บทที่ 25
ค่ำคืนนั้นช่างยาวนาน และลมอุดรทำให้หน้าต่างเก่าส่งเสียงดังเอี๊ยด สภาพอากาศแบบนี้ทำให้ผู้คนอยากซุกตัวอยู่ในผ้าห่มเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ้าห่มนั้นอุ่นอยู่แล้วจากคนที่นอนอยู่บนนั้น ฝานฉางอวี้พับแขนและพิงเสาเตียงโดยหลับตาลงเพื่องีบหลับ แต่หูของนางกลับฟังสิ่งที่เกิดขึ้นชั้นล่าง
หลังจากที่ป้าจ้าวและช่างไม้จ้าวเข้านอนแล้ว นางก็รีบกลับบ้านไปเอาโฉนดที่ดิน และเอาผ้านวมมาปูบนพื้น ตั้งแต่เกิดเหตุกับฝานต้าเมื่อวานนี้ นางแทบไม่ได้นอนหลับเลยจริงๆ ร่างกายของนางเหนื่อยล้ามาก แต่จิตใจของนางตึงเครียดและนางไม่กล้าที่จะผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย คนที่อยู่ข้างๆ นางหายใจหอบถี่มาก นางสงสัยว่าอาจเป็นเพราะเขากินลูกอมเปลือกส้มหรือเปล่า แต่ฝานฉางอวี้ได้กลิ่นหอมจางๆ ของเปลือกส้มที่ติดตัวเขามาอย่างคลุมเครือ
นางนึกถึงลมหายใจที่เขาทิ้งไว้โดยไม่รู้ตัวเมื่อเขาจับมือนางและสอนการเคลื่อนไหวในป่าสน ใบหูของนางรู้สึกร้อนเล็กน้อยโดยไม่มีเหตุผล แต่โชคดีที่ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ในตอนกลางคืน
ฝานฉางอวี้อยากจะถูใบหูของนาง แต่ก่อนที่นางจะยกมือขึ้น คนที่อยู่ข้างๆ นางก็ลุกขึ้นนั่งอย่างเงียบๆ ก่อนที่นางจะได้โต้ตอบ นิ้วเรียวเล็กที่มีเพียงสัมผัสแห่งความอบอุ่นก็ถูกกดลงบนริมฝีปากของนาง และผมยาวของอีกฝ่ายก็โดนหลังมือของนางทำให้เกิดอาการคันและเย็นเล็กน้อย
เขาอยู่ใกล้นางมากและกลิ่นเปลือกส้มบนร่างกายของเขาก็แรงขึ้น ฝานฉางอวี้ตกใจในตอนแรก หลังจากได้ยินเสียงฝีเท้าเหมือนแมวที่ดังออกมาจากแผ่นกระเบื้อง นางก็ตื่นตัวขึ้นทันที
เมื่อเซี่ยเจิงเห็นสิ่งนี้ เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ และดึงนิ้วชี้ที่อยู่ระหว่างริมฝีปากของนางออกเท่านั้น สัมผัสของริมฝีปากสีแดงที่ติดอยู่ด้านข้างของนิ้วของเขาอบอุ่น นุ่มนวล และละเอียดอ่อนราวกับกลีบดอกไม้ที่มีหยาดน้ำค้างในตอนเช้า
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ลูบผิวที่ร้อนและชาบนปลายนิ้ว และระงับความรู้สึกแปลกๆ ทั้งหมดในหัวใจ
ฝีเท้าที่มาจากบนหลังคานั้นเบาและยุ่งเหยิงราวกับว่ามีคนมากกว่าหนึ่งคน หลังจากนั้นไม่นานฝีเท้าบางอันก็หยุดห่างออกไปไม่ไกล มันคือหลังคาของบ้านสกุลฝาน บางคนยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าและหยุดบนหลังคาบ้านสกุลจ้าว จากนั้นก็มีเสียงกระเบื้องเคลื่อนไปมาเล็กน้อย ท่อไม้ไผ่บางๆ ยื่นออกมาจากรอยแตกในกระเบื้อง และมีควันสีขาวลอยออกมา
ทั้งสองเอาผ้าปิดปากและจมูกแล้วมองหน้ากันในความมืดผ่านแสงสลัวๆ ที่มาจากหน้าต่าง มีเสียงดังมาจากหน้าต่างที่ทรุดโทรม และมีเงาสีดำแอบย่องเข้ามาอย่างเงียบๆ
ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงยืนอยู่ทั้งสองฟากของเตียง พวกเขายังคงแสดงท่าทีว่าจะสังหารคนอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใครสังเกตเห็น หลังจากเงาดำเจ็ดหรือแปดคนแอบเข้ามาทางหน้าต่างทีละคน ทั้งห้องมีขนาดเล็กถ้ายังไม่มีแผนอีกฝ่ายจะสามารถมองเห็นได้อย่างรวดเร็ว
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากของนางแน่นและหยิบมีดตัดกระดูกที่ซ่อนอยู่ใกล้ๆ ตัวนางออกมาอย่างใจเย็น
ชายในชุดดำใช้ดาบฟันบนเตียงอย่างแรง ความรู้สึกที่ดาบฟันไปที่ผ้าห่มทำให้เขาเปลี่ยนสีหน้าทันที “กับดัก!” ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกหนาวที่เอวและหน้าท้อง มีร่างหนึ่งรีบวิ่งผ่านด้านข้างของเตียงและดันศีรษะของเขาไปทางหน้าต่าง ทำให้เกิดเสียง “ปัง” ดังขึ้น
ด้านนอกชายชุดดำเลื่อนเชือกที่ผูกไว้กับหลังคาก่อนเข้าบ้าน เขาถูกร่างที่รีบวิ่งออกไปจากบ้านกระเด็นชนออกไปโดยตรง และถูกใช้เป็นแผ่นรองบนสนาม และอิฐสีเขียวหลายก้อนบนพื้นก็แตกร้าว
บุคคลนั้นรีบลุกขึ้นและเป็นสตรี
เมื่อชายชุดดำบนพื้นตกตะลึง นางก็ตีเขาอย่างรวดเร็ว ชายชุดดำก็หมดสติไปทันที ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในพริบตา
ชายชุดดำทุกคนในห้องก็ตกตะลึง หลังจากตอบสนองแล้วพวกเขาก็ตะโกนอย่างรวดเร็ว “ตามไป!” คนกลุ่มหนึ่งกระโดดออกไปนอกหน้าต่างและไล่ตามนางไป
เซี่ยเจิงซึ่งซ่อนตัวอยู่อีกด้านหนึ่งของเตียงไม่ได้คาดคิดว่าฝานฉางอวี้จะตกอยู่ในอันตรายเพียงลำพัง เขาเข้าใจทันทีว่านางจงใจล่อชายชุดดำเหล่านี้ออกไปเพื่อปกป้องตัวเขา คู่สามีภรรยา และน้องสาวของนาง และหัวใจของเขาก็รู้สึกหนักอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อชายชุดดำสองสามคนสุดท้ายในห้องกำลังจะกระโดดออกไปนอกหน้าต่าง ลูกอมเปลือกส้มก็ลอยออกมาจากปลายนิ้วของเขา ชายชุดดำที่เพิ่งกระโดดออกไปนอกหน้าต่างถูกลูกอมกระแทกเข่าจนเสียการทรงตัวในอากาศและล้มลง
เมื่อคนอื่นได้ยินการเคลื่อนไหวด้านหลังพวกเขา พวกเขาก็ตกใจเมื่อรู้ว่ายังมีอีกคนอยู่ในห้อง พวกเขาเป็นพวกที่เก่งที่สุดในบรรดาทหารหน่วยกล้าตาย แต่พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นการมีอยู่ของเขาเป็นเวลานานหลังจากเข้ามาในห้อง ความสามารถของคู่ต่อสู้ในการกลั้นหายใจนั้นสมบูรณ์แบบแค่ไหนกัน?
เขาไม่กล้าที่จะดูเบา เขาจึงหันกลับมาและฟาดดาบใส่เขา
แต่ลูกอมเปลือกส้มอีกสองสามชิ้นโผล่ออกมาจากนิ้วของเซี่ยเจิง และลอยไปยังจุดที่หัวเข่า เอวและหน้าท้องของคนเหล่านั้น ทำให้พวกเขาช้าลงหนึ่งจังหวะก็เพียงพอแล้วสำหรับเซี่ยเจิงที่จะคว้าดาบและฆ่าเขา หลังจากจัดการกับชายชุดดำสองคนแล้ว ดาบที่ดึงมาจากมือของเขาก็ถูกพาดไว้ที่คอของชายชุดดำที่ได้รับบาดเจ็บ ชายชุดดำจับเอวมือของเขาเต็มไปด้วยเลือด
อาวุธมีคมที่เพิ่งสัมผัสเอวและหน้าท้องของเขานั้นคมและเรียวยาวไม่เหมือนกริช ไม่รู้ว่าเป็นอาวุธประเภทไหน ในขณะนี้ดาบเปื้อนเลือดถูกกดลงบนคอของเขา และเขาไม่กล้าขยับไปชั่วขณะหนึ่ง
เซี่ยเจิงกำลังจะกระแทกชายคนนั้นให้หมดสติและไปช่วยฝานฉางอวี้ ทันใดนั้น ถนนด้านนอกตรอกก็ลุกโชนด้วยคบเพลิง เสียงกีบม้าทำลายความเงียบงันของค่ำคืน เสียงชุดเกราะปะทะกันและเสียงฝีเท้าประสานกันเป็นเหมือนตาข่ายขณะ และเสียงหวดของลูกศรทำให้ใจของคนสั่นสะท้าน
ชายชุดดำที่กำลังไล่ตามฝานฉางอวี้ถูกยิงด้วยลูกศร เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เต็มไปด้วยความสงสัย ไม่มีค่ายทหารในตำบลชิงผิง ทำไมเจ้าหน้าที่และทหารเหล่านี้จึงปรากฏตัวในตำบลชิงผิงรวดเร็วขนาดนี้?
เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้ปลอดภัย เขาจึงหยุดความคิดที่จะไล่ตามนางออกไป เขากดนิ้วของเขาบนกรามของชายชุดดำ บังคับให้เขาคายถุงพิษที่ซ่อนอยู่ระหว่างฟันของเขาออกมา เขากดดาบลงบนคอแล้วถามด้วยเสียงเย็นชา “เว่ยเหยียนส่งพวกเจ้ามาตามหาอะไรกันแน่?”
เมื่อเห็นว่าเขารู้เกี่ยวกับทหารหน่วยกล้าตายของสกุลเว่ย ชายชุดดำก็ตั้งใจฟังเสียงของเขาและพูดอย่างไม่มั่นใจ “ท่านโหว?”
มีดคมๆ ถูกกดลงอีกเล็กน้อย แสงไฟทะลุผ่านตะแกรงหน้าต่างที่ถูกทุบ และหักเหด้วยใบมีดไปที่ใบหน้าของเซี่ยเจิงที่ย็นชาแต่ร้อนใจ “ตอบ”
ลมหนาวพัดมาเป็นเกล็ดหิมะและตกลงไปที่คอของชายชุดดำ สิ่งที่เย็นกว่าหิมะที่ปลิวว่อนคือใบมีดคมที่ตัดผ่านผิวหนังบางๆ ที่ด้านข้างลำคอของเขา
ความกลัวกดขี่เข้ามาราวกับกระแสน้ำ ชายชุดดำกลืนน้ำลายอย่างแรงและกล่าวว่า “ท่านโหวย่อมรู้วิธีการของท่านอัครเสนาบดี เหตุใดจึงต้องมาถามข้าน้อยด้วย……”
ครู่ต่อมา ดาบก็ชี้ไปที่รอยบากที่เอวและหน้าท้องของเขาโดยตรง และแทงอีกครั้ง ชายในชุดดำคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงและขดตัว
เซี่ยเจิงลดตาลงและหันที่จับของดาบด้วยนิ้วที่ซีดและเป็นสะเก็ด เขาเกือบจะบีบก้อนเนื้อและเลือดออกจากหน้าท้องของเขา น้ำเสียงของเขาดูสบายๆ และเย็นชา “ปากของทหารในกองทัพนั้นแข็งกว่าของเจ้านัก จางซู่ขุนนางในกรมอาญาได้พบเห็นการสอบสวนทางทหารของข้า เขายังเกือบจะอาเจียนออกมาหลังจากออกจากค่าย และป่วยหนักหลังจากกลับมา เจ้าอยากลองดูไหม?”
จางซู่ขุนนางกรมอาญาเป็นที่รู้จักทั้งในราชสำนักและในหมู่ประชาชนในเรื่องการลงโทษที่รุนแรง ว่ากันว่าผู้ที่ก่ออาชญากรรมที่ตกอยู่ในมือของเขาแทบจะตายทั้งเป็น และทุกคนเรียกเขาว่า ‘ราชาแห่งนรกทั้งเป็น’
ชายชุดดำไม่สามารถระงับเสียงกรีดร้องของเขาได้ เหงื่อเย็นหยดลงมาจากหน้าผากของเขา ประสาทสัมผัสเกือบทั้งหมดอยู่ในก้อนเนื้อและเลือดในช่องท้องของเขา เขาไม่รู้ว่ามันเป็นเลือดหรือเหงื่อที่ทำให้เสื้อผ้าของเขาเปียกโชก เขาไม่ต้องการที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป เขาแค่อยากจะตายอย่างไม่ทรมาน และพูดอย่างเหนื่อยล้า “ท่านอัครเสนาบดีให้……ให้พวกเราหาจดหมาย……”
ดวงตาของเซี่ยเจิงหรี่ลงเล็กน้อย “จดหมายอะไร?”
ชายชุดดำแค่ส่ายศีรษะ เขาทรุดตัวลงกับพื้นและขอร้อง “ข้าน้อยไม่รู้จริงๆ……” คมดาบบาดคอของเขา และชายชุดดำก็มีเลือดออกเต็มพื้น
จดหมาย?
เซี่ยเจิงขมวดคิ้ว เป็นจดหมายใดที่อยู่ในบ้านของสตรีผู้นั้นที่จะทำให้เว่ยเหยียนกลัวขนาดนี้?
เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่จุดคบเพลิง สตรีผู้นั้นยืนอยู่ริมถนน ดูเหมือนกำลังอธิบายสถานการณ์ให้เจ้าหน้าที่และทหารฟัง คู่สามีภรรยาสูงอายุรู้ว่าพวกเขาปลอดภัยแล้ว และพวกเขาไม่ต้องการให้ฝานฉางอวี้กังวลดังนั้นพวกเขาจึงพาฉางหนิงไปนอกประตูลานบ้าน
เจ้าหน้าที่และทหารกำลังลากศพของชายชุดดำ บางคนที่ยังไม่ตายก็กัดถุงพิษอย่างรวดเร็วเพื่อฆ่าตัวตาย
แม่ทัพบนหลังม้าตะโกนว่า “หาคนที่ยังมีชีวิตอยู่และพาเขากลับมา!”
เซี่ยเจิงเดิมทีเพียงเหลือบมองชายคนนี้เบาๆ แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน ดวงตาหงส์ของเขาก็หรี่ลง
เจิ้งเหวินฉาง?
เขาเป็นแม่ทัพคนโปรดของเฮ่อจิ้งหยวนแม่ทัพของจี้โจว และเฮ่อจิ้งหยวนก็เป็นสมาชิกของสกุลเว่ยเช่นกัน
หรือว่าเฮ่อจิ้งหยวนช่วยเว่ยเหยียนค้นหาจดหมายด้วย ดังนั้นเขาจึงจัดเตรียมกองกำลังมาเป็นพิเศษ?
แต่เมื่อดูท่าทางของชายชุดดำ ก็ชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้พบอะไรเลย เป็นเรื่องที่น่าสนใจจริงๆ ที่เจ้าหน้าที่และทหารของจี้โจวมาถึงที่นี่โดยบังเอิญ……
ทันใดนั้นเซี่ยเจิงก็ตระหนักได้ว่าครอบครัวของพ่อค้าเนื้อผู้ต่ำต้อยในตำบลหลินอัน อาจมีเบื้องหลังซ่อนอยู่มากกว่าที่เขาจินตนาการไว้
แม่ทัพบนหลังม้ากำลังสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชารีบเอาศพของชายชุดดำทั้งหมดออกไป ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงสายตาเย็นยะเยือกที่จ้องมองมาที่เขา ราวกับว่าเขาถูกหมาป่าป่าจ้องมองในถิ่นทุรกันดารในคืนที่หิมะตก เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขายังยืดตัวให้ตรงขึ้นอีกหน่อย
เจิ้งเหวินฉางมองไปรอบๆ เป็นเวลานาน แต่เขาไม่เห็นภาพที่ทำให้เขาหนาวเหน็บอีกต่อไป เขาสังเกตเห็นว่าหน้าต่างห้องใต้หลังคาของ สกุลจ้าวว่างเปล่า จึงถามว่า “มีใครอยู่ในห้องใต้หลังคาอีกหรือไม่?”
เพื่อปกป้องทุกคนในบ้าน ฝานฉางอวี้จึงกระโดดออกมาทางนอกหน้าต่างและล่อผู้ร้ายส่วนใหญ่ในชุดดำออกไป แต่ไม่คาดคิด จู่ๆ เจ้าหน้าที่และทหารกลุ่มหนึ่งจะปรากฏตัวขึ้นบนถนน พวกเขากล่าวว่าพวกเขาได้รับข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มโจรในอำเภอชิงผิงจากนายอำเภอเมื่อวานนี้ และได้ส่งกองทัพมาตรวจสอบโดยเฉพาะในเวลากลางคืน หน่วยสอดแนมค้นพบว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นและมีเจ้าหน้าที่และทหารกลุ่มหนึ่งเข้ามาสืบความจริงจึงบังเอิญช่วยชีวิตนางไว้
เมื่อนายทหารผู้นั้นถาม นางคิดว่าเหยียนเจิ้งได้รับบาดเจ็บอยู่จะมีคนชุดดำสังเกตเห็นเขาหรือไม่ นางจึงรีบวิ่งไปที่ห้องใต้หลังคา “สามีของข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสและยังคงอยู่ชั้นบน”
เจิ้งเหวินฉางไม่ได้สั่งผู้ใต้บังคับบัญชาด้านล่าง แต่เขาลงจากหลังม้าด้วยตัวเอง แล้ววางมือข้างหนึ่งไว้ที่เอว แล้วเดินตามนางขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคา “ข้าจะไปดูเช่นกัน”
เมื่อฝานฉางอวี้รีบวิ่งเข้าไปในห้องใต้หลังคาพร้อมกับคบเพลิง นางเห็นคนตายจำนวนมากในชุดดำนอนอยู่รอบๆ ห้อง เซี่ยเจิงก็ตกอยู่ในกองเลือดเช่นกัน เสื้อผ้าบนร่างกายของเขาถูกฉีกขาดหลายที่ และใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด จนมองแทบไม่เห็นใบหน้าเดิมของเขา
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าจะมีชายชุดดำเหลืออยู่ในห้องมากมาย เมื่อเห็นว่าร่างกายของเซี่ยเจิงเต็มไปด้วยเลือด นางก็กลัวว่าเขาจะตาย “เหยียนเจิ้ง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
ด้วยความตื่นตระหนก นางจึงเอื้อมมือไปตรวจสอบลมหายใจของเขาอีกครั้ง และโล่งใจเมื่อพบว่าเขายังมีชีวิตอยู่ นางตะโกนออกไปข้างนอกว่า “ลุงจ้าว ช่วยมาตรวจดูเหยียนเจิ้งหน่อยเจ้าค่ะ!”
เจิ้งเหวินฉางที่เดินเข้าไปในห้องใต้หลังคาพร้อมกับทหารสองคน เหลือบมองบรรดาคนตายในห้องนั้น สายตาของเขาตกลงไปที่ใบหน้าที่เปื้อนเลือดของเซี่ยเจิง
“สามีของเจ้าฆ่าคนเหล่านี้หรือ?”