บทที่ 28
หน้าต่างเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ดวงอาทิตย์ที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าเป็นเพียงเงาสีขาวที่ไม่มีอุณหภูมิ ส่องแสงสีทองจางๆ เล็กน้อย
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเซี่ยเจิงสะท้อนแสงอาทิตย์ อีกครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ในเงามืด และดวงตาของเขาก็เงียบงัน
ฝานฉางอวี้ต้องการที่จะปฏิเสธ แต่นางไม่สามารถขยับปากได้เมื่อสบตากับเขา นางกอดเข่าและนั่งบนเก้าอี้เตี้ยๆ ใกล้ๆ เสียงของนางอู้อี้เล็กน้อย “เจ้าเดือดร้อนเพราะปัญหาของครอบครัวข้าถึงสองครั้งจริงๆ เจ้าไม่ได้มีอันใดติดค้างข้าแล้ว หากข้าขีดเส้นแบ่งระหว่างเจ้าและครอบครัวของข้าให้ชัดเจน เจ้าอาจจะปลอดภัยกว่านี้”
เซี่ยเจิงถามนางว่า “เจ้าเชื่อสิ่งที่หญิงชราโง่เง่านั่นพูดหรือ?”
ฝานฉางอวี้เม้มปากและไม่พูดอะไร
แน่นอนว่านางไม่เชื่อ แต่บิดามารดาของนางเสียชีวิต ฝานต้าถูกฆ่า ฉางหนิงและเหยียนเจิ้งก็เกือบถูกฆ่า หากเมื่อคืนนี้ทหารเหล่านั้นมาไม่ทันเวลา ก็ยากที่จะบอกว่าจะเป็นพวกป้าจ้าวด้วยหรือเปล่า บางที……อาจเป็นดังที่สกุลซ่งและนางคังพูด นางถูกกำหนดให้เป็นดาวหายนะจริงๆ และไม่มีใครที่ใกล้ชิดกับนางจะจบลงด้วยดี
เซี่ยเจิงไม่เข้าใจเกี่ยวกับความเงียบงันของนาง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามว่า “เจ้าคิดว่าเพื่อประโยชน์ของตัวข้า เจ้าสามารถขีดเส้นได้ชัดเจน แล้วน้องสาวของเจ้าล่ะ? เจ้าต้องการที่จะขีดเส้นให้ชัดเจนกับนางด้วยหรือ?”
มือของฝานฉางอวี้กุมเข่าแน่น และหัวใจของนางก็ยุ่งวุ่นวาย ใช่ เพื่อไม่ให้สกุลจ้าวและเหยียนเจิ้งเดือดร้อนไปด้วย นางควรอยู่ห่างจากพวกเขาให้มากที่สุด แต่ฉางหนิงล่ะ? ฉางหนิงอายุเพียงห้าขวบ และนางเป็นญาติสนิทเพียงคนเดียวในโลกนี้
เมื่อนางเงียบเซี่ยเจิงก็พูดช้าๆ “สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกนี้มากกว่าความเชื่อเรื่องภูติผีปีศาจหรือทวยเทพก็คือหัวใจของมนุษย์”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมาดวงตาเมล็ดซิ่งของนางดูเหมือนสับสน
ริมฝีปากอันบอบบางของเซี่ยเจิงกระตุกเล็กน้อยและมีแววเยาะเย้ยอยู่ในน้ำเสียงของเขา “มีสิ่งแปลกๆ มากมายในโลกที่สามารถทำให้ทวยเทพวุ่นวายได้ โชคชะตาทั้งหลายเป็นเพียงการหลอกโลก ไม่ต้องพูดถึงคำพูดของหมอดู”
ฝานฉางอวี้ยังคงงงงวย “เจ้าหมายถึงอะไร”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นและพูดว่า “บางคนทำชั่วและชอบใช้ข่าวลือเกี่ยวกับผีสางหรือเทพเซียนเพื่อปกปิดความชั่วของตัวเอง เช่นเดียวกับที่เจ้าหลอกหญิงชราว่านางถูกวิญญาณจัดการทำให้ล้มลง นางไม่รู้ความจริง นางจึงหวาดกลัวและสงสัย แต่ความจริงแล้วนั่นเป็นเพียลูกอมที่ทำนางล้ม”
ฝานฉางอวี้หรี่ตาลงและพูดหลังจากนั้นไม่นาน “แน่นอนว่าข้ารู้ว่าสกุลซ่งคิดเรื่องดวงชะตาขึ้นมาเพื่อยุติการหมั้นหมาย แต่ก็เป็นเรื่องจริงที่มีปัญหาในครอบครัวเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ซึ่งทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจ”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ในอดีตพ่อแม่ของเจ้าสร้างศัตรูไว้ พวกท่านไม่ได้ยั่วยุผีสางหรือทวยเทพสักหน่อย? ทำไมเจ้าถึงไม่สบายใจ?”
ฝานฉางอวี้จ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า นางรู้สึกว่าปากของชายคนนี้มีพิษจริงๆ แต่ความหดหู่ในใจของนางก็น้อยลงอย่างไม่น่าเชื่อ
นางถอนหายใจและพูดว่า “ข้าเข้าใจสิ่งที่เจ้าพูด ข้าแค่รู้สึกไม่สบายใจอยู่ครู่หนึ่งหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น เดี๋ยวมันก็หายไปเอง”
เซี่ยเจิงพูดอย่างไร้ความปราณี “แค่สั่งสอนใครก็ตามที่ทำให้เจ้ารู้สึกไม่สบายใจก็พอ ที่เจ้าบอกข้าว่าอยากขีดเส้นกับข้า หากเจ้าพูดเช่นนี้กับครอบครัวสกุลจ้าว ลองดูสิว่าพวกกเขาจะเสียใจหรือมีความสุขกันแน่”
ฝานฉางอวี้ก้มศีรษะลงและพูดด้วยเสียงต่ำ “ขอโทษที ข้าหุนหันพลันแล่นไปเอง”
ขนตาของเซี่ยเจิงโค้งงดงามที่ปลายตาของเขา และการแสดงออกของเขาก็เริ่มชัดเจนขึ้นและเขาพูดว่า “เจ้าไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแก เมื่อเช้าตอนเจ้าโดนสาดน้ำมา แทนที่เจ้าจะให้บทเรียนแก่คนผู้นั้น เจ้ากลับมานั่งหน้าบึ้งและเศร้าเสียใจอยู่ตรงนี้”
ฝานฉางอวี้เงียบไปชั่วขณะหนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าเคยได้ยินคำพูดที่ว่า ‘กฎหมายไม่ได้ลงโทษคนทุกคน’ ซึ่งหมายความว่าหากมีคนจำนวนมากทำผิดกฎหมาย ทางการจะไม่สามารถลงโทษพวกเขาทั้งหมดพร้อมกันได้ ตอนนี้ทุกคนล้วนกลัวชะตากรรมดาวหายนะของข้า ทุกคนในเมืองกำลังพูดถึงข้าลับหลัง ถึงแม้ข้าจะจัดการคนคนหนึ่งได้ แต่ข้าสามารถจัดการพวกเขาทั้งหมดได้หรือ?”
