บทที่ 34
ฝานฉางอวี้ถามด้วยความสับสน “ทำไมทางการถึงต้องโกหก?”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดว่านางอาศัยอยู่ในสถานที่เล็กๆ นี้ตั้งแต่เกิดจนโต และคนที่เป็นทางการที่สุดที่นางเคยเจอก็คงเป็นนายอำเภอ ดังนั้นเขาจึงอดทนต่อความไร้เดียงสาและความโง่เขลาที่นางแสดงออกมาในขณะนี้ได้มากขึ้น บิดามารดาของนางอาจสอนหลักการชีวิตมากมายให้นาง แต่พวกเขาไม่ได้สอนนางเกี่ยวกับแผนการในราชสำนัก
เขาอธิบายให้นางฟังด้วยความอดทนที่หายากและยกตัวอย่าง “เช่นเดียวกับตอนที่ลุงของเจ้าต้องการยักยอกทรัพย์สินของครอบครัวเจ้า เขาก็เข้าหาที่ปรึกษาของอำเภอ นี่เป็นแค่พายุเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในอำเภอ และเมื่อขึ้นไปสู่ระดับเมืองหรือระดับเมืองหลวง ความสัมพันธ์จะยิ่งซับซ้อนมากขึ้นเท่านั้น มันจะมีอำนาจมหาศาล บางกรณีเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของเจ้าหน้าที่ระดับสูง สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นคดีที่ไม่ยุติธรรมเกี่ยวกับคนระดับล่างกลับกลายเป็นการต่อสู้ทางปัญญาในหมู่เจ้าหน้าที่ระดับสูง”
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วและคิดอยู่นานก่อนที่จะพูดว่า “เจ้าหมายถึงการตายของพ่อแม่ของข้าอาจเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของเจ้าหน้าที่ระดับสูงหลายคนด้วย?”
ดวงตาของเซี่ยเจิงแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย นางไม่ได้โง่เลย
เขาหรี่ตาลง “ข้าแค่ยกตัวอย่างให้เจ้าฟัง บางทีทางการอาจบอกความจริงเพียงครึ่งเดียวหรืออาจเป็นเรื่องโกหกก็ได้ ทั้งหมดนี้ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือถ้าทางการบอกความเท็จแก่เจ้า เจ้าควรทำอย่างไร?”
ปัญหานี้อยู่นอกเหนือความเข้าใจของฝานฉางอวี้จริงๆ ในหัวใจของคนธรรมดา เจ้าหน้าที่คือเทพเจ้าของประชาชน ดูเหมือนว่าไม่ใช่ทุกคนจะเป็นผู้เฒ่าชิงเทียน
หากเจ้าหน้าที่ทุกคนในราชสำนักของต้าอินเป็นเจ้าหน้าที่ที่คอยปกป้องซึ่งกันและกัน สิ่งที่อยู่เหนือศีรษะของพวกเขาก็ไม่ใช่ท้องฟ้า แต่เป็นตาข่ายที่พันพวกเขาไว้แน่น
ฝานฉางอวี้สับสนอยู่ครู่หนึ่ง และดวงตาของเขาก็กลับมาแน่วแน่อย่างรวดเร็วอีกครั้ง “เมื่อฝานต้าเข้าหาที่ปรึกษาเหอเพื่อวางแผนทรัพย์สินของครอบครัวของข้า ข้าเคยคิดว่าจะหาเจ้าหน้าที่ที่ใหญ่กว่าที่ปรึกษาเหอ เจ้าหน้าที่ที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอชิงผิงคือนายอำเภอ แต่นายอำเภอและที่ปรึกษาเหอก็เป็นพวกเดียวกัน ดังนั้นข้าจึงคิดที่จะมัดลุงของข้าใส่กระสอบไว้ เพราะข้าไม่สามารถพึ่งพานายอำเภอได้”
“ยิ่งราชวงศ์ต้าอินจะใหญ่แค่ไหน ก็ยิ่งมีคนทำรับราชการมากขึ้น หากข้ารู้จักเจ้าหน้าที่อาวุโส ข้าอาจจะไปหาเจ้าหน้าที่อาวุโสในหน่วยงานของทางการเพื่อขอความช่วยเหลือในกรณีของลุงของข้า หากฝานต้ายังไปพบเจ้าหน้าที่ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง และหากข้ายังมีเส้นสาย ข้าก็จะไปหาเจ้าหน้าที่ในเมืองหลวงเพื่อแก้ไขความคับข้องใจของข้า ในท้ายที่สุดความสัมพันธ์นี้จะไม่มีอะไรมากไปกว่าความพยายามที่จะไปร้องเรียนต่อฮ่องเต้”
“เจ้าหน้าที่ที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอชิงผิงคือนายอำเภอ และเจ้าหน้าที่ที่ใหญ่ที่สุดในราชวงศ์ต้าอินก็คือฮ่องเต้ ไม่มีความแตกต่างระหว่างทั้งสองในการหาคนมาแก้ไขข้อข้องใจ ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ใช้แยกแยะระหว่างถูกและผิดไม่ใช่หลักฐานหรือกฎเกณฑ์”
นางมองไปที่เซี่ยเจิงดวงตาของนางแน่วแน่และไม่เกรงกลัว “ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อแม่ของข้าหรือไม่ก็ตาม ข้าจะสืบมัน ไม่มีอะไรต้องกลัวในราชวงศ์ต้าอิน ทุกอย่างเกิดจากการเชื่อมโยงนับพัน”
มันทำให้เซี่ยเจิงประหลาดใจจริงๆ ที่นางสามารถพูดคำพูดแบบนั้นได้ เขาถามว่า “เจ้าจะตรวจสอบอย่างไร?”
ฝานฉางอวี้มองไปที่ฉางหนิงที่ยังคงเล่นอยู่บนหิมะในลานบ้าน “ข้าไม่กลัวที่จะต้องเสี่ยง แต่ฉางหนิงยังเด็กเกินไป ถ้าคนที่ฆ่าพ่อแม่ของข้าสังเกตเห็นพวกข้าอีกครั้ง ข้าไม่สามารถรับประกันได้ว่า ข้าสามารถปกป้องฉางหนิงได้ ดังนั้น ก่อนอื่นข้าจะส่งฉางหนิงไปยังที่ปลอดภัยก่อน”
เซี่ยเจิงแสดงความชื่นชม “แล้วจากนั้นล่ะ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ถ้าข้าเป็นบุรุษ ข้าอาจเลือกสอบเป็นขุนนางหรือสอบเพื่อเข้าราชการทหาร และสืบทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับการตายของพ่อแม่เป็นการส่วนตัว แต่ข้าเป็นเพียงสตรี ข้าไม่สามารถเป็นขุนนางหรือเป็นทหารได้ ทางเดียวที่ทำได้คือการมีเงิน”
เซี่ยเจิงกุมหน้าผากของเขาด้วยมือเดียวแล้วพูดว่า “เป็นความคิดที่ดี แต่ดูเหมือนว่าจะใช้เวลานาน เงินที่เจ้าสามารถให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงเหล่านั้น ไม่ใช่เงินจำนวนเล็กน้อย”
ฝานฉางอวี้สำลักเล็กน้อยและพูดว่า “นี่เป็นวิธีเดียวที่ข้าคิดได้ในขณะนี้ ต่อให้ข้าแต่งตัวเป็นชายและเข้าสอบขุนนาง แต่ข้าก็ไม่มีมันสมองพอที่จะสอบได้ และข้าก็ไม่มีตัวตนของพี่ชายในตระกูลที่สามารถยืมมาใช้ได้” เว้นแต่……”
นางเกาศีรษะแล้วพูดว่า “ข้าควรอุปถัมภ์บัณฑิตตกยากเพิ่มอีกสักสองสามคนดีหรือไม่ มาดูกันว่าข้าจะโชคดีพอที่จะอุปถัมภ์คนที่มีมโนธรรมหรือไม่ เมื่อเขาเข้ารับราชการสำเร็จ ข้าจะถูกมองว่าเป็นคนในแวดวงนั้น คงจะง่ายกว่ามากในการหาสาเหตุการตายของพ่อแม่ของข้า?”
