บทที่ 29
หากไม่มีชายชุดดำที่ต้องการสังหารพวกนางตลอดเวลา ฝานฉางอวี้ก็ไม่จำเป็นต้องรีบขายทรัพย์สินของนางและย้ายออกจากตำบลหลินอันอีกต่อไป
ในที่สุดการค้าของหออี้เซียงกับนางก็สิ้นสุดลง หลังจากร้านขายเนื้อเปิดใหม่อีกครั้ง ต้องขอบคุณหออี้เซียง ทำให้การค้าหมูตุ๋นของนางดีขึ้นกว่าเดิม และก็บดบังร้านสกุลหวังไปเล็กน้อย
วันก่อนวันส่งท้ายปีเก่า เมื่อนางกลับจากร้าน นางเห็นรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่ที่ทางเข้าตรอก นางคิดว่าเป็นแม่ลูกสกุลซ่งที่กลับมาที่นี่อีกครั้ง แต่เมื่อนางเข้าไปในตรอก นางเห็นรถม้าจอดอยู่นอกบ้านของนางและมีคนมากมาย
ฝานฉางอวี้คิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่บ้าน นางจึงตะโกนผ่านฝูงชน “หลีกทาง หลีก หลีก หลีก……”
เพื่อนบ้านคนหนึ่งถามว่า “ฉางอวี้ เจ้ามีญาติที่ร่ำรวยหรือ?”
ฝานฉางอวี้สับสนและตอบว่า “ไม่มี”
ชายคนนั้นถามอีกครั้ง “เขาเป็นญาติของสามีเจ้าหรือเปล่า? ข้าเห็นว่ารถม้าที่จอดอยู่ที่ทางเข้าตรอกนั้นหรูหรายิ่งกว่ารถม้าที่สกุลซ่งย้ายบ้านเมื่อครั้งที่แล้วเสียอีก!”
ถึงตอนนี้ฝานฉางอวี้จึงรู้ว่าเจ้าของรถม้าที่จอดอยู่ที่ประตูมาที่นี่เพื่อพบนาง?
คนที่อยู่ข้างๆ พูดว่า “รถม้าในวันที่สกุลซ่งย้ายบ้านไม่ใช่ของพวกเขา พวกเขาเช่ามาต่างหากล่ะ!”
จริงๆ แล้วมีความนัยแฝงความดูถูกตระกูลซ่งในคำพูดของเขา
นางคังยืนอยู่ที่ประตูบ้านของนาง กัดฟันและพูดว่า “กลุ่มคนที่ดีแต่ประจบประแจง รอเยี่ยนเกอเอ๋อร์สอบได้จอหงวนก่อน แล้วมาดูกันว่ามีรถม้าแบบไหนบ้างที่เขาต้องการไม่ได้!”
ฝานฉางอวี้สับสนและเพิกเฉยต่อคำถามเล็กๆ น้อยๆ จากเพื่อนบ้าน
หลังจากเข้าไปในบ้านและปิดประตูลานบ้าน นางเห็นชายผู้สูงศักดิ์นั่งอยู่หน้าโต๊ะสี่เหลี่ยมในห้องหลัก เมื่ออีกฝ่ายเห็นนาง เขาก็ยิ้มและพยักหน้าทักทาย “วันนี้ก็เย็นมากแล้ว ดังนั้นข้าไม่รบกวนคุณชายเหยียนและฮูหยินแล้ว” เขายืนขึ้นและโค้งคำนับให้เซี่ยเจิง
เซี่ยเจิงนั่งอยู่ที่อีกด้านหนึ่งของโต๊ะสี่เหลี่ยมด้วยสีหน้าสงบ แม้ว่าเขาจะแต่งตัวด้วยผ้าเนื้อธรรมดาๆ แต่ท่าทางของเขายังคงล้นหลามไปด้วยของกลิ่นอายผู้สูงศักดิ์ “กลับดีๆ ไม่ส่งล่ะ”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเหยียนเจิ้งมีอารมณ์ไม่ดี ดังนั้นเขาจึงนั่งบนเก้าอี้และไม่ขยับตัว ฝานฉางอวี้จึงไปส่งคนที่ประตู
หลังจากปิดประตูอีกครั้งเพื่อกันสายตาที่แอบสอดส่องของเพื่อนบ้าน ฝานฉางอวี้ก็ถามเซี่ยเจิง “คนผู้นั้นคือใคร”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “เจ้าของร้านหนังสือในตำบล”
ฝานฉางอวี้หยิบกาน้ำชาบนโต๊ะแล้วรินน้ำให้ตัวเอง “ข้าจำได้ว่าเจ้าของร้านหนังสือในตำบลเป็นชายชรามีหนวดเครา?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “นั่นเป็นเพียงผู้ดูแลร้าน เจ้าของที่แท้จริงอาศัยอยู่ในเมืองหลักของจี้โจวมาโดยตลอด”
เมื่อจ้าวสวินมาหาเขาครั้งที่แล้ว ทุกคนในตรอกออกไปทำงานเพื่อหาเลี้ยงชีพ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เห็น แต่วันนี้ใกล้วันสิ้นปีและทุกครัวเรือนต้องอยู่บ้าน ดังนั้นการมาของเขาในครั้งนี้จึงลุกลามราวกับไฟป่าและสร้างความฮือฮาครั้งใหญ่
หลังจากรินชาออกมาแล้ว ฝานฉางอวี้ก็ตระหนักว่าจริงๆ แล้วมันคือชาเย็นหนึ่งกา นางจิบชาเย็นแล้วเหลือบมองถ้วยชาที่ดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่งที่วางอยู่ในตำแหน่งที่ชายผู้สูงศักดิ์นั่งอยู่ แล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจ้าใช้ชาเย็นรับรองแขก?”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองนาง
ฝานฉางอวี้อ่านสีหน้าบางอย่างของเขาได้ประมาณว่า ‘ไม่เช่นนั้นล่ะ?’ จากดวงตาของเขาได้อย่างชัดเจน และพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง
เซี่ยเจิงมองเห็นแวบหนึ่งว่านางซื้อลูกอมเปลือกส้มกลับมาอีกห่อหนึ่ง เขาผลักของที่ห่อด้วยกระดาษสีแดงบนโต๊ะไปหานาง “ข้าได้เงินบางส่วนในการเขียนบทความ เจ้าเก็บไว้”
ฝานฉางอวี้เปิดกระดาษสีแดงชั้นนอกแล้วมองดู ดวงตาเมล็ดซิ่งของเขานางประหลาดใจอย่างมาก ก่อนที่นางจะเริ่มขายหมูตุ๋น ร้านขายเนื้อไม่สามารถทำเงินได้มากขนาดนี้ในหนึ่งเดือน! ฝานฉางอวี้ตกตะลึง “เขียนบทความได้กำไรขนาดนี้เลยหรือ?”
เซี่ยเจิงหยิบถ้วยชาหยาบๆ ขึ้นมาจิบ ข้อนิ้วที่ไร้สะเก็ดนั้นคมราวกับไม้ไผ่ กล้ามเนื้อและกระดูกก็เห็นได้ชัดเจน “บทความร่วมสมัยที่ข้าเขียนก่อนหน้านี้ขายดี ร้านหนังสือเลยให้เงินปันผลกับข้า สี่สิบตำลึงนี้รวมเงินมัดจำสำหรับบทความร่วมสมัยชุดถัดไปด้วย”
บทความร่วมสมัยบางบทความที่เขาเขียนได้ก่อให้เกิดปัญหาทั่วทั้งเมืองหลวง แม้ว่าจ้าวสวินจะเป็นพ่อค้า แต่เขาก็มีความสามารถในการรักษาการค้าของตระกูลของเขาต่อหน้าฝูงหมาป่า ในทางกลับกัน เขามีความสามารถค่อนข้างมาก ในขณะที่เขาขายบทความร่วมสมัยให้กับเจ้าหน้าที่ในเมืองหลวงที่สำคัญ เขายังปกปิดต้นกำเนิดของบทความเหล่านี้ด้วย
ในช่วงที่สกุลฝานประสบปัญหา ลุงของเขายังคงค้นหาเขาตามร้านหนังสือทั้งหมด ไม่เช่นนั้นจำนวนคนตายที่ในตำบลนี้จะเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า
จ้าวสวินไม่ได้ให้เงินเหล่านี้มาเพื่อเอาใจเขาโดยเฉพาะ เพราะเพียงแค่ดูบทความร่วมสมัยของเขา มันจะมีมูลค่าหลายพันตำลึง
ร้านหนังสือทั้งหมดภายใต้การจัดการของสกุลจ้าว ทำเงินได้มากมายจากผลงานของเขาในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ด้วยกลัวว่าฝานฉางอวี้จะสงสัย เขาจึงขอเฉพาะสี่สิบตำลึงเท่านั้น แต่เขาก็ไม่คาดคิดว่านางจะยังคิดว่ามันมากเกินไป
ฝานฉางอวี้มองไปที่ก้อนเงินสีขาวสองสามอันในมือของนาง แล้วมองไปที่เซี่ยเจิง “เจ้าของร้านผู้นี้มาหาเจ้าเป็นพิเศษเพราะเขาชอบบทความที่เจ้าเขียน?”
เซี่ยเจิงพยักหน้า “สงครามในฉงโจวยังไม่จบ และแม้ว่าคำอธิบายของข้าเกี่ยวกับสงครามในฉงโจวจะเป็นเพียงผิวเผิน แต่ก็เป็นสิ่งที่ผู้อ่านคนอื่นๆ ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ดังนั้นมันจึงขายดี”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้มีความสุขนางเงียบไปและขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ช่วงเวลาต่อมาฝานฉางอวี้กล่าวว่า “จริงๆ แล้ว เจ้าไม่ต้องโกหกข้า ข้ารู้ทุกอย่าง”
เซี่ยเจิงใช้ปลายนิ้วบีบถ้วยเล็กน้อยแล้วถามว่า “เจ้ารู้อะไร”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองเขา “ถ้าเจ้าได้รับความชื่นชมจากเจ้าของร้านหนังสือ แสดงว่าต้องมีพรสวรรค์ด้านวรรณกรรมที่ยอดเยี่ยม เจ้าต้องเคยอ่านหนังสือมากมายมาก่อน แต่เจ้ากลัวว่าข้าจะโกรธเจ้าเพราะอดีตคู่หมั้นของข้าก็ยกเลิกงานหมั้นหลังจากที่เขาสอบได้ เจ้าจึงโกหกข้าเกี่ยวกับความรู้ของเจ้าใช่หรือเปล่า”
เมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูด ปลายนิ้วของเซี่ยเจิงที่กดกับขอบถ้วยก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ก่อนที่เขาจะตอบ ฝานฉางอวี้ก็ขมวดคิ้วและพูดต่อ “ข้าไม่ได้ใจแคบอย่างที่เจ้าคิด มีบัณฑิตมากมายในโลกนี้ แค่เพียงเพราะอดีตคู่หมั้นของข้าเป็นคนใจร้าย ก็ไม่ได้หมายความว่าบัณฑิตทุกคนในโลกจะใจร้าย ข้ายังคงเข้าใจหลักการเหล่านี้ เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลกับสิ่งที่เจ้าเป็น”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงแล้วพูดว่า “ขอโทษด้วย”
ฝานฉางอวี้โบกมือของนางและบอกว่าไม่เป็นไร นางเอกก็เคยซ่อนทักษะการต่อสู้ของนางไว้จากเพื่อนบ้านของนาง นี่คือความสามารถของเขาเอง นางไม่มีอะไรต้องกังวลไม่ว่าเขาจะบอกนางหรือไม่บอก เพราะมันไม่ได้ทำลายผลประโยชน์ของนาง
ฝานฉางอวี้ถามเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ในเมื่อเจ้าได้อ่านหนังสือมามากมาย ทำไมเจ้าไม่ลองไปสอบแต่มาเป็นผู้คุ้มกันแทนล่ะ”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “การสอบรับตำแหน่งขุนนาง ไม่ได้เป็นสิ่งที่ข้าต้องการทำ”
ทั้งสองรู้จักกันมาเกือบเดือนแล้ว ฝานฉางอวี้ถามเขาอย่างละเอียดเป็นครั้งแรก นางถามต่อว่า “เจ้าอยากทำอะไร”
ลมที่พัดผ่านห้องโถงพัดปอยผมไปที่ขมับของเซี่ยเจิงเขามองไปที่ชั้นหิมะหนาบนกำแพงลานและท้องฟ้าที่มีหมอกหนา ดวงตาของเขาลึกซึ้งและคาดเดาไม่ได้ “เช่นเดียวกับที่เจ้าสานต่อร้านขายเนื้อที่พ่อของเจ้าทิ้งไว้ให้ ข้าเองก็อยากจะทำสิ่งที่พ่อของข้ายังทำไม่สำเร็จ”
ฝานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นนางก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “ครอบครัวของเจ้าเปิดสำนักคุ้มภัยหรือ” คนที่ทำงานเป็นผู้คุ้มกันเป็นคนที่ทำงานหนัก ไม่เช่นนั้นใครจะเสี่ยงชีวิตเพื่อหาเงินเพียงเล็กน้อย เขามีความรู้ดี มีทักษะการต่อสู้ที่ดีและเป็นผู้คุ้มกัน
ฝานฉางอวี้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และพบว่ามีเพียงตำแหน่งนายน้อยของสำนักคุ้มภัยเท่านั้นที่เหมาะกับสถานะของเขา
เซี่ยเจิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็ตระหนักได้ว่า “ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าเอาแต่พูดว่าเจ้าจะจากไปเมื่อหายดีแล้ว” นางผลักเงินสี่สิบตำลึงของเขากลับคืนไป “เจ้าเก็บเงินนี้ไว้เองเถิด ต้องใช้เงินมากมายในการสร้างสำนักคุ้มภัยขึ้นมาใหม่! เมื่อเจ้าจะไป ข้าจะดูก่อนว่าข้ายังมีเงินมากพอหรือไม่ ถ้าตอนนั้นร่ำรวยก็จะให้เงินเจ้าเพิ่มอีก!”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เซี่ยเจิงได้ยินนางพูดถึงแผนการเมื่อพวกเขาทั้งสองแยกทางกัน นอกจากบาดแผลตื้นๆ บนร่างกายของเขาแล้ว บาดแผลน่ากลัวและอาการบาดเจ็บภายในก็ได้รับการดูแลรักษาจนกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง
วันนี้จ้าวสวินมาบอกเขาว่าซื้อข้าวและธัญพืชสองแสนเมล็ดแล้ว เขาจะจากไปในไม่ช้าอย่างแน่นอน เมื่อฟังนางพูดถึงเรื่องนี้ อารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ได้ก็เกิดขึ้นในใจของเขา เขายกมือขึ้นเพื่อจับถุงเงิน ป้องกันไม่ให้นางผลักกลับมาหาเขา และพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างแข็งกร้าว “นี่คือเงินที่ข้าให้เจ้า สำหรับค่ายา”
ฝานฉางอวี้ยังคงปฏิเสธ “เมื่อเจ้าตกลงที่จะแกล้งทำเป็นสามีของข้า เราก็ตกลงกันว่าข้าจะรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้า จะมาเรียกเก็บเงินเจ้าตอนนี้ได้อย่างไร นั่นเป็นการไม่รักษาสัจจะ เจ้าได้รับบาดเจ็บแต่ก็ยังทนหนาวเขียนบทความ การหาเงินไม่ใช่เรื่องง่ายๆ…”
เขาไม่ได้ออกแรงใดๆ กับเงินในมือ และดวงตาสีเข้มของเขาก็จับจ้องไปที่นาง “ถ้างั้น เงินค่าขนมล่ะ?”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตระหนักว่าเขาบอกว่านี่เป็นเงินเพื่อซื้อขนมให้เขา นางจึงพูดอย่างตรงไปตรงมา “เจ้าไม่สามารถใช้เงินมากมายจ่ายค่าขนมได้……”
“งั้นเก็บไว้ก่อนแล้วค่อยซื้อทีหลัง”
“เดี๋ยวเจ้าก็หายจากอาการบาดเจ็บและไปแล้ว เงินขนาดนี้ใช้ไม่ทัน…”
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็เงียบไป หมายถึงว่าเขายังมีความตั้งใจที่จะซื้อมันในอนาคตใช่หรือไม่?
ฟืนที่กำลังลุกไหม้ในเตาไฟทำให้เกิดเสียงแตกและมีประกายไฟพุ่งออกมา ทำลายความเงียบในห้อง ท้ายที่สุดอีกฝ่ายยังคงพูดเหมือนเดิม “เจ้าเก็บไว้”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้มองเขา แต่จ้องมองไปที่มือของเขาที่ถือเงินอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถามว่า “เจ้าชอบขนมอะไร”
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินคำถามของนาง เขาก็ตอบว่า “เจ้าสามารถซื้อได้ตามต้องการ”
เมื่อฝานฉางอวี้เข้านอนในคืนนั้น ปกตินางจะนอนหลับง่ายอยู่เสมอแค่ได้มองหลังคาแล้วก็ผล็อยหลับไป แต่คืนนี้แม้ว่านางจะมีจิตใจที่กว้างขวาง แต่นางก็ไม่ใช่ท่อนไม้ แม้ว่าเหยียนเจิ้งจะอารมณ์ไม่ดีและมีพูดจาไม่เข้าหู แต่เขาก็มีจิตใจที่ดี ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่พาฉางหนิงหนีไปหลังจากที่โจรบุกเข้ามาในบ้าน เขาหน้าตาดี สามารถอ่านออกเขียนได้ และมีทักษะการต่อสู่ที่เก่งกาจเป็นอย่างยิ่ง
นางรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่เพียงชั่วคราวเท่านั้นและจะจากไปในที่สุด ดังนั้นนางจึงปฏิบัติต่อเขาเหมือนคนผ่านทางไปมาเสมอ แต่วันนี้เขาให้เงินจำนวนมากแก่นางและบอกให้นางซื้อขนมให้เขาในอนาคต?
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยในใจ นางพลิกตัวเหมือนแป้งทอด และนางก็หลับไปด้วยความงุนงงจนถึงรุ่งสาง วันรุ่งขึ้น นางตื่นสายตามที่คาดไว้ และยังคงมีรอยคล้ำเขียวจางๆ ใต้ตาของของนาง
โชคดีที่ร้านขายเนื้อปิดทำการในวันส่งท้ายปีเก่าและวันปีใหม่ ดังนั้นหากตื่นสายก็ไม่เป็นไร
ฝานฉางอวี้หาวและลุกขึ้นมาทำเกี๊ยวข้าวเหนียว มีเสียงเด็กๆ เล่นกับประทัดในตรอกด้านนอก ทั้งเมืองเงียบสงบในบรรยากาศปีใหม่อันเงียบสงบ
ฉงโจวซึ่งอยู่ห่างออกไปอีกเมือง เพิ่งประสบกับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ -
เมืองหลวง
ถนนต่างๆ ตกแต่งด้วยโคมไฟและของประดับตกแต่งหลากสีสันซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นอายของปีใหม่
รายงานการสู้รบเร่งด่วนระยะทางแปดร้อยลี้ผ่านประตูหย่งติง แต่ไม่ได้ถูกส่งไปยังพระราชวัง แต่ถูกส่งไปยังจวนของอัครมหาเสนาบดีเว่ยผ่านเส้นทางอื่น
ม้าเร็วควบม้าผ่านไปตามถนน และกิ่งก้านของต้นอวี๋ก็ปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งและหิมะทั้งสองด้าน
ประตูหน้าของจวนเว่ยได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา โดยมีสิงโตหินถือลูกแก้วมีใบหน้าดุร้ายสองตัว และมีองค์รักษ์สวมเกราะเรียงกันเป็นแถวดั่งห่านป่า หิมะปกคลุมกำแพง และแม้แต่นกก็ไม่เต็มใจที่จะเกาะกิ่งไม้ที่ตายแล้วที่นี่
ทหารบนหลังม้ากลิ้งตัวลงกับพื้น หยิบรายงานการสู้รบออกมาจากอ้อมแขนของเขาแล้วยกขึ้นเหนือศีรษะ “รายงานด่วนจากฉงโจว!”
องค์รักษ์ที่ประตูมีสีหน้าเปลี่ยนไป เขาหยิบรายงานการรบแล้วรีบเข้าไปในจวน หลังจากส่งมอบให้กับทหารในจวนแล้ว เจ้าหน้าที่ก็รีบส่งรายงานการรบให้กับผู้ดูแลห้องหนังสือ “ใต้เท้า รายงานด่วนจากฉงโจวขอรับ!”
หลังจากนั้นไม่นาน ผู้ดูแลห้องหนังสือก็เปิดประตูและออกมาเพื่อรับรายงานการรบ กระบวนการทั้งหมดเข้มงวดและรวดเร็ว จดหมายและรายงานที่ส่งไปยังห้องหนังสือสกุลเว่ย ล้วนถูกส่งไปในสถานการณ์นี้
ผู้ดูแลห้องหนังสือปิดประตูห้องหนังสือและแทบจะไม่ส่งเสียงใดๆ เลยขณะเดิน เขายื่นรายงานการรบต่อชายชรามีหนวดมีเคราที่หลังโต๊ะไม้เนื้อแดง “ท่านอัครมหาเสนาบดี มีรายงานด่วนมาจากฉงโจวซึ่งอยู่ห่างออกไปแปดร้อยลี้ขอรับ”
มือที่แข็งแกร่งและมีกล้ามเนื้อแข็งแรงรับรายงานการรบ และหลังจากอ่านแล้ว เขาก็วางมันไว้บนโต๊ะ “ข้าคาดหวังว่าลูกอกตัญญูนั้นจะสามารถรักษาเสถียรภาพของสถานการณ์การรบในฉงโจวได้! การเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงเพิ่งผ่านไป เหตุใดซีเป่ยจึงไม่สามารถรวบรวมเสบียงได้”
ผู้ดูแลไม่กล้าตอบ
ชายชรายืนขึ้น เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าเนื้อดีแต่สวมเสื้อผ้าธรรมดาๆ เขาวางมือไว้ข้างหลังและมองดูทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยหิมะที่อยู่นอกหน้าต่าง เขามีดวงตาเรียวยาวคู่หนึ่งและร่างสูงตรง เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเว่ยเหยียน อัครมหาเสนาบดีของต้าอินที่ควบคุมราชสำนักมานานกว่าสิบปี เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “บอกลูกอกตัญญูให้กลับมาที่นี่ และส่งเฮ่อจิ้งหยวนไปควบคุมสถานการณ์ในฉงโจวก่อน”
ครั้งหนึ่งเขามีมีดที่มีประโยชน์ที่สุดสองเล่มอยู่ในมือ เล่มหนึ่งเป็นหลานชายของเขาที่ถูกเลี้ยงดูมาด้วยตัวเขาเอง คนหนึ่งคือเฮ่อจิ้งหยวน ในขณะที่เว่ยซวนบุตรชายของเขาเองเป็นเพียงคนโง่เขลาทะเยอทะยานเอาแต่ใจ
ผู้ดูแลตอบรับ และในขณะที่เขากำลังจะล่าถอยออกไป เขาก็ได้ยินชายผู้มีอำนาจซึ่งดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีและปฏิบัติตามรับสั่งของฮ่องเต้มานานกว่าสิบปีถามว่า “พบศพของอู่อันโหวแล้วหรือยัง” ?”
ผู้ดูแลส่ายศีรษะ “ยังไม่พบขอรับ”
เว่ยเหยียนถอนหายใจลึก “เด็กคนนั้นมีสายเลือดของสกุลเว่ยอยู่ในร่างกายของเขา และลักษณะนิสัยและวิธีการของเขาก็เหมือนกับข้ามากที่สุด น่าเสียดายที่……”
ผู้ดูแลรับใช้เว่ยเหยียนมาหลายปีแล้วและสามารถเข้าใจความคิดของเขาได้ เมื่อคิดว่าก่อนหน้านี้เขาให้ความสำคัญกับอู่อันโหวมากกว่าบุตรชายเว่ยซวน เขาจึงพูดต่อ “บางทีท่านโหวอาจถูกคนชั้นต่ำพวกนั้นหลอก ท่านเลี้ยงดูท่านโหวมาสิบหกปี ไม่ใช่ว่าบิดาก็เหมือนบิดา เป็นเรื่องไร้สาระที่จะบอกว่าท่านฆ่าองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและแม่ทัพเซี่ย มีหลักฐานที่ไหนกัน? ท่านโหวยังไม่พบหลักฐานเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงยังมีเวลาให้จัดการในเรื่องนี้ แล้วทำไมท่านถึง……”
จู่ๆ ผู้ดูแลก็หยุดพูดกลางประโยค เขาเงยหน้าขึ้นมองสบสายตาที่เย็นชาและน่าเกรงขามของเว่ยเหยียน และตบตัวเองอย่างแรง “บ่าวผู้นี้พูดมากเกินไปแล้ว!”
เว่ยเหยียนกล่าวว่า “วันหนึ่งเขาจะรู้ ตอนนี้เขาเริ่มสงสัย ถ้าข้าไม่ฆ่าเขาตอนที่เขายังไม่ระวัง ต่อไปสกุลเว่ยของข้าจะกลายเป็นเหยื่อของเขา”
ผู้ดูแลตกตะลึงในตอนแรกแล้วพูดว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีเป็นเสาหลักของแคว้น แม้แต่ท่านโหวก็แตะต้องท่านไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าท่านโหวอาจไม่อยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว”
เว่ยเหยียนหลับตาและนิ่งเงียบ เมื่อเขาหันกลับมาที่โต๊ะและนั่งลง ร่องรอยความโศกเศร้าก็หายไปจากใบหน้าของเขา และเขาก็ถามว่า “ของที่ข้าสั่งให้คนไปหาในจี้โจว ได้กลับมาแล้วหรือยัง”
เสียงของผู้ดูแลลดต่ำลงเล็กน้อย “ทหารหน่วยกล้าตายที่ส่งไป จนถึงขณะนี้ยังไม่มีข่าวส่งกลับมาขอรับ”
คิ้วของเว่ยเหยียนเลิกขึ้นทันที “ทางด้านเฮ่อจิ้งหยวนเล่า?”
ผู้ดูแลตอบว่า “สายที่ถูกวางไว้ข้างกายเฮ่อจิ้งหยวน ได้ส่งจดหมายมาก่อนหน้านี้ว่าดูเหมือนเฮ่อจิ้งหยวนจะไม่รู้ว่ามีสิ่งนั้นอยู่ขอรับ”
ในเวลานี้มีสารด่วนอีกฉบับมาจากนอกห้องหนังสือ “ใต้เท้า จี้โจว ใช้ม้าเร็วส่งกล่องผ้ามาขอรับ”