เซี่ยเจิงตกใจเล็กน้อย มีมุมหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในใจเขา ซึ่งคำพูดของนางสัมผัสได้ถึงความทรงจำที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันของเขา
บิดามารดาของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก แน่นอนว่าเขาเติบโตมาที่จวนสกุลเว่ย และกว่าเส้นทางชีวิตเขาจะมาถึงทุกวันนี้ได้ย่อมไม่ราบรื่น
เขายังคงจำความรู้สึกที่บุตรชายของคนผู้นั้นหักซี่โครงของเขา และเหยียบใบหน้าของเขาจมลงไปในโคลนที่เปื้อนเลือดด้วยรองเท้าผ้าของเขา
เขาต่อสู้อยู่ในสนามรบ มีประสบการณ์ชี้เป็นชี้ตาย และได้รับเกียรติทางทหารจากรอยแผลและรอยดาบเต็มหลัง แต่เป็นเพียงเพราะลุงของเขาคือเว่ยเหยียน เขาจึงถูกคนอื่นก่นด่าลับหลัง
เขาเงยหน้าขึ้น และมีคำพูดไม่กี่คำหลุดออกมาจากริมฝีปากบางของเขา “แล้วเจ้าเคยได้ยินคำว่า ‘เชือดไก่ให้ลิงดู’ บ้างไหม? ธรรมชาติของมนุษย์นั้นชั่วร้าย อ่อนแอ และถูกรังแกได้ ไม่ว่าเจ้าจะใจดีแค่ไหนก็มีคนไม่กี่คนที่จะช่วยเจ้า หากเจ้าประสบความสำเร็จ แม้ว่าเจ้าจะทำสิ่งที่ชั่วร้าย แต่ก็จะมีคนจำนวนมากเร่งรีบที่จะไปประจบประแจงเจ้า ดังเช่นอดีตคู่หมั้นของเจ้าไง”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ฝานฉางอวี้ก็เงียบลงอีกครั้ง โดยเอามือกอดเข่าและมองดูถ่านสีแดงที่กำลังลุกไหม้อยู่ในอ่างเหล็กโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เซี่ยเจิงจับข้อนิ้วของเขาเบาๆ บนที่วางแขนของเก้าอี้ไม้ไผ่ ดวงตาของเขาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง และคำพูดของเขามีความใจร้ายที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ “เจ้ายังไม่ปล่อยวางอดีตคู่หมั้นของเจ้า และรู้สึกอึดอัดที่จะพูดถึงเขา?”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองเขา นางรู้สึกสับสน จากนั้นนางก็จำได้ว่านางโกหกเขาว่านางปล่อยวางซ่งเยี่ยนไม่ได้ เพื่อป้องกันไม่ให้เขาเข้าใจผิดกับความคิดชั่วร้ายของนางที่มีต่อเขา
การโกหกมีราคาที่ต้องจ่ายจริงๆ
นางเปิดปากของเธอ และในที่สุดก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ข้ารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาเป็นคนประสบความสำเร็จมีชื่อเสียง ทั่วทั้งอำเภอเขาเป็นคนเดียวที่สอบผ่านในปีนี้ นายอำเภอยกย่องเขา เขาประสบความสำเร็จอย่างมากจริงๆ แล้วข้าจะเปรียบเทียบกับเขาได้อย่างไร?”
เซี่ยเจิงยิ้มเยาะเบาๆ “ก็แค่คนผู้หนึ่งสอบผ่าน ทุกปีมีคนตั้งกี่คนที่ได้รับเลือกจากสิบเจ็ดเมืองของต้าอิน อดีตคู่หมั้นของเจ้านับเป็นอะไรได้”
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะมองดูเขาแล้วพูดว่า “เจ้าพูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าข้าพอแล้ว อย่าพูดต่อหน้าคนนอกระวังจะถูกหัวเราะเยาะ”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้ว “หัวเราะเยาะเรื่องอะไร?”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าบุคคลนี้ไม่มีความตระหนักรู้ในตนเองจริงๆ และพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้าไม่มีชื่อเสียงในการสอบเป็นบัณฑิตด้วยซ้ำ นั่นเป็นวิธีที่ผู้พูดก็ต้องสอบผ่าน……” นางหยุดแล้วพูดว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าพูดแบบนั้นเพื่อให้ข้ามีความสุข”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าการพูดแบบนี้ดูเสแสร้งเล็กน้อย นางเกาศีรษะของนางแล้วพูดว่า “จริงๆ แล้ว ข้าแค่พูดไปอย่างนั้น ใจข้าไม่ได้รู้สึกแย่ขนาดนั้น ข้าใช้ชีวิตนี้ด้วยตัวเองมาโดยตลอด ส่วนเขาก็ใช้ชีวิตของเขา เขาจะประสบความสำเร็จหรือเป็นอะไรก็ไม่เกี่ยวกับข้า ผู้ที่ประจบสอพลอและเหยียบย่ำข้า พวกเขาก็แค่พูดเรื่องไร้สาระก็เพราะหวังประโยชน์จากสกุลซ่ง”
เซี่ยเจิงดูแปลกๆ และพูดว่า “ข้าบอกเจ้าแล้ว บัณฑิตผู้นั้นก็ไม่มีความหมายอะไรหรอก”
ฝานฉางอวี้สำลัก “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นขุนนางระดับสูงหรือ”
เซี่ยเจิงหุบปากและหยุดพูด
ฝานฉางอวี้รู้สึกขบขันในใจ โดยจำได้ว่าเขาสามารถอ่านและเขียนได้ และเขายังสามารถเขียนบทความได้ ดังนั้นนางจึงเริ่มวางแผนให้เขา “ข้าคิดว่าเจ้าค่อนข้างฉลาด และลายมือของเจ้าก็งดงาม แต่เจ้าได้รับบาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า และท่านหมอยังบอกด้วยว่าถ้าไม่ดูแลตัวเองดีๆ ในอนาคต ก็สามารถเป็นโรคเรื้อรังได้เหมือนกัน ทำไมเจ้าไม่ลองไปศึกษาในสำนักศึกษาดูล่ะ ถ้าเจ้าสอบได้ ในอนาคตอาจจะได้เป็นขุนนางก็ได้?”
เซี่ยเจิง “……ข้าไม่มีความทะเยอทะยานที่จะเป็นขุนนาง”
ฝานฉางอวี้ถอนหายใจ “น่าเสียดาย” นางพูดอย่างขบขัน “หากเจ้ามีโอกาสได้รับราชการ ข้าเชื่อว่าตำแหน่งของเจ้าต้องสูงกว่าซ่งเยี่ยนแน่นอน จากนั้นข้าก็จะให้เจ้ากลั่นแกล้งซ่งเยี่ยนเล็กๆ น้อยๆ ได้!”
เซี่ยเจิงเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วตอบว่า “ดี”
ทันทีที่เปิดปากความรู้สึกไม่สบายก่อนหน้านี้ก็หายไปเลย
ฝานฉางอวี้นึกได้ว่านางตุ๋นน้ำแกงไก่ไว้แล้วพูดว่า “ข้าตุ๋นน้ำแกงไก่ไว้อยู่ในหม้อ ตอนนี้น่าจะตุ๋นได้ที่แล้ว ข้าจะยกมาให้เจ้า”
เมื่อนางลุกขึ้นมาก็เห็นว่าถุงลูกอมข้างเตียงของเขายุบลง นางพูดด้วยความเจ็บปวดว่า “ข้าจะหาลูกอมมาให้อีก อย่าตีคนด้วยลูกอมอีกล่ะ ของพวกนี้แพงและไม่คุ้มค่า!”
หลังจากที่นางลงไปชั้นล่าง เซี่ยเจิงก็จ้องไปที่ถุงกระดาษที่บรรจุลูกอมเหล่านั้นและขมวดคิ้ว
เขาไม่ชอบขนมหวาน ในอดีต อาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย และการซื้อสิ่งของเหล่านั้นของเขาทั้งหมดได้รับการดูแลโดยทหารของเขาเอง เขาไม่รู้จริงๆ ว่าสิ่งเหล่านี้มีราคาแพงแค่ไหน นางขาดแคลนเงินมาโดยตลอด แต่เนื่องจากขนมมีราคาแพงมาก แต่นางยังคงซื้อมันมาให้เขา
เป็นเพราะวันนั้นนางเข้าใจผิดว่าเขากลัวขมเมื่อดื่มยา?
เซี่ยเจิงหลับตาลงด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน -
สองวันต่อมา เจิ้งเหวินฉางได้นำเจ้าหน้าที่ทหารของเขาไปยังตำบลหลินอันอีกครั้ง
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ได้รับข่าว นางก็เดินไปที่ประตูบ้านเพื่อทักทายเขา เจิ้งเหวินฉางนั่งบนหลังม้าแล้วพูดว่า “ได้พบสาเหตุของคดีฆาตกรรมหลายคดีในตำบลแล้ว และจริงๆ แล้วคดีเหล่านี้เกิดขึ้นเพราะกลุ่มโจร”
หัวใจของฝานฉางอวี้เต้นรัวเมื่อนางได้ยินคำตอบนี้ นางพูดว่า “แต่คนร้ายบุกเข้ามาในบ้านของข้าสองครั้ง……”
เจิ้งเหวินฉางขัดจังหวะนาง “บ้านของเจ้าเป็นเป้าหมายสองครั้ง เนื่องจากงานคุ้มกันที่บิดาของเจ้าเคยไปก่อนหน้านี้ มีข่าวลือว่าบิดาของเจ้าคุ้มกันแผนที่ขุมทรัพย์ของราชวงศ์ก่อนหน้านี้ สิบกว่าปีก่อน หน่วยคุ้มภัยทั้งหมดในครั้งนั้นถูกสังหารโดยผู้ที่แย่งชิงแผนที่สมบัติ หลังจากที่บิดาของเจ้ารอดพ้นจากความตายและกลับบ้านเดิม เขาก็ใช้เวลาหลายปีเหล่านี้อย่างสงบ จนกระทั่งสงครามที่ฉงโจวที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ เรื่องของแผนที่สมบัติก็ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอีกครั้ง โจรบางคนค้นพบที่อยู่ของบิดาเจ้า ดังนั้นพวกเขาจึงมาที่บ้านของเจ้าหลายครั้งเพื่อค้นหาแผนที่สมบัติ -”
เหตุผลนี้สามารถอธิบายสิ่งแปลกๆ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตำบลหลินอันในทุกวันนี้ได้อย่างแน่นอน
ฝานฉางอวี้ถามว่า “พ่อแม่ของข้าก็ตายด้วยน้ำมือของพวกโจรเหล่านั้นด้วยหรือ”
เจิ้งเหวินฉางขมวดคิ้ว หลบตาฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “แน่นอน”
หลังจากทราบสาเหตุที่แท้จริงของการเสียชีวิตของบิดามารดาของตนแล้ว ฝานฉางอวี้ยังคงรู้สึกหนักใจเล็กน้อย นางคิดว่าบิดาของนางสอนศิลปะการต่อสู้ให้นางและไม่อนุญาตให้นางใช้กำลังต่อหน้าคนอื่นเพราะเขากลัวดึงดูดเหล่าอันธพาลเหล่านี้ นางพูดว่า “ข้าไม่เคยได้ยินพ่อแม่ของข้าพูดถึงอะไรเกี่ยวกับแผนที่สมบัติเลย มีอะไรเข้าใจผิดหรือเปล่า?”
เจิ้งเหวินฉางกล่าวว่า “ข่าวที่ว่าแผนที่สมบัติอยู่ในมือของบิดาของเจ้านั้นเป็นเท็จ เพราะกลุ่มกบฏฉงโจวเพิ่งปล่อยข่าวมาเมื่อไม่กี่วันก่อนว่าพวกเขาได้รับแผนที่สมบัติแล้ว และพวกโจรจะไม่มาที่เมืองนี้อีก ดังนั้นต่อไปเจ้าก็วางใจได้”
ขณะที่เขาพูด เขาก็แสดงท่าทางอีกครั้ง และทหารที่อยู่ด้านล่างก็หยิบถาดที่มีเหรียญเงินออกมา เขามองดูฝานฉางอวี้ด้วยสายตาที่แปลกเล็กน้อยซึ่งยากที่คนอื่นจะสังเกตเห็น “แม่ทัพเฮ่อแห่งจี้โจวเห็นใจชาวบ้าน จึงสั่งให้ข้ามอบเงินชดเชยให้ห้าสิบตำลึง”
ฝานฉางอวี้ขอบคุณเขาอย่างจริงใจ
เพื่อนบ้านยังกล่าวชมเชยว่า “แม่ทัพเฮ่อคือท้องฟ้าของชาวจี้โจวจริงๆ เขาได้จัดสรรเงินชดเชยให้กับผู้ที่ถูกโจรเหล่านั้นสังหารให้กับครอบครัวของผู้เสียชีวิต!”
มีคนถามว่า “เหตุใดข้าจึงได้ยินว่าสกุลอื่นๆ ได้เพียงยี่สิบห้าตำลึง มีสกุลฝานเท่านั้นที่ได้ห้าสิบตำลึง?”
มีคนพูดทันทีว่า “คนอื่นเสียชีวิตครอบครัวละหนึ่งคน แต่ฝานเอ้อร์และภรรยาของเขาถูกฆ่าทั้งคู่ ดังนั้นแน่นอนว่าพวกเขาจึงให้เงินมากกว่า”
คดีถูกปิดแล้ว และผนึกที่ประตูสกุลฝานก็ถูกถอดออกแล้ว
ฝานฉางอวี้ทำความสะอาดบ้านทั้งภายในและภายนอก โดยเฉพาะลานหน้าบ้านและห้องต่างๆ ที่มีเลือดมากมาย นอกจากจะราดน้ำหลายครั้งแล้ว นางยังต้มน้ำด้วยใบส้มโอแล้วราดอีกครั้ง โดยเชื่อว่ามันสามารถขับไล่วิญญาณชั่วร้ายออกไปได้
หลังจากที่ทุกอย่างที่บ้านเรียบร้อยแล้ว ฝานฉางอวี้ก็มารับฉางหนิงและเซี่ยเจิงจากบ้านสกุลจ้าว
นางจุดธูปและวางป้ายวิญญาณของบิดามารดาไว้ที่เดิม โดยมีดวงตาที่ขุ่นเคืองเล็กน้อย “ท่านพ่อท่านแม่ พักผ่อนอย่างสงบเถอะเจ้าค่ะ”
มีเพียงเซี่ยเจิงเท่านั้นที่ขมวดคิ้ว เขารู้อยู่แล้วว่าคนเหล่านั้นเป็นทหารหน่วยกล้าตายของสกุลเว่ย ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธความจริงที่เจิ้งเหวินฉางกล่าวถึง สิ่งที่พวกเขากำลังตามหาไม่ใช่แผนที่สมบัติไร้สาระอะไรนั่นอย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม เพื่อที่จะยุติคดีนี้ ทางการได้โกหกและให้เงินแก่ผู้ที่เกี่ยวข้อง ต้องใช้ความพยายามอย่างมากทีเดียว
เซี่ยเจิงรู้สึกสับสน หากเฮ่อจิ้งหยวนต้องการจดหมายไปให้เว่ยเหยียน เขาควรจะส่งเจ้าหน้าที่ทหารไปปิดล้อมบ้านสกุลฝานต่อไปและค้นหาอย่างระมัดระวัง
แต่ตอนนี้เขาได้คืนบ้านให้ฝานฉางอวี้ และใช้ความพยายามอย่างมากในการปิดคดีฆาตกรรมหลายคดี ดูเหมือนว่าเขาไม่ต้องการทำลายชีวิตดั้งเดิมของครอบครัวนาง และปล่อยให้นางยังคงใช้ชีวิตอยู่ในตำบลนี้ต่อไป
เฮ่อจิ้งหยวนต้องการอะไร? หรือเขาทำเช่นนี้เพราะจดหมายที่สกุลเว่ยตามหาไม่ได้อยู่ในสกุลฝานอีกต่อไปแล้ว?
เซี่ยเจิงมองไปที่ป้ายวิญญาณทั้งสองบนโต๊ะบูชา เฮ่อจิ้งหยวนคงจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของทั้งคู่ บางทีเขาอาจจะรู้ความลับของจดหมายนั้นด้วย?