บทที่ 30
ผู้ดูแลสังเกตสีหน้าของเว่ยเหยียนอย่างระมัดระวังทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ไปเอามา”
จากนั้นผู้ดูแลก็ไปที่ประตูห้องหนังสือและนำกล่องผ้ามาวางบนโต๊ะ เว่ยเหยียนมองดูกล่องผ้าที่อยู่ตรงหน้าเขาด้วยดวงตาหงส์ที่แก่ชราแต่ยังคงคมชัดอยู่ เห็นได้ชัดว่ากล่องนั้นเก่าและชั้นของผ้าที่ติดอยู่กับกล่องก็กลายเป็นสีเหลือง เขาขยับรูกุญแจ เปิดกล่อง และเมื่อเขาเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ดวงตาของเขาก็มืดมนทันที
เมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นนายเปลี่ยนไป ผู้ดูแลจึงรีบดูของในกล่อง จากนั้นก็หน้าซีดและพูดด้วยความตกใจ “เฮ่อ……เฮ่อจิ้งหยวนอ่านจดหมายฉบับนี้หรือเปล่าขอรับ?”
สิ่งที่ถูกวางไว้ในกล่องผ้าคือจดหมายและตราประทับเหล็กสีดำ
เว่ยเหยียนยกมือขึ้นและหยิบจดหมายขึ้นมา เขาเห็นว่าซองจดหมายนั้นเก่าแล้ว แต่ตราประทับนั้นยังอยู่ในสถาพสมบูรณ์และไม่มีการลงนามบนนั้น ดูเหมือนว่ามีคนบรรจุเนื้อหาในซองจดหมายใหม่เมื่อนานมาแล้ว เขาพูดอย่างเคร่งขรึม “เขาไม่กล้าเปิดมัน”
เขายกมือขึ้นและฉีกซองจดหมายออก สิ่งที่อยู่ข้างในคือจดหมายอีกฉบับหนึ่งจริงๆ กระดาษและปกของจดหมายนั้นมีสีเหลืองและเปื้อนไปด้วยเลือดที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อนหลังจากการอบแห้งเป็นเวลานาน บนหน้าซองเขียนว่า ‘ญาติห่างๆ ของลุงเมิ่ง’ ด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่และทรงพลัง
เว่ยเหยียนแม้จะจับฮ่องเต้เป็นหุ่นเชิดและกุมอำนาจมาหลายปี แม้ว่าเขาจะถูกวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วราชสำนัก แต่ลายเส้นเดียวของเขาก็ได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในปรมาจารย์ด้านการประดิษฐ์ตัวอักษรร่วมสมัย
ใครก็ตามที่เคยได้เห็นลายมือของเขาสามารถบอกได้ว่าข้อความบนซองจดหมายนั้นเขียนโดยเขา
เมื่อเขาเห็นจดหมายข้างใน สีหน้าหดหู่ของเว่ยเหยียนก็อ่อนลงเล็กน้อย แต่ดวงตาของเขายังคงคมกริบเหมือนนกอินทรี “ทำไมสิ่งที่ข้าให้ทหารหน่วยกล้าตายไปตามหา ถึบตกไปอยู่ในมือของเฮ่อจิ้งหยวน?”
