บทที่ 26
ฝานฉางอวี้ย่อมเคยเห็นเซี่ยเจิงฆ่าคนมาก่อนในป่าสน และนางก็ไม่พบว่ามันแปลกแต่อย่างใด นางพยักหน้าและพูดว่า “สามีของข้าเคยเป็นผู้คุ้มกันมาก่อน และทักษะการต่อสู้ของเขาก็ไม่เลวเลย”
ในชีวิตของนางไม่ได้พบเจอกับผู้คุ้มกันมากมายมาก่อน บิดาของนางที่มีทักษะการต่อสู้ที่สูงก็เป็นผู้คุ้มกัน เซี่ยเจิงก็บอกว่าเขาเคยทำงานในสำนักคุ้มภัย ดังนั้นนางจึงถือว่าผู้คุ้มกันย่อมเก่งด้านการต่อสู้ เพราะพวกเขาต้องป้องกันและจัดการกับโจร
เจิ้งเหวินฉางจ้องไปที่เซี่ยเจิงด้วยสีหน้าไม่อาจเข้าใจได้
ช่างไม้จ้าวเบียดเสียดเข้าไปในห้องใต้หลังคา และเมื่อเขาเห็นคนตายในห้องนี้ เขาก็พูดทันทีว่า “ไอ้หยา!” และรู้สึกตื่นตระหนกอยู่ในใจ อย่างไรก็ตาม เขาและภรรยาเคยประสบกับช่วงสงครามมาก่อน ในเวลานั้นบ้านเรือนส่วนใหญ่ว่างเปล่า และผู้คนล้มตายอยู่ข้างถนนในทุกที่
ในขณะนี้ เขายังคงสงบสติอารมณ์ เนื่องจากกลัวว่าจะทำให้อาการบาดเจ็บของเซี่ยเจิงรุนแรงขึ้น เขาจึงไม่ขยับร่างกายของเขาอย่างหุนหันพลันแล่น แต่นั่งลงและคว้าข้อมือของเขาขึ้นมา
ใบหน้าที่เปื้อนเลือดเพียงครึ่งเดียวนั้นไม่ชัดเจนนัก จู่ๆ เจิ้งเหวินฉางก็พูดว่า “พลิกตัวคนผู้นั้นให้ข้าดู”
ช่างไม้จ้าวไม่รู้ว่าเหตุใดนายทหารผู้นี้จึงร้องขอเช่นนั้น แต่เขาไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งของเขา เขาคิดว่าพวกเขาเป็นสมาชิกของกองทัพ เป็นแม่ทัพที่สวมเกราะถือดาบ ดูเหมือนว่าตำแหน่งอย่างเป็นทางการของเขาจะสูงกว่าตำแหน่งนายอำเภอเสียอีก เขาอาจจะสามารถช่วยฝานฉางอวี้ค้นหาศัตรูได้
เขาระบายความขมขื่นทันที “ท่านแม่ทัพ ได้โปรดตัดสินแทนเราด้วย ยัยหนูคนนี้มีชีวิตที่ยากลำบาก นางสูญเสียบิดามารดาไปเมื่อเดือนที่แล้ว ในที่สุดนางก็ได้แต่งสามีเข้าบ้าน แต่ตอนนี้สามีของนางกลับได้รับบาดเจ็บจากพวกโจรเหล่านี้ หากไม่รู้ที่มาของโจรเหล่านี้ ในอนาคตนางจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร……”
เมื่อเจิ้งเหวินฉางได้ยินว่าคนผู้นี้เป็นเขยแต่งเข้า ความสงสัยในใจส่วนใหญ่ก็หายไปทันที
ไม่รู้ว่าบุรุษผู้นี้คิดอย่างไร แต่ถ้าเป็นเขา แม้ว่าฮ่องเต้จะส่งเขาเข้าคุกและบังคับให้เขาแต่งงานกับองค์หญิง เขาก็ไม่สามารถเห็นด้วยกับสิ่งนี้ได้
ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนจากทหารดังมาจากชั้นล่าง “ใต้เท้า ยังมีคนที่รอดชีวิตอยู่อยู่ตรงนี้ขอรับ!”
ก่อนที่ช่างไม้จ้าวจะมีเวลาพลิกหน้าเซี่ยเจิงอีกด้านขึ้นมา เจิ้นเหวินฉางก็รู้สึกว่าความสงสัยก่อนหน้านี้ของเขานั้นไร้สาระ และเขาไม่มีความตั้งใจที่จะมองดูชายคนนี้ให้ชัดยิ่งขึ้นอีกต่อไป เมื่อนึกถึงคำสั่งของท่านแม่ทัพ เขาจึงรีบลงไปชั้นล่าง และสั่งทหารจัดการกับศพบนห้องใต้หลังคา
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าตอนนี้มันอันตรายแค่ไหน แต่มีเจ้าหน้าที่และทหารเฝ้าดูอยู่ชั้นล่าง นางจึงไม่กังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของน้องสาวและป้าจ้าว นางถามช่างไม้จ้าว “ลุงจ้าว เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
หลังจากที่ช่างไม้เจ้าจับชีพจร ครั้งหนึ่งเขาสงสัยว่าเขาไม่ได้เป็นหมอรักษาสัตว์มานานกว่าสิบปีจึงไม่เชี่ยวชาญทางด้านการแพทย์ ดังนั้นเขาจึงตรวจผิดพลาด ชายตรงหน้าเขาร่างกายเต็มไปด้วยเลือดและดูเหมือนว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ชีพจรของเขาดูเหมือนจะไม่ได้เป็นอันตรายได้อย่างไร? หน้าผากที่มีรอยย่นของเขายิ่งตึงเครียด และเขามุ่งความสนใจไปที่การสัมผัสชีพจรอีกครั้ง
ท่าทางเคร่งขรึมของเขาทำให้ฝานฉางอวี้หวาดกลัว นางคิดว่าเซี่ยเจิงสิ้นหวังแล้ว ดังนั้นนางจึงนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเตี้ยด้วยความหดหู่ใจ “ข้าควรจะเขียนจดหมายหย่าให้เขานานแล้ว และให้เขาไปพักฟื้นที่อื่น ข้าทำให้เขาได้รับความเดือดร้อนและทรมานจากโจรเหล่านี้……”
ช่างไม้จ้าวจับชีพจรอีกครั้งและพบว่าชีพจรของเขายังคงทรงตัว เขาตกอยู่ในความสงสัยของตัวเองลึกๆ
คนที่นอนอยู่บนพื้นตื่นขึ้นมาในขณะนี้ ดวงตาของฝานฉางอวี้แดงเล็กน้อย เมื่อนางเห็นว่าเขาฟื้นแล้ว อารมณ์ของนางก็ขึ้นๆ ลงๆ และนางก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดด้วยความประหลาดใจ “เจ้าฟื้นแล้ว!”
เซี่ยเจิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเขาเห็นดวงตาสีแดงและรอยยิ้มนั้น เขาก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง
นางกลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขาจนร้องไห้เหรอ?
ความรู้สึกแปลกๆ ในใจของเขามากขึ้นเรื่อยๆ เขาหรี่ตาลง และไออย่างอ่อนแรง และคำพูดสองสามคำก็หลุดออกมาจากริมฝีปากที่เปื้อนเลือด “ข้าสบายดี”
เลือดส่วนใหญ่บนร่างกายของเขามาจากชายในชุดดำ และบาดแผลบนเสื้อผ้าของเขาถูกสร้างขึ้นด้วยตัวเองเพื่อปลอมแปลงอาการบาดเจ็บ โดยมีเพียงชั้นเนื้อผิวเผินที่แตกออก
แม้ว่าเจิ้งเหวินฉางจะไม่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเขา แต่ก็เคยได้พบเขาหลายครั้ง หากอีกฝ่ายจำตนเองได้ เขาจะต้องถูกพากลับไปหาเว่ยเหยียนคืนนี้แน่ หรือไม่เขาก็ต้องสังหารเจิ้งเหวินฉางและทหารของเขาแล้วหนีไปที่อื่น
เขาเพียงแค่หลีกเลี่ยงสถานการณเลวร้ายที่สุดสองเหตุการณ์ไม่ให้เกิดขึ้น
เขาบอกว่าเขาสบายดี แต่ฝานฉางอวี้และช่างไม้เจ้าวที่เห็นเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสสองครั้ง ยังคงกังวลอย่างมาก หลังจากช่วยเขานอนบนเตียง พวกเขาก็หายาและผ้ามาพันแผลไว้
หลังจากปลดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้ว ฝานฉางอวี้ก็พบว่าเสื้อผ้าตัวในของเซี่ยเจิงไม่ได้เปียกโชกเหมือนเมื่อก่อน และดูสะอาดกว่าชุดคลุมตัวนอกที่นางสวมอยู่ด้วยซ้ำ เขานางรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย และป้าจ้าวก็เรียกนางลงไปชั้นล่างโดยบอกว่าเจ้าหน้าที่ทหารมีเรื่องต้องการจะถาม
คนที่นอนอยู่บนเตียงมีรอยเลือดที่ถูกเช็ดออกไปจางๆ ท่ามกลางแสงเทียน เลือดที่เหลืออยู่เผยให้เห็นความงามเล็กน้อย อีกฝ่ายลืมตาขึ้นเล็กน้อยแล้วมองดูนาง และเสียงของเขาก็อ่อนโยนอย่างหาได้ยาก “เจ้าไปเถอะ”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าต้องเป็นเพราะเขาอ่อนแอเกินไปในขณะนี้ เขาดูป่วยและน่าสงสารมาก
ก่อนที่นางจะออกไป นางหันกลับมามองที่เขาด้วยความมั่นใจแล้วพูดว่า “ข้าจะรีบกลับมา”
ชายชุดดำถูกเจ้าหน้าที่ทหารลากไปยังที่แห่งหนึ่งและเรียงไว้เคียงข้างกัน ผู้คนตามถนนและตรอกซอกซอยได้ยินเสียงดังและเห็นว่าถนนเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ทหาร จึงออกมาดูด้วยความตื่นเต้น หลังจากที่เจ้าหน้าที่ทหารนับจำนวนชายชุดดำแล้ว ก็พบว่ามีเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่คือคนที่ฝานฉางอวี้ตีจนหมดสติก่อนหน้านี้
เจ้าหน้าที่ทหารเห็นชายชุดดำหลายคนฆ่าตัวตายโดยการกัดถุงพิษที่ซ่อนอยู่หลังฟันของพวกเขา เมื่อพบว่ายังมีคนที่มีชีวิตอยู่ พวกเขาจึงหยิบถุงพิษออกจากปากของชายชุดดำ ขณะนั้นชายคนนั้นถูกมัดด้วยเชือก ปากของเขาเต็มไปด้วยผ้า และไม่มีความหวังที่จะฆ่าตัวตาย
ผู้บัญชาการทหารถามบางอย่างกับฝานฉางอวี้ ฝานฉางอวี้ก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา รวมถึงข้อมูลพื้นฐานบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของนางด้วย หลังจากถามคำถามแล้วเขาก็บอกกับนางว่า “รอฟังข่าว เมื่อทราบผลการสอบปากคำแล้วทางการจะแจ้งให้ทราบ”
หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ ฝานฉางอวี้ได้เห็นอีกครั้งว่าคนเหล่านั้นโหดร้ายและโหดเหี้ยมแค่ไหน นางกลัวว่าหากพวกเขากลับมาอีกครั้ง พวกเขาจะทำร้ายครอบครัวของป้าจ้าวจึงพูดว่า “ใต้เท้า คนพวกนี้จะกลับมาแก้แค้นอีกครั้งหรือไม่เจ้าคะ?”
ผู้บัญชาการทหารดูเหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาหยุดพูด เขาขมวดคิ้วและคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ให้เหลือทหารสองสามนายไว้เฝ้าที่นี่อย่างลับๆ จนกว่าผลการสอบสวนจะออก”
ตอนนี้ฝานฉางอวี้จึงรู้สึกโล่งใจและขอบคุณผู้บัญชาการทหารท่านนั้น
เจ้าหน้าที่เหลือบมองนางก่อนจากไป สีหน้าของเขาดูบอบบางเล็กน้อย
หลังจากที่เจ้าหน้าที่ทหารออกไปหมดแล้ว ฝานฉางอวี้ก็ไปที่บ่อน้ำตรงทางเข้าตรอกเพื่อตักน้ำแล้วกลับมา นางล้างเลือดที่ลานบ้านและห้องใต้หลังคาออกไป แต่ยังคงมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ
ฝานฉางอวี้จึงตั้งใจที่จะปีนข้ามกำแพงไปที่บ้านของนางเพื่อไปเอาเครื่องหอมที่มารดาของนางเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ แต่นางก็นึกถึงสิ่งที่ผู้บัญชาการทหารพูดเกี่ยวกับการทิ้งคนใกล้ตัวไว้เพื่อเฝ้าดูพื้นที่นี้อย่างลับๆ ดังนั้นนางจึงไม่กล้าที่จะกระทำการหุนหันพลันแล่น
คู่สามีภรรยาชราสกุลจ้าวก็หวาดกลัวมากจนนอนไม่หลับ พวกเขาจุดไฟในห้องหลักอีกครั้งและนั่งอยู่ที่นั่นกับฉางหนิง เพื่อให้ร่างกายอบอุ่นข้างกองไฟ และถอนหายใจเป็นครั้งคราว
ฉางหนิงยังเด็กและไม่รู้ว่าผู้ใหญ่กังวลอะไร และจึงมองเหยี่ยวยักษ์ในกรงต่อไปอย่างใจเย็น กรงนั้นโดยพื้นฐานแล้วคือรังของเหยี่ยวยักษ์
ฝานฉางอวี้ถามน้องสาวของนางว่า “หนิงเนียงง่วงนอนหรือยัง?”
ฉางหนิงส่ายศีรษะและชี้ไปที่กรงของเหยี่ยวยักษ์ “พี่หญิง เหยี่ยวตัวนี้ประพฤติตนดีมาก โปรดอย่าขังมันไว้ในกรงอีกเลย ได้ไหมเจ้าคะ?”
ครั้งสุดท้ายที่นางและพี่เขยอยู่บ้านคือตอนที่นางเปิดกรงเหยี่ยวด้วยความสนุกสนานและจากนั้นก็มีกลุ่มโจรบุกเข้ามาข้างหลังนาง แล้วเหยี่ยวตัวใหญ่ตัวนี้ก็จับคนเลวไว้ได้
นางคิดในใจว่าถ้าเหยี่ยวตัวใหญ่ไม่ถูกคุมขัง มันอาจจะจับคนร้ายคืนนี้ได้
จริงๆ กรงนี้ฝานฉางอวี้ไม่ได้เป็นคนขังมัน ป้าจ้าวจึงกล่าวว่า “ก่อนนอนมันกินชิ้นเนื้อที่แขวนอยู่บนเตาไฟ ข้ากลัวว่าเจ้าเหยี่ยวตัวใหญ่จะขโมยเนื้ออีก ข้าจึงขังมันไว้ก่อนเข้านอน”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าจะให้เหยียนเจิ้งสอนมันทีหลัง” เมื่อพูดถึงเหยียนเจิ้ง นางก็นึกถึงอาการบาดเจ็บของเขาอีกครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และถามช่างไม้จ้าวว่า “ลุงจ้าว อาการบาดเจ็บของเขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
ช่างไม้จ้าวอยากบอกว่าคราวนี้ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บที่ผิวหนัง แต่เขากลัวว่าเขาจะวินิจฉัยผิดและทำให้อาการบาดเจ็บของเหยียนเจิ้งหนักกว่าเดิม เขาถอนหายใจและพูดว่า “เจ้าก็รู้ด้วยว่าคนแก่อย่างข้าเคยรักษาแต่สัตว์ หมู วัว แกะ และม้า การรักษาคนขึ้นอยู่กับโชคชะตา แต่ข้าคิดว่ามันไม่อันตรายเกินไป แต่เพื่อความปลอดภัย ข้าว่าพรุ่งนี้ควรตามหมอมามาดูอาการหน่อยจะดีกว่า”
ฝานฉางอวี้เห็นด้วย และเมื่อนางขึ้นไปชั้นบนเพื่อดูเซี่ยเจิง ก็เห็นว่าเลือดบนใบหน้าของเขาถูกเช็ดออกแล้ว และเขานอนหลับตาอยู่บนเตียงเพื่อพักผ่อน เขาคงได้ยินเสียงฝีเท้า หลังจากที่นางเดินเข้าไปในประตู เขาจึงลืมตาขึ้นแล้วถามว่า “เป็นเช่นไรบ้าง?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าเห็นว่าทหารเหล่านี้เชื่อถือได้มากกว่านายอำเภอ ข้าได้ยินมาว่านายอำเภอเขียนคำร้องถึงในเมือง พวกใต้เท้าในเมืองได้ยินว่ากลุ่มโจรกำลังอาละวาดที่นี่ จึงส่งกองทัพไปปราบปรามพวกโจร และบังเอิญมาพบพวกเราในคืนนี้”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ฝานฉางอวี้ก็มีความสุขเล็กน้อย “จี้โจวถูกกลุ่มโจรรบกวนมาหลายปีแล้ว ดูเหมือนว่าทางการกำลังจะทำความสะอาดโจรเหล่านั้นจริงๆ ผู้บัญชาการทหารกล่าวว่าเขาจะสอบสวนการลอบสังหารทั้งสองนี้อย่างละเอียดและส่งเจ้าหน้าที่ทหารมาคอยปกป้องพวกเราอย่างลับๆ ในช่วงระหว่างรอผลการสืบสวนนี้”
สีหน้าของเซี่ยเจิงดูไม่น่ามองเลยจริงๆ “ปกป้องอย่างลับๆ หรือ?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า “ใช่แล้ว”
ในที่สุดเขาก็สามารถซ่อนตัวจากอีกฝ่ายได้ในขณะนี้ แต่ตอนนี้กองทัพจี้โจว กำลังตามหาเขาใต้จมูกของตัวเอง? อย่างไรก็ตาม จู่ๆ การที่กองทัพจี้โจวทำเช่นนี้ เขาไม่สามารถคาดเดาเหตุผลได้จริงๆ
ช่างมันเสียเถิด อย่างไรซะ สถานที่ที่อันตรายที่สุดก็เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดเช่นกัน
เขาพูดว่า “ให้เจ้าเหยี่ยวขึ้นมาอยู่ชั้นสองเถิด อย่าปล่อยมันออกมาจะดีกว่า เจ้าสิ่งนั้นมันดุร้ายและเลี้ยงยาก มันสามารถทำร้ายคนได้ง่ายถ้าไม่ฝึกให้เชื่องดีๆ”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ไม่น่าแปลกใจเลย ป้าจ้าวเพิ่งบอกว่าเจ้าเหยี่ยวเพิ่งกินเนื้อที่แขวนอยู่เหนือเตาไฟไปเมื่อคืนนี้!”
เซี่ยเจิง “……”
ฝานฉางอวี้ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “ข้าจะไปเอามันมาเดี๋ยวนี้!”
จากนั้นเซี่ยเจิงก็ตอบกลับด้วยคำว่า “ดี”
เมื่อรุ่งสาง เจิ้งเหวินฉางก็กลับไปถึงที่จวนแม่ทัพจี้โจวอย่างรวดเร็ว
หลังจากซักถามชายในชุดดำที่สารภาพแล้ว เขาก็รีบเดินไปในลานที่เต็มไปด้วยต้นสน ทหารที่สวมชุดเกราะเห็นว่าเป็นเขาจึงปล่อยเขาไป
เจิ้งเหวินชางเข้าไปในห้องหนังสือและยืนอยู่ด้านล่าง ไม่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาตื่นเต้นหรือเดินเร็วเกินไป เสียงของเขาจึงหอบหายใจเบาๆ “ใต้เท้า ตามคำสั่งของท่าน ข้าได้นำคนไปปกป้องตำบลหลินอันตั้งแต่เนิ่นๆ และจับคนที่ก่อเหตุฆาตกรรมหลายครั้งในอำเภอชิงผิงได้เมื่อคืนนี้ แต่…”
มือของเขาในขณะที่เขาแสดงคำสารภาพสั่นเล็กน้อย “ใต้เท้า โปรดตรวจสอบคำสารภาพอีกครั้ง”
ชายที่นั่งหน้าอยู่หน้าเอกสารของคดีมีเคราและผมสีเทา และดูเหมือนจะรู้จักตัวตนของชายชุดดำมาเป็นเวลานานแล้ว เขาพูดอย่างใจเย็น “เหวินฉาง เจ้าแค่กำลังจะจับโจร มีอะไรให้ต้องกลัว?”
เจิ้งเหวินฉางก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า “ข้าน้อยกลัวเพราะตำแหน่งอันต่ำต้อยของข้าน้อย”
“ช่างเถิด”
เฮ่อจิ้งหยวนหยุดเขียนและเงยหน้าขึ้นมอง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นแม่ทัพทหาร แต่เขามีใบหน้าที่สง่างามเหมือนขุนนางฝ่ายบุ๋น เขารู้ถึงความกังวลของแม่ทัพคนโปรดที่อยู่ตรงหน้าเขาและกล่าวว่า “ทำเป็นว่าไม่เคยเห็นคำสารภาพนี้เสียเถิด”
เจิ้งเหวินฉางกำหมัดของเขา “ข้าน้อยรับคำสั่ง”
ขณะที่เขาหันกลับไป ก็ได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่ง “ในครอบครัวนั้นมีใครได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”
เจิ้งเหวินฉางคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “หญิงผู้นั้นแต่งงานแล้ว และสามีของนางก็ถูกคนเหล่านั้นทำร้าย”
เฮ่อจิ้งหยวนเพียงแค่พยักหน้า
เจิ้งเหวินฉางถามอย่างไม่กลัวตาย “คนในครอบครัวนั้น มีความเกี่ยวพันกับใต้เท้าหรือขอรับ?”
“เหวินฉาง ข้าเคยสอนเจ้าไว้ว่าอย่างไร?”
เพียงประโยคเดียว เจิ้งเหวินฉางก็ตกใจมากจนเหงื่อไหลออกมา “ข้าน้อยผิดไปแล้ว”
“ออกไปเถิด” เฮ่อจิ้งหยวนหยิบเอกสารข้างโต๊ะขึ้นมาอ่าน ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจสิ่งที่เขียนไว้ในคำสารภาพ แต่เมื่อเจิ้งเหวินฉางออกไปจากห้องหนังสือ เขาก็มองดูคำสารภาพและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดก็เปิดมันออก หลังจากอ่านจบเขาก็ถอนหายใจ
เขาลุกขึ้นเปิดตู้ลับบนชั้นหนังสือ หยิบกล่องผ้าออกมาแต่ไม่ได้เปิดมัน แล้วพูดกับใครบางคนว่า “เจ้ามอบสิ่งนี้ให้แก่ข้า เพราะเจ้าคาดเดาไว้แล้วว่าวันนี้จะมาถึง และเจ้าคิดว่าข้าต้องปกป้องเด็กสองคนนั้นแทนเจ้าได้……”