก้มหน้าลง และน้ำตาก็ไหลรินออกมาทันที “เขาดึงผมของข้า แล้วแย่งลูกอมถั่วของข้า และสาดน้ำใส่ข้า เขาบอกว่าท่านย่าของเขาสาดน้ำข้าวใส่พี่หญิงในตอนเช้า น้ำข้าวสามารถขจัดโชคร้ายได้ ข้าเป็นน้องสาวของตัวซวยก็เลยต้องโดนสาดน้ำเพื่อขจัดโชคร้ายด้วย…”
หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ ใบหน้าของฝานฉางอวี้ก็เย็นชาอย่างน่ากลัว
ป้าจ้าวโกรธมากจนตาแดง ที่แท้รองเท้าและกระโปรงของฝานฉางอวี้ที่เปียกเมื่อเช้านี้ ปรากฎว่านังโจรเฒ่าผู้นี้สาดน้ำข้าวใส่นาง
น้ำข้าวถูกใช้เพื่อขับไล่วิญญาณชั่วร้าย นางสาดน้ำข้าวหลังจากที่ฝานฉางอวี้เดินผ่านไป ช่างเลวร้ายเหลือเกิน!
ป้าจ้าวกัดฟันและเริ่มสบถด่า “เจ้าช่างเป็นยายเฒ่าสกปรกแม้ตายก็ไม่มีโลงให้ฝัง ถ้าไม่คิดจะสร้างบุญกุศลให้ตัวเอง ก็ควรสร้างบุญกุศลให้ลูกๆ หลานๆ ไว้บ้างด้วย! เจ้าไม่กลัวตายไปจะได้พบกับพญามัจจุราชหรือ?”
นางคังรู้สึกผิดเล็กน้อยในตอนแรก แต่นางเคยชินกับการพูดจารุนแรงมาหลายสิบปีแล้ว นางจึงอดไม่ได้ที่จะพูดรุนแรงต่อไป “ทำไมข้าต้องสะสมบุญกุศลล่ะ? ข้าเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของนางหรือ? คนที่ตายในบ้านของนางเมื่อสองวันที่ผ่านมาก็ถูกข้าฆ่าด้วยหรือเปล่า? มีใครอีกในตำบลนี้ที่ไม่รู้ว่านางเป็นดาวหายนะ? มีเพียงเจ้าและสามีของเจ้าเท่านั้นแหละที่ไม่กลัวตาย ดังนั้นจึงกระตือรือร้นที่จะรับครอบครัวของดาวหายนะมาอยู่ด้วยโดยไม่กลัวจะถูกฆ่า ถ้าถามข้า ข้าว่าสกุลฝานของนางควรออกไปจากตรอกนี้โดยเร็วที่สุด ใครจะรู้ว่าศัตรูของครอบครัวนางจะกลับมาอีกครั้งเมื่อใด”
“เจ้า……” ป้าจ้าวตัวสั่นด้วยความโกรธ
ฝานฉางอวี้เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของน้องสาวด้วยนิ้วหัวแม่มือของนาง นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ดวงตาของนางราวกับมีดน้ำแข็ง “คิดจะรังแกข้า เช่นนั้นเจ้าก็ต้องเอาชนะข้าให้ได้ก่อนยายเฒ่า!”
นางหัวเราะเยาะ “เจ้าอยากให้ข้าย้ายออกจากตรอก ทำไม? น้ำลายในปากของเจ้ายังพูดเรื่องเน่าๆ ได้ไม่พอเหรอ? ถ้าเจ้ากลัวมากทำไมไม่ย้ายออกไปเองล่ะ”
นางคังหมดคำพูดโดยชี้ไปที่ฝานฉางอวี้และอยากจะด่ากลับ แต่นางได้ยินฝานฉางอวี้พูดต่อ “ดูแลหลานชายของเจ้าด้วย ถ้าเขากล้าแตะตัวน้องสาวของข้าแม้แต่ปลายผม ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ข้าทำได้ ก็คือข้าจะตัดมือเขาซะ!”
เมื่อหลานชายของนางคังเห็นดวงตาอันดุร้ายของฝานฉางอวี้เขาก็ตกใจมากจนร้องไห้เสียงดัง โดยมีน้ำมูกและน้ำตาไหลออกมาจากจมูก นางคังปกป้องหลานชายของนางไว้ข้างหลัง และพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “จะทำให้เด็กกลัวไปทำไม……”
มุมปากของฝานฉางอวี้โค้งขึ้นอย่างเย็นชา “กลัวหรือ ข้าไม่ได้พยายามทำให้เขากลัว”
ขณะที่นางพูด นางก็ชำเลืองมองแขนหลานชายของนางคังอย่างเย็นชา “มีดของข้าตัดอุ้งเท้าหมูได้ แต่ตัดแขนคนง่ายกว่า”
หลานชายของนางคังเอามือปิดแขนข้างหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ร้องไห้แล้วดึงนางคังกลับบ้าน “ท่านย่า กลับบ้านเถอะ……ข้าอยากกลับบ้าน……”
นางคังรู้สึกกังวลและโกรธเมื่อเห็นหลานชายของนางหวาดกลัวเช่นนี้ แต่นางก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรฝานฉางอวี้
นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสาปแช่งและเดินกลับไปพร้อมกับหลานชายของนาง เมื่อนางเดินลงบันไดหน้าบ้านสกุลจ้าว เข่าของนางก็เจ็บด้วยเหตุผลบางอย่าง นางกรีดร้องและล้มลงคางกรัแทกตรงบันได นางไม่สามารถลุกขึ้นได้เป็นเวลานานและกรีดร้องในปากของนางก็เต็มไปด้วยเลือด ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ในตรอกต่างมองหน้ากันด้วยความสับสน
ฝานฉางอวี้ก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งโดยมองไปที่ห้องใต้หลังคาของสกุลจ้าวโดยไม่รู้ตัว และตามที่คาดไว้นางเห็นอาภรณ์สีน้ำเงินปรากฏขึ้นมา
หลังจากที่ป้าจ้าวประหลาดใจ นางก็รีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “สวรรค์ลงทัณฑ์แล้ว! ทุกคนเห็นหรือไม่ ฉางอวี้และข้าไม่ได้ออกจากประตูด้วยซ้ำ ยายโจรเฒ่าผู้นี้ล้มลงเอง! นี่คือการลงโทษจากสวรรค์!”
นางคังเริ่มแก่ตัวลง และฟันก็หักไปหลายซี่จากการล้ม นางลุกขึ้นไปนั่งบนพื้นและร้องไห้ พลางชี้ไปที่ฝานฉางอวี้ “เป็นนาง! ต้องเป็นนังตัวซวยที่เตะข้าแน่!”
เพื่อนบ้านที่เฝ้าดูความตื่นเต้นมาเป็นเวลานานไม่เห็นฝานฉางอวี้ทำอะไรเลย เมื่อเห็นนางคังเงอะงะ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะช่วยเหลือ
“เอาล่ะ ยายคัง ทุกคนต่างมองอยู่ ฉางอวี้ไม่ได้ทำอะไรเลย นางไม่ได้ขยับด้วยซ้ำ เจ้าลื่นล้มเอง!”
นางคังต้องการโต้เถียงอีกครั้ง แต่นางได้ยินฝานฉางอวี้พูดอย่างเย็นชา “เจ้าทำเรื่องเลวร้ายมากเกินไป วิญญาฯชั่วร้ายจึงมาเอาคืน!” เมื่อคนเราอายุมากขึ้น พวกเขาก็จะเชื่อเรื่องในตำนานเหล่านี้มากขึ้น
นางคังตกใจกับคำพูดเหล่านี้ นางรู้สึกราวกับว่านางถูกกระแทกอย่างแรงด้วยบางสิ่งที่หัวเข่าของนางก่อนที่นางจะล้มลง
เมื่อนึกถึงชะตากรรมของฝานฉางอวี้ในฐานะดาวหายนะ ริมฝีปากของนางก็สั่นไหวและนางก็ชี้ไปที่ฝานฉางอวี้และตะโกนว่า “เป็นเพราะเจ้าแน่ๆ นังตัวซวย!”
ฝานฉางอวี้กอดอก “ถ้าเจ้าไม่รีบออกไป ข้าอาจจะฆ่าเจ้าในไม่ช้า”
ตอนนี้นางคังกลัวมาก นางปิดคางที่เปื้อนเลือดและออกจากประตูสกุลจ้าวด้วยความลำบากใจพร้อมหลานชายของนาง
“ช่างเข้าข้างตัวเองจริงๆ!”
“ไม่มีใครในตรอกนี้ที่ไม่ได้โดนปากนางด่า มันเป็นกรรมตามสนองจริงๆ!”
ชาวบ้านต่างหัวเราะและพูดคุยกันสองสามคำ จากนั้นส่ายศีรษะและแยกย้ายกันไป
หลังจากที่ประตูลานบ้านปิดลงอีกครั้ง ฝานฉางอวี้ก็คุกเข่าลงเพื่อให้น้องสาวของนางอยู่ในระดับสายตา และพูดอย่างจริงจังว่า “ในอนาคต ถ้าหนิงเนียงถูกรังแกอีก รีบบอกพี่ทันทีเข้าใจหรือไม่?” ฉางหนิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
ป้าจ้าวนึกถึงคำพูดสบถด่าของนางคัง และอดไม่ได้ที่จะแอบร้องไห้เพราะสงสารฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้ปลอบใจป้าจ้าว สายตาของนางจ้องมองไปที่ลูกอมเปลือกส้มที่ทางเข้าลานบ้าน และนางก็พบข้อแก้ตัวที่จะไปที่ห้องใต้หลังคา
นางผลักประตูเปิดแล้วเดินเข้าไป ตามที่คาดไว้เซี่ยเจิงไม่ได้อยู่บนเตียงอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ใกล้หน้าต่าง แม้ว่าใบหน้าของเขาจะยังซีดอยู่เล็กน้อย แต่ก็ดีกว่าสองวันก่อนหน้ามาก ก่อนที่นางจะได้พูดอะไร ดวงตาของอีกฝ่ายก็เหลือบไปมอง “สิ่งที่เจ้าพูดกับข้าเมื่อเช้านี้ เป็นเพียงเพราะคำพูดของผู้อื่น?”