ผู้ดูแลก้มศีรษะลงแล้วพูดด้วยเหงื่อเย็น “บ่าว จะสั่งให้คนตรวจสอบขอรับ”
เว่ยเหยียนยกมือขึ้นเพื่อระบุว่าไม่จำเป็น เขาเห็นว่ามีหนังสือเล็มเล็กจากจี้โจวที่ส่งมาพร้อมกล่องผ้า หลังจากเปิดอ่านแล้ว เขาก็โยนมันลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “เขาขอร้องให้ข้าไว้ชีวิตลูกสาวสองคนของคนทรยศ”
ผู้ดูแลรับใช้เว่ยเหยียนมาหลายปีแล้ว ดังนั้นเขาจึงเป็นคนที่เข้าใจจิตใจของผู้คนได้โดยธรรมชาติ เขาเหลือบมองหนังสือเล่มเล็กของเฮ่อจิ้งหยวน และเห็นว่าโจรภูเขาโจมตีอำเภอชิงผิง และสังหารคนดีหลายครอบครัว เขาเข้าใจความหมายของคำพูดของเว่ยเหยียน
เฮ่อจิ้งหยวนพบสิ่งที่เว่ยเหยียนต้องการ โดยหวังว่าเว่ยเหยียนจะหยุดและปล่อยลูกสาวสองคนของชายคนนั้นไป
สายตาของผู้ดูแลขยับเล็กน้อยและพูดว่า “แม่ทัพเฮ่อ คงกำลังนึกถึงมิตรภาพของสหายร่วมรบเก่าแก่ของเขา เพื่อทดสอบความภักดีของแม่ทัพเฮ่อ ใต้เท้าให้เขาฆ่าเด็กสองคนนั้นด้วยไม่ใช่หรือ? บ่าวคิดว่าแม่ทัพเฮ่อภักดีต่อใต้เท้ามาโดยตลอด นี่คงเป็นแค่น้ำใจต่อสหายเก่า”
เว่ยเหยียนหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าเขาได้รับสิ่งนี้เมื่อเช้า หรือเป็นเรื่องจริงอย่างที่เขาพูดในหนังสือ ว่าเขาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นปัญหาของโจรในอำเภอชิงผิง จึงได้ส่งทหารไปปราบโจร และทำคนตายโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงรู้ว่าข้าตามหาสิ่งนี้?”
ผู้ดูแลพิจารณาแล้วพูดว่า “หลังจากที่ท่านสั่งให้เขาฆ่าสองคนนั้น ท่านได้ส่งคนไปจับตาดูเขาด้วยไม่ใช่หรือขอรับ? ข้าน้อยคิดว่าดูเหมือนว่าเฮ่อจิ้งหยวนจะไม่รู้เรื่องนี้ จึงเดาว่ามันเป็นอย่างหลัง”
เว่ยเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้ายอมฆ่าคนผิดเป็นพันคน ดีกว่าปล่อยคนๆ หนึ่งไป แม้ว่าเขาจะไม่ได้เปิดจดหมายฉบับนี้ แต่เขาคงเดาได้ว่านี่คือจดหมายอะไร จึงได้ขอร้องให้ข้าปล่อยบุตรสาวของคนทรยศไป”
ผู้ดูแลพูดอย่างระมัดระวัง “ท่านตั้งใจทำสิ่งที่ท่านทำกับท่านโหว……” เขาทำท่าทางเชือดคอของเขา
เว่ยเหยียนจ้องดูข้อมูลเกี่ยวกับคดีนี้ ครุ่นคิดอยู่นานและในที่สุดก็ส่ายศีรษะ “ผ่านไปกว่าสิบหกปีแล้วนับตั้งแต่การรบที่จิ่นโจว การตายขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและเซี่ยหลินซานก็ถูกกล่าวถึงอีกครั้งในทันที เจิ้งเอ๋อร์ได้ไปตรวจสอบเกี่ยวกับการสู้รบครั้งนี้อย่างละเอียด และสันนิษฐานว่าเขาได้รับคำชี้นำจากคนที่มีเจตนา คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ยังไม่ปรากฏตัว แต่เขาบังคับให้ข้าหักมีดที่ดีที่สุดในมือทิ้งหมดแล้ว”
เมื่อเว่ยเหยียนพูดสิ่งนี้ น้ำเสียงของเขาก็เฉียบคมทันที “สถานการณ์การรบในฉงโจวขณะนี้อยู่ในทางตัน อาจมีใครบางคนอยู่เบื้องหลังที่แอบเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมัน หากกำจัดเฮ่อจิ้งหยวนทางซีเป่ยก็คงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว คนทรยศผู้นั้นรู้อยู่แก่ใจดีว่าเขาไม่ควรบอกอะไรกับบุตรสาวสองคนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น แค่เด็กหญิงสองคนไม่มีอะไรต้องกลัว ดังนั้นข้าจะไว้ชีวิตพวกนางไว้ก่อน”
ผู้ดูแลกล่าวชม “ใต้เท้า ช่างปราดเปรื่องนัก” แต่เขาก็เข้าใจในใจว่าที่ใต้เท้ายอมประนีประนอมก็เพื่อไว้ชีวิตเฮ่อจิ้งหยวน เพียงเพราะเขายังคงสามารถใช้งานเฮ่อจิ้งหยวนได้แม้เขารู้ความจริงเกี่ยวกับการรบในจิ่นโจว สำหรับคนทรยศผู้นั้นเขามีบุตรสาวเพียงสองคน แล้วสตรีจะทำอะไรได้ แก้แค้นเหรอ? นั่นแทบไม่ต้องกังวลกับอันตรายที่ซ่อนอยู่ แต่เซี่ยเจิงนั้นแตกต่างออกไป ความแค้นในการสังหารบิดาของเขานั้นทำให้ไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้
เว่ยเหยียนเพิกเฉยต่อคำเยินยอของผู้ดูแล เขาเหลือบมองจดหมายที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองหลังจากผ่านไปสิบหกปี แล้วโยนมันลงในอ่างถ่านข้างโต๊ะ
ถ่านแดงได้เผารูขนาดใหญ่ในกระดาษจดหมายทันที เมื่อรูสีน้ำตาลเข้มในกระดาษจดหมายขยายใหญ่ขึ้น กระดาษจดหมายทั้งหมดก็ค่อยๆ ถูกไฟกลืนไป หลังจากมันกลายเป็นฝุ่นควัน ก็ไม่มีใครรู้ความจริงของปีนั้นอีก
ดวงตาของเว่ยเหยียนเต็มไปด้วยไฟ และเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ตอนนี้ต้องให้เฮ่อจิ้นหยวนเป็นผู้นำการรบในฉงโจวก่อน ส่วนผู้ที่ต้องการรื้อฟื้นสงครามจิ่นโจวเมื่อสิบหกปีก่อนจะไม่หยุดเพียงเท่านี้แน่ ให้ทหารหน่วยกล้าตายจับตาดูอย่างใกล้ชิด หากมีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แม้แต่หนูเพียงตัวเดียว ข้าก็ไม่ปล่อยไว้แน่นอน!”
ผู้ดูแลถามว่า “เป็นไปได้ไหมขอรับที่ราชครูหลี่……”
เว่ยเหยียนส่ายศีรษะ ใบหน้าชราของเขามีความสงบ “ถ้าตาเฒ่าผู้นั้นสังเกตเห็นเบาะแสใดๆ เกี่ยวกับการรบในจิ่นโจว เขาคงไม่ต้องรอถึงสิบหกปีก่อนที่จะหยิบเรื่องเก่าขึ้นมาอีกครั้ง”
เขาพูดช้าๆ “เมื่อองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อสิ้นพระชนม์ในสนามรบ ตำหนักตงกงก็ถูกไฟไหม้ ชายารัชทายาทและพระนัดดาล้วนสิ้นพระชนม์ในกองเพลิง ใบหน้าของชายารัชทายาทยังสามารถระบุตัวตนได้ครึ่งหนึ่ง แต่ร่างของพระนัดดาถูกเผาจนระบุตัวตนไม่ได้ ข้าหวังจริงๆ ว่าผู้ที่เสียชีวิตในปีนั้นจะเป็นพระนัดดาจริง”
ผู้ดูแลเข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึงและพูดออกมาด้วยเหงื่อเย็น “ผู้ที่สามารถตายร่วมกับชายารัชทายาทได้ย่อมต้องเป็นพระนัดดา นอกจากพระนัดดาแล้ว จะมีเด็กหนุ่มเช่นนี้ได้ที่ไหนในตำหนักตงกง?”
เว่ยเหยียนเพียงแต่พูดว่า “ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”
จี้โจว
เดิมทีควรจะเป็นวันส่งท้ายปีเก่าที่มีความสุข แต่กองทัพหลักพ่ายแพ้ในฉงโจว จี้โจวอยู่ติดกับฉงโจว เจ้าหน้าที่ทุกคนที่อยู่เหนือระดับเจ็ดของเมืองจี้โจวจึงไม่สามารถใช้ชีวิตปีใหม่ได้อย่างสงบสุขและถูกเรียกตัวไปยังเมืองจี้โจว เพื่อหารือถึงมาตรการรับมือ
จดหมายถูกส่งไปที่โต๊ะของเฮ่อจิ้งหยวน หลังจากที่เฮ่อจิ้งหยวนเปิดอ่าน เขาก็ถอนหายใจ “บุตรชายของอัครมหาเสนาบดียังคิดว่าไฟในสนามรบฉงโจวยังไม่แรงพอ!”
เจิ้งเหวินฉางซึ่งยืนอยู่ด้านล่างถามว่า “เหตุใดใต้เท้า จึงกล่าวเช่นนี้”
เฮ่อจิ้งหยวนมอบเอกสารอย่างเป็นทางการที่ประทับตราของกองทัพเจี๋ยตู้จากซีเป่ยให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา หลังจากส่งต่อให้เจ้าหน้าที่ในห้องหนังสือ พวกเขาก็เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้
เจิ้งเหวินฉางกล่าวด้วยความโกรธ ”ราชวงศ์ต้าอินมีเมืองหลวงหนึ่งแห่งและเขตการปกครองสิบเจ็ดแห่ง ทางซีเป่ยครอบครองสี่เมือง แต่ฉงโจวได้เกิดกบฏ จึงเหลือเพียงสามเมืองคือ หุยโจว จี้โจว และไท่โจว
หุยโจวเป็นสถานที่สำหรับกองทหารรักษาการณ์ เพื่ออำนาจทางทหารของเจี๋ยตู้ ราชสำนักจึงห้ามการกักตุนธัญพืชและการทำไร่ในพื้นที่รักษาการณ์อย่างเคร่งครัด ขณะนี้มีเพียงสองเมืองของซีเป่ยคือจี้โจวและไท่โจวที่สามารถจัดหาเมล็ดพืชได้ แต่เว่ยซวนขอให้ทั้งสองเมืองรวบรวมอาหารได้คนละหนึ่งแสนภายในเวลาสามวัน นี่ไม่ใช่การบังคับผู้อื่นให้ทำงานยากหรอกหรือ?”
ทหารอีกคนหนึ่งกล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่าในไท่โจวไม่สามารถเก็บเมล็ดพืชได้ เมื่อวานนี้กองทัพเจี๋ยตู้ได้ส่งทหารไปใช้กำลังเก็บเมล็ดพืช เมล็ดพืชที่ชาวนาทิ้งไว้นั้นถูกเจ้าหน้าที่และทหารยึดเอาไป! ไม่ต้องพูดถึงประชาชน ไม่ต้องพูดถึงการเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิหน้า แม้แต่ฤดูหนาวอันแสนสาหัสนี้ไม่เพียงพอด้วยซ้ำ!”
“ทหารเหล่านั้นภายใต้การนำของเว่ยซวน ไม่ได้ถือว่าคนทั่วไปเป็นมนุษย์ ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาฆ่าและทำร้ายชาวนาจำนวนมากที่ไม่เต็มใจที่จะมอบเสบียงให้ เรื่องนี้ยังไม่แพร่กระจายออกไป เมื่อแพร่กระจายไปเมื่อไหร่ ชื่อเสียงของสกุลเว่ยก็จะย่ำแย่อีกครั้ง”
เฮ่อจิ้งหยวนฟังทหารที่มีเสียงดังด้านล่างและไม่พูดอะไร เมื่อเสียงรบกวนของพวกเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาก็ถามว่า “ทำไมปีนี้เราไม่สามารถรวบรวมอาหารจากทางซีเป่ยได้”
อาหารและหญ้าสำหรับทหารแสนนายในค่ายหุยโจวได้รับการจัดสรรโดยราชสำนักมาโดยตลอด อย่างไรก็ตามเนื่องจากสงครามในฉงโจว เส้นทางเสบียงอาหารจึงถูกปิดกั้น อาหารและเสบียงจึงไม่สามารถมาถึงได้
หากสงครามที่ฉงโจวจบลงเร็วกว่านี้ เรื่องคงมาไม่ถึงจุดนี้ แต่อู่อันโหวเทพสงครามแห่งต้าอินก็ถูกฝังอยู่ที่นั่นแล้ว เรื่องนี้กระทบต่อขวัญกำลังใจของกองทัพไปไม่น้อย
ผู้บัญชาการกองทัพเจี๋ยตู้ที่เพิ่งมาถึง เว่ยซวน เขาเป็นคนที่มีความสุขมากกับความสำเร็จของเขา เพื่อที่จะนำกองทหารแสนนายในหุยโจว มาไว้ในมือของเขาโดยเร็วที่สุด เขาได้ลดตำแหน่งแม่ทัพคนสำคัญภายใต้การบังคับบัญชาของอู่อันโหว และโยกย้ายพวกเขาไปยังสถานที่ห่างไกล
ส่วนทหารที่เขาพามาด้วยไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์สงครามทางซีเป่ยเลย พวกเขาประสบความพ่ายแพ้หลายครั้งติดต่อกัน และขวัญกำลังใจของพวกเขาก็ได้รับการทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเขาบุกแนวหน้าอย่างเข้มแข็ง และใช้อาหารและหญ้าที่มีอยู่ในหุยโจวจนหมดค่ายทหาร
เจิ้งเหวินฉางผู้เป็นเหมือนประทัดมาโดยตลอดกำหมัดแน่นแล้วพูดว่า ”ข้าจะสั่งให้คนตรวจสอบ ไม่นานมานี้พ่อค้าแซ่จ้าวซื้อข้าวจำนวนมากในราคาสูงในจี้โจวและไท่โจว ผู้คนทั่วไปจะเก็บเฉพาะเมล็ดพืชที่ปลูกในฤดูใบไม้ผลิและเมล็ดหยาบเพื่อการบริโภคของตนเอง ส่วนที่เหลือจะขายเป็นเงินเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น เจ้าไปตรวจสอบพ่อค้าแซ่จ้าว”
เจิ้งเหวินฉางรับคำสั่ง
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า เลิกประชุม กลับบ้านไปกันเถอะ”
ทหารด้านล่างที่ต่างก็รู้สึกขมขื่นได้ยินสิ่งที่เฮ่อจิ้นหยวนพูดพวกเขาจึงดีใจมาก แต่พวกเขาก็ยังคงระงับความดีใจไว้และโค้งคำนับอย่างสุภาพก่อนจะจากกันไป
มีเพียงเจิ้งเหวินฉางเท่านั้นที่ขมวดคิ้ว ทุกคนในห้องออกไปหมดแล้ว เหลือเขาไว้ตามลำพัง เฮ่อจิ้งหยวนลุกขึ้นจากด้านหลังโต๊ะและเห็นว่าเขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ทำไมเจ้าไม่กลับบ้าน?”
เจิ้งเหวินฉางพูดอย่างเป็นกังวล “ใต้เท้าขอรับ เว่ยซวนสั่งให้พวกเราจี้โจวรบรวมเมล็ดพืชหนึ่งแสนภายในสามวัน หากเราไม่สามารถหามันได้หลังจากสามวัน เราควรทำอย่างไรดี”
เฮ่อจิ้งหยวนพูดว่า “ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าตรวจสอบพ่อค้าแซ่จ้าวหรือ?”
เจิ้งเหวินฉางไม่ได้พูดอะไร ถ้าตรวจสอบแล้วแต่ถ้าไปขายที่อื่นที่อยู่ไกลออกไปจะทำอย่างไร น้ำไกลไม่อาจดับไฟใกล้ได้
ทันใดนั้น เฮ่อจิ้งหยวนก็หยุดและมองดูชายหนุ่มตรงหน้าด้วยดวงตาที่อ่อนโยนแต่ทรงพลัง “เจ้าอยากให้ข้าเป็นเหมือนเว่ยซวน ปล่อยให้ทหารใช้กำลังต่อขาวบ้านหรือ?”
เจิ้งเหวินฉางรีบบอกว่าเขาไม่กล้า แต่ก็ยังมีสีหน้าลังเลอยู่บ้าง “ถ้าเช่นนั้น……ท่านจะอธิบายให้สกุลเว่ยฟังได้อย่างไร?”
เฮ่อจิ้งหยวนกล่าวว่า “ย่อมมีทางเสมอ แต่ทางออกนั้นไม่ใช่การเอาดาบจ่อคอประชาชน เหวินฉาง ไม่ว่าเราจะโดนราชสำนักหรือชาวบ้านก่นด่าว่าเราอยู่ฝ่านไหนก็ช่าง แต่สิ่งสำคัญคือเรารู้อยู่แก่ใจ และทหารอย่างเรามีไว้เพื่อปกป้องประชาชานต้าอิน”
เจิ้งเหวินฉางพยักหน้าด้วยความอับอาย “ข้าได้เรียนรู้จากใต้เท้าแล้ว”
เฮ่อจิ้งหยวนไม่พูดอะไรอีกแล้ว มีหิมะตกหนักเหมือนขนห่านที่ปลิวไสว เขาเดินออกจากห้องหนังสือ แต่สิ่งที่เขาคิดคือสิ่งที่เขาส่งไปยังเมืองหลวงหลังจากรู้ว่าฉงโจวพ่ายแพ้ในสงครามแล้ว
ตอนนี้เว่ยซวนกำลังรีบเก็บเมล็ดพืช อาจเป็นเพราะเขากลัวที่จะถูกลงโทษอย่างรุนแรงจากสกุลเว่ย ดังนั้นเขาจึงกระตือรือร้นที่จะประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครอยู่ทางซีเป่ย และเขาเป็นคนเดียวที่เว่ยเหยียนสามารถใช้ได้ เขาจึงใช้วิธีนี้เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยชีวิตพี่น้องสกุลฝาน และมันคงจะได้ผล มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่เขาสามารถทำได้
เมื่อได้ยินเสียงประทัดระเบิดจากถนนในระยะไกล ดวงตาของเฮ่อจิ้งหยวนก็แสดงอารมณ์ที่ซับซ้อนและเศร้าหมอง “ในช่วงวันหยุดข้าต้องเผาเครื่องบูชาให้คนผู้หนึ่ง มีสหายเก่าคนหนึ่งของข้าที่ไม่มีใครจำเขาได้ แต่ข้าไม่มีหน้าพบเขาอีกต่อไป เหวินฉางเจ้าตามข้ามานอกเมืองและเผากระดาษเงินกระดาษทองให้สหายเก่าของข้าที”
เจิ้งเหวินฉางตอบรับ
รถม้าคันหนึ่งออกจากเมืองหลักของจี้โจวและหยุดบนเนินเขา ลมจากภูเขาส่งเสียงโหยหวน เฮ่อจิ้งหยวนจุดธูปด้วยตนเอง โค้งคำนับไปทางเหนือสามครั้ง และปักธูปลงในดิน จากนั้นเขาก็หลบมาและให้เจิ้งเหวินฉางเผากระดาษเงินทั้งหมดที่นั่น ลมพัดเปลวเพลิง และกองกระดาษที่ยังไม่ได้เผาก็ปลิวไปทุกที่ หิมะสีขาวที่ตกลงมาปนกับกระดาษสีขาว ทำให้บรรยากาศดูรกร้างเล็กน้อยโดยไม่มีเหตุผล
เมื่อเจิ้งเหวินฉางเผาเครื่องบูชาเสร็จแล้วและเดินลงไปตามทางลาด เขาเห็นเฮ่อจิ้งหยวนหันหลังไปที่เนิน ดูเศร้าเล็กน้อย ระหว่างทางกลับ เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ใต้เท้าเป็นคนดีมาโดยตลอด ทำไมท่านถึงบอกว่าไม่มีหน้าจะพบสหายเก่าของท่าน”
เฮ่อจิ้งหยวนนั่งบนรถม้าโดยหลับตาราวกับกำลังงีบหลับ หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เขาเพียงตอบไปว่า “ภายใต้สถานการณ์ปัจจุบัน มีทางเลือกสุดท้ายเสมอ”
ตำบลหลินอัน หิมะที่ถูกเหยียบย่ำถูกปกคลุมไปด้วยกระดาษเปียกน้ำ เมื่อลมพัดแรง กระดาษหลายแผ่นก็ปลิวว่อน
ถนนที่ละลายกลายเป็นหิมะนั้นเดินยากลำบากและเปียก ฝานฉางอวี้อุ้มฉางหนิงและเดินบนสันเขา เซี่ยเจิงเดินตามหลังมาโดยถือตะกร้าไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยเทียน กระดาษ ขี้ผึ้งหอมด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก
นี่เป็นประเพณีในตำบลโดยในวันส่งท้ายปีเก่าผู้คนจะต้องจุดธูป เทียน และกระดาษเงินกระดาษทองหน้าหลุมศพของญาติที่เสียชีวิต บิดามารดาของฝานฉางอวี้ถูกฝังอยู่บนภูเขาซึ่งมีฮวงจุ้ยชั้นเยี่ยมนอกเมือง
เนื่องจากเป็นสุสานใหม่ จึงแทบไม่มีวัชพืชอยู่หน้าสุสานเลย เป็นเวลาเกือบสองเดือนแล้วที่บิดามารดาของนางจากไป เมื่อฉางหนิงเห็นหลุมศพทั้งสอง น้ำตาก็ไหลอาบหน้าทันที “ท่านพ่อ ท่านแม่……”
ฝานฉางหอวี้ลูบศีรษะน้องสาวของนางและปลอบโยน “อย่าร้องไห้เลย ปีใหม่จะต้องมีความสุข ท่านพ่อท่านแม่จะโล่งใจเมื่อมองดูเราอยู่บนสวรรค์”
เสี่ยวฉางหนิงสูดลมหายใจอย่างหนักและกลั้นน้ำตาไว้
หลังจากที่ฝานฉางอวี้จุดธูปแล้ว นางก็บอกให้ฉางหนิงคำนับลงที่หน้าหลุมศพ ในขณะที่นางหยิบกระดาษเงินกระดาษทองออกจากตะกร้าไม้ไผ่แล้วเผามันในอ่างเหล็กที่เต็มไปด้วยขี้เถ้ากระดาษโดยเฉพาะ
หลังจากที่ฉางหนิงคำนับเสร็จแล้ว นางก็นั่งยองๆ และเผากระดาษกับฝานฉางอวี้ เมื่อนางเห็นเซี่ยเจิงยืนอยู่ข้างๆ นางก็แบ่งกระดาษในมือออกเป็นปึกใหญ่แล้วมอบให้เซี่ยเจิง “พี่เขย เผากระดาษสิเจ้าคะ!”
