บทที่ 32
หลังจากดอกไม้ไฟจบลง เสียงประทัดยังคงดังเป็นระยะๆ ตามถนนและตรอกซอกซอยที่ห่างไกล และได้ยินเสียงสุนัขเห่าหนึ่งหรือสองตัวในตอนกลางคืน มือของเซี่ยเจิงกำหมัดไว้ครึ่งหนึ่ง และเขาก็เคาะเบาๆ บนโต๊ะที่ฝานฉางอวี้นอนอยู่ “ตื่นเถอะ”
ภายใต้อิทธิพลของความเมาและความง่วง ฝานฉางอวี้เพียงตอบสนองอย่างคลุมเครือ จากนั้นจึงขยับศีรษะไปที่ตำแหน่งที่สบายยิ่งขึ้นบนแขนของนางและนอนหลับต่อไป เมื่อเห็นว่าเขาไม่สามารถปลุกนางได้ เซี่ยเจิงก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งลุกขึ้นแล้วเดินไปพยุงนางลุกขึ้นและเตรียมจะอุ้มนางกลับไปที่ห้อง
การเคลื่อนไหวนี้ทำให้ฝานฉางอวี้ลืมตาขึ้นอย่างงุนงง แก้มของนางยังคงแดงอยู่ และผ่านไปสักพักเซี่ยเจิงก็ไม่สามารถบอกได้ว่านางตื่นแล้วหรือเมาอยู่ เขาจับแขนข้างหนึ่งของนางไว้เพื่อป้องกันไม่ให้นางล้มลงและถามว่า “กลับห้องคนเดียวได้ไหม”
ฝานฉางอวี้เอียงศีรษะแล้วมองดูเขา ผมของนางยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากท่านอนตอนนี้ ดวงตาของนางว่างเปล่าราวกับว่านางยังไม่รู้ว่าคนตรงหน้านางเป็นใคร
เซี่ยเจิงสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นมองออกไป ขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองสามารถดื่มได้มากแค่ไหน แต่กล้าที่จะดื่ม”
เขาจับมือนางข้างหนึ่งแล้วพยายามพยุงนางให้ลุกขึ้น แต่เขาได้ยินเสียงนางพึมพำอะไรบางอย่างอย่างไม่ต่อเนื่องกัน
เซี่ยเจิงได้ยินไม่ชัดเจน ดังนั้นเขาจึงต้องแนบหูเข้าไปใกล้ “อะไรนะ?”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้สติเลย และศีรษะของนางก็ขยับทีละน้อย เมื่อเซี่ยเจิงเข้ามาใกล้เพื่อฟังคำพูดของนาง ศีรษะของนางก็ลดลงอีกครั้ง ริมฝีปากของนางก็ปัดแก้มของเขาเบาๆ และศีรษะของนางก็ฝังอยู่ในคอของเขา ดวงตาของนางซึ่งงุนงงและง่วงนอนอยู่แล้วถูกปิดและนางไม่รู้ว่านางทำอะไรลงไป
เซี่ยเจิงตัวแข็ง เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งในขณะนั้น เสียงลม หิมะ และเสียงกองไฟที่ลุกไหม้ทั้งหมดหยุดลง ศีรษะที่มีผมยาวของนางถูกกดแนบข้างคอของเขา การหายใจของนางยาวและตื้น และดูเหมือนนางจะหลับอย่างรวดเร็ว
เซี่ยเจิงไม่ได้ขยับตัวเป็นเวลานาน จนกระทั่งมีเสียงแผ่วเบาดังมาจากด้านข้าง “พี่หญิง?”
