บทที่ 24
ฝานฉางอวี้ตามพ่อครัวหลี่ไปที่หออี้เซียง เมื่อนางเดินเข้าประตูไป ก็เห็นฉากกั้นที่ประณีตงดงาม พื้นปูด้วยอิฐสีน้ำเงินแกะสลักอย่างวิจิตร และประตูและหน้าต่างก็แกะสลักด้วยลวดลายดอกไม้ ต้นไม้ สัตว์ และนกนานาชนิด
ขณะนี้ยังไม่ใช่เวลาอาหารกลางวัน และในอาคารก็มีแขกไม่มากนัก เมื่อมองดูคร่าวๆ มีโต๊ะกลมขนาดใหญ่หลายสิบตัวปูด้วยผ้าไหมที่ห้องโถงด้านล่างดูหรูหราเช่นกัน และโต๊ะเหล่านั้นไม่ได้เปลือยเปล่า แต่มาพร้อมกับเบาะรองนั่งปักและหมอนรองหลังที่เข้ากันซึ่งดูสง่างาม
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้คนในตำบลเรียกหออี้เซียงว่าเป็นหออันดับหนึ่ง พ่อครัวหลี่พาฝานฉางอวี้ไปที่ห้องส่วนตัวชั้นบนแล้วพูดว่า “นายท่านอยู่ข้างในแล้ว เจ้าเข้าไปเถิด”
ฝานฉางอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็ผลักประตูเปิดออกและจ้องมองไปที่สตรีที่อยู่ในห้องที่พับแขนเสื้อขึ้นและกำลังเคี้ยวข้อศอกหมูอย่างมีความสุข ด้านหน้าของสตรีผู้นั้นคือโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารอันโอชะ
ฝานฉางอวี้เหลือบมองที่ประตูอีกครั้งและพูดอย่างไม่แน่ใจ “ท่านใช่เจ้าของหออี้เซียงหรือเปล่าเจ้าคะ”
สตรีผู้นั้นวางข้อศอกหมูในมือของนาง แล้วรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วเช็ดคราบน้ำมันบนใบหน้าของนาง นางไอเบาๆ แล้วพูดว่า “เจ้าคือฉางอวี้ใช่หรือไม่ นั่งลงตามสบายเถิด”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ฝานฉางอวี้ก็รู้ว่านี่คือเจ้าของหออี้เซียง นางคิดในใจว่ามันช่างแตกต่างจากที่นางจินตนาการ แต่นางก็ดูใจดีทีเดียว หลังจากที่นางนั่งลงแล้วนางก็พูดว่า “ท่านรู้จักข้าหรือเจ้าคะ?”
สตรีผู้นั้นยิ้มและพูดว่า “ข้าได้ยินพ่อครัวหลี่พูดถึงเจ้า และหมูตุ๋นที่เจ้าทำก็ยอดเยี่ยมมาก”
นางเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องที่ฝานฉางอวี้ที่ไปร้านสกุลหวังเพื่อถามหาคำอธิบาย นางมองไปที่ฝานฉางอวี้และยิ้ม “ก่อนที่ข้าจะพบเจ้า ข้าไม่คิดมาก่อนว่าเจ้าจะเป็นแม่นางที่บอบบางและน่ารักขนาดนี้”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ดังนั้นนางจึงได้แต่ยิ้มเล็กน้อย
สตรีผู้นั้นยิ้มและพูดว่า “ข้าแซ่อวี๋ มีนามว่าเฉียนเฉียน อายุมากกว่าเจ้าไม่กี่ปี ดังนั้นข้าจึงขอเรียกเจ้าว่าน้องฉางอวี้ก็แล้วกัน ข้าคิดว่าเจ้าก็คงรู้แล้วเช่นกันว่าการค้าหมูตุ๋นระหว่างหออี้เซียงกับสกุลหวังได้ยุติลงแล้ว ข้ายังส่งคนไปซื้อหมูตุ๋นในร้านของเจ้าด้วย มันดีกว่าของสกุลหวังจริงๆ ข้าจึงสนใจอยากทำการค้าหมูตุ๋นนี้กับเจ้า”
นี่คือสวรรค์เมตตาโดยแท้ แต่เมื่อฝานฉางอวี้คิดถึงสถานการณ์ปัจจุบันที่บ้าน นางก็คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วปฏิเสธ “ขอบคุณท่านมาก เจ้าของร้านอวี๋ ที่ท่านอยากทำการค้านี้ แต่ข้าไม่สามารถทำการค้านี้ได้เจ้าค่ะ”
อวี๋เฉียนเฉียนพูดว่า “เอ๋” และถามว่า “ทำไมล่ะ”
ฝานฉางอวี้พูดตามความเป็นจริง “ข้าวางแผนที่จะไปจากที่นี่หลังปีใหม่”
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวว่าน่าเสียดาย แล้วถามว่า “แล้วเจ้ามีแผนจะไปที่ไหน?”
ฝานฉางอวี้ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้จริงจัง ดังนั้นนางจึงพูดว่า “ข้ายังตกลงกับสามีของข้าอยู่”
อวี๋เฉียนเฉียนแตะปลายนิ้วสีเขียวขาวของนางบนโต๊ะ ดูเศร้าโศกเล็กน้อยขณะที่นางพูดว่า “ถ้าอาหารตุ๋นของบ้านเจ้าไม่มีแล้ว ตำบลนี้ก็คงจะสูญเสียอาหารอันโอชะไปอีกหนึ่งอย่าง” ประโยคนี้แฝงความหยอกเหย้าเล็กน้อย
แม้ว่าฝานฉางอวี้จะได้พบกับเจ้าของร้านผู้นี้เป็นครั้งแรก แต่ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่านางใจดีมาก นางคิดว่าถ้านางกับน้องสาวไปจากที่นี่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมาอีก นางจึงพูดว่า “ถ้าเจ้าของร้านอวี๋ชอบกินหมูตุ๋นนั้น ข้าจะสอนสูตรน้ำตุ๋นให้ท่าน ท่านก็ลองให้คนในร้านลองทำดูเถิด”
แม้ว่าตอนนี้อวี๋เฉียนเฉียนจะเป็นเจ้าของร้าน แต่นางก็เคยเป็นคนทำอาหารมาก่อน นางรู้ดีว่าสูตรอาหารนั้นมีคุณค่าเพียงใด นางจึงรีบปฏิเสธทันที หลังจากปฏิเสธ นางก็เหลือบมองฝานฉางอวี้อย่างช่วยไม่ได้ “แม่นางน้อย เจ้าช่างเป็นคนใสซื่อจริงใจเสียจริง หากเจ้าต้องย้ายไปที่อื่นจริงๆ จะต้องรู้จักระวังตัวเสียบ้าง อย่าเสียเปรียบเพราะคำพูดไม่กี่คำของตัวเอง”
ฝานฉางอวี้รู้สึกได้ถึงความมีน้ำใจของเจ้าของร้านและพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่หรอกเจ้าค่ะ ข้ายินดีที่จะมอบสูตรให้แก่เจ้าของร้าน เพราะข้าคิดว่าท่านใจดีจริงๆ”
อวี๋เฉียนเฉียนรู้สึกขบขันกับนาง นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เจ้าคิดว่าแบบนี้จะดีไหม การค้าในหออี้เซียงของข้าจะยุ่งที่สุดในช่วงปีใหม่ที่ใกล้เข้ามา โต๊ะทั้งหมดล้วนถูกจองไว้แล้ว และจำนวนหมูตุ๋นที่ต้องการมีจำนวนเยอะมาก นักกินเหล่านั้นก็จู้จี้จุกจิกมากเช่นกัน เมื่อเร็วๆ นี้พวกเขาบอกว่าหมูตุ๋นในหอของข้าไม่อร่อยเหมือนเมื่อก่อน ร้านสกุลหวังก็ทำการค้าโหดเหี้ยมนัก เขาแทงข้างหลังข้า ตอนนี้ข้ากำลังร่วมมือกับร้านอาหารอื่นๆ ภายใต้ชื่อของหออี้เซียง ข้าทนไม่ไหวที่จะไปหาร้านสกุลหวังอีก เจ้าช่วยข้าจัดหาหมูตุ๋นในหอช่วงปีใหม่ได้หรือไม่? แล้วหลังปีใหม่ข้าจะหาวิธีการเอง”
ฝานฉางอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง โดยคิดว่าเมื่อนางไปอยู่ที่อื่น นางอาจจะต้องซื้อบ้านหรือทำอะไรหลายอย่าง และจำเป็นต้องใช้เงิน แม้ว่านางจะขายโรงเลี้ยงหมูและที่ดินในชนบทรวมทั้งร้านค้าแล้วก็ตาม แต่เมื่อไปอยู่ที่อื่นเงินเพียงเล็กน้อยอาจไม่เพียงพอ เป็นการดีที่สุดที่จะประหยัดเงินในตอนนี้และหาเงินเพิ่มมากขึ้น ดังนั้นนางจึงพยักหน้าเห็นด้วย
เห็นได้ชัดว่าอวี๋เฉียนเฉียนมีความสุขมาก “ถือว่าได้เจ้าช่วยเหลือข้าในการแก้ปัญหาเร่งด่วน ในอดีตหออี้เซียงร่วมมือกับร้านสกุลหวังโดยสั่งอาหารเป็นเวลาหนึ่งปี ไม่ว่าจะฤดูกาลไหนก็ตามเขาจะได้รับส่วนแบ่งห้าสิบอีแปะต่อหนึ่งชั่ง แต่ว่าเนื้อสัตว์มีราคาแพงในช่วงสองวันก่อนปีใหม่ ดังนั้นข้าจะให้เจ้าหกสิบอีแปะต่อหนึ่งชั่ง เจ้าสามารถไปที่ครัวด้านหลังเพื่อตุ๋นเนื้อได้เลย และค่าจ้างของเจ้าจะถูกจ่ายทุกวัน”
บ้านสกุลฝานถูกทางการปิดอยู่ ซึ่งไม่สะดวกจริงๆ นางพยักหน้า “ข้าจะทำอาหารตุ๋นในครัวด้านหลังของร้านอาหาร”
ใกล้จะบ่ายแล้วฝานฉางอวี้ไปตลาดเนื้อและซื้อหัวหมูสดสิบหัวกับเด็กรับใช้ในร้านของหออี้เซียง
ครอบครัวของนางเคยเป็นเจ้าของร้านขายเนื้อหมูที่นั่น และคนขายเนื้อส่วนใหญ่ในร้านขายเนื้อบนถนนสายนั้นรู้จักนาง เมื่อพวกเขาเห็นนางซื้อหัวหมูจำนวนมาก พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “พรุ่งนี้ร้านของฉางอวี้จะขายหมูตุ๋นหรือ?”
เด็กรับใช้ของหออี้เซียงที่ติดตามนางไปซื้อเนื้อเแลียวฉลาดมากและพูดทันทีว่า “ตอนนี้หมูตุ๋นของแม่นางฝานขายเฉพาะในหออี้เซียของเราเท่านั้น”
หออี้เซียงถือเป็นสัญลักษณ์สำคัญในตำบล หลังสกุลหวังถูกเปิดเผยว่าการค้าของเขากับหออี้เซียงย่ำแย่ ชื่อเสียงของเขาในตำบลก็ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน
คนรู้จักหลายคนแสดงความยินดีกับฝานฉางอวี้ ร้านหมูของนางปิดแล้ว ฝานฉางอวี้จึงไปซื้อหัวหมูจากพวกเขา และราคาที่พวกเขาเสนอนั้นก็จงใจขายถูกกว่าเดิมมาก
หัวหมูสดในตลาดราคายี่สิบอีแปะต่อหนึ่งชั่ง และมีน้ำหนักประมาณหกเจ็ดชั่งเท่านั้น ห้องครัวด้านหลังของหออี้เซียงมีหม้อหมักขนาดใหญ่ที่สั่งทำพิเศษสามารถตุ๋นหัวหมูได้สี่ถึงห้าหัวในหม้อเดียว และค่าใช้จ่ายรวมการตุ๋นทั้งหม้ออยู่ที่เพียงสามสิบอีแปะเท่านั้น
ฝานฉางอวี้ทำการคำนวณคร่าวๆ และพบว่าหลังจากตุ๋นเนื้อหัวหมูสองหม้อนี้แล้ว นางจะสามารถทำกำไรได้ประมาณสองตำลึง นางรู้สึกสับสนเล็กน้อยอยู่พักหนึ่ง
ตอนที่นางขายของในร้านนางต้องตื่นแต่เช้ามาทำงานในความมืดทุกวัน เมื่อขายเนื้อก็ต้องต่อราคากับท่านป้าทั้งหลายที่มาซื้อของ เงินที่หามาได้ทั้งวันหลังจากหักต้นทุนแล้วเหลือแค่เงินสองตำลึงเท่านั้น
ตอนนี้ตราบใดที่นางเจียดเวลาหนึ่งหรือสองชั่วยาม เพื่อไปตลาดเลือกเนื้อหัวหมูแล้วนำมาปรุงที่หออี้เซียง นางก็จะสามารถรับเงินจำนวนนี้เท่ากัน ซึ่งง่ายกว่าเมื่อก่อนนับไม่ถ้วน
นางจำได้ว่าเจ้าของร้านเสนอราคาให้นางหกสิบอีแปะต่อหนึ่งชั่ง และนางก็รู้สึกรู้สึกผิดเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่ง นางพบพ่อครัวหลี่ที่กำลังทำน้ำแกงอยู่ในครัวด้านหลังด้วย และพูดว่า “พ่อครัวหลี่ ท่านช่วยกลับไปบอกเจ้าของร้านให้ข้าหน่อยว่าจ่ายให้ข้าห้าสิบอีแปะต่อหมูหนึ่งชั่งก็พอแล้ว”
พ่อครัวหลี่ขมวดคิ้วและถามว่า “มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้เกาหัวด้วยความเขินอาย “เจ้าของร้านใจดีมาก แต่ข้ารู้สึกว่าเงินจำนวนนี้มากเกินไป และข้ารู้สึกไม่สบายใจ”
พ่อครัวหลี่เหลือบมองนาง “เจ้าของร้านให้ราคานี้แก่เจ้าก็เพราะนางคิดว่าหมูตุ๋นของเจ้าคุ้มค่ากับราคา แม้ว่านางจะอายุน้อย แต่นางก็ฉลาดมาก แม้ว่าครั้งนี้นางจะถูกสกุลหวังหลอก แต่เมื่อครั้งที่ได้ร่วมมือกับสกุลหวังในอดีต นางมั่นใจว่านางก็สามารถทำกำไรได้โดยไม่สูญเสียอะไรเลย”
ฝานฉางอวี้ถามอย่างสงสัย “เกิดอะไรขึ้นกับร้านสกุลหวังกับหออี้เซียงหรือเจ้าคะ?”
พ่อครัวหลี่ไม่มีคำพูดดีๆ ที่จะพูดเมื่อเขาพูดถึงร้านสกุลหวัง “ชายชราผู้ชั่วร้ายคนนั้นในสายตาของเขามีเพียงแต่เงิน เจ้าของร้านเคยวางแผนที่จะเปิดร้านอาหารอื่นในอำเภอและทำให้หออี้เซียงใหญ่ขึ้น นางสั่งหัวหมูสิบสองหัวจากสกุลหวังเพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งความโชคดี และสกุลหวังก็สัญญาไว้เป็นอย่างดี แต่ในวันเปิดทำการสกุลหวังกลับไม่ได้ส่งหัวหมูมา”
“เจ้าของร้านส่งคนไปสกุลหวังเพื่อเร่งเขา แต่สกุลหวังยังไม่ได้ซื้อหัวหมูมาด้วยซ้ำ! หัวหมูที่สั่งไว้แต่เดิมถูกร้านอาหารอื่นในอำเภอซื้อไปในราคาที่สูง และนางทำการค้าหมูตุ๋นกับสกุลหวังนาวนานมาหลายปีขนาดนี้แล้ว เขายังทำให้พลาดฤกษ์ส่งหัวหมูตอนเปิดกิจการ นี่มันเรื่องต้องห้ามขนาดไหน? เจ้าของร้านโกรธมากจนหยุดทำการค้าทั้งหมดกับสกุลหวังในวันนั้น”
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิดว่าจะมีเหตุผลเบื้องหลังของความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างหออี้เซียงและสกุลหวัง
เมื่อนึกถึงใบหน้าของนายน้อยสกุลหวังอีกครั้ง นางก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “สกุลหวังน่ารังเกียจเกินไปแล้ว”
พ่อครัวหลี่ตะคอกอย่างเย็นชา “เขาเป็นคนเลวที่เห็นแก่ผลประโยชน์” เขาเปลี่ยนน้ำเสียง “ข้าได้ยินมาว่าสกุลหวังจ้างคนมาทำลายร้านของเจ้า?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ลูกชายของเขาจ้างคนมาพังร้านข้า แต่ข้าก็ไปทวงความยุติธรรมด้วยตัวเองแล้ว”
จู่ๆ พ่อครัวหลี่ก็มองดูนางแล้วหัวเราะ “ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าของร้านบอกว่านางชอบเจ้า นิสัยของเจ้าก็คล้ายกับนางในบางแง่จริงๆ”
ฝานฉางอวี้รู้สึกเขินอาย “เจ้าของร้านเป็นคนที่มีความสามารถ ข้าจะเทียบกับนางได้อย่างไร”
พ่อครัวหลี่ถอนหายใจ “เจ้าของร้านก็ผ่านความยากลำบากมามากเช่นกัน นางมาที่ตำบลหลิงอันโดยไม่มีใครเลย และสถานการณ์ของนางก็ไม่ดีเท่าเจ้า”
ปกติแล้วฝานฉางอวี้จะได้ยินมากที่สุดเกี่ยวกับความเข้มแข็งของเจ้าของหออี้เซียง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคนพูดถึงอดีตของนาง นางถามอย่างสงสัย “สามีของนางอยู่ที่ไหน”
พ่อครัวหลี่ส่ายศีรษะ “ข้าได้ยินมาว่าเขาตายแล้ว”
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ และพ่อครัวหลี่ก็เหลือบมองนางอีกครั้ง “สองวันมานี้การค้าในหอคงยุ่งมาก และนางก็คงมีงานอยู่ในมือมากมาย ส่วนต่างของราคาหมูตุ๋นสิบอีแปะ เจ้าของร้านไม่ได้จริงจังอะไรขนาดนั้น ดังนั้นอย่าเอาเรื่องนี้ไปรบกวนนางเลย เจ้าของร้านเป็นคนร่าเริง และการเกรงใจมากไปจะทำให้นางรู้สึกลำบากใจก็เท่านั้น”
เมื่อเขาพูดเช่นนี้ฝานฉางอวี้ก็ล้มเลิกความคิดตามหาอวี๋เฉียนเฉียน
หลังจากทำหมูตุ๋นเสร็จแล้วนางก็ออกจากหออี้เซียง ฝานฉางอวี้คิดว่าขนมที่นางซื้อให้น้องสาวของนางเกือบจะหมดแล้ว นางจึงเดินเข้าไปในร้านพร้อมเงินสองตำลึงเจ็ดอีแปะและเข้าไปในร้านขายขนมอย่างมาดมั่น นางซื้อขนมหวาน ลูกอมถั่ว และลูกอมเปลือกส้มอย่างละสองห่อ
เมื่อนางนึกได้ว่าเยียนเจิ้งมีความยากลำบากในการกินยาขม มุมปากของนางก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาไม่กลัวความเจ็บปวด แต่จริงๆ แล้วกลัวการดื่มยารสขม
เมื่อนางถึงบ้าน ป้าจ้าวก็หุงข้าวเรียบร้อยแล้ว ฉางหนิงกำลังดึงกรอบประตูและยืดคอของนางเพื่อมองออกไปในตรอก
เมื่อนางพบว่าฝานฉางอวี้กลับมาพร้อมของใบใหญ่และใบเล็ก นางก็รีบวิ่งไปรับเหมือนลูกบอลกลมๆ
“พี่หญิง กลับมาแล้ว!”
นางหยิบถุงกระดาษขึ้นมาและพบถุงขนมขนาดใหญ่หลายถุงอยู่ข้างใน นางเบิกดวงตากลมโตคู่หนึ่งขึ้นแล้วถามว่า “ทั้งหมดนี้เป็นของหนิงเนียงหรือเปล่า”
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาคาดหวังของน้องสาว ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกผิดเล็กน้อยโดยไม่มีเหตุผล “พี่เขยของเจ้าไม่ชอบดื่มยารสขม ดังนั้นแบ่งให้พี่เขยของเจ้าครึ่งหนึ่งดีหรือไม่?”
นางเคยรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเอ่ยคำว่า ‘พี่เขย’ แต่ตอนนี้กำลังเกลี้ยกล่อมฉางหนิง คำพูดนี้ก็รู้สึกไม่เป็นอะไรนัก
ฉางหนิงตอบว่า “ดีเจ้าค่ะ”
นางมักจะต้องดื่มยาเสมอและมักจะพูดด้วยใบหน้ากลมที่มีรอยย่น “ดำเหนอะหนะขมมาก!” ดำเหนอะหนะเป็นชื่อพิเศษของนางไว้ใช้สำหรับเรียกยาขม
ป้าจ้าวออกมาเทน้ำและได้ยินการสนทนาระหว่างพี่สาวน้องสาว นางยิ้มแล้วพูดกับฝานฉางอวี้ว่า “เจ้ารู้ไหมว่าเจ้ารักสามีของเจ้ามากแค่ไหน”
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะเขินอายกับเรื่องตลกนี้ บังเอิญว่ายาต้มเสร็จแล้ว และเมื่อฝานฉางอวี้หยิบขนมสองสามถุงขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคา นางก็เอาชามยาติดตัวไปด้วย
คนที่อยู่ข้างในตื่นแล้ว ทันทีที่นางเดินเข้าไปในประตู อีกคนก็มองแล้วถามว่า “ทำไม่เจ้ากลับมาช้ามาก?” เป็นประโยคที่พบบ่อยมาก แต่ก็รู้สึกแปลกอย่างอธิบายไม่ได้ “มีเบาะแสใหม่จากอำเภอหรือไม่” เขากล่าวเสริมอย่างรวดเร็ว
ในที่สุดบรรยากาศแปลกๆ ก็สงบลงเล็กน้อย ฝานฉางอวี้ยื่นชามยาให้แล้วพูดว่า “คดีปิดแล้ว”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นสีหน้าของนาง เข้าก็เข้าใจไปแล้วส่วนใหญ่
ฝานฉางอวี้แสดงการเดาของนาง “อาจเป็นเพราะมีคดีฆาตกรรมมากมายในช่วงปีใหม่ นายอำเภอกลัวว่าจะมีชื่อเสียงที่ไม่ดี เขาจึงรีบเร่งปิดการปิดคดีการฆาตกรรมไปที่กลุ่มโจร”
เซี่ยเจิงยังคงเงียบ ป้ายประจำตัวนั้นเป็นของสกุลเว่ย หากสกุลเว่ยต้องการจบเรื่องนี้โดยเร็ว เป็นไปได้ที่ทางการจะกดดันนายอำเภอให้ปิดคดีนี้โดยเร็ว
แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น สกุลเว่ยก็ตั้งเป้าหมายไปที่ดินแดนในตำบลหลินอัน และไม่ควรจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป เขามองไปที่ฝานฉางอวี้ “ถ้าพวกนั้นต้องการมาเพื่อแก้แค้น ข้าเกรงว่ามันจะเกิดขึ้นอีกครั้ง เจ้าวางแผนจะทำอย่างไรต่อไป?”
เดิมทีฝานฉางอวี้ต้องการรอจนกว่าอาการบาดเจ็บของเขาจะดีขึ้นก่อนแล้วค่อยคุยกับเขาเกี่ยวกับการไปอยู่ที่อื่น แต่ตอนนี้เมื่อเขาเป็นคนริเริ่มถาม นางก็กล่าวว่า “ข้าตั้งใจจะขายทรัพย์สินหลังปีใหม่ และพาหนิงเหนียงไปซ่อนตัวที่ไหนสักแห่งสักพักหนึ่ง”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้เซี่ยเจิงก็พูดว่า “ย้ายออกไปเร็วกว่านี้จะดีกว่า” เขาตระหนักดีถึงวิธีการของบุคคลนั้น ความจริงที่ว่าทหารที่เสียชีวิตจำนวนมากสูญหายไปในตำบลๆ ในหลินอันจะดึงดูดความสนใจของบุคคลนั้นอย่างแน่นอน
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เหลือเวลาอีกไม่กี่วันก่อนถึงปีใหม่ ข้ารับงานที่หออี้เซียงไปแล้วเพื่อช่วยพวกเขาเตรียมหมูตุ๋น ดังนั้นสามารถหาเงินได้อีกเล็กน้อย รวมทั้งยังต้องใช้เวลาในการขายทรัพย์สินต่างๆ และการจัดการกับเอกสารด้วย อีกทั้งข้าจะรอจนกว่าอาการบาดเจ็บของเจ้าจะดีขึ้นก่อนแล้วค่อยออกเดินทาง”
หลังจากพูดคุยกันจบ นางก็อดไม่ได้ที่จะถามเขาเกี่ยวกับแผนการของเขา “เจ้าคิดอย่างไร?”
เซี่ยเจิงคิดว่านางกำลังขอความเห็นจากเขา และกำลังจะแนะนำให้นางออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด เมื่อคำพูดมาถึงปากของเขา เขาก็ตระหนักว่านางกำลังถามเกี่ยวกับการอยู่ต่อของเขา
ไปจากที่นี่?
ก่อนที่เขาจะมีเวลาชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่รู้ตัว
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ท่านพ่อท่านแม่ของข้าอาจสร้างศัตรูไว้ข้างนอก ถ้าเจ้าติดตามข้า เจ้าอาจเดือดร้อนไปด้วย ข้าว่าทางที่ดีที่สุดคือเขียนหนังสือหย่า และข้าจะมอบเงินจำนวนหนึ่งไว้ให้เจ้า ท่านลุงกับท่านป้าเป็นคนดีมาก ข้าจะขอให้พวกท่านดูแลเจ้าจนกว่าจะหายดี”
ป้าจ้าวและลุงจ้าวไม่มีลูก ในอดีตบุตรชายคนเดียวของพวกเขาถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารและถูกส่งไปรบ หลังจากนั้นก็ไม่เคยกลับมาอีกเลยและมีข่าวว่าเขาเสียชีวิตแล้ว
ฝานฉางอวี้วางแผนที่จะทิ้งที่ดินในชนบทไว้ให้พวกเขาเพื่อที่พวกเขาจะได้เก็บค่าเช่าจากผู้ที่มาเช่าได้ เพื่อที่ทั้งคู่จะได้มีความมั่นคงในอนาคต ที่ให้เหยียนเจิ้งอยู่ที่นี่ เป็นเพียงเพราะนางกลัวว่าเขาจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องของครอบครัวนางอีกครั้ง
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินทุกอย่างที่นางวางแผนไว้ให้เขา เขาก็รู้สึกกระสับกระส่ายโดยไม่มีเหตุผล และเสียงของเขาก็เย็นลงโดยไม่รู้ตัว “ข้ามีแผนการของตัวเองแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับข้าหรอก”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าเขาโกรธตรงไหน และจ้องมองเขาด้วยความสับสน
เซี่ยเจิงยังตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับน้ำเสียงของเขาในตอนนี้ เขาหลับตาลงเล็กน้อย และเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของเขาก็สงบลง “ถ้าเจ้าต้องการจากไป ดีที่สุดที่จะไปในวันนี้หรือพรุ่งนี้ ไม่จำเป็นต้องออกนอกเส้นทาง ทางที่ดีสุดคือติดตามขบวนคาราวาน ขบวนสินค้าอะไรทำนองนั้น และอย่าทิ้งข้อมูลเกี่ยวกับทะเบียนบ้านเอาไว้”
ไม่ว่าฝานฉางอวี้จะโง่แค่ไหน ก็ยังรู้ว่านี่คือการปกปิดที่อยู่ของนาง
นางถามเขาว่า “แล้วเจ้าวางแผนที่จะไปกับข้าหรือพักฟื้นที่นี่?”
หลังจากที่นางถามอย่างตรงไปตรงมา เซี่ยเจิงก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ โดยมีเงาของหญิงสาวและแสงเทียนสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หลีกเลี่ยงการจ้องมองและพูดว่า “ข้าจะไปกับเจ้าก่อน”
ตำบลหลิงอันไม่ปลอดภัยสำหรับเขาอีกต่อไป และเขาอยากรู้จริงๆ ว่าทหารหน่วยกล้าตายสกุลเว่ยกำลังขุดค้นอะไรในบ้านของนาง มีเพียงสองเหตุผลในการตัดสินใจเลือกเช่นนี้
ทันทีที่ฝานฉางอวี้ได้ยินคำว่า ‘ก่อน’ นางก็เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร เขาจะยังคงจากไปหลังจากที่เขาหายจากอาการบาดเจ็บแล้ว
นางพูดว่า “เอาล่ะ พรุ่งนี้ข้าจะไปที่อำเภอ และมอบส่วนลดร้านค้าและโรงหมูในชนบทให้กับอำเภอ” ในการขายที่ดินหากขายให้ผู้ซื้อโดยตรงราคาย่อมสูงขึ้น กว่าการขายและโอนกรรมสิทธิ์ให้อำเภอ ผู้ที่ต้องการใช้เงินจะจ่ายส่วนลดให้กับอำเภอ อำเภอจะนำทรัพย์สินที่รวบรวมได้ในราคาต่ำไปขายให้กับผู้ที่ต้องการซื้อในราคาตลาด
ส่วนทางด้านหออี้เซียง เพียงส่งสูตรให้เจ้าของร้านทราบก็เพียงพอแล้ว
เซี่ยเจิงรู้สึกว่าสิ่งของที่ทหารเหล่านั้นตามหายังไม่พบ ดังนั้นเขาจึงถามว่า “มีของมีค่าอันใดของพ่อแม่เจ้าที่ต้องนำติดตัวไปด้วยหรือไม่”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างไม่ต้องคิด “ย่อมต้องมีสิ!”
อารมณ์แปลกๆ ที่มองไม่เห็นแวบผ่านดวงตาของเซี่ยเจิง
จากนั้นเขาก็ได้ยินฝานฉางอวี้พูดว่า “ข้าต้องพกมีดเชือดหมูชุดนั้นติดตัวไปด้วยทุกที่ ด้วยชุดเครื่องมือนั้น ข้าสามารถเชือดหมูเพื่อหาเลี้ยงชีพต่อไปได้ ถ้าข้าได้พบกับคนเลว ข้าก็ใช้มันป้องกันตัวได้เช่นกัน!”
เซี่ยเจิง “……”
อย่างไรก็ตาม คำพูดของเขายังเตือนใจฝานฉางอวี้อีกด้วย นางกล่าวว่า “คดีนี้ถูกปิดแล้ว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เจ้าหน้าที่ยังไม่ได้แกะตราที่ประตูบ้านออก รอสักพัก ภายในคืนนี้ข้าจะปีนกำแพงและหยิบโฉนดออกมา”
ดวงตาของเซี่ยเจิงกระตุกเล็กน้อยและเขาพูดว่า “ชายสวมผ้าคลุมหน้าที่บุกเข้าไปในบ้านของเจ้าในวันนั้นได้งัดเปิดอิฐหลายชิ้นในบ้านของเจ้า ราวกับว่าพวกเขากำลังตามหาอะไรบางอย่าง”
ฝานฉางอวี้นึกถึงสิ่งของมีค่าในบ้านของนางไม่ออก นางขมวดคิ้วและพูดว่า “หรือว่าหาโฉนดที่ดิน?”
เซี่ยเจิง “……คงไม่น่าใช่”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง “เมื่อท้องฟ้ามืดลง ข้าจะปีนกำแพงข้ามไป แล้วลองหามัน”
การปีนข้ามกำแพงในเวลากลางวันแสกๆ เป็นเรื่องง่ายที่ผู้คนจะมองเห็นได้ ตอนนี้บ้านของนางเรียกได้ว่าเกือบเป็นบ้านผีสิงแล้ว หลังจากถูกปิดแล้ว ผู้ที่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ก็ไม่สามารถเข้าไปได้ หากนางปีนกำแพงแล้วถูกฟ้องอีก ก็จะเป็นปัญหาไม่สิ้นสุด
เซี่ยเจิงถาม “พ่อแม่ของเจ้าไม่เคยบอกเจ้ามาก่อนหรือว่ามีอะไรที่เจ้าต้องนำติดตัวไปด้วยเมื่อเจ้าไปที่อื่น?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “น้องสาวของข้าไง”
เซี่ยเจิง “……”
เขากดข้อนิ้วยาวระหว่างคิ้ว และทันใดนั้นเขาก็ไม่อยากพูดอีกต่อไป
ฝานฉางอวี้เห็นว่าเขายังไม่ได้ดื่มยา ดังนั้นนางจึงเร่งเร้าเขา “ถ้าเจ้าไม่ดื่ม ยาก็เย็นแล้ว”
ตอนนี้ยาไม่ร้อนอีกต่อไปแล้ว
เซี่ยเจิงหยิบชามยาขึ้นมาดื่มจนหมด มีคนอยู่อีกด้านหนึ่งยื่นลูกอมเปลือกส้มพร้อมรอยยิ้ม “ข้าได้ลองชิมแล้ว มันมีรสเปรี้ยวอมหวาน และสามารถบรรเทาความขมได้” มือของนางขาวมาก มีนิ้วเรียวยาว ต่างจากสตรีเอาแต่ใจอ่อนแอไม่มีกระดูก และก็แตกต่างจากบุรุษที่มีข้อนิ้วยื่นออกมา เหมือนดอกไม้และต้นไม้ที่มีลักษณะเป็นของตัวเอง นางคือความงามอีกแบบหนึ่งระหว่างทั้งสองสิ่ง
ลูกอมเปลือกส้มวางอยู่บนฝ่ามือของนาง โดยยังคงปกคลุมไปด้วยน้ำตาลสีขาวบางๆ คำว่า ‘สวยงามและอร่อย’ จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจของ เซี่ยเจิงในเวลาที่ไม่เหมาะสม เมื่อใช้คำนี้กับฝานฉางอวี้……เขาเองก็เงียบไป โดยไม่ต้องการให้ความคิดแปลกๆ เหล่านี้ปรากฏขึ้นในใจ เขาจึงหยิบมันขึ้นมาแล้วโยนเข้าไปในปาก แล้วพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ขอบคุณ”
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขากลัวความขมจึงรู้สึกเขินอาย และคิดว่าความอึดอัดใจนี้ของเขาค่อนข้างน่าขันนัก นางยืนขึ้นพร้อมกับชามเปล่า “งั้นข้าจะลงไปก่อนแล้วจะเอาอาหารมาให้เจ้าทีหลัง”
ม่านประตูสั่นไหว และหลังจากที่บุคคลนั้นออกไป เซี่ยเจิงก็ขมวดคิ้วและเหลือบมองที่ปลายนิ้วของเขาที่ปัดลงบนฝ่ามือของนางเมื่อเขาหยิบลูกอมขึ้นมา มันคันมากและชานิดหน่อย
เมื่อฝานฉางอวี้ลงไปชั้นล่าง นางเห็นน้องสาวของนางกำลังป้อนอะไรบางอย่างให้เจ้าเหยี่ยวยักษ์ “ให้เจ้ากิน……”
เหยี่ยวยักษ์ถูกบังคับจนมุม มันขดปีกที่พันด้วยผ้าพันแผลและไม่ยอมเปิดปาก มันจ้องมองด้วยดวงตาแวววาวที่หวาดกลัว ราวกับหญิงสาวดีๆ ที่ถูกคนพาลรังแกแต่ไม่สามารถต่อต้านได้
ฝานฉางอวี้ถามว่า “หนิงเนียงกำลังทำอะไรอยู่”
ฉางหนิงกลัวพี่สาวของนางจับได้ จึงเอามือไปซ่อนด้านหลังอย่างรู้สึกผิด “ไม่……ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ?”
ฝานฉางอวี้มองดูนางและไม่พูดอะไร ฉางหนิงกลัวพี่สาวของนางมากที่สุด ดังนั้นนางจึงยื่นมือออกอย่างเชื่อฟังทันที นางลดศีรษะลงแล้วกระซิบ “ข้าให้ขนมเจ้าเหยี่ยว”
น้ำตาลเป็นของหายาก ถ้าให้เหยี่ยวตัวใหญ่ตัวนี้กินจะต้องโดนดุแน่นอน
ฝานฉางอวี้เห็นน้องสาวของนางเป็นแบบนี้ ก็ไม่สามารถดุรุนแรงได้ นางไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีและพูดว่า “เหยี่ยวไม่กินของหวาน พวกมันกินเนื้อ”
ฉางหนิงจ้องมองดวงตากลมโตคู่หนึ่ง “เป็นเช่นนั้นหรือ?”
ป้าจ้าวเห็นดังนั้นจึงยิ้มแล้วพูดว่า “สัตว์ป่าพวกนี้ล้วนดุร้ายมาก ตอนนั้นยังมีเหยี่ยวที่พังหน้าต่างห้องตะวันออกกตัวขนาดใหญ่เท่านี้ แต่เจ้าตัวนั้นดุร้ายมาก ตัวที่ฉางอวี้ดักได้นั้นเชื่อฟังมาก มันไม่ทำร้ายคน และรู้วิธีปกป้องเจ้าของ”
หลังจากหยุดชั่วคราว นางก็เสริมประโยคครึ่งหลัง “เพียงแต่มันกินมากเกินไป”
หากนางและสามีกินเนื้อชามใหญ่ต่อวันขนาดนี้ พวกเขาจะอดอยากภายในไม่กี่วัน
ฝานฉางอวี้มองดูเหยี่ยวยักษ์และชอบมันมากขึ้นเรื่อยๆ “บางทีเหยียนเจิ้งอาจจะฝึกมัน”
เดิมทีนางวางแผนที่จะเก็บเหยี่ยวไว้ก่อนและปล่อยให้เหยียนเจิ้งฝึกมันเพื่อขายทำเงิน แต่เหยี่ยวเข้าใจธรรมชาติของมนุษย์เป็นอย่างดีและยังช่วยฉางหนิงด้วยซ้ำ นางคิดว่าจะเป็นการดีกว่าที่จะรอจนกว่าเหยี่ยวยักษ์จะหายจากอาการบาดเจ็บแล้วค่อยปล่อยมันไป
ในตอนเย็นหลังอาหารเย็น ป้าจ้าวพาฉางหนิงที่กำลังหาวไปที่ห้องของตนและช่างไม้เจ้า หลังเดินกลับมานางก็ยังเห็นฝานฉางอวี้ยังคงอยู่ข้างเตาไฟ นางก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ทำไม ไม่ขึ้นไปนอนล่ะ?”
บ้านสกุลจ้าวมีผังบ้านเดียวกันกับบ้านสกุลฝานโดยมีห้องหลักสามห้องที่ด้านล่างเป็นห้องรับประทานอาหารและตั้งเตาไฟ โดยคู่สามีภรรยาสูงอายุนอนห้องเดียวกันในห้องทางทิศใต้ ห้องทางเหนือเดิมมีเตียง แต่หลังจากที่หน้าต่างถูกเหยี่ยวทำพัง ช่างไม้จ้าวก็นำไม้จากตู้ และเก้าอี้ไปซ่อมแซมที่หน้าต่างชั่วคราว
ปัจจุบันมีเพียงห้องใต้หลังคาเท่านั้นที่ยังอยู่อาศัยได้ ฝานฉางอวี้ยังคงคิดที่จะปีนข้ามกำแพงเพื่อกลับบ้านของนาง จึงพูดว่า “ท่านป้า ไปนอนก่อนเถอะ ข้าจะอบอุ่นร่างกายสักพัก”
ป้าจ้าวซึ่งใช้ชีวิตมาเกือบทั้งชีวิตจะไม่เห็นได้อย่างไรว่าคู่รักหนุ่มสาวคนนี้ยังไม่มีความคืบหน้า เมื่อก่อนทั้งสองคนนอนคนละห้องกัน แต่ตอนนี้หญิงสาวอาจจะวางแผนค้างคืนข้างเตาไฟ
ป้าจ้าวพูดด้วยใบหน้าดุร้าย “นี่มันก็ดึกแล้ว เจ้าไม่กลับไปนอนสักที นั่งอยู่ตรงนี้ก็เปลืองฟืนมากขึ้น!”
ฝานฉางอวี้ไม่คาดคิด เพื่อบังคับให้นางขึ้นไปชั้นบน ป้าจ้าวถึงกับพูดรุนแรงกับนาง
เมื่อคิดว่านางสามารถกลับบ้านได้โดยขึ้นไปบนหลังคาและปีนจากห้องใต้หลังคา นางจึงลุกขึ้นช้าๆ “ข้าจะขึ้นไปนอนชั้นบน”
นางเดินไปถึงบันไดแล้วถามว่า “มีผ้าห่มกี่ผืนเจ้าคะ?”
พวกนางยังต้องปูเตียงและปูบนพื้นตอนกลางคืนด้วย
ป้าจ้าวปฏิเสธอย่างเรียบง่ายและเรียบร้อย “ไม่มีแล้ว!”
ฝานฉางอวี้ต้องการบอกความจริงเกี่ยวกับการแต่งงานที่ผิดพลาด “อันที่จริงเหยียนเจิ้งและข้า……”
ป้าจ้าวไม่ต้องการฟังสิ่งที่นางพูด “ข้าไม่สนว่าเจ้าคิดอย่างไร แต่ข้าคิดว่าเจ้าเด็กเหยียนเจิ้งนั้นยอดเยี่ยมที่สุด เจ้าเห็นไหมว่าครั้งนี้มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นกับครอบครัวของเจ้า เขายังพาฉางหนิงหนีไป แม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บก็ตาม เจ้าไม่ชอบเขาหรือ?”
ฝานฉางอวี้เถียงไม่ออก “ข้าไม่ได้ไม่ชอบเขา……”
ป้าจ้าวรีบเดินไป “ถ้าอย่างนั้นเจ้ายังจะนอนพื้นอีกหรือ ถ้าข้าเป็นเด็กคนนั้นคงจะเสียใจมาก ข้ายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องน้องสาวของเจ้า แต่สุดท้ายกลับไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีจากเจ้า…”
ฝานฉางอวี้เป็นเหมือนคนเร่ร่อนที่ทำให้สามีต้องผิดหวัง นางเดินไปที่ห้องใต้หลังคา ทันทีที่ประตูปิดลง การดุด่าของป้าจ้าวก็หยุดลง
นางหายใจเข้าลึกๆ และหันไปมองดวงตาที่สงบและไม่แยแสของเซี่ยเจิง โดยคิดว่าเขาคงได้ฟังสิ่งที่นางและป้าจ้าวพูดคุยกันแล้ว นอกเหนือจากความลำบากใจแล้ว นางก็มีสีหน้าไม่สบายเล็กน้อยเช่นกัน
นางเดินไปที่เก้าอี้ “ข้าจะงีบบนโต๊ะสักพัก เมื่อท่านลุงกับท่านป้าหลับข้าจะปีนกลับไปบ้านทางห้องใต้หลังคา”
นอกจากนี้ยังมีเตียงอยู่ในห้องใต้หลังคาที่บ้านของนาง หลังจากที่หาบางสิ่งบางอย่างพบ นางสามารถค้างคืนที่นั่นและปีนข้ามกำแพงกลับมาก่อนรุ่งสาง
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ตั้งใจที่จะให้ท่านลุงและท่านป้าของนางรู้เกี่ยวกับการปีนข้ามกำแพง เพราะนี่ถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย หากพวกเขารู้เรื่องนี้ พวกเขาจะถูกตั้งข้อหาไม่รายงานเรื่องนี้ไปด้วย
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไรมาก
ทันทีที่เทียนดับ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืด ฝานฉางอวี้นอนอยู่บนโต๊ะและหลับตาลงเพื่องีบหลับ เซี่ยเจิงที่กำลังหายใจเบาๆ ก็ไม่ได้ส่งเสียงใดๆ
แต่นางไม่รู้ว่ามันเป็นคืนที่กระตุ้นให้เกิดความกลัว หรือการตอบสนองฝานฉางอวี้นั้นช้าเกินไป นางแค่คิดที่จะกลับบ้านไม่นานมานี้ แต่มีคนจำนวนมากเสียชีวิตที่ลานในบ้านของนาง และในขณะนั้นนางเองก็ฆ่าคนไปมากมาย ภาพโศกนาฏกรรมของคนเหล่านั้นก่อนที่พวกเขาจะเสียชีวิตค่อยๆ ปรากฏต่อหน้าต่อตานาง
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากและพยายามอย่างหนักเพื่อให้เสียงของนางฟังดูปกติ “เมื่อกลางวันเจ้าฟื้นขึ้นมา มีเหงื่อออกเยอะมาก เจ้าฝันร้ายหลังจากเกิดเหตุการฆาตกรรมหรือเปล่า”
อีกด้านหนึ่งก็เงียบไปสักพักก่อนจะมีคำว่า “อืม” ส่งเสียงออกมา
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่านางได้พบพันธมิตรแล้ว นางกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ฆ่าคนด้วย” หลังจากหยุดครู่หนึ่ง นางก็ถามอีกครั้ง “ตอนนี้เจ้ายังกลัวอยู่หรือเปล่า?”
ไม่มีคำตอบอยู่ในห้องสักพักหนึ่ง หลังจากนั้นไม่นาน เสียงเบาของอีกฝ่ายก็ดังมาจากอีกฝั่งของเตียง “มานี่สิ”
“ที่จริงเจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวเกินไป ลองจินตนาการว่าเจ้ากำลังเชือดหมู เจ้ารู้วิธีเชือดหมูไหม ต่อไปข้าจะสอนวิธีเชือดหมูให้เจ้า ด้วยวิธีนี้ต่อไปเจ้าก็จะสามารถหาเลี้ยงชีพได้…”
เมื่อนางพูดแบบนี้นางก็เอามือแตะขอบเตียงแล้วนั่งลงบนเตียง นางกระแอมไอสองครั้ง และรู้สึกมั่นใจ “เจ้านอนเถิด คนเฒ่าคนแก่บอกว่าคนเชือดหมูเต็มไปด้วยวิญญาณชั่วร้าย แม้แต่ปีศาจน้อยก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้ ถ้าข้านั่งอยู่ที่นี่ เจ้าจะไม่ฝันร้ายอีก”