เซี่ยเจิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหยิบกระดาษขึ้นมาแล้วเผามัน กลิ่นของขี้เถ้ากระดาษทำให้หายใจไม่ออก และควันที่เพิ่มขึ้นทำให้ฉางหนิงไม่สามารถลืมตาได้ ดังนั้นนางจึงทำได้แค่ซ่อนตัวหลังฝานฉางอวี้ และเซี่ยเจิงเป็นเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ถัดจากเตา
เซี่ยเจิงสังเกตเห็นว่านางแบ่งกระดาษเงินกระดาษทองในตะกร้าออกเป็นสี่ส่วนและถามว่า “อีกสองส่วนมีไว้เพื่อใคร”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “สำหรับท่านตาท่านยายของข้า พ่อแม่ของข้าเคยเผาเครื่องบูชาให้พวกเขา ตอนนี้พวกท่านจากไปแล้ว ข้าจึงเผาให้พวกเขาด้วย”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วอย่างเงียบๆ มารดาของนางไม่รู้แซ่เดิมของตนเองด้วยซ้ำ จะรู้วันเกิดของบิดามารดาของตนได้อย่างไร เขาตระหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าแซ่ของมารดานางถูกจงใจปิดบังเอาไว้
ส่วนสาเหตุที่บิดาของนางไม่ได้ปิดบังแซ่เดิมของตนเอง เป็นเพราะแซ่ฝานไม่ใช่แซ่เดิมของเขา หรือ……บิดาของนางของอาจเคยใช้แซ่อื่น แม้ว่าเขาจะมีความสงสัยอยู่ในใจ แต่เขาไม่มีความตั้งใจที่จะถามแซ่ของท่านตานาง เขาเดาผลลัพธ์ได้ แม้ว่าเขาจะถาม แต่นางก็คงไม่รู้
เมื่อเห็นความเงียบงันของเขา ฝานฉางอวี้คิดว่าเขาคิดถึงบิดามารดาของเขาเช่นกัน นางจึงพูดอย่างไม่เห็นแก่ตัว “ที่บ้านยังมีกระดาษเงินกระดาษทองอยู่อีกมาก เจ้าสามารถเผาบางส่วนให้พ่อแม่ของเจ้าได้ในภายหลัง”
ปลายนิ้วเรียวของเซี่ยเจิงกำลังจับกระดาษเงินกระดาาทองที่ติดอยู่ในเปลวไฟ คิ้วของเขาแสดงความไม่แยแสเล็กน้อยในแสงไฟและควัน “การเผาสิ่งเหล่านี้มีประโยชน์จริงๆ หรือ?”
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้จริงๆ นางคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “บางทีมันอาจจะมีประโยชน์ คนเฒ่าคนแก่บอกว่าเมื่ออยู่ที่นั่นพวกเขาต้องใช้เงินเพื่อจัดการกับผี ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะต้องทนทุกข์ทรมาน ถึงแม้ถ้ามันไร้ประโยชน์ก็ยังเป็นตัวแทนแห่งการระลึกถึง ในช่วงเทศกาล ผู้คนจะเผากระดาษเงินกระดาษทอง ซึ่งแสดงให้เห็นว่ายังมีผู้คนในโลกนี้ที่ระลึกถึงผู้ที่จากไปอยู่”
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไรอีก และเพียงโยนกระดาษแผ่นหนึ่งลงในอ่างเป็นครั้งคราว ขนตาของเขาบดบังสายตา ทำให้ไม่สามารถแยกแยะความหมายในดวงตาของเขาได้ เขาโยนกระดาษมากเกินไปลงในกระดาษ ทำให้เกิดควันหนาทึบ
ฝานฉางอวี้ถูกรมควันมากจนแทบจะน้ำตาไหล นางหลับตาแล้วหันหน้าไปทางอื่นแล้วพูดว่า “อย่าใส่กระดาษมากเกินไปในคราวเดียว”
นางเอื้อมมือไปแตะกระดาษในตะกร้าไม้ไผ่ แต่แทนที่จะแตะกระดาษ กลับสัมผัสมือใหญ่ที่เย็นเล็กน้อย ฝานฉางอวี้รีบปล่อยมือราวกับว่านางถูกฟ้าผ่า และเปิดตาเมล็ดซิ่งคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยน้ำตา นางรู้สึกเขินอายเล็กน้อย “ข้าขอโทษ”
สัมผัสอันอบอุ่นยังคงอยู่บนหลังมือของนาง เซี่ยเจิงเม้มริมฝีปากของเขาเล็กน้อย เขากำลังจะพูดว่า ‘ไม่เป็นไร’ แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเขาเห็นน้ำตาที่มุมหางตาของนาง และเห็นดวงตาสีแดงของนางเต็มไปด้วยความตกใจและความเขินอายเล็กน้อย