บทที่ 33
บ้านหลังเก่าทรุดโทรมกว่าบ้านของฝานฉางอวี้ และเห็นได้ชัดว่าไม่ได้รับการทำความสะอาดดีนัก สิ่งต่างๆ ในบ้านเละเทะ เนื่องจากเตาไฟถูกจุดในฤดูหนาวทุกวัน โต๊ะ เก้าอี้ และม้านั่งก็ถูกวางทิ้งไว้ ควันและฝุ่นจึงเยอะและไม่ได้เช็ดออก ถ้าไม่เช็ดก่อนนั่ง เสื้อผ้าจะเปื้อนเขม่ามากเมื่อลุกขึ้นมา ของตกแต่งในบ้านล้วนเป็นโถดินเผาไร้ค่า ทั้งฝานต้าและหลานชายของเขาชอบเล่นการพนัน ดังนั้นสิ่งของมีค่าใดๆ ในบ้านจึงถูกนำไปจำนำเพื่อแลกเป็นเงินนานแล้ว
สามีภรรยาสูงอายุของสกุลฝานอาศัยอยู่ในห้องทางตะวันตก ท่านปู่ฝานพูดอยู่ที่หน้าประตูห้องว่า “ยายแก่ ฉางอวี้มาแล้ว”
ท่านย่าฝานซึ่งนอนอยู่บนเตียงหันตัวกลับมาและสุดท้ายก็หันหลังให้ประตู เห็นได้ชัดว่านางไม่ต้องการพูดอะไรกับฝานฉางอวี้ด้วยซ้ำ ท่านปู่ฝานรู้สึกละอายเล็กน้อยและอธิบายให้ฝานฉางอวี้ฟังว่า “ช่วงนี้นางเป็นแบบนี้แหละ หลังจากที่ต้าหนิวถูกฆ่า”
ฝานฉางอวี้ไม่สนใจ นับตั้งแต่นางจำความได้ ท่านย่าฝานก็ไม่เคยมองครอบครัวของพวกนางดีเลย
นางเช็ดม้านั่งด้วยผ้าที่ท่านปู่ฝานส่งมาให้ และนั่งลงข้างกองไฟในห้องหลักเพื่ออบอุ่นร่างกาย เมื่อท่านปู่ฝานแขวนเนื้อแดดเดียวที่นางนำมาไว้บนเตาไฟเพื่อรมควันต่อไปแล้ว ฝานฉางอวี้สังเกตเห็นว่าจานและตะเกียบที่หยิบขึ้นมายังคงวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ ดูเหมือนว่าคู่สามีภรรยาจะกินโจ๊กเป็นอาหารเช้าและไม่มีเนื้อสัตว์เหลืออยู่บนโต๊ะเป็นอาหารวันปีใหม่เลย
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้ว และหลังจากที่ท่านปู่ฝานนั่งลง นางก็ถามว่า “หลังจากท่านลุงเสียชีวิต ทางการให้เงินชดเชยยี่สิบห้าตำลึงไม่ใช่หรือ พวกท่านไม่ได้ใช้เงินนั้นเหรอ?”
เงินยี่สิบห้าตำลึงไม่ใช่เงินเล็กๆ น้อยๆ หากคนธรรมดาใช้จ่ายอย่างประหยัดและไม่มีใครในครอบครัวต้องหาหมอหรือกินยา เงินสิบตำลึงก็เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายหนึ่งปี
ท่านปู่ฝานบอกว่า “เงินต้องเก็บไว้ให้ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าแต่งภรรยา……”
ฝานฉางอวี้เลิกคิ้ว “ไม่ใช่ว่าให้เขาเอาไปเล่นพนันอีก?”