คราวนี้ถึงคราวของเซี่ยเจิงที่หายใจไม่ออก เขายกเปลือกตาขึ้นแล้วพูดอย่างรุนแรง “จะเป็นเช่นไร ถ้าเจ้าได้พบกับคนเช่นอดีตคู่หมั้นของเจ้าแบบนั้นอีกครั้ง”
ฝานฉางอวี้พบว่าไม่นานมานี้บุคคลนี้ดูแปลกไปเล็กน้อย และเขาชอบพูดถึงเกี่ยวกับซ่งเยี่ยนอยู่เสมอ นางพูดว่า “เราไม่พูดถึงเขาในช่วงปีใหม่ได้ไหม”
เซี่ยเจิงเหลือบมองนางด้านข้าง เขาเม้มริมฝีปากของเขาและไม่พูดอะไร ราวกับว่าอารมณ์ไม่ดีของเขากำลังกลับมา
ฝานฉางอวี้พึมพำ “หรือเพราะข้าโชคไม่ดีพอ……”
เซี่ยเจิงมีหูที่ดี ดังนั้นเขาจึงได้ยินเสียงพึมพำนี้ ทันใดนั้นมุมปากตรงเดิมของเขาก็ขยับขึ้น และเขาก็พูดว่า “เจ้ารอเรื่องคดีของพ่อแม่เจ้าได้เลย”
ฝานฉางอวี้สับสน “เจ้าหมายถึงอะไร”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “หากการเสียชีวิตของพ่อแม่ของเจ้าเกี่ยวข้องกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงเหล่านั้น ก็จะมีคนของทางการที่ต้องการเปิดเผยความจริงนี้ และก็มีคนที่ต้องการทราบข้อเท็จจริงด้วย สิ่งที่เจ้าต้องทำตอนนี้คือดูแลตัวเองและน้องสาวให้ดี และรอจนกว่าความจริงจะถูกเปิดเผย คนที่เปิดเผยความจริงมาหาเราเอง”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “แต่ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอดีตของพ่อแม่เลย ถึงอีกฝ่ายมาถึงที่หน้าประตูบ้านก็ไม่ได้รับสิ่งที่พวกเขาต้องการจากข้า”
เซี่ยเจิงคิดว่าตราบใดที่ปากของเฮ่อจิ้งหยวนยังเปิดอยู่ การตายของพ่อแม่ของนางก็จะถูกเปิดเผย
แต่ถ้าเว่ยเหยียนรู้ว่าเขายังไม่ตาย เว่ยเหยียนจะมาสังหารเขาอีกครั้งแน่นอน แม้ว่าเขาจะเสียสละทั้งอำเภอชิงผิงก็ตาม และก่อนที่สถานการณ์จี้โจวจะถูกตัดสิน การเปิดเผยตัวตนของเขาจะนำมาซึ่งความหายนะเท่านั้น เขาพูดว่า “เจ้าประเมินทางการต่ำเกินไป จะมีคนมาหาเจ้า”
ฝานฉางอวี้ยังคงสับสนอยู่พักหนึ่ง นางรู้สึกว่าเซี่ยเจิงอาจจะพยายามปลอบใจนาง ดังนั้นนางจึงไม่คิดอะไรเลยและแค่พูดว่า “ตอนนี้ข้ารู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าการอ่านหนังสือมากขึ้นจะทำให้ผู้คนฉลาดขึ้น พูดตามตรงเจ้าต้องอ่านหนังสือมามากมายเพียงใดถึงฉลาดมากขนาดนี้”
เซี่ยเจิงเคยได้ยินคำชมมากมาย แต่เขาไม่เคยใส่ใจกับคำชมเหล่านั้นเลย ในขณะนี้ นางพูดอย่างตรงไปตรงมาและประโยคง่ายๆ ‘ฉลาด’ ทำให้เขาเกิดอารมณ์แปลกๆ ขึ้นมาจริงๆ
เขายังคงแก้ไขให้นาง “การอ่านหนังสือมากไม่ได้หมายความว่าจะฉลาด การอ่านทำให้ผู้คนเข้าใจ เพิ่มพูนความรู้ รู้จักรุกและถอย สายตาไม่ตื้นเขินอีกต่อไป สามารถสื่อสารกับผู้อื่นได้”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า “ท่านแม่ของข้าก็เคยพูดแบบนี้มาก่อน แต่น่าเสียดายที่ตอนนั้นข้าเรียนไม่ได้เรื่อง ตอนนี้มันสายเกินไปที่จะเรียนรู้”
นางรู้สึกว่าการเรียนตอนนี้มีประโยชน์จริงๆ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ดูตัวอย่างฝานต้าที่อยากได้ทรัพย์สินของครอบครัวนาง เขาไม่จำเป็นต้องใช้กลอุบายสกปรกเพื่อเอาชนะคดีด้วยซ้ำ แค่รู้กฎหมายทั้งหมด ถ้านางมีความรู้มากขึ้นนางก็อาจจะขายหมูได้หลายวิธี เดิมทีนางคิดว่าแตงกวาผสมน้ำตาลก็คือแตงกวาผสมน้ำตาล เมื่อนางไปช่วยทำหมูตุ๋นที่หออี้เซียง นางได้เรียนรู้ว่าแตงกวาผสมน้ำตาลเรียกว่า ‘มังกรเขียวหลับใหลกลางหิมะ’ ในหออี้เซียงชื่อของอาหารยังดูหรูหรามากขึ้น นอกจากนี้ราคายังเพิ่มเป็นสองเท่า
ฝานฉางอวี้นึกได้ว่าตอนที่นางกลับมา ดูเหมือนเขาจะสอนการอ่านให้ฉางหนิง ดังนั้นนางจึงพูดอย่างไร้ยางอาย “ถ้าเจ้าพอมีเวลาว่าง เจ้าช่วยสอนข้าอ่านหนังสือหน่อยได้ไหม ใช้เวลาไม่นานหรอก แค่บอกข้าว่าอ่านอย่างไรแล้วข้าจะอ่านเอง ถ้าไม่เข้าใจข้าจะถามเจ้า”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ประหลาดใจกับความคิดของนาง แล้วถามว่า “เจ้าเคยอ่านหนังสืออะไรบ้าง?”
ฝานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “หนังสือสามอักษร สกุลร้อยสกุล ตำราพันอักษร ก็นับไปด้วยแล้วกัน”
หลังจากพูดอย่างนั้น ใบหน้าของเซี่ยเจิงก็มืดลง
ฝานฉางอวี้กลัวว่าการสอนจะลำบาก ดังนั้นนางจึงกัดฟันและพูดว่า “ข้าได้อ่านคัมภีร์หลุนอี่ว์ และตำราของสำนักศึกษามาบ้างแล้ว”
เสียงของเซี่ยเจิงแผ่วเบา ”เคยอ่านตำราของสำนักศึกษาหรือ?
ฝานฉางอวี้รู้สึกเขินอายและสารภาพว่า “ข้าเคยอ่านไปไม่เท่าไหร่ ตอนอ่านหนังสือของซ่งเยี่ยน ข้าอ่านไม่เข้าใจเลย และดูเหมือนว่าหนังสือเหล่านั้นเขาจะมีคุณค่ากับเขา ดังนั้นข้าจึงคืนให้เขา และไม่กล้าถามเขาว่าหนังสือนั้นเกี่ยวกับอะไร”
หลังจากให้คำอธิบายอย่างตรงไปตรงมาแล้ว ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกหนาวสะท้านเล็กน้อยไปทั่วร่างกายของนาง นางมองไปที่เซี่ยเจิงและรู้สึกว่าใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามีกลิ่นเหม็นและเย็นชามากในขณะนี้ ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าทำไม
คำพูดของเซี่ยเจิงเกือบจะน่าประหลาดใจ “เมื่อเจ้าได้ศึกษาคัมภีร์หลุนอี่ว์และตำราของสำนักศึกษามาบ้างแล้ว ต่อไปมาอ่านเม่งจื่อกันเถอะ”
ฝานฉางอวี้ดูสับสน นางพูดว่านางได้เรียนรู้มันแล้วเหรอ? นางพูดอย่างชัดเจนว่านางเพียงแค่มองผ่านมันอย่างคร่าวๆ และไม่เข้าใจความหมายข้างในด้วยซ้ำ
ไม่เพียงเท่านั้น ในระหว่างรับประทานอาหารกลางวัน นางยังสังเกตเห็นด้วยสายตาอันเฉียบคมว่า เซี่ยเจิงได้เปลี่ยนผ้าผูกผมบนศีรษะของเขากลับไปเป็นแบบเดิมแล้ว
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขาโมโห นางจึงกระแอมไอเบาๆ ที่โต๊ะอาหารแล้วถามว่า “บ่ายนี้ข้าจะเอาเนื้อแดดเดียวไปขายในอำเภอ และจะเอาเนื้อแดดเดียวไปให้เจ้าหน้าที่หวังด้วย เจ้ามีอะไรจะฝากข้าซื้อไหม?”
ชายผู้ที่ ‘กินโดยไม่พูดจา’ จึงพูดว่า “กระดาษของข้าหมด และเพราะเขียนกลอนชุนเหลียนไปเมื่อวานหมึกก็หมดด้วย เจ้าช่วยซื้อกระดาษและหมึกมาให้ข้าที กระดาษจะต้องสะอาดหนาห้าฉื่อ หมึกต้องเป็นหมึกควันสนแบบของซ่งเยี่ยน”
ฝานฉางอวี้ปวดหัวหนักมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “กระดาษอะไร หมึกอะไรนะ”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ข้าจะซื้อเอง”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าเขาเย็นชาเล็กน้อยและไม่แยแส เมื่อคิดว่าอาการบาดเจ็บของเขายังไม่หายดี นางจึงถามเพิ่มเติม “ข้าจะจ้างเกวียนวัวในช่วงบ่าย เจ้าจะไปกับข้าไหม”
ทันทีที่ฉางหนิงได้ยินดังนั้น สองมืออ้วนท้วนของนางก็เริ่มตบโต๊ะ “ฉางหนิงจะไปตลาดด้วย!” ทั้งคนตัวโตและคนตัวเล็กจ้องมองตรงไปที่เซี่ยเจิง
ฉางหนิงรู้สึกตื่นเต้นมากเพราะนางกำลังจะไปตลาดและวิ่งไปรอบๆ ลานบ้าน หลังจากออกจากลานบ้านแล้ว นางก็วิ่งไล่สุนัขของป้าจ้าวแล้ววิ่งไปที่ตรอกก่อนจะยอมแพ้
วันนี้ฝานฉางอวี้ต้องการไปที่อำเภอเพื่อขายเนื้อแดดเดียวนั้นไม่ได้เป็นเพียงความตั้งใจของนางเท่านั้น ในปีก่อนๆ บิดาของนางจะใช้เวลานี้เข็นรถขายเนื้อแดดเดียวไปขายที่อำเภอเช่นกัน
หากใครที่มาเยี่ยมญาติหรือสหายและไม่ได้เตรียมของขวัญปีใหม่ไว้ล่วงหน้า และตลาดเนื้อจะปิดทำการในช่วงสองวันนี้ ส่วนใหญ่พวกเขาจึงจะซื้อจากแผงขายของริมถนน
เมื่อมาถึงอำเภอ ฝานฉางอวี้ก็จอดรถเกวียนไว้บนถนนหน้าสำนักศึกษาประจำอำเภอด้วยประสบการณ์อันยอดเยี่ยม มีนักศึกษามากมายเข้าออกที่นี่ และหลายคนก็เช่าบ้านใกล้เคียงเพื่อดูแลบุตรชายที่กำลังเรียนอยู่ บรรดานักศึกษาเหล่านั้นไปอวยพรปีใหม่กับอาจารย์ของพวกเขา หากใช้ชาหรือสุราก็ใช้เงินเป็นจำนวนมาก เนื้อแดดเดียวสักชิ้นเหมาะเป็นของขวัญวันปีใหม่อย่างยิ่ง
ทันทีที่ฝานฉางอวี้ตั้งแผงขายของ นางก็ขายได้หลายครั้ง เดิมทีเซี่ยเจิงต้องการไปร้านหนังสือ แต่ฉางหนิงกลับมองไปรอบๆ และถามฝานฉางอวี้อย่างกระตือรือร้นว่า “พี่หญิง ข้าขอไปดูการแสดงตีกลองดอกไม้กับพี่เขยได้ไหมเจ้าคะ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “พี่เขยของเจ้าไม่อยากดูการแสดงตีกลองดอกไม้หรอก”
ฉางหนิงมองดูเซี่ยเจิงอย่างกระตือรือร้น เซี่ยเจิงเหลือบมองไปทางฝั่งของฝานฉางอวี้ ซึ่งขายเนื้อแดดเดียวได้ยังไม่ถึงครึ่ง และพูดว่า “ค่อยไปพร้อมกับพี่สาวของเจ้าหลังจากที่ขายเนื้อแดดเดียวหมดเถอะ”
ฝานฉางอวี้คาดว่าอาจต้องใช้เวลาสักระยะก่อนที่เนื้อแดดเดียงที่นางนำมาจะขายหมด นางจึงพูดว่า “อีกนานกว่าข้าจะขายหมด ถ้าเจ้าไม่รีบร้อนที่จะซื้อกระดาษและหมึก โปรดช่วยข้าพาฉางหนิงไปเดินรอบๆ นางก็แค่มีความสงสัย ดังนั้นเมื่อนางกลับนางจะหยุดสร้างปัญหา”
เซี่ยเจิงพยักหน้า หลังจากได้ฟังสิ่งที่ฝานฉางอวี้พูดแล้ว ฉางหนิงก็ดึงแขนเสื้อของเซี่ยเจิง และเดินไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น มีพลังเหมือนลูกวัว
เซี่ยเจิงสัมผัสถึงพลังของการดึงบนแขนเสื้อของเขา และคิดกับตัวเองว่าถ้าเด็กคนนี้ไม่ได้เกิดมาอ่อนแอตั้งแต่ในครรภ์ ต่อไปนางอาจจะแข็งแกร่งเหมือนพี่สาวของนาง
ปีนี้อาจเป็นเพราะทางอำเภอจัดเทศกาลโคมไฟ นักศึกษาส่วนใหญ่จากสำนักศึกษาประจำอำเภอจึงยังไม่กลับบ้าน และถนนหนทางก็พลุกพล่านไปด้วยผู้คน เนื้อแดดเดียวมากกว่ายี่สิบชิ้นที่ฝานฉางอวี้นำมาก็ขายหมด เร็วกว่าที่นางคาดไว้หนึ่งชั่วยาม
เมื่อนางปิดแผงขายของ เซี่ยเจิงก็บังเอิญกลับมาพร้อมกับฉางหนิง ฉางหนิงมีลูกอมรสหวานอยู่ในมือซ้ายและมีกังหันหลากสีสันอยู่ในมือขวาของนาง ใบหน้าของนางเปื้อนไปด้วยน้ำเชื่อมขณะรับประทานอาหาร
ฝานฉางอวี้ดูสิ้นหวังและพูดกับเซี่ยเจิงว่า “เจ้าตามใจนางเสียแล้ว”
ฉางหนิงยิ้มและหรี่ตาลง “พี่เขยก็ซื้อถังหูลู่ให้พี่หญิงด้วย”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าไม่ใช่เด็ก ทำไมจะต้องกินถังหูลู่ด้วยล่ะ……”
ก่อนที่นางจะพูดจบ ก็มีมือยื่นถังหูลู่ให้นาง
เซี่ยเจิงพูดอย่างใจเย็น “น้องของเจ้าบอกว่านางจะซื้อให้เจ้าด้วย”
ฝานฉางอวี้อยากจะปฏิเสธแต่เห็นว่าเขายังมีอันหนึ่งอยู่ในมือ เมื่อคิดว่าเขาดูเหมือนจะชอบขนมหวาน และตอนนี้เขาไม่ได้กินยาแล้ว เขาคงเขินอายที่จะกินอย่างเปิดเผย นางจึงไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป นางเอื้อมมือไปรับมันแล้วพูดว่า “ขอบคุณ”
เวลารับประทานอาหาร ฝานฉางอวี้และฉางหนิงจะหน้าตาเหมือนกัน โดยแต่ละคำเต็มไปด้วยของหวาน ดวงตาแคบลง และแก้มป่องเหมือนหนู
หลังจากที่ฝานฉางอวี้กินเสร็จ นางก็เห็นว่าเซี่ยเจิงยังคงถือถังหูลู่อยู่ในมือ นางจึงถามอย่างแปลกใจว่า “ทำไมเจ้าไม่กินมันล่ะ?”
เซี่ยเจิงมองไปทางอื่นจากเศษน้ำตาลเคลือบที่มุมปากของนาง และเหลือบมองถังหูลู่ในมือของเขาอย่างลังเล และกัดไปครึ่งหนึ่ง ผลไม้เคลือบน้ำตาลด้านนอกมีรสหวาน ด้านในมีรสเปรี้ยวเล็กน้อยเมื่อเคี้ยวจะมีรสเปรี้ยวอมหวาน มีรสชาติที่แตกต่างออกไป
ฉางหนิงกินลูกอมอีกห่อหนึ่ง นางมองดูฉากนี้แล้วหัวเราะอย่างหนักจนมองไม่เห็นดวงตาของนาง นางฉลาดมากที่บอกให้พี่เขยซื้อขนมอีกอันให้พี่สาว พี่สาวจะได้ไม่มีเวลาบ่นนางอีกต่อไป
บนถนนสายนี้ไม่ได้มีแค่แผงลอยขายของเท่านั้น แต่ยังมีนักศึกษาจากสำนักศึกษาที่ยากจนและตั้งแผงขายของเพื่อวาดภาพให้คนอื่นๆ ด้วย ครอบครัวของสามคนที่กินขนมหวานบนถนนฝั่งตรงข้ามเป็นที่จับตามองจริงๆ บุรุษหล่อเหลา สตรีมีรอยยิ้มงามเหมือนบุปผา และแม้แต่เด็กน้อยที่พวกเขาพามาด้วยก็น่ารัก นักศึกษาผู้นั้นมองดูตรงที่นั่นหลายครั้งแล้วรีบวาดลงบนกระดาษ
ฝานฉางอวี้กินถังหูลู่เสร็จแล้ว เก็บข้าวของและกำลังจะพาเซี่ยเจิงไปซื้อกระดาษและหมึก แต่นางเห็นสีหน้าของเขาดูเข้มงวดกะทันหัน และเขาก็ก้าวเดินไปที่ถนนฝั่งตรงข้าม
ฝานฉางอวี้เหลือบมองไปที่นั่นและพบว่ามีเพียงนักศึกษาผู้หนึ่งที่ตั้งแผงขายอักษรวิจิตรและภาพวาด ด้วยกลัวว่าจะเกิดปัญหา ฝานฉางอวี้จึงรีบพาฉางหนิงเดินตามเขาไป “เจ้าจะไปไหน?”
ขณะที่นักศึกษาผู้นั้นเขียนลายเส้นสุดท้ายเสร็จ จู่ๆ ก็มีมือใหญ่ยื่นออกมาจากด้านข้างและคว้าภาพวาดออกไป
บุรุษผู้ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนกำลังลังเลว่าจะกินถังหูลู่เมื่อครู่นี้มาถึงตรงหน้าเขาแล้ว เขาคว้าคอเสื้อของนักศึกษาแล้วพูดด้วยใบหน้าเย็นชาราวกับหยกขาว “ใครบอกให้เจ้าวาดภาพนี้”
นักศึกษาถูกกดดันมากจนเขาพูดไม่ชัดและพูดตะกุกตะกัก “ข้า……ข้าเพิ่งเห็นว่าครอบครัวของคุณชายและฮูหยินอบอุ่นและงดงามมาก จึงอดไม่ได้ที่จะวาดภาพไว้ หากทำให้ท่านขุ่นเคืองข้าก็ขออภัยด้วย หวังว่าท่านจะไม่ตำหนิ”
ในเวลานี้ฝานฉางอวี้ก็รีบวิ่งไปพร้อมฉางหนิงทันที เมื่อเห็นว่าเขาพร้อมที่จะสู้กับใครบางคนบนถนน นางจึงรีบดึงมือของเขาที่กุมเสื้อของนักศึกษาออก “เจ้ากำลังทำอะไรอยู่”
เซี่ยเจิงไม่พูดอะไรและมองลงไปที่ภาพวาดในมือของเขา พู่กันอันวิจิตรของนักศึกษานั้นธรรมดา แต่ความสวยงามของภาพวาดนี้คือตัวละครที่มีความสดใสอย่างยิ่ง
ภาพวาดดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าสายตาของเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าของนางที่กำลังกินถังหูลู่ ราวกับว่าเขาให้ความสนใจกับนางทุกการเคลื่อนไหว ฉางหนิงกำลังกัดลูกอมที่อยู่ข้างหน้าและมองย้อนกลับไปที่ทั้งสองคน
เมื่อฝานฉางอวี้เห็นภาพวาดนี้ นางจึงพูดว่า “เอ๋” ด้วยความประหลาดใจ และถามว่า “เจ้าวาดภาพพวกเราหรือ?”
นักศึกษากลัวบุรุษผู้หยิ่งยโสที่อยู่ถัดจากหญิงสาวผู้มีเสน่ห์จริงๆ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ฮูหยินและคุณชายมีความสามารถและช่างงดงาม พวกท่านเป็นคู่ที่สวรรค์สร้าง แม้แต่ลูกสาวตัวน้อยก็ยังน่ารักขนาดนี้ ถ้าฮูหยินชอบภาพวาดนี้ ข้าก็ขอมอบมันเป็นของขวัญปีใหม่ให้พวกท่านทั้งสอง ข้าขอให้ฮูหยินและคุณชายมีความสุข รักใคร่กลมเกลียว และหวังว่าปีหน้าพวกท่านจะมีคุณชายน้อยโดยเร็ว”
ฝานฉางอวี้ฟังจบแทบอยากจะหักไม้ถังหูลู่เสียบปากของเขา