เซี่ยเจิงหันศีรษะและเห็นว่าฉางหนิงดูเหมือนจะเพิ่งตื่น นางยังคงจับซองแดงของนางไว้ในมือข้างหนึ่งและขยี้ตาที่ง่วงนอนด้วยอีกมือหนึ่ง มองเขาและฝานฉางอวี้ด้วยความสับสน
เขาวางนิ้วเรียวเล็กๆ บนริมฝีปากของเขาแล้วทำท่าทาง “ชู่” ผมบางส่วนของเขาร่วงหล่นบนหน้าผาก และดวงตาของเขาก็มืดมนและสงบภายใต้เงาของตะเกียง “พี่สาวของเจ้าหลับอยู่ อย่ารบกวนนางเลย”
ฉางหนิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เซี่ยเจิงชี้ไปที่ตะเกียงน้ำมันที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า “เจ้าช่วยถือตะเกียงน้ำมันได้ไหม”
เสี่ยวฉางหนิงพยักหน้างึกงัก นางถือตะเกียงน้ำมันไว้ในมือทั้งสองข้างแล้วเดินไปข้างหน้า เซี่ยเจิงวางมือข้างหนึ่งไว้ใต้รักแร้ของฝานฉางอวี้ และอีกมือหนึ่งสอดไว้ใต้เข่าของนาง แล้วอุ้มนางขึ้นมา และเดินอย่างมั่นคงไปข้างหลังฉางหนิง
ฝานฉางอวี้แบกเขาออกจากป่าสองครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอุ้มนาง นางผอมกว่าที่เขาคิด
ใช่ ในเวลาเพียงสองเดือน นางประสบกับอุปสรรคมากมาย ทั้งการตายของบิดามารดา การถอนหมั้น และยังโดนลุงจ้องจะยึดสมบัติ พูดให้ละเอียดยิ่งขึ้น การลอบสังหารทั้งสองครั้งนี้เพียงพอที่จะทำให้คนธรรมดาๆ หวาดกลัวไปชั่วชีวิต ดูเผินๆ นางดูเหมือนเป็นคนปกติ นางยังคงออกไปข้างนอกแต่เช้าและกลับมาดึกทุกวันเพื่อหาเงินเลี้ยงครอบครัว นางไม่เคยกินข้าวเย็นที่โต๊ะเลย บางครั้งถึงได้เวลามาเล่นกับน้องสาวและกล่อมนางเข้านอน
เมื่อก่อนเซี่ยเจิงรู้สึกว่านางเป็นคนใจกว้าง แต่ในตอนนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าบางที……นางไม่ได้เป็นคนใจกว้าง นางแค่รู้ว่านางไม่สามารถเศร้าหมองตลอดเวลาได้ นางจึงทำงาน หาเงิน กินอิ่ม นอนหลับ ไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองป่วย และไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองล้มเหลว เพราะน้องสาวของนางมีนางเป็นคนเดียวที่สามารถพึ่งพาได้
การเดินจากห้องหลักไปยังห้องทางเหนือใช้เวลาไม่นาน แต่ในความมืดและแสงสว่างที่พัวพันกัน อารมณ์ที่ซับซ้อนมากมายก็พลุ่งพล่านอยู่ในใจของเซี่ยเจิง
เมื่อพวกเขามาถึงห้องทางเหนือ ฉางหนิงสูงไม่พอที่จะวางตะเกียงน้ำมันไว้บนโต๊ะ นางจึงวางตะเกียงน้ำมันไว้บนเก้าอี้ทรงกลมก่อน
เซี่ยเจิงวางฝานฉางอวี้ที่กำลังหลับไว้บนเตียง ฉางหนิงวิ่งไปถอดรองเท้าของฝานฉางอวี้ด้วยมือทั้งสองข้าง นางดึงอย่างแรงพยายามดึงรองเท้าของพี่สาวของนางออก แต่ก็ยังทำไม่ได้ เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ข้าทำเอง” เขาช่วยถอดรองเท้าทั้งสองข้างออก และจะห่มผ้าห่มให้ฝานฉางอวี้ แต่ฉางหนิงพูดว่า
“พี่หญิง ยังไม่ได้ถอดเสื้อคลุมเลย”
เซี่ยเจิงหยุดปลายนิ้วของเขาชั่วคราวและเกลี้ยกล่อมเด็กน้อย “พี่สาวของเจ้าหลับอยู่ การถอดเสื้อคลุมออกอาจทำให้นางตื่น ดังนั้นปล่อยให้นางนอนแบบนี้ล่ะ”
ฉางหนิงจึงยอมแพ้
เมื่อเขาห่มผ้าห่มให้ฝานฉางอวี้ เด็กน้อยก็ถอดรองเท้าของนางออกแล้วปีนขึ้นไปบนเตียง นางช่วยจัดผ้าห่มให้พี่สาวเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ เซี่ยเจิงรอให้เด็กน้อยนอนลง จากนั้นเขาจึงวางตะเกียงน้ำมันไว้บนโต๊ะไม้ข้างๆ เขาหันกลับมามองม่านเตียงภายใต้แสงสลัว ใบหน้าของฝานฉางอวี้ก็แดงก่ำและนางก็เป็นเช่นนั้น นอนหลับสบายอย่างเงียบสงบ
จู่ๆ เขาก็นึกถึงคืนที่เขาสอนกฎหมายต้าอินให้นาง นางหลับไปขณะท่องมันและนอนอยู่บนโต๊ะ และละเมอคำว่า ‘ท่านแม่’ ออกมาในระหว่างที่นอนหลับ อารมณ์ที่แปลกประหลาดในใจของเขาเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
“พี่เขย?” ฉางหนิงเห็นเขาจ้องมองที่นี่จึงเรียกเขา
เซี่ยเจิงรู้สึกตัวและพูดว่า “อย่าบอกพี่สาวของเจ้าว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้น”
เสี่ยวฉางหนิงสับสน “มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ?”
เซี่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่ง โดยคิดว่านางเพิ่งตื่นในเวลานั้นและอาจไม่เห็น ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “ไม่มีอะไร”
เมื่อเขากำลังจะดับตะเกียงน้ำมัน เด็กน้อยก็พูดว่า “พี่เขย ท่านไปห้องไม่จำเป็นต้องใช้ตะเกียงเหรอ?”
“ไม่จำเป็น” เมื่อพูดจบ ตะเกียงน้ำมันก็ดับลง และทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืดมิด
เซี่ยเจิงออกจากห้องอย่างสงบในความมืด และปิดประตูตามหลังเมื่อเขาออกไป
ก่อนที่เขาจะกลับห้อง เขาได้พาไห่ตงชิงซึ่งยังอยู่ในกรงข้างเตาไฟออกไป หลังจากเข้าไปในห้อง เขาก็จุดตะเกียงน้ำมัน ฝนหมึก และเขียนจดหมายที่เขาเขียนไม่เสร็จในตอนกลางวันให้เสร็จ แล้วนำใส่ในกระบอกไม้ไผ่ โดยผูกไว้กับเท้าของไห่ตงชิง
บาดแผลบนปีกและเท้าของไห่ตงชิงเกือบจะหายดีแล้ว เนื่องจากช่วงนี้มันไม่ได้ออกบินไปไหนเลย และมันยังกินเนื้อสับหรือเครื่องในสดชามใหญ่ทุกวัน ดังนั้นเหยี่ยวไห่ตงชิงตัวนี้จึงมีลักษณะกลมไปทุกที
เมื่อเซี่ยเจิงยกแขนขึ้นให้ไห่ตงชิงกระโดดขึ้นมา เขาก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่ปลายแขนและขมวดคิ้วเล็กน้อย “หลังจากส่งจดหมายแล้ว ให้บินอยู่ข้างนอกจนฟ้ามืดแล้วค่อยกลับมา”
ไห่ตงชิงเหลือบมองชามเนื้อสับใบใหญ่ในห้องหลักโดยไม่รู้ตัว และรู้สึกถึงความเย็นชาอย่างกะทันหันของคนที่อยู่ข้างหลังมัน มันจึงกระพือปีกอย่างรวดเร็วและบินไปสู่ความมืดมิด
หลังจากที่ไห่ตงชิงบินออกไป เซี่ยเจิงไม่ได้เข้าไปในบ้าน แต่เขายืนอยู่ใต้ชายคาโดยประสานมือของเขาและเฝ้าดูหิมะตกหนักที่ตกลงมาเป็นเวลานาน เมื่อเขาบอกให้จ้าวสวินซื้อธัญพืช เขาคาดไว้แล้วว่าทางการจะสังเกตเห็นในที่สุด จ้าวสวินมาหาเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาบอกให้จ้าวสวินส่งธัญพืชไปยังสถานที่ที่เขากำหนดไว้ก่อน จดหมายที่ให้ไห่ตงชิงส่งไปก็เพื่อบอกให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของเขาขนธัญพืช
สกุลเว่ยต้องการกำจัดเขาโดยไม่ต้องเสียทหารแม้แต่นายเดียว แล้วจึงยึดกองทหารหนึ่งแสนนายของเขาในหุยโจว พวกเขาดีดลูกคิดรางแก้วไว้ดีมาก แต่เนื่องจากเขายังไม่ตาย วันดีๆ ของพ่อลูกคู่นั้นจึงสิ้นสุดลง
ทีแรกเขาไม่เชื่อข่าวลือที่จู่ๆ แพร่ออกมาเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเกี่ยวกับสงครามที่จิ่นโจวเมื่อสิบหกปีที่แล้ว แต่ลุงที่แสนดีของเขาได้รู้ว่าเขาแอบแอบสืบเรื่องราวที่จิ่นโจวในตอนนั้น และวางกับดักโดยตรงในสนามรบเพื่อสังหารเขา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าข่าวลือที่ยังไม่ได้รับการยืนยันนั้นเป็นเรื่องจริง
