บทที่ 31
ในที่สุดฝานฉางอวี้ก็ทนกับการเผาไหม้ของควันได้ นางกระพริบตาไล่น้ำตาออกมาซึ่งทำให้นางรู้สึกดีขึ้น นางเงยหน้าขึ้นมองและเห็นเซี่ยเจิงจ้องมองนางด้วยสีหน้าไม่อาจเข้าใจได้
นางลูบผมของนางแล้วพูดว่า “มีขี้เถ้าอยู่บนหัวของข้าหรือ?” ขณะนี้มีลมแรง จึงมีขี้เถ้าจำนวนมากตกลงบนศีรษะและไหล่ของนาง
เซี่ยเจิงมองย้อนกลับไป หรี่ตาลงและพยักหน้า
ฝานฉางอวี้ปัดมัน แต่เมื่อนางปัดมัน ขี้เถ้าก็ตกลงไปเป็นก้อนและติดอยู่กับร่างกายของนาง ฉางหนิงเห็นดังนั้นก็วิ่งเข้ามาด้วยขาสั้น เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “หนิงเหนียงจะเป่า”
ฝานฉางอวี้ก้มศีรษะลงและให้น้องสาวของนางช่วยเป่าขี้เถ้าออกจากผมของนาง อย่างไรก็ตาม ฉางหนิงยังเด็กและไม่มีแรงพอที่จะเป่ามันให้สะอาด นางจึงดึงแขนเสื้อของเซี่ยเจิง แล้วเงยหน้าขึ้นและพูดว่า “พี่เขย เป่ามันออกไปที”
เซี่ยเจิงมองไปที่ฝานฉางอวี้ นางนั่งยองๆ อยู่บนพื้นและปล่อยให้น้องสาวของนางช่วยเอาขี้เถ้าบนผมออก จากมุมของเขาเขามองเห็นเพียงส่วนหนึ่งของหลังคอสีขาวของนางและใบหน้าที่งดงามของนางเพียงครึ่งหนึ่ง นางมีรอยยิ้มอันสงบบนริมฝีปากของนางเพราะนางกำลังพูดคุยกับน้องสาวของนาง
ทันทีที่ฝานฉางอวี้ได้ยินว่าฉางหนิงขอให้เซี่ยเจิงช่วยเป่าขี้เถ้าบนเส้นผมของนางออก นางก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ใกล้จะเสร็จแล้ว เรากลับกัน……” คำสุดท้ายติดอยู่ในลำคอ
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นเพื่อช่วยนางปัดขี้เถ้าออกจากผมของนางทีละน้อย แรงมือของเขาเบามาก เกือบจะแค่เหมือนเขาลูบผมของนางเบาๆ แต่มีอาการคันเล็กน้อยที่เกิดจากการสัมผัสเส้นผม ยังคงทำให้ทั้งร่างกายของฝานฉางอวี้ชะงักเล็กน้อยครู่หนึ่ง
สิ่งนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความรู้สึกที่ทำเอง แต่นางไม่สามารถบอกได้ว่าอะไรแตกต่างออกไป หลังจากปัดขี้เถ้าออกจากเส้นผมของนางเรียบร้อย เซี่ยเจิงก็ลดมือของเขาแล้วพูดว่า “เรียบร้อย”
ฝานฉางอวี้มองเข้าไปในดวงตาที่มืดมนและเข้าใจยากของเขาแล้วพูดอย่างแห้งผาก “ขอบคุณ”
เมื่อพวกเขากลับถึงบ้านก็เกือบเที่ยงวัน ทั้งสามคนไปกินข้าวเที่ยงกัน ผักแห้งทำขึ้นในช่วงฤดูเก็บเกี่ยว ผักต่างๆ จะถูกต้มและทำให้แห้งก่อนนำไปเก็บ ว่ากันว่าวิธีนี้มีไว้เพื่อถนอมอาหารให้ได้มากที่สุด เมื่อเทียบกับความสดของผักสีเขียว ผักแห้งจะมีกลิ่นหอมกลมกล่อมมากกว่า โดยนำไปแช่น้ำแล้วหั่นเป็นชิ้นบางๆ ผัดขิงและกระเทียมในน้ำมัน แล้วผัดผักแห้งจะมีกลิ่นหอมมากกว่าเนื้อสัตว์
หลังจากทานอาหารเสร็จ ก็เหลือเนื้อเกือบครึ่งหนึ่ง และผักแห้งจานหนึ่งก็ถูกรับประทานจนหมด
เนื้อสดชามใหญ่ผสมกับเครื่องในและเนื้อสับข้างกรงของไห่ตงชิงก็ถูกกินจนหมดแล้ว มันกำลังลับจะงอยปากของมัน มันถูกวางไว้ข้างเตาผิงไฟและกลายเป็นนกขนสีเทา
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เก็บจานแล้ว นางก็หยิบกระดาษสีแดงชุนเหลียนสำหรับเขียนโคลงกลอนคู่และโคมไฟที่ซื้อมาในตอนเช้าและเริ่มลงมือทำงาน การเขียนโคลงกลอนคู่และการแขวนโคมแดงถือเป็นประเพณีที่ขาดไม่ได้ในวันส่งท้ายปีเก่า
พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นหมึกทั้งหมดอยู่ในห้องของเซี่ยเจิง ฝานฉางอวี้จึงเคาะประตูห้องของเขาพร้อมกับถือกระดาษชุนเหลียนสีแดงมาด้วย
โต๊ะถูกปูด้วยกระดาษ และหมึกในแท่นหมึกก็ถูกฝนตามที่คาดไว้ เขานั่งลงที่หน้าโต๊ะและเขียนอะไรบางอย่าง เมื่อสายตาเย็นชาของเขากวาดสายตาไปฝานฉางอวี้ นางก็เกาศีรษะและพูดอย่างไร้ยางอาย “เอ่อ……เจ้าช่วยเขียนโคลงกลอนชุนเหลียนได้ไหม”
เช่นเดียวกันร่างเล็กๆ ของฉางหนิงก็ยื่นศีรษะครึ่งหนึ่งไปที่ประตู ดวงตาของนางยิ้มเหมือนพระจันทร์เสี้ยวสองดวง “พี่เขยเขียนโคลงกลอนชุนเหลียน!”
เซี่ยเจิงวางกระดาษที่เขียนไว้ครึ่งหนึ่งไว้บนโต๊ะ และพูดว่า “เอามานี่สิ”
ฝานฉางอวี้จึงเข้าไปในห้องพร้อมกับกระดาษชุนเหลียนและฉางหนิงซึ่งเหมือนเป็นหางเล็กๆ
หลังจากที่เซี่ยเจิงกางกระดาษชุนเหลียนลงบนโต๊ะ เขาก็จุ่มพู่กันลงไปในหมึก หมึกในแท่นหมึกก็เหลือไม่มากแล้ว เขาหันศีรษะเล็กน้อยแล้วพูดกับฝานฉางอวี้ “ฝนหมึกเพิ่มให้ข้าที”
ฝานฉางอวี้ลังเลเล็กน้อยที่จะพูด แต่เมื่อเห็นว่าเขาได้หยิบพู่กันขึ้นมาเพื่อเขียนคำที่สง่างามคำแรกบนกระดาษชุนเหลียนแล้ว จึงไม่อยากที่จะรบกวนเขา นางจึงเหลือบมองที่แท่นหมึกแล้วหยิบหมึกขึ้นมา นางฝนมันอย่างแรงในแท่นหมึก เมื่อพู่กันของเซี่ยเจิงแห้ง เขาจะจุ่มหมึกเพิ่ม เมื่อเขาเห็นกองหมึกในแท่นหมึก เขาก็เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “มันมากเกินไป”
ไม่เพียงเท่านั้น นางเกือบใช้หมึกเกือบครึ่งหนึ่งเพื่อเขียนโคลงกลอนชุนเหลียน เขาอดไม่ได้ที่จะมองดูมืออันแข็งแกร่งของนาง
ฝานฉางอวี้พูดอย่างเบาๆ “ก่อนที่ข้าจะฝนมัน ข้าอยากจะถามเจ้าว่าต้องฝนมันมากแค่ไหน……”
นางรู้หนังสือและถูกบังคับให้เรียนการเขียนอย่างไม่เต็มใจ แต่ลายมือนั้นแย่มาก พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นหมึกมีราคาแพง และนางแทบไม่ได้ฝนหมึกด้วยตัวเองเลย เมื่อมารดาของนางบังคับให้นางฝึกคัดลายมือ ในอดีตมารดาล้วนเป็นคนฝนมัน หลังจากที่มารดาของนางฝนหมึกเสร็จแล้ว ก็จะเฝ้ามองนางขณะเขียน นางจึงไม่รู้จริงๆ ว่าต้องฝนหมึกมากแค่ไหน
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะคุ้นเคยกับสถานการณ์นี้แล้วและพูดว่า “ฝนมากเกินไปก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ก็น่าเสียดายที่ใช้มันไม่หมด”
ฝานฉางอวี้จ้องมองหมึกที่ฝนออกมา และทันใดนั้นก็รู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย
นางคิดว่าสกุลจ้าวน่าจะไม่ได้ซื้อโคลงกลอนชุนเหลียนและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเรามาเขียนให้ครอบครัวของป้าจ้าวกันด้วย! และเขียนเพิ่มอีกสองสามอันด้วยหมึกที่เหลือแล้วติดไว้ที่ประตูแต่ละบานในห้องเพื่อเฉลิมฉลองเทศกาล!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยเจิงได้ยินเกี่ยวกับการติดกลอนชุนเหลียนเช่นนี้ เขาขมวดคิ้วแล้วรู้สึกตลกเล็กน้อยในใจที่ไม่สามารถอธิบายได้ เมื่อเขาพบนางครั้งแรก เขาคิดแค่ว่าสตรีผู้นี้หยาบคาย แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าในความหยาบคายนั้นมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง
เช่นเดียวกับวัชพืชในป่าที่ไม่มีใครดูแล พวกมันเติบโตสูงขึ้นด้วยพลังจากป่า พวกมันสามารถเจาะทะลุผ่านดินที่แห้งแข็งได้ ผ่านลม น้ำค้างแข็ง หรือหิมะ แม้จะมีฝนตก รากด้านล่างยังคงเจาะลึกเข้าไปในดินหนาและส่งสารอาหารแก่ปลายยอดอย่างต่อเนื่อง
เขาเหลือบมองสตรีที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะโดยเชิดคางขึ้นและดูเขาเขียนโคลงที่สองของโคลงชุนเลียนต่อไป
เกล็ดหิมะตกลงมาจากหน้าต่างที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง และลมก็พัดแขนเสื้อและเสื้อคลุมขนาดใหญ่ของเขา และยังพัดผมยาวของฝานฉางอวี้เมื่อเขายกพู่กันออกไป ฝานฉางอวี้ก็เข้ามาใกล้เพื่ออ่านโคลงกลอนที่เขาเขียนไว้ และมีปอยผมยาวปัดผ่านหลังมือของเขา
เขาหยุดพู่กันครู่หนึ่ง และหมึกจากปลายพู่กันก็หยดลงไปใต้โคลงชุนเหลียน ฝานฉางอวี้พูดว่า “อ๊ะ” และพูดด้วยความรำคาญ “ข้ารบกวนเจ้าหรือเปล่า?”
เซี่ยเจิงมองย้อนกลับไป “ไม่ใช่ เพราะมีหมึกมากเกินไป”
ฝานฉางอวี้มองดูโคลงชุนเหลียนด้วยความกังวล “น่าเสียดายมาก เจ้าเขียนดีมาก แต่ก็ไม่เป็นไรติดไว้บนประตูห้องของข้ากับฉางหนิงก็ได้แล้ว!”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “เจ้าชอบไหม?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า นางมองไปที่โคลงคู่และอ่านคำที่เขาเขียน
‘น้ำค้างแข็งร่วงหล่น วสันต์ฤดูบรรจบ เมื่อหิมะละลาย วัชพืชย่อมงอกงาม’
“เมื่อน้ำแข็งและหิมะละลาย หญ้าในฤดูใบไม้ผลิก็เติบโตขึ้น ข้าชอบความหมายนี้”
นางพูดและยิ้มให้เซี่ยเจิง “ท่านแม่ของข้าเคยเขียนโคลงกลอนชุนเหลียนเช่นกัน เพราะนางไม่ชอบบทกลอนที่ขายในตลาดที่เต็มไปด้วยคำมงคล”
เซี่ยเจิงมองรอยยิ้มของนางและไม่ตอบสนอง เขาลดสายตาลงและวาดจุดที่มีหมึกหยดลงไปเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้และน้องสาวของนางอุทาน ‘เอ๋’ พร้อมกันด้วยความประหลาดใจ
ฝานฉางอวี้หยิบโคลงขึ้นมาแล้วมองดูซ้ำๆ “เจ้ายังวาดภาพได้ด้วย?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ข้าแค่รู้ผิวเผิน”
ฝานฉางอวี้จ้องไปที่กลุ่มวัชพืชที่มีชีวิตชีวาใต้โคลงกลอนชุนเหลียนของเขา “นั่นก็เพียงพอแล้ว” นางเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิงหลายครั้งแล้วพูดว่า “ข้าคิดว่าเจ้าสามารถทำเงินได้มากมายจากการขายอักษรวิจิตรและภาพวาดบนถนน!” ด้วยรูปลักษณ์ของเขาและลายมือพู่กันอันวิจิตรของเขา ต้องมีแม่นางจำนวนมากยอมซื้อภาพวาดของเขาแน่นอน!
มุมปากของเซี่ยเจิงซึ่งเดิมยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินคำชมของนาง กลับหุบลงอีกครั้งเมื่อเขาได้ยินประโยคสุดท้าย เขาพูดว่า “ข้าไม่วาดภาพที่ข้าไม่ชอบ”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าบุรุษผู้นี้มีอารมณ์ไม่ดีอยู่เสมอ ดังนั้นนางจึงไม่แปลกใจกับคำตอบของเขา นางจ้องมองที่เขาเขียนด้วยพู่กันต่อไป ‘ความอดทนนำไปสู่การเกิดใหม่ในวสันต์ฤดู’ ลายมือนั้นแข็งแกร่งและทรงพลัง ราวกับว่ามันมีพลังและความดื้อรั้นของวัชพืชที่แทงทะลุผ่านดิน
ฝานฉางอวี้ชอบโคลงกลอนคู่นั้นมาก และนางก็พอใจมากขึ้นเมื่อเห็นกลอนบทอื่นอีก เพื่อให้ดูตัดกันมากขึ้น เซี่ยเจิงยังได้วาดหญ้าป่าสองสามต้นบนโคลงนั้น
ฝานฉางอวี้วางโคลงชุนเหลียนไว้บนตู้ข้างๆ นางอย่างมีความสุขเพื่อตากให้แห้ง กลอนไม่มีร่องรอยของหมึกเหลืออยู่เลย และกระดาษที่พวกเขาซื้อก็เพียงพอที่จะเขียนได้เพียงสามชิ้นเท่านั้น
ฝานฉางอวี้ยังต้องการเขียนกลอนให้ป้าจ้าวด้วย ดังนั้นนางจึงตัดสินใจติดกลอนไว้ที่ประตูหน้าทันที โคลงกลอนชิงเหลียนที่เซี่ยเจิงเขียนให้ผู้อาวุโสทั้งสอง เป็นคู่มงคลแห่งความโชคดี อายุยืนยาว และสุขภาพที่ดี
ตอนเขียนโคลงสุดท้าย ฉางหนิงยกมือทั้งสองเท้าโต๊ะ เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “หนิงเหนียงก็อยากเขียนเหมือนกัน”
ฝานฉางอวี้คิดว่าโคลงชุนเหลียนนี้ติดไว้ที่บ้านของนางก็พอแล้ว นางจึงหากระดาษสำหรับเขียนและขอให้เซี่ยเจิงช่วยคิดและเขียนโคลงลงในกระดาษ หลังจากเขียนลงในกระดาษแล้ว นางก็สอนน้องสาวของนางให้คัดลอกมัน
นางพาฉางหนิงเขียนจนเสร็จ จากนั้นใช้แบบอักษรสุนัขคลานของนางเองเพื่อจบโคลงบทแรก แม้ว่าการเขียนตัวอักษรจะดูน่าเกลียดเล็กน้อย แต่ฝานฉางอวี้ก็ค่อนข้างพอใจกับมัน นางวางพู่กันกลับเข้าไปในมือของเซี่ยเจิง “มาเขียนโคลงชุนเหลียนกันเถอะ”
เซี่ยเจิงมองไปที่คำที่มีขนาดใหญ่มากจนเกือบจะล้นกระดาษชุนเหลียน เขาเงียบไปชั่วขณะหนึ่งและจบโคลงที่สองด้วยตัวอักษรที่ค่อนข้างดุร้ายเพื่อไม่ให้ดูไม่สอดคล้องกันมากนัก แบบอักษรทั้งหมดที่เขาเขียนหลีกเลี่ยงลายมือต้นฉบับของเขาและคนที่รู้ลายมือของเขาจะไม่มีใครสังเกตเห็น
ฉางหนิงแอบออกจากห้องไปหยิบเหยี่ยวไห่ตงชิงซึ่งอยู่ในกรงจากในห้องหลักเข้ามา นางมองฝานฉางอวี้ด้วยสายตาที่สดใส “ประทับรอยเท้าของเหยี่ยวไว้ด้วยนะเจ้าคะ!”
วิธีจับของนางนั้นเฉพาะเจาะจงมาก มืออ้วนข้างหนึ่งจับท้องของไห่ตงชิง และมืออ้วนอีกข้างบีบคอของไห่ตงชิง ดูเหมือนว่าไห่ตงชิงจะถูกจับหักคอถ้ามันไม่ให้ความร่วมมือ
อารมณ์ของเซี่ยเจิงค่อนข้างบอบบางเล็กน้อยเมื่อเขาเห็นดวงตาที่หวาดกลัวและทำอะไรไม่ถูกของไห่ตงชิง พี่น้องสองคนนี้คงจะเป็นพวกสืบทอดความเรี่ยวแรงเยอะมาเหมือนกัน
ฝานฉางอวี้แตะขนบนหน้าผากของไห่ตงชิง นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ได้!” จากนั้นนางนำแท่นหมึกขึ้นมา อุ้มไห่ตงชิงขึ้นและจุ่มอุ้งเท้าของมันไว้บนแท่นหมึก และทำรอยอุ้งเท้าเหยี่ยวไว้ด้านหลังตัวอักษรที่ฉางหนิงเขียน
เงาของการถูกแตะบนหน้าผากยังคงอยู่ที่นั่น ไห่ตงชิงหดตัวและปีกของมันและไม่กล้าที่จะขยับตลอดเวลา มีดวงตาแวววาวเพียงคู่เดียวที่จ้องมอง ทั้งสับสนและน่าสงสาร
หลังจากประทับอุ้งเท้าแล้ว ฝานฉางอวี้ก็เช็ดรอยหมึกบนเท้าของไห่ตงชิงด้วยผ้าเปียก จากนั้นพูดกับฉางหนิงว่า “เอามันไปเก็บ”
ฉางหนิงอุ้มไห่ตงชิงไปที่ห้องหลักอย่างมีความสุข และนำมันกลับเข้าไปในกรง ฝานฉางอวี้ไปที่ห้องครัวเพื่อทำน้ำข้าวที่ยังทำไม่เสร็จในตอนเที่ยง ขั้นแรก โคลงชุนเหลียนที่เขียนโดยคนสามคนและเหยี่ยวหนึ่งตัวถูกติดไว้บนกรอบประตูของห้องหลัก จากนั้นพวกเขาก็ออกไปพร้อมกับน้ำข้าวเพื่อติดโคลงคู่ ‘อดทนรอวสันต์ฤดู’
เมื่อสกุลจ้าวได้ยินว่าเซี่ยเจิงเขียนโคลงชุนเหลียนให้พวกเขาด้วย พวกเขาก็ออกมาเพื่อดูโคลงใหม่ที่ฝานฉางอวี้เตรียมไว้ให้พวกเขา และพวกเขาก็หัวเราะกันอย่างมีความสุข
เพื่อนบ้านคนอื่นๆ ที่ผ่านไปในตรอกเห็นสิ่งนี้จึงถามอย่างสงสัย “ฉางอวี้ สามีของเจ้าก็เขียนโคลงชิงเหลียนได้ด้วยเหรอ?”
ป้าจ้าวย่อมไม่เคยต้องการให้ฝานฉางอวี้ถูกคนอื่นดูถูกเพราะโดนซ่งเยี่ยนถอนหมั้น เมื่อมีคนถามนางเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางก็พูดทันที “ใช่แล้ว สามีของฉางอวี้ก็เป็นคนที่อ่านออกเขียนได้เหมือนกัน ลองดูสิ คำนี้เขียนได้ดีกว่ากลอนชุนเหลียนที่ขายตามตลาดเสียอีก!”
ในสถานที่เล็กๆ นี้ การรู้อักษรไม่กี่คำถือเป็นบุคคลที่มีความสามารถ สตรีผู้นั้นมองดูและพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เมื่อเทียบกับกลอนชิงเหลียนที่ซ่งเยี่ยนเขียนให้ทุกคนในปีที่แล้ว ก็ไม่ได้แย่เลย ฉางอวี้ช่างรู้จักเลือกสามีนัก!”
ขณะที่นางพูด นางก็ยิ้มให้ฝานฉางอวี้และพูดว่า “ให้สามีของเจ้าเขียนให้ป้าอันหนึ่งได้หรือไม่?”
ในอดีตเมื่อถึงปีใหม่ ซ่งเหยียนจะไปตลาดและตั้งแผงขายโคลงชิงเหลียนเพื่อหารายได้เสริมให้กับครอบครัว เพื่อนบ้านในตรอกจะขอให้เขาเขียนโคลงชิงเหลียนและส่วนใหญ่ก็จะส่งอะไรบางอย่างมาแสดงความขอบคุณด้วย
ปีนี้ครอบครัวของซ่งเยี่ยนย้ายออกไป และมีค่าใช้จ่ายมากกว่าหลายสิบอีแปะในการหาคนเขียนโคลงชิงเหลียน และไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่ชาวบ้านทั่วไปจะเสียงเงินจะซื้อโคลงชิงเหลียนสำเร็จรูป คนส่วนใหญ่ในตรอกจึงไม่มีโคลงชิงเหลียนติดที่บ้าน
ฝานฉางอวี้คิดถึงอารมณ์ที่ไม่เป็นมิตรของเซี่ยเจิงและปฏิเสธ “ขอโทษด้วยท่านป้า ที่บ้านข้าไม่มีกระดาษชุนเหลียนมากขนาดนั้น”
ผู้หญิงคนนั้นพูดตรงๆ “ที่บ้านป้ายังมีกระดาษชุนเหลียนที่ซื้อไว้เมื่อปีที่แล้ว!”
เซี่ยเจิงปรากฏตัวที่ประตูบ้านในเวลาไม่ทราบแน่ชัด เมื่อท่านป้าคนนั้นเห็นเขา นางก็ถามด้วยรอยยิ้ม “สามีฉางอวี้ เจ้ามีเวลาช่วยข้าเขียนโคลงชิงเหลียนหรือไม่?”
‘สามีฉางอวี้’ เรียกว่าอะไรนะ?
ฝานฉางอวี้กลัวว่าปากอันแหลมคมของเขาจะพูดอะไรที่หยาบคาย และกำลังจะปฏิเสธนางอีกครั้ง แต่ได้ยินเขาพูดว่า “ท่านป้าเอากระดาษมาสิขอรับ”
ฝานฉางอวี้รู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่ผู้หญิงคนนั้นมีความสุขมากหลังจากได้รับคำตอบของเซี่ยเจิง นางหันหลังกลับและเดินกลับบ้าน “รอก่อน ป้าจะกลับบ้านไปเอากระดาษเดี๋ยวนี้!”
ราวกับว่านางกลัวว่าเซี่ยเจิงจะเปลี่ยนใจ
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขาไม่อยากทำ แต่เขาคงกังวลเพราะตัวนาง หลังจากเดินเข้าไปในลานบ้าน นางก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ถ้าเจ้าไม่ต้องการทำ ก็ไม่จำเป็นต้องฝืนใจ”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองเบาๆ “ข้าบอกว่าไม่ต้องการทำเมื่อไหร่?”
ฝานฉางอวี้ “……” ใครกันเล่าที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าเขาจะไม่วาดภาพที่ตัวเองไม่อยากวาด?
ได้ นั่นคือภาพวาด แต่นี่เป็นการเขียน ไม่สำคัญว่าจะเขียนอะไรสักสองสามประโยค ดังนั้นนางคิดมากเกินไปเอง
ไม่นานท่านป้าผู้นั้นก็มาที่ประตูพร้อมกระดาษสีแดง แต่นางไม่ได้มาคนเดียวยังมีคนอีกหลายคนที่มาพร้อมกระดาษสีแดงด้วย ทุกคนที่ได้พบกับฝานฉางอวี้จึงหัวเราะและพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าสามีของฉางอวี้เขียนโคลงชิงเหลียนให้กับผู้คน บ้านป้าก็ยังไม่ได้เขียนโคลงชิงเหลียนของปีนี้เลย ดังนั้นจึงหน้าหนามากับเขาด้วย”
ทุกคนรู้ดีว่าพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นหมึกนั้นมีค่า ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้มามือเปล่าอย่างแน่นอน คนที่ทำเต้าหู้บดที่บ้านก็นำชามเต้าหู้มาด้วย และคนที่ทำขนมข้าวเกรียบก็นำข้าวเกรียบใส่ห่อกระดาษมา และยังยื่นให้ฉางหนิงขณะที่นางเดินเข้ามา
เขานำพู่กันและแท่นหมึกในห้องนอนออกไปที่ห้องหลัก หลังจากสบตากับฝานฉางอวี้แล้ว เขาก็พูดเบาๆ “ทุกท่าน เชิญนั่งลงก่อน” นี่คือสิ่งที่เขาหมายถึง ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงขอให้ทุกคนนั่งข้างเตาไฟเพื่ออบอุ่นร่างกาย
เมื่อเซี่ยเจิงเขียนโคลงชุนเหลียน เขาไม่เพียงแค่เขียนเท่านั้น แต่ยังถามอีกฝ่ายก่อนว่าพวกเขาต้องการความหมายอะไรในโคลงชิงเหลียน จากนั้นจึงจรดพู่กันลงบนกระดาษ เมื่อลมหวนกลับคืนสู่หิมะ ท่าทางของเขาเมื่อเขียนจึงสงบเหมือนเดิม
เมื่อถึงคราวของหญิงชราคนหนึ่งอาศัยอยู่สุดตรอก อาจเป็นเพราะนางไม่รู้ว่าจะอธิบายสิ่งที่นางต้องการได้อย่างไร เสียงของนางจึงแข็งทื่อ และเป็นภาษาถิ่น และมันเป็นเรื่องยุ่งยากเล็กน้อย
แต่ไม่มีร่องรอยของความอดทนบนใบหน้าของเซี่ยเจิง เพื่อได้ยินสิ่งที่นางพูดอย่างชัดเจน เขาจึงก้มศีรษะลงเล็กน้อยและตั้งใจฟัง
ฝานฉางอวี้นั่งอยู่ข้างเตาไฟและรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นฉากนี้ นางรู้สึกเสมอว่าเขามีอารมณ์ไม่ดีและหยิ่งผยองมาตลอด แต่นางไม่คาดคิดว่าเขาจะมีด้านอ่อนโยนเช่นนี้
หลังจากที่เขาเขียนโคลงชุนเหลียน เสร็จแล้ว เขาก็อ่านให้หญิงชราฟังและอธิบายความหมายของมัน หญิงชราพยักหน้าและยิ้มมากจนใบหน้าของนางมีรอยย่น
ฝานฉางอวี้เท้าคางของนางด้วยมือเดียวแล้วมองไปที่นั่น และด้วยเหตุผลบางอย่างนางก็ยิ้มด้วย เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองและสบตากับรอยยิ้มของนาง จู่ๆ หัวใจของฝานฉาองวี้ก็เต้นแรง รอยยิ้มบนใบหน้าของนางแข็งทื่อ และนางก็หันศีรษะไปอย่างเงียบๆ เพื่อทำให้ตัวเองอบอุ่นด้วยเตาไฟ
หลังจากที่ได้ยินว่าเซี่ยเจิงช่วยเขียนโคลงกลอนชิงเหลียน ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปราวกับไฟป่า และเพื่อนบ้านส่วนใหญ่ในตรอกก็มาหาเขาเพื่อให้เขาช่วยเขียนโคลงชิงเหลียน เกือบจะดึกแล้วจึงไม่มีใครมาเคาะประตู เพื่อช่วยเขียนกลอนชิงเหลียนทั้งโต๊ะจึงเต็มไปด้วยขนมและอาหารที่ผู้อื่นมอบให้
เมื่อฝานฉางอวี้เห็นเซี่ยเจิงนั่งอยู่ข้างเตาไฟ เขาก็เอาแต่ถูข้อมืออย่างเงียบๆ นางจึงถามว่า “มือเจ็บใช่ไหม?”
เซี่ยเจิงตอบเพียงว่า “ไม่เป็นไร”
ฝานฉางอวี้ส่งเสียงบ่นอยู่ในใจ คนๆ นี้ช่างพูดจายากจริงๆ เมื่อเห็นว่าเริ่มมืดแล้ว นางก็จุดโคมแดงและวางแผนที่จะแขวนมันไว้ที่ลานบ้าน
ในปีที่แล้ว บิดาของนางเป็นคนแขวนโคม ฝานฉางอวี้ไม่มีประสบการณ์มากนัก ด้ามไม้ไผ่ที่นางหาพบนั้นสั้นและแขวนไม่ได้ นางจึงตะโกนเรียกฉางหนิงว่า “หนิงเหนียง ช่วยยกเก้าอี้ออกมาหน่อย”
ฉางหนิงกำลังนั่งอยู่ที่ประตูและกำลังกินข้าวเกรียบชิ้นหนึ่ง หลังจากกินไปเล็กน้อย นางก็หักเล็กน้อยแล้วโยนมันลงที่เท้าของนางเพื่อให้ไห่ตงชิงจิกกินด้วย เมื่อได้ยินคำพูดของฝานฉางอวี้ นางก็หันกลับมาและตะโกนเข้าไปในห้อง “พี่เขย ช่วยพี่สาวยกเก้าอี้เพื่อแขวนโคมหน่อยเจ้าค่ะ”
ฝานฉางอวี้กำลังจะบอกว่าเด็กคนนี้เริ่มเก่งขึ้นเรื่อยๆ ในการยุยงผู้อื่น และเห็นเซี่ยเจิงเดินออกจากบ้าน
เขาไม่มีเก้าอี้อยู่ในมือ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ เขาก็หยิบโคมจากมือของฝานฉางอวี้อย่างเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ และใช้ฝ่ามือปัดหลังมือของนางเบาๆ เช่นเดียวกับที่เขาทำตอนที่สอนนาง เพื่อหยุดการเคลื่อนไหวในป่าสน
แต่คราวนี้มีกลิ่นลูกอมเปลือกส้มจางๆ ในลมหายใจที่สดชื่นของเขา “แขวนได้แล้ว” เขาแขวนโคมไว้ใต้ชายคาแล้วถอยออกไปหนึ่งก้าว กลิ่นของเปลือกส้มก็อยู่ไกลออกไปเช่นกัน ฝานฉางอวี้รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัวและกล่าว “ขอบคุณ” อย่างแผ่วเบา
สำหรับมื้อเย็น มีตีนเป็ดตุ๋นที่ยังไม่เสร็จในตอนเที่ยง รวมถึงอาหารปีใหม่ที่เพื่อนบ้านให้มาจากการช่วยเขียนกลอนชุนเหลียน ฝานฉางอวี้อุ่นผักสองสามอย่างแล้วตั้งหม้อเล็กๆ ไว้เหนือเตาไฟ หั่นเนื้อสด เต้าหู้และหน่อไม้ฤดูหนาว จากนั้นวางน้ำหมักไว้บนจาน ใส่ไข่ลงในตับหมูที่หั่นเป็นชิ้นๆ และคนให้เข้ากัน นี่คืออาหารหม้อไฟที่ผู้ที่มารับประทานอาหารในหออี้เซียงมักจะสั่งกันเมื่อนางไปช่วยทำหมูตุ๋นที่นั่น
นางถามอย่างสงสัยว่ามันคืออะไร และพ่อครัวหลี่ก็บอกว่ามันเป็นอาหารที่เจ้าของร้านอวี๋วางจำหน่ายในร้านอื่นๆ ด้วย แต่รสชาติยังด้อยกว่ารหออี้เซียงมาก
หออี้เซียงปิดทำการในวันส่งท้ายปีเก่าและวันปีใหม่ เจ้าของร้านอวี๋มอบน้ำมันสีแดงที่แข็งตัวให้นางเพื่อใช้ในการปรุงอาหารนำกลับบ้านและรับประทานในช่วงปีใหม่ ฝานฉางอวี้ไม่ทราบวิธีทำน้ำมันสีแดงที่แข็งตัว นอกจากนี้ยังมีเครื่องปรุงรสต่างๆ เช่น พริกไทย ใบกระวาน และโป๊ยกั้กอยู่ในนั้น หลังจากต้มในน้ำ ก็กลายเป็นหม้อซุปสีแดงสด การรับประทานเนื้อในหม้อ รสชาติดีกว่าเหมาเสวี่ยวั่งที่นางปรุงครั้งที่แล้ว
มันเผ็ดนิดหน่อย แต่ฉางหนิงกลับทั้งโลภและกลัวอาหารรสเผ็ด และปากของนางก็บวมหลังจากรับประทานอาหาร ฝานฉางอวี้ยังรู้สึกว่ารสชาติของหม้อไฟนี้ช่างเผ็ดเกินจะทนไหว ดังนั้นนางจึงไปหยิบสุราสาเกมาเทให้เซี่ยเจิง ก่อนที่นางจะนึกได้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บ ฝานฉางอวี้จึงหยิบถ้วยที่อยู่ข้างหน้าเขากลับมาและวางไว้ตรงหน้านาง “ข้าลืมไป เจ้าไม่สามารถดื่มได้เพราะได้รับบาดเจ็บ”
เซี่ยเจิงรู้ว่าสุราสาเกนั้นไม่เข้มข้นเมื่อเขาดมกลิ่น และพูดว่า “ข้าดื่มได้”
ฝานฉางอวี้เพิกเฉยต่อเขาและรินชาอุ่นๆ หนึ่งแก้วให้เขา “หมอบอกว่าเจ้าไม่ควรดื่มสุราจนกว่าเจ้าจะหายจากอาการบาดเจ็บ”
ฉางหนิงมองดูถ้วยตรงหน้าฝานฉางอวี้อย่างกระตือรือร้น “หนิงเหนียงก็อยากได้มันเหมือนกัน”
ฝานฉางอวี้รินชาอุ่นๆ ให้นาง
“เด็กๆ ดื่มไม่ได้ ดื่มชากับพี่เขยของเจ้า”
เซี่ยเจิง “……”
หม้อไฟมีรสเผ็ดมาก แต่ก็ทำให้ติดใจได้เช่นกัน
ริมฝีปากของนางร้อนผ่าวและเจ็บ เมื่อนางกำลังจะรินสุราต่อ นางก็ตระหนักว่านางดื่มสุราไปเกือบหมดไหโดยที่นางไม่รู้ตัว ฝานฉางอวี้ตกตะลึงเล็กน้อย “ทำไมข้าถึงดื่มมากขนาดนี้……” จากนั้นนางก็ปลอบตัวเอง “ไม่เป็นไร สุราสาเกนี้ไม่ทำให้คนเมา”
ใบหน้าของแดงเล็กน้อยแล้ว แต่เซี่ยเจิงและฉางหนิงก็แดงเช่นกันเพราะอาหารรสเผ็ดจากหม้อไฟ เซี่ยเจิงไม่รู้ว่านางดื่มไปมากแค่ไหน เมื่อเห็นนางกล้าหาญแค่ไหน เขาคิดว่านางคงดื่มเก่งมาก เมื่อถึงจุดนี้ เขาไม่รู้ว่าใบหน้าของนางแดงเพราะเผ็ดหรือเพราะเมาหรือเพราะทั้งสองอย่าง
เขาผลักกาน้ำชาเข้าหานาง “ดื่มชาเพื่อให้สร่างเมา” ปฏิกิริยาของฝานฉางอวี้ในขณะนี้เชื่องช้าเล็กน้อย นางใช้เวลานานในการคิดก่อนที่จะสรุปได้ นางรินสุราอีกถ้วยให้ตัวเองอย่างดื้อรั้นและพูดด้วยใบหน้าดุร้าย “ข้าดื่มเก่งนะ! พ่อของข้าดื่มสุราฤทธิ์แรงได้หนึ่งไหและข้าดื่มได้ครึ่งไห ดังนั้นเหล้าสาเกจำนวนเล็กน้อยนี้ก็ไม่ได้ส่งผลอะไรเลย!”
เซี่ยเจิงมองดูอย่างช่วยไม่ได้ขณะที่นางเอียงศีรษะกลับไปดื่มสุราอีกหนึ่งถ้วย จากนั้นดวงตาเมล็ดซิ่งของนางก็ปิดขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดนางก็หลับไปโดยก้มศีรษะลง
เซี่ยเจิง “……”
เด็กก็ยังมีนิสัยที่ง่วงนอนเมื่ออิ่ม นางหายใจแรงขณะถือซองแดงที่พี่สาวของนางมอบให้
ในวันส่งท้ายปีเก่า เซี่ยเจิงเป็นเพียงคนเดียวที่ตื่นอยู่ โคมไฟใต้ชายคาฉายแสงอันอบอุ่นกระทบหิมะที่ตกลงมา และเสียงใครบางคนจุดประทัดก็ได้ยินตามถนนที่อยู่ไกลออกไป
เซี่ยเจิงมองไปที่สตรีที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนโต๊ะเตี้ย ใบหน้าครึ่งหนึ่งของนางแดงก่ำท่ามกลางแสงไฟ เพียงมองดูก็ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าอุณหภูมิเมื่อปลายนิ้วสัมผัสน่าจะอบอุ่นและนุ่มนวลอย่างยิ่ง
เขามองเงียบๆ สักพักแล้วมองออกไป หยิบไหสุราบนโต๊ะ แล้วเทให้ตัวเอง เขาวางมือข้างหนึ่งไว้บนเข่า ด้วยท่าทางสบายๆ แล้วจิบสุราในถ้วย พลางมองไปทางประตู ฉากหิมะข้างนอก บางทีมันอาจจะเป็นเพราะอยู่ใกล้เตาไฟหรืออาจจะเป็นเพราะแสงสว่างและความอบอุ่นใต้ชายคา ในขณะนี้ จิตใจของเขารู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ในปีที่สิบหกหลังจากสงครามที่จิ่นโจว ในที่สุดเขาก็ตระหนักว่านี่คือการใช้ชีวิตในช่วงปีใหม่ เขาดื่มสุราครึ่งไหรวดเดียว แต่ยังไม่มีร่องรอยของความเมาในดวงตาของเขา
ในเวลาเที่ยงคืน ดอกไม้ไฟเบ่งบานกลางท้องฟ้ายามราตรี เขามองดูสตรีที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโต๊ะเตี้ย ที่ได้ยินเสียงดังแล้วก็ผล็อยหลับไป เขาพูดเบาๆ ว่า “สุขสันต์วันปีใหม่”