ท่านปู่ฝานกล่าวว่า “ป้าสะใภ้ของเจ้าเก็บเงินไว้ ป้าสะใภ้ของเจ้ากลัวว่าช่วงไว้ทุกข์จะทำให้การแต่งงานของเขาล่าช้า ดังนั้นนางจึงวางแผนที่จะให้ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าแต่งงานในช่วงไว้ทุกข์ นางกำลังเลียบเคียงหญิงสาวอยู่ผู้หนึ่ง” เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งนี้ นางก็หยุดพูด
พวกเขาเคยมอบสิ่งดีๆ ทั้งหมดให้กับฝานต้า ตอนนี้บุตรชายของพวกเขาจากไปแล้ว พวกเขาก็เก็บสิ่งดีๆ ไว้ให้กับหลานชายต่อไป ตราบใดที่บ้านเดิมนี้ไม่มีความคิดที่จะคดโกงเกี่ยวกับบ้านของนาง นางก็ยินดีที่จะรักษาสภาพที่เป็นอยู่ระหว่างทั้งสองครอบครัวต่อไป นางถามว่า “ก่อนหน้านี้ท่านมีอะไรจะพูดเกี่ยวกับเรื่องของท่านพ่อ”
ใบหน้าที่มีรอยย่นของท่านปู่ฝานสะท้อนให้เห็นในแสงไฟ และเขาดูผอมลงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาถอนหายใจอย่างช้าๆ “หายนะที่ต้าหนิวต้องเจออาจเป็นผลกรรมของข้า”
ฝานฉางอวี้รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งนี้และยังคงนิ่งเงียบรอให้เขาพูดต่อ
“แม้ว่าพ่อของเจ้าจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของข้า แต่เขาก็เป็นลูกชายของพี่น้องแท้ๆ ของข้า ในปีนั้นเกิดภัยแล้ง ผู้คนอดยาก ท่านปู่ที่แท้จริงของเจ้าติดตามชาวบ้านไปที่ยุ้งฉางของทางการเพื่อหยิบข้าว แต่ถูกเจ้าหน้าที่ทุบตีจนเสียชีวิต ท่านย่าของเจ้าทิ้งอาหารทั้งหมดในครอบครัวไว้ให้พ่อของเจ้า และนางเองก็อดอยากจนตาย ก่อนที่นางจะตาย นางฝากพ่อของเจ้าไว้ให้ข้า……”
เมื่อท่านปู่ฝานพูดถึงเรื่องนี้ น้ำตาก็ไหลออกมาในดวงตาชราที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของเขา “ข้าอยากจะเลี้ยงดูเด็กคนนั้นเหมือนเลือดเนื้อของข้าเอง แต่ในช่วงหลายปีแห่งความอดอยาก ผู้คนที่อดอยากตายอยู่ริมถนนจะถูกคนอื่นจับนำมาปรุงในหม้อเพื่อกินประทังชีวิต ถ้ามีอีกปากอยู่ในบ้าน ทุกคนจะต้องแบ่งอาหารให้พ่อของเจ้า ยังมีท่านป้าอีกสองคนของเจ้าที่เจ้าไม่คยได้พบหน้า คนโตอายุแค่สิบสามปีเท่านั้น แต่ถูกส่งตัวไปเป็นอนุของเศรษฐีเพื่อแลกกับข้าวขาวครึ่งถุง…”
เสียงของท่านปู่ฝานสั่นเทาจนน้ำตาไหล “แล้วทั้งครอบครัวก็ย้ายไปเมืองอื่น ผ่านไปหลายสิบปีแล้ว ข้ากับยายเฒ่าก็ไม่เคยเห็นเด็กคนนั้นอีกเลย เราไม่รู้ว่านางตายหรือมีชีวิตอยู่ ส่วนคนน้องที่อายุเพียงแปดขวบ ก็ถูกขายเป็นเงินสามร้อยอีแปะให้กับนายหน้าค้ามนุษย์ และไม่มีข่าวเกี่ยวกับนาง ในเวลานั้นมีเด็กที่เหลืออยู่ในครอบครัวคือต้าหนิวและเอ้อร์หนิวและพ่อของเจ้า แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถอิ่มท้องได้ พ่อของเจ้าอายุเท่ากับเอ้อร์หนิวของข้า แต่เอ้อร์หนิวของข้าร่างกายอ่อนแอเช่นกัน เขาล้มป่วยหนักระหว่างเดินทาง เพื่อที่จะรักษาเอ้อร์หนิว ข้าไม่มีทางเลือกนอกจากขายพ่อของเจ้าให้กับนายหน้าค้ามนุษย์……”
“พ่อของเจ้าเป็นคนกตัญญูมาตั้งแต่เด็ก ตอนที่เขาถูกขาย เขายังก้มหัวคำนับให้ข้าสามครั้ง” เมื่อมาถึงจุดนี้ ท่านปู่ฝานก็สะอื้นอย่างช่วยไม่ได้ “เงินห้าร้อยอีแปะที่ขายเขาไปทำให้ข้ารู้สึกผิดไปตลอดชีวิต……เอ้อร์หนิวร่างกายอ่อนแอ หลังจากกินยาไปหลายชุด ก็ยังไม่สามารถช่วยชีวิตเขาได้ ข้าคิดว่าข้าจะไม่ได้เจอพ่อของเจ้าอีกแล้วในชีวิตนี้ ใครจะรู้เมื่อสิบหกปีที่แล้ว เขากลับมาที่ตำบลนี้พร้อมกับแม่ของเจ้า”
“เขายังช่วยตามหาเด็กหญิงสองคนที่ถูกขายไปหลายปีแล้ว เขาหาคนโตไม่เจอ แต่เขาเจอน้องสาว ว่ากันว่านางแต่งงานกับครอบครัวทหาร แต่ต่อมาเสียชีวิตในสงคราม ในช่วงเวลาแห่งความอดอยากและสงคราม ชีวิตมนุษย์ก็ไร้ค่าดั่งต้นหญ้า…”
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าบิดาของนางจะมีความลับที่ซ่อนอยู่มากมายเมื่อเขา ‘พลัดหลง’ นางรู้สึกสับสนอยู่พักหนึ่ง จากนั้นนางก็พูดหลังจากนั้นไม่นาน “ทำไมพ่อของข้าถึงใช้ชื่อบุตรชายคนที่สองของท่านหลังจากที่เขากลับมาที่นี่?”
ท่านปู่ฝานพูดว่า “พ่อของเจ้าบอกข้าตอนที่เขากลับมาว่าเขาทำงานเป็นผู้คุ้มกันและสร้างศัตรูไว้มากมาย และถามข้าว่าเขาจะสามารถอยู่ในตำบลในฐานะเอ้อร์หนิวได้ไหม ข้าจะไม่เห็นด้วยได้อย่างไร ดังนั้นข้าจึงบอกกับบุคคลภายนอกว่าเขาคือเอ้อร์หนิวที่พลัดหลงไปตอนเดินทาง ยายเฒ่าไม่พอใจพ่อของเจ้ามานานหลายปี นางรู้สึกว่าเป็นเพราะพ่อของเจ้าลูกสาวสองคนของนางจึงถูกขาย หลังจากที่พ่อแม่ของเจ้าย้ายมาอยู่ในตำบล นางจึงมักจะสร้างปัญหาให้พวกเขา นางเอาแต่พูดว่านางต้องทิ้งลูกสาวสองคนเพื่อพ่อของเจ้าจึงได้รับประโยชน์มามากมายจากพ่อแม่ของเจ้า ต่อมาแม่ขอเจ้าเริ่มป่วยหลังจากให้กำเนิดน้องสาวของเจ้า เมื่อเห็นว่านางไม่สามารถให้กำเนิดเด็กผู้ชายได้อีก นางจึงเกิดความคิดที่จะให้พ่อของเจ้ารับลูกชายของต้าหนิวมาเลี้ยง เพื่อที่จะได้สืบทอดทรัพย์สินของครอบครัวเจ้าในอนาคต”
ท่านปู่ฝานถอนหายใจอย่างหนัก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความละอาย “นางเสียสติไปแล้ว ในช่วงปีที่เกิดภัยแล้งขาดแคลนอาหารนั้น แม้ว่าจะไม่ได้เลี้ยงพ่อของเจ้าไว้ แต่พวกข้าก็คงไม่สามารถเลี้ยงลูกสาวสองคนได้ เด็กทั้งหมดล้วนไม่อยู่แล้ว และสุดท้ายก็เหลือเพียงต้าหนิวเพียงเท่านั้น นางจึงตามใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า และนั่นคือวิธีที่เขาถูกเลี้ยงดูมา เป็นความผิดของข้าด้วยที่ข้าไม่สามารถดูแลครอบครัวใหญ่เช่นนี้ได้ ต่อมาข้ารู้ว่าต้าหนิวทำผิด แต่เมื่อนางร้องไห้คร่ำครวญถึงลูกสาวสองคน ข้าก็ไม่สามารลงโทษต้าหนิวได้”
เดิมทีฝานฉางอวี้เกลียดท่านย่าฝาน เพราะนางรู้สึกว่าหญิงชราใจร้ายและใจดำต่อครอบครัวของนาง หลังจากฟังเรื่องราวของสกุลฝานในอดีต แต่ฝานฉางอวี้ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงความรู้สึกที่มีต่อนาง
เช่นเดียวกับที่ท่านปู่ฝานพูด ถึงแม้พวกเขาจะขายบิดาของนางแล้ว แต่ก็ยังล้มเหลวในการช่วยฝานเอ้อร์หนิว ท่านย่าฝานจะมั่นใจได้อย่างไรว่าตราบใดที่ไม่รับเลี้ยงบิดาของนาง บุตรสาวสองคนและลูกชายคนเล็กของนางจะไม่จากนางไป เพียงแต่ว่าบิดาของนางบังเอิญตกเป็นเป้าหมายที่จะระบายความไม่พอใจของนางพอดี
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตก็คืออดีต ตราบใดที่พวกท่านไม่มาที่บ้านของข้าอีกต่อไปเพื่อก่อปัญหาใดๆ บิดาของข้าเคยปฏิบัติกับพวกท่านในอดีตอย่างไร ในอนาคตข้าก็จะปฏิบัติกับพวกท่านเช่นเดียวกัน”
ท่านปู่ฝานพูดว่า “นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ข้าบอกเรื่องเหล่านี้กับเจ้า ตอนนั้นพ่อของเจ้าเคยมาพบข้าก่อนที่จะเกิดเหตุร้ายกับพ่อแม่เจ้า”
ฝานฉางอวี้มองดูประหลาดใจ
ท่านปู่ฝานรู้สึกผิดและละอายเขากล่าวขึ้นว่า “พ่อของเจ้าแบ่งร้าน และที่ดินของครอบครัวเจ้า และเขายังเขียนจดหมายลาตายโดยบอกว่าร้านหมูสามารถยกให้ลุงของเจ้าได้ สมบัติที่เหลือมอบให้เจ้าและน้องสาวของเจ้า ข้าถามว่าศัตรูของเขากลับมาแล้วหรือ เขาปฏิเสธที่จะพูดมากกว่านี้และขอให้ข้าปกป้องพวกเจ้าสองพี่น้องต่อจากนี้ไป แต่ไม่คาดคิดว่ายายเฒ่าจะเป็นคนปากไม่มีหูรูดและเปิดเผยเรื่องนี้กับทุกคนหลังจากพ่อแม่ของเจ้าจากไปแล้ว ฝานต้าติดการพนันมาหลายปีแล้วและกลายเป็นคนโง่เขลามากขึ้นเรื่อยๆ เขาขโมยจดหมายลาตายและเผามันทิ้งไป ข้าห้ามเขาไว้ไม่ได้……”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินว่าบิดามารดาของนางเตรียมการทุกอย่างไว้ก่อนตาย มือและเท้าของเขาไม่สามารถหยุดความหนาวเย็นได้ มือทั้งสองข้างที่วางอยู่ตรงหน้าเข่าของเขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว และริมฝีปากของเขาก็ขาวซีด “หมายความว่าก่อนหน้านั้นพ่อของข้าคงจะรู้อยู่แล้วว่าเขากับท่านแม่อาจจะต้องตาย”
ท่านปู่ฝานพยักหน้าอย่างลังเล ฝานฉางอวี้รู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัวและความคิดในสมองของนางก็ยุ่งวุ่นวาย ตามการสืบสวนของทางการ โจรที่กำลังตามหาแผนที่สมบัติพบบิดาของนางจึงมาตามหาแผนที่ แล้วทำไมบิดาของนางถึงคิดว่าถ้าเขาตายไปพร้อมกับมารดาแล้ว โจรเหล่านั้นจะไม่มาสังหารนางกับฉางหนิงอีก? เว้นแต่……โจรเหล่านั้นจะได้แผนที่ขุมทรัพย์ไปแล้ว
แต่ต่อมาบ้านของนางยังโดนโจรบุกเข้ามาสองครั้งและเห็นได้ชัดว่าพวกมันยังไม่ได้อะไรเลย อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าโจรสองกลุ่มต่อมาไม่รู้เกี่ยวกับบ้านของนาง และจับฝานต้าไปแล้วเค้นถามอะไรบางอย่าง
ฝานฉางอวี้คิดได้เพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น โจรที่สังหารบิดามารดาของนางไม่ใช่โจรกลุ่มเดียวกับที่ไปที่บ้านของนางเพื่อค้นหาแผนที่สมบัติ
หรือได้รับแผนที่สมบัติแล้ว แต่ยังต้องการสังหารบิดามารดาของนาง อาจเป็นเพราะพวกท่านรู้ความลับบางอย่าง? จึงต้องปิดปาก?
เดิมทีฝานฉางอวี้คิดว่าหลังจากที่ทางการปราบพวกโจรแล้ว การแก้แค้นครั้งใหญ่ของบิดามารดาจะได้รับการล้างแค้น แต่ในขณะนี้นางรู้สึกว่าฆาตกรที่สังหารบิดามารดาของนางอาจจะยังไม่ตาย
ท้ายที่สุด มีข่าวมาไม่นานมานี้ว่าแผนที่สมบัติปรากฏขึ้นในมือของกลุ่มกบฏฉงโจว กลุ่มกบฏยังได้คัดเลือกโจรที่อยู่ใกล้เคียงจำนวนมาก โจรที่สังหารบิดามารดาของนางอาจอยู่ภายใต้คำสั่งของกลุ่มกบฏฉงโจว
ฝานฉางอวี้กังวลมากตลอดทางกลับบ้าน หลังจากเข้าไปในบ้าน นางได้ยินเสียงอันแผ่วเบาของเซี่ยเจิงดังมาจากในบ้าน “木(มู่), 爻(เหยา), 木(มู่) และคำว่า 大(ต้า) ที่อยู่ด้านล่าง รวมกันเป็นตัวอักษร 樊 (ฝาน)”
ฉางหนิงพูดอย่างอนาถ “ข้าไม่ต้องการที่จะเรียนรู้การอ่าน ข้าต้องการที่จะเรียนรู้การเชือดหมูเหมือนพี่หญิงของข้าเจ้าค่ะ”
“พี่หญิงของเจ้าเชือดหมูได้และอ่านหนังสือได้”
ฉางหนิงสูดหายใจ ราวกับว่านางกำลังจะร้องไห้ หลังจากได้ยินเสียงประตูเปิด นางก็วิ่งออกไปทันทีด้วยขาสั้น นางอ้าแขนแล้วกอดต้นขาของฝานฉางอวี้ เงยหน้าขึ้นและย่นหน้า “พี่หญิง ในเมื่อท่านเรียนเชือดหมูแล้ว เหตุใดยังต้องเรียนการอ่านด้วยเล่า?”
ฝานฉางอวี้ยังคงครุ่นคิดเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ดังนั้นนางจึงแตะปมเล็กๆ บนศีรษะของฉางหนิง “ท่านแม่เคยกล่าวไว้ว่าหลังจากอ่านหนังสือแล้ว จะสามารถเข้าใจหลักการทั่วไปในการใช้ชีวิตเพื่อที่จะไม่ทำผิดพลาดในชีวิต”
ฉางหนิงตกตะลึงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้
เซี่ยเจิงเลิกคิ้วแล้วพูดต่อ “ดังนั้น ทำไมข้าไม่เห็นเจ้าจะสนุกกับการอ่านหนังสือเลย”
คำพูดของเขามีการล้อเลียนเล็กน้อย โดยปกติแล้วฝานฉางอวี้คงจะโต้เถียงกลับ แต่วันนี้นางแค่พูดอย่างเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย “ต่อไปข้าจะค่อยๆ อ่าน”
ในที่สุดเซี่ยเจิงก็สังเกตเห็นความแปลกประหลาดในสีหน้าของนาง และถามว่า “เป็นอะไรไป โดนน้ำค้างแข็งข้างนอกมากไปหรือ?”
ฝานฉางอวี้นั่งข้างเตาไฟและถอนหายใจเบาๆ หลังจากเล่าทุกอย่างที่ได้รับรู้มาให้เขาฟัง นางก็พูดอย่างหดหู่ “พ่อแม่ของข้าถูกฆ่าไม่เพียงเพราะแผนที่สมบัติเท่านั้น แต่ข้ายังต้องหาสาเหตุที่แท้จริงของการเสียชีวิตของพวกท่านด้วย”
หลังจากที่เซี่ยเจิงได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเขาก็มืดลง เนื่องจากบิดาของนางมีการคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าและแม้กระทั่งเตรียมแบ่งทรัพย์สินไว้ล่วงหน้า นั่นหมายความว่าคนที่ปลิดชีวิตบิดาของนางอาจได้พบกับเขาล่วงหน้าใช่หรือไม่?
การคาดเดาของนางไม่ใช่เรื่องที่ไม่สมเหตุสมผล แต่สิ่งที่กลุ่มคนเหล่านั้นกำลังมองหาไม่ใช่แผนที่สมบัติ แต่เป็นจดหมายที่เว่ยเหยียนให้ความสนใจอย่างมาก คนที่สังหารบิดามารดาของนางได้รับจดหมายแล้ว นางและน้องสาวของนางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอดีตของบิดามารดา เลยทำให้พวกเขาปล่อยพวกนางไปหรือ?
ในอดีตเซี่ยเจิงเคยทำงานเป็นดาบในมือของเว่ยเหยียน และแน่นอนว่าเขารู้ว่าเว่ยเหยียนต้องการกำจัดวัชพืชที่ขวางทางมาโดยตลอด
อีกฝ่ายปล่อยพี่น้องสองคนไปอาจเป็นเพราะพวกเขามีอะไรเกี่ยวข้องกับบิดามารดาของนาง? จึงติดต่อและพบกับบิดามารดาของนางล่วงหน้าก่อนที่จะสังหารพวกเขา ดังนั้นการคาดเดานี้จึงดูน่าเชื่อถือกว่า ต่อมาทหารหน่วยกล้าตายของสกุลเว่ยมาที่บ้านของนางเพื่อสังหารคนและค้นหาสิ่งของ ทันใดนั้นเฮ่อจิ้งหยวน แม่ทัพจี้โจวก็ส่งกองทัพไปที่ตำบลหลังอัน
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือด้วยนิสัยของเว่ยเหยียน ทหารหน่วยกล้าตายที่เขาส่งมาเสียชีวิตไปมากมายที่ตำบลหลิงอัน แต่เขาก็ยังนั่งนิ่งได้ มันไม่เหมือนกับวิธีการของเขาจริงๆ
หากเฮ่อจิ้งหยวนต้องการปกป้องสองพี่น้องสกุลฝาน และเว่ยเหยียนก็มีเพียงเฮ่อจิ้งหยวนเท่านั้นที่พร้อมใช้งานในสถานการณ์สงครามซีเป่ยในปัจจุบัน บางทีทุกอย่างอาจจะสมเหตุสมผลหากทั้งสองบรรลุข้อตกลง
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองและเห็นเซี่ยเจิงจ้องมองนางด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ นางถามด้วยความสับสน “มีอะไรหรือ”
เซี่ยเจิงตอบคำถามและพูดว่า “เจ้าต้องการล้างแค้นให้พ่อแม่ของเจ้าหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า “ต้องการ”
จากนั้นนางก็สังเกตเห็นว่าเซี่ยเจิงนั้นผูกผ้าผูกผมที่นางเคยซื้อให้เขามาก่อน ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาใช้ผ้าผูกผมนี้ สีน้ำเงินกรมท่าทำให้คิ้วและดวงตาของเขาดูเย็นลง ทำให้เขารู้สึกแปลกแยก
เซี่ยเจิงกล่าวว่า ”ถ้าสิ่งที่ทางการสั่งปิดคดีเป็นเท็จ เจ้าจะทำอย่างไร?