ก่อนที่จะคืนอำนาจทางทหารในหุยโจว เขาต้องยืมความช่วยเหลือจากสกุลเว่ย เพื่อดึงตะปูที่ซ่อนอยู่ที่พวกเขาวางไว้รอบตัวออกมา เมื่อคิดว่าเขานับถือหัวขโมยในฐานะบิดามาสิบหกปีแล้ว ริมฝีปากของเซี่ยเจิงก็เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
หากสตรีผู้นั้นไม่เลือกที่จะจากไปพร้อมกับบิดาของเขา เขาจะถูกเลี้ยงดูมาด้วยมือของเว่ยเหยียนหรือไม่ และเขาจะต้องนับหัวหัวขโมยเป็นบิดามาเป็นเวลาสิบหกปีด้วยหรือ?
เขาหลับตาลงลึก และตะเกียงใต้ชายคาก็ทอดเงาดำบนจมูกสูงของเขา เขานึกถึงสองพี่น้องสกุลฝานอีกครั้ง ครู่หนึ่งเซี่ยเจิงอิจฉาเด็กคนนั้นจริงๆ ตอนที่เกิดเรื่องกับเขาในตอนเด็ก เขาก็โตพอๆ กับฉางหนิง แต่เมื่อสกุลเซี่ยพังทลายลง กลับไม่มีใครอยู่ข้างหลังเขาที่จะปกป้องเขาจากลมและฝน แต่เด็กคนนั้นดีกว่าเขามาก แม้นางไม่มีบิดามารดา แต่นางยังมีพี่สาวที่คอยเลี้ยงดูนาง……
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง อารมณ์ทั้งหมดในดวงตาของเซี่ยเจิงก็เงียบไป เขาหันหลังและเดินกลับห้อง เขาถอดเสื้อคลุมออกแล้วนอนลงเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติอยู่ใต้หมอน เขาก็ลุกขึ้นนั่งหยิบหมอนออกมา และเมื่อเขาเห็นซองแดงอยู่ใต้หมอน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัด
เงินปีใหม่
กล่าวกันว่าเงินสำหรับวันส่งท้ายปีเก่าเพื่อขับไล่วิญญาณชั่วร้ายและนำความสงบสุขมาสู่ผู้คน นี่คือสิ่งที่สตรีผู้นั้นวางไว้ให้เขาเหรอ?
เซี่ยเจิงเปิดผนึกซองแดงและพบเหรียญเงินหลายเหรียญอยู่ข้างใน
แม้จะไม่ถึงหนึ่งตำลึงแต่พอถือแล้วกลับรู้สึกหนัก เซี่ยเจิงจำไม่ได้ว่าเขาได้รับเงินปีใหม่มานานแค่ไหนแล้ว หลังจากที่บิดามารดาของเขาเสียชีวิต ครั้งเดียวที่เขาได้รับเงินปีใหม่มาจากท่านยายของเขาตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่
เว่ยเหยียนเลือดเย็นและแข็งกร้าวมาตลอดชีวิต ไม่ต้องพูดถึงหลานชายของเขาแม้แต่บุตรชายของเขาเอง เขาก็ไม่เคยเสแสร้งทำเป็นใจดี และโดยธรรมชาติแล้วแน่นอนว่าเขาไม่ให้ใครเตรียมเงินอั่งเปาให้พวกเขาในช่วงปีใหม่
เซี่ยเจิงนอนหงาย โดยยกมือข้างหนึ่งไว้ด้านหลังศีรษะ และอีกมือหนึ่งถือเงินไว้ข้างหน้าของเขา เขามองมันอย่างเงียบๆ ข้างแสงเทียน พร้อมด้วยอารมณ์อื่นๆ อีกเล็กน้อยที่เพิ่มเข้ามาในคิ้วที่งดงามของเขา
บิดามารดาของนางก็เสียชีวิตและไม่มีใครให้เงินปีใหม่แก่นางตั้งแต่นั้นมาใช่ไหม?
เมื่อฝานฉางอวี้ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น นางรู้สึกว่าศีรษะของนางบวมเล็กน้อย นางตื่นสายเล็กน้อยเพราะนางเมา และฉางหนิงก็ไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว
นางค่อยๆ ลุกขึ้นและพบว่าเสื้อผ้าของนางสวมอยู่บนร่างกายเป็นอย่างดี นางพยายามอย่างหนักที่จะนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ แต่ไม่ว่านางจะนึกถึงมันมากแค่ไหน ความทรงจำของนางก็ว่างเปล่า แต่ถ้านางยังสามารถกลับไปที่ห้องของนางได้ นางคงจะเดินกลับเองหรืออาจได้รับความช่วยเหลือจากเหยียนเจิ้ง
ฝานฉางอวี้รู้สึกกังวลเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหลัง นี่เป็นเรื่องที่น่าอาย น่าอับอายมากจริงๆ นางเมาแม้กระทั่งดื่มสาเก ทุกคนต้องหัวเราะเยาะอย่างแน่นอน หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป
นางกดหน้าผากที่ปวดร้าว ลุกขึ้น และเพิ่งเช็ดหน้าเสร็จไม่นาน ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของฉางหนิงดังมาจากอีกด้านหนึ่งของห้อง
ฝานฉางอวี้เดินออกไปแล้วถามว่า “มีอะไรหรือ?”
ฉางหนิงนั่งยองๆ อยู่ข้างกรง นางร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหล “เหยี่ยวหายไปแล้ว……”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงเมื่อเห็นกรงที่ว่างเปล่าและพูดว่า “บางทีเมื่อคืนประตูกรงอาจจะไม่ได้ปิด และมันก็บินหนีไปหลังจากหายจากอาการบาดเจ็บที่ปีก”
ฉางหนิงร้องไห้เศร้ายิ่งกว่าเดิม
ฝานฉางอวี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องบอกว่าเหยี่ยวต้องกลับไปหาบิดามารดาของมัน จากนั้นฉางหนิงก็ค่อยๆ หยุดร้องไห้
เซี่ยเจิงคงได้ยินเสียงร้องไห้ เมื่อเขาออกมา เขาเห็นฉางหนิงยังคงร้องไห้อยู่ข้างกรงและพูดว่า “มันจะบินกลับมาอีกครั้ง”
ฉางหนิงเงยหน้าทั้งน้ำตา “จริงเหรอเจ้าคะ?”
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขากำลังเกลี้ยกล่อมเด็ก และกลัวว่าฉางหนิงจะเสียใจมากขึ้นถ้าพบว่ามันเป็นเรื่องโกหกหลังจากที่นางพูดด้วยความตื่นตระหนกเช่นนั้น นางเพิกเฉยต่อความลำบากใจที่อาจเกิดขึ้นเมื่อนางเมาเมื่อคืนนี้ และเรียกเซี่ยเจิงมาคุย
เซี่ยเจิงไม่เข้าใจท่าทางของนางในตอนแรก ต่อมาฝานฉางอวี้เกลี้ยกล่อมฉางหนิงและมาพูดกับเขาว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องโกหกนางเช่นนี้ ฉางหนิงอาจจะเหงาเกินไป เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง ข้าตั้งใจว่าจะเลี้ยงลูกไก่ เมื่อถึงตอนนั้นนางก็จำเจ้าเหยี่ยวตัวนี้ไม่ได้อีกแล้ว”
เซี่ยเจิงพูดว่า “ข้าไม่ได้โกหกนาง”
คราวนี้ถึงคราวของฝานฉางอวี้ที่ดูสับสน
เรื่องของการให้ไห่ตงชิงไปส่งจดหมายไม่สามารถสารภาพได้ในขณะนี้ เซี่ยเจิงโกหกโดยไม่หน้าแดงหรือหายใจไม่ออก “เมื่อเหยี่ยวถูกเลี้ยงให้เชื่อง ข้าจะปล่อยให้มันบินอีกครั้ง เมื่อมันบินกลับมาเท่านั้นการฝึกจึงจะสมบูรณ์ได้ แปลว่ามันเชื่องแล้ว”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งนี้ นี่ก็แสดงว่ายังไม่แน่ใจไม่ใช่หรือ? นางเหลือบมองเซี่ยเจิงอย่างสงสัย “เจ้าแน่ใจหรือว่ามันจะจะบินกลับมาได้?”
เซี่ยเจิงพยักหน้าอย่างสงบ
แม้ว่าฝานฉางอวี้ยังคงมีข้อสงสัยอยู่ในใจ แต่นางไม่รู้วิธีฝึกเหยี่ยว ดังนั้นนางจึงไม่พูดอะไรอีก เนื้อแดดเดียวจำนวนมากที่นางรมควันเมื่อนานมาแล้วยังคงแขวนอยู่เหนือเตาไฟ ส่วนใหญ่เก็บไว้เพื่อขาย และมีเพียงส่วนเล็กๆ เท่านั้นที่เก็บไว้สำหรับรับประทาน
ในอดีตเมื่อบิดามารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ วันนี้ของทุกปีที่บิดาของนางจะนำเนื้อชิ้นหนึ่งไปเยี่ยมผู้เฒ่าสองคนของสกุลฝาน ตอนนี้บิดามารดาของนางจากไปแล้ว ฝานฉางอวี้แม้ไม่ได้ใกล้ชิดผู้เฒ่าสองคน แต่พวกท่านก็ยังเป็นผู้อาวุโส ดังนั้นนางจึงยังต้องประพฤติตนดังเดิม
หลังอาหารเช้านางตั้งใจที่จะนำเนื้อแดดเดียวไปให้ผู้อาวุโสสองคน นางบอกให้เซี่ยเจิงช่วยดูแลฉางหนิง แล้วจึงเดินออกไปพร้อมกับเนื้อแดดเดียว
ฝานต้าเสียชีวิตไปไม่นานนี้ และบ้านเก่าของสกุลฝานก็ประสบกับความหดหู่เล็กน้อยในปีนี้ เมื่อฝานฉางอวี้ไปถึง มีเพียงคู่สามีภรรยาผู้เฒ่าสองคนของสกุลฝานเท่านั้นที่อยู่บ้าน นางหลิวพาลูกสองคนของนางกลับไปบ้านเดิมของตนเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่
อาจเป็นเพราะบุตรชายทั้งสองเสียชีวิตภายในหนึ่งปี ท่านย่าฝานล้มป่วยผมหงอก ส่วนท่านปู่ฝานผมเกือบขาวไปหมดแล้ว เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมในช่วงปีใหม่ก็สกปรกเช่นกัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเขาไม่มีความตั้งใจจะดูแลตนเองหรือเพราะตอนนี้ลูกสะใภ้เป็นเจ้าบ้านและชีวิตความเป็นอยู่ไม่ค่อยดีนัก เมื่อพวกเขาเห็นฝานฉางอวี้ พวกเขาก็ให้นางเข้าไปข้างในและนั่งข้างกองไฟ
แต่ฝานฉางอวี้แค่อยากมอบของให้แล้วจากไป โดยพูดว่า “หนิงเหนียงยังรอข้าอยู่ที่บ้าน ดังนั้นข้าไม่เข้าไปจะดีกว่าเจ้าค่ะ”
ท่านปู่ฝานมองดูเนื้อแดดเดียวที่นางนำมา และจำได้ว่าบุตรชายคนเล็กของเขาเคยนำเนื้อมาชิ้นหนึ่งทุกปีใหม่ ดวงตาของเขาแดงก่ำและเขาก็พูดว่า “เข้ามานั่งก่อนสิ ข้าคิดว่าข้าควรจะเล่าบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของพ่อเจ้าให้เจ้าฟัง”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงเมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางยังมีอะไรที่ไม่รู้เกี่ยวกับอดีตของบิดาอีก? เมื่อเห็นท่านปู่ฝานเดินโซเซไปในบ้านหลังจากพูดคำเหล่านั้น ฝานฉางอวี้ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเดินตามเข้าไป