บทที่ 23
ที่ว่าการอำเภอ
ฝานฉางอวี้ถูกควบคุมตัวในห้องสอบปากคำชั่วคราว ประตูและหน้าต่างถูกปิด และโต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่งข้างในดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความหนาวเย็น หลังจากนั่งเป็นเวลานาน ความเย็นก็ขึ้นมาจากพื้นรองเท้าที่มีแผ่นรองหนาสองชั้น เท้าของนางแทบจะชาเพราะความหนาว ฝานฉางอวี้ถูมือของนางและเป่าลมหายใจเข้าไป และแตะเท้าของนางเล็กน้อย พยายามทำให้ร่างกายอบอุ่น
มีเจ้าหน้าที่ทางการสองคนที่ปฏิบัติหน้าที่เฝ้านางอยู่นอกห้องสอบปากคำ ฝางฉานอวี้พยายามคุยกับพวกเขาทางประตู แต่เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนไม่ใช่คนของเจ้าหน้าที่หวังและเพิกเฉยต่อนาง
ในที่สุดการรอคอยก็สิ้นสุด ประตูห้องสอบสวนก็เปิดออก และห้องมืดก็เต็มไปด้วยแสงตะวัน เจ้าหน้าที่ที่ประตูก็พูดว่า “เจ้าออกมาได้แล้ว”
ฝานฉางอวี้คิดว่าเป็นเจ้าหน้าที่หวัง ที่เป็นผู้นำการค้นหาและกลับมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนาง นางรู้สึกโล่งใจและออกจากห้องสอบปากคำ
นางเห็นเจ้าหน้าที่หวังยุ่งอยู่กับการออกคำสั่งเจ้าหน้าที่ในศาล จากนั้นฝานฉางอวี้ก็สังเกตเห็นว่าแม้แต่คนรับใช้ในอำเภอที่มีหน้าที่ยกน้ำยกชายังเปลี่ยนมาถือดาบ ราวกับว่าทุกคนในนี้ก็พร้อมที่จะออกไปข้างนอกตลอดเวลา
เมื่อเจ้าหน้าที่หวังเห็นฝานฉางอวี้เขาก็พยักหน้าเพื่อบอกเจ้าหน้าที่เหล่านั้นว่าพวกเขาสามารถไปได้แล้ว คิ้วของเขาเกือบจะขมวดเป็นเส้นตรงในขณะที่เขาพูด “เมื่อสักครู่นี้มีคนมาแจ้งต่อทางการ นอกจากการเสียชีวิตอันน่าสลดใจของฝานต้าในวันนี้แล้ว ครอบครัวอื่นๆ อีกหลายครอบครัวก็ถูกฆ่าเช่นกัน บาดแผลจากดาบบนร่างกายของพวกเขาสอดคล้องกับบาดแผลบนร่างกายของฝานต้า ฆาตกรน่าจะเป็นกลุ่มเดียวกัน แต่ฆาตกรไปเพียงบ้านของเจ้าเท่านั้น ข้าสงสัยว่าพวกมันได้อะไรจากปากของฝานต้าไปหรือเปล่า เมื่อข้าพาคนไปที่บ้านของเจ้าเพื่อตรวจสอบ ผู้คนก็ตายไปหมดแล้ว……”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินประโยคสุดท้าย ก็มีเสียง ‘หึ่ง’ ในหัวของนางราวกับว่าหูของนางดังก้อง นางมองเห็นเพียงปากของเจ้าหน้าที่หวังที่ขยับเท่านั้น แต่ไม่ได้ยินอย่างชัดเจนว่าเขาพูดอะไร หลังจากนั้นไม่นาน นางก็สงบสติอารมณ์ลงได้ “น้องสาวของข้า……” ทันทีที่คำพูดดังกล่าวหลุดออกไป นาง็รู้สึกประหลาดใจที่พบว่าเสียงของนางนั้นแหบแห้ง มือและเท้าของนางก็เย็นและชา
เจ้าหน้าที่หวังกล่าวอย่างเร่งรีบว่า “ข้ายังไม่พบศพสามีและน้องสาวของเจ้า และได้ทำการตรวจค้นแล้วทั้งในบ้านและนอกบ้าน ไม่รู้ว่าพวกเขาโดนพวกคนร้ายจับไปหรือเปล่า หรือบางทีพวกเขาอาจจะหนีออกไปแล้ว ข้า……ได้สั่งให้เจ้าหน้าที่ของทางการออกตามหาแล้ว เพียงแต่ว่า หิมะหนาปกคลุมไปด้วยร่องรอยมากมาย และยังไม่มีข่าวใดๆ กลับมาเลย”
ฝานฉางอวี้โล่งใจได้เพียงครึ่งเดียว และเดินออกจากที่ว่าการอำเภอ “ข้าก็จะตามหาพวกเขาด้วยเช่นกัน”
บิดามารดาของนางจากไปแล้ว นางไม่สามารถปล่อยให้อะไรเกิดขึ้นกับน้องสาวของนางได้อีก!
แม้ว่าเหยียนเจิ้งจะได้รับบาดเจ็บ แต่เขาก็ยังมีทักษะที่เยี่ยมยอด ดังเช่นตอนนั้นแม้เขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก่อน แต่เขาก็ยังสามารถจัดการกับพวกจินเหล่าซานและพรรคพวกได้ เจ้าหน้าที่หวังบอกว่ามีคนเสียชีวิตในบ้านของนาง หรือว่าจะเป็นเขาที่สังหาร
ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาก็ต้องพาฉางหนิงไปซ่อนตัว อาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขาคงจะทนได้ไม่นาน และนางจะต้องค้นหาเขาให้เจอก่อนพวกมัน!
ลมพัดหิมะละเอียด อีกทั้งยังส่งกลิ่นคาวเลือดไปทั่วป่าสนอันห่างไกล
ประกายดาบวาววับ และเลือดอุ่นจำนวนหนึ่งก็พุ่งออกมาจากคอและสาดกระจายบนต้นสนที่ปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งและหิมะ คนที่ถือดาบล้มลงไปบนหิมะ และเลือดเหนียวๆ บนต้นของต้นไม้ก็ค่อยๆ หยดลงมา มันหยดลงมาทำให้เกิดหลุมเล็กๆ สีแดงซีดทีละหยดในหิมะใต้ต้นไม้
เซี่ยเจิงไม่ได้มองชายคนนั้นด้วยซ้ำ เพียงสะบัดข้อมือ แล้วก็โยนทิ้งไป ในระยะห่างสิบก้าวของเขา ล้วนมีแต่ศพ
เสี่ยวฉางหนิงและเหยี่ยวยักษ์ขดตัวเข้าหากัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหวาดกลัวหรือว่าหนาว ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียว และไม่สามารถแม้แต่จะร้องไห้ได้อีกต่อไป
เซี่ยเจิงเก็บดาบแล้วเดินกลับไป เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นสิ่งนี้ เขาโน้มตัวลงและแตะหลังมือของเด็กน้อยข้อนิ้วของเขา แน่นอนว่ามันเย็นราวกับน้ำแข็ง เขาเหลือบมองเสื้อคลุมที่เขาสวมอยู่ มันเกือบจะชุ่มไปด้วยเลือด และไม่มีความอบอุ่นอยู่ในนั้น จากนั้นเขาก็มุ่งความสนใจไปที่เสื้อคลุมของชายที่ถูกเขาบั่นคอซึ่งอยู่ไม่ไกล เสื้อผ้าของเขาดูไม่สกปรก
เขาเดินไปและใช้ดาบยกเสื้อคลุมออกจากชายคนนั้น เขาเตะร่างไร้ลมหายใจเหมือนกระสอบ จากนั้นเขาก็ยกปลายดาบขึ้นและเสื้อคลุมก็อยู่ในมือของเขา เขาคว้าดาบเล่มนี้มาจากชายสวมหน้ากาก และมันก็ค่อนข้างใช้งานง่าย ดังนั้นเขาจึงหยิบมันติดตัวไปด้วย
เซี่ยเจิงโยนเสื้อคลุมขนสัตว์ให้เสี่ยวฉางหนิง ใบหน้าที่เปื้อนเลือดของเขาขาวซีดกว่าหิมะบนพื้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็พิงต้นสนด้วยความอ่อนแอ แม้ดวงตาของเขาจะปิดไปครึ่งหนึ่งแต่สีหน้าของเขากลับชัดเจน อย่างไรก็ตามแม้เขาจะยังคงเหนื่อยล้า แต่น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชา “สวมมันแล้วรอจนกว่าพี่หญิงของเจ้าจะมาหาเจ้า”
มีเสียงฝีเท้าดังมาใกล้ป่าสนหลายกลุ่ม ซึ่งไม่ชัดเจนว่าพวกเขาเป็นพวกกับชายสวมผ้าคลุมหน้าเหล่านี้หรือมาจากกองกำลังอื่น
เซี่ยเจิงไม่ได้วางแผนที่จะหลบไปที่อื่นอีก เขาเหนื่อยมากและยังมีเด็กอีกหนึ่งคนทำให้เดินไปได้ไม่ไกล
ถ้าอยู่ในจุดนี้สักพัก รอให้ฟื้นกำลัง และบางทีอาจจะฝืนได้นานขึ้น
‘เจิงเอ๋อร์ ขนมดอกกุ้ยฮวาหอมอร่อยหรือไม่?’
มีภาพท้องฟ้าและป่าสนซ้อนทับอยู่ในความทรงจำอันงุนงงของเขา เสียงยิ้มแย้มของหญิงสาวที่สุภาพและสง่างามนั้นดังก้องอยู่ในหูของเขา
เปลือกตาของเซี่ยเจิงสั่นไหว เสี่ยวฉางหนิงเห็นว่าตัวเขาเต็มไปด้วยเลือด และเอนตัวพิงลำต้นสนโดยหลับตา นางกลัวว่าเขาจะตายจึงเรียกเขาด้วยเสียงแหบแห้งจากการร้องไห้ “พี่เขย……”
“อย่าส่งเสียงดัง” เมื่อกลับมามีสติ เซี่ยเจิงก็ขมวดคิ้ว เปลือกตาของเขาหนักมากและแขนขาของเขารู้สึกเหมือนถูกล่ามไปด้วยท่อนเหล็ก
เขาไม่คุ้นเคยกับความรู้สึกนี้ ครั้งสุดท้ายที่เขารอดพ้นจากเงื้อมมือของคนสกุลเว่ย เขาก็หมดสติและล้มลงไปบนหิมะ
เขาบังคับเปลือกตาของเขาเปิดออก คว้าดาบข้างกายด้วยมือของเขาที่พันด้วยผ้าที่เปื้อนเลือดเป็นสีแดงแล้ว และกรีดอย่างแรง ใบดาบตัดบาดแผลลึกบนฝ่ามือของเขา และเลือดก็เปียกโชกบนผ้าอีกครั้ง มันไหลออกมาจากหมัดที่กำแน่นของเขาและหยดลงบนหิมะราวกับดอกเหมยที่ร่วงหล่น ในที่สุดความเจ็บปวดก็ทำให้เขามีสติชัดเจนขึ้นอีกครั้ง
เสียงฝีเท้าอันยุ่งเหยิงกำลังใกล้เข้ามา และเมื่อดาบที่แวววาวพุ่งตรงไปที่เด็กน้อย เขาก็ใช้มือที่ถือดาบสกัดกั้นไว้ ทำให้เกิดเสียง “ติ๊ง” ที่คมชัด ดาบทั้งสองปะทะกัน ประกายไฟยังปะทุออกมาอีกด้วย
ดวงตาของเซี่ยเจิงเฉียบคม เมื่อดาบดันมาถึงด้าม เขาก็หันมือและฟันไหล่และแขนของชายสวมผ้าคลุมหน้า และเตะเขาออกไปไกลกว่าสิบก้าว
“ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้” เขาสั่งอย่างเย็นชา และดวงตาสีขาวของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดแล้ว เหมือนหมาป่าจนตรอกที่ถูกไล่ต้อนไปจนสุดถนน
ชายสวมผ้าคลุมหน้าหลายสิบคนมองดูศพของสหายของพวกเขาบนพื้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตกใจเล็กน้อย พวกเขามองหน้ากัน ยกดาบขึ้นและรุมไปข้างหน้าเพื่อจัดการกับเซี่ยเจิง พวกเขาโจมตีอย่างแรงและโจมตีจุดสำคัญ
เสี่ยวฉางหนิงซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ แม้ว่านางจะถูกเซี่ยเจิงดุหลายครั้งว่าไม่ให้ร้องไห้ แต่เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ นางก็ยังอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา นางดึงนกหวีดที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อออกมาโดยสัญชาตญาณ และเป่ามันอย่างแรง
ครั้งนั้นนกหวีดนี้พี่สาวของนางทำขึ้นเพื่อนาง นางเคยเล่นซ่อนหากับเด็กๆ ในตรอก และบังเอิญตกลงไปในบ่อน้ำที่แห้ง นางร้องไห้จนเสียงแหบแห้งและไม่มีใครพบนาง เมื่อครอบครัวของนางตามหานางจนเจอภายหลัง นางก็ร้องไห้อีกครั้งจนเสียงของนางแหบแห้งจนไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ได้ ต่อมาพี่สาวของนางก็ทำนกหวีดนี้ให้ให้นางและบอกให้นางเป่านกหวีดนี้เมื่อนางตกอยู่ในอันตราย เพื่อให้ครอบครัวตามหานางเจอ
นางเป่ามันครั้งหนึ่งเมื่อพี่เขยพานางหลบหนี แต่มันดึงดูดคนเลวมาแทน นางถูกพี่เขยดุไปครั้งหนึ่งและก็ไม่กล้าเป่าต่ออีก
ขณะนี้สถานการณ์เป็นเรื่องเร่งด่วน ดังนั้นเสี่ยวฉางหนิงจึงไม่สนใจคำดุของอีกฝ่าย เสียงนกหวีดแหลมดังก้องไปทั่วป่าสน ราวกับลูกนกที่กำลังร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด
ชายสวมผ้าคลุมหน้าสังเกตเห็นฉางหนิงและเดินเข้ามาหานางพร้อมดาบ ฉางหนิงจึงลุกขึ้นและต้องการวิ่งหนี แต่เสื้อคลุมขนสัตว์ของชายสวมผ้าคลุมหน้าที่พันรอบตัวนางยาวเกินไป และนางก็สะดุดล้มหลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว
ชายสวมผ้าคลุมหน้ายกดาบขึ้นและกำลังจะเหวี่ยงมันลง เหยี่ยวสีเทาพุ่งออกมาจากที่ไหนสักแห่งและพุ่งชนเข้ากับชายสวมผ้าคลุมหน้าโดยตรง กรงเล็บที่เหมือนตะขอของมันไม่สามารถจับคอของเขาได้ แต่มันก็ข่วนใบหน้าของชายสวมผ้าคลุมหน้า จนแม้แต่ผ้าสีดำที่คลุมหน้าเขาก็ถูกฉีกออกมา
มีเสียงเห่าเบาๆ จากป่าทึบอันห่างไกล และดูเหมือนว่าจะมีเสียงเห่ามากกว่าหนึ่งเสียง เสียงเห่านั้นฟังดูดุร้ายอย่างยิ่ง เมื่อรวมกับท้องฟ้าในความมืด
ดวงตาของฉางหนิงเป็นประกาย และนางก็พองแก้มอย่างรวดเร็วและเป่านกหวีดไม้ไผ่ต่ออีกสองสามครั้ง ชายสวมผ้าคลุมหน้าเหวี่ยงเหยี่ยวสีเทาออกไปด้วยดาบ ขณะที่เขากำลังจะจับฉางหนิง เสียงลมก็ดังมาจากด้านหลังเขา เขาเอนตัวไปข้างหลังตามสัญชาตญาณ โดยหลีกเลี่ยงมีดสับกระดูกที่ถูกขว้างอย่างแรงไปที่ศีรษะของเขา ใบมีดเหล็กสีดำถูกแทงเข้าไปในลำต้นของต้นสนด้านหลังเขา ต้นไม้สั่นไหว และหิมะบนยอดสนก็สั่นสะเทือนตกมาจนบังสายตาของเขาพอดี
ในขณะนี้เองที่จู่ๆ ชายสวมผ้าคลุมหน้ารู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจ และทันทีที่เขาดึงมีดออกมา เลือดก็ไหลออกมาจากหน้าอกของเขา ชายสวมผ้าคลุมหน้าได้คร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย แต่เมื่อเห็นเลือดไหลออกมาจากรอยบากบนหน้าอกของเขา เขาก็ยังคงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
ช่างเป็นฝีมือการใช้มีดที่โหดเหี้ยมจริงๆ ใบมีดนี้สามารถระบายเลือดออกจากร่างกายของคนได้เร็วที่สุด ท่ามกลางหิมะที่ตกลงมา เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างยากลำบาก และดวงตาของเขาจ้องมองไปที่อาวุธเหล็กสีดำที่มีหยดเลือด
มีดเขียง?
ยิ่งไปกว่านั้น รูม่านตาที่ขยายออกของเขาไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจนอีกต่อไป แต่เห็นได้ชัดว่านางเป็นสตรี ชายสวมผ้าคลุมหน้านั่งคุกเข่าอยู่บนหิมะ ศีรษะของเขาห้อยตกลงมาอย่างแผ่วเบา เลือดที่ไหลออกมาทำให้หิมะส่วนใหญ่ที่อยู่ข้างใต้เขาละลาย เกือบเท่ากับชายสวมหน้าผ้าคลุมหน้าอีกสองคนที่เสียชีวิตที่นี่
ฝานฉางอวี้ใช้มีดเขียงในมือของนางเป็นครั้งแรกเพื่อสังหารคน นางใช้วิธีการเดียวกันกับการเชือดหมูโดยทำให้อีกฝ่ายไม่รู้ตัวและพยายามทำให้เลือดออกมากที่สุด
ความกังวลใจในการปกป้องคนที่รัก ทำให้เลือดทั่วร่างกายของนางพุ่งไปที่หน้าผากของนาง ปลายนิ้วของนางชาและร้อน และนางไม่มีเวลาปลุกอารมณ์อื่นๆ เกี่ยวกับการสังหารคนด้วยซ้ำ
ฉางหนิงเบะริมฝีปากของนางและอยากจะร้องไห้ทันทีที่เห็นพี่สาวของนาง แต่สถานการณ์ตอนนี้เร่งด่วนมาก
ฝานฉางอวี้ก็เห็นว่าเหยียนเจิ้งได้รับบาดเจ็บสาหัสและกำลังจะพ่ายแพ้ และมีรอยเลือดอีกสายหนึ่งกระเด็นออกมาจากแขนของเขา ฝานฉางอวี้ไม่ได้พูดอะไรกับน้องสาวของนางเลย นางหยิบมีดสับกระดูกที่ถูกฟันอยู่บนลำต้นของต้นไม้แล้วเหวี่ยงไปที่ชายสวมผ้าคลุมหน้าคนหนึ่ง
แต่ไม่คาดคิด ชายคนนั้นถูกสหายของเขาดึงหลบไป และด้านหลังเขาคือเซี่ยเจิง มีดสับกระดูกของนางจึงลอยตรงไปที่เซี่ยเจิง ทำให้หัวใจของฝานฉางอวี้แทบกระเด็นออกมาจากลำคอ
โชคดีที่เซี่ยเจิงตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาเอียงศีรษะหลบทันทีและมีดสับกระดูกอันหนักหน่วงก็ตอกเข้าไปในลำต้นของต้นสนที่อยู่ข้างหลังเขา
เมื่ออีกฝ่ายมองมา ฝานฉางอวี้ก็ดูเขินอายเล็กน้อย เมื่อหิมะบนต้นไม้ตกลงมา นางก็ไม่มีเวลาคิดอีกต่อไป และใช้กลอุบายเก่าๆ ของนางและทันที นางแทงคนหลายคนทีละคนโดยใช้วิธีเดียวกับการเชือดหมู ในขณะที่เซี่ยเจิงก็เชือดคอของพวกมันด้วยดาบ
ละอองเลือดผสมกับละอองหิมะแล้วโปรยลงบนพื้นที่มีเลือดมากมาย ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงสบตากัน และนางก็อธิบายอย่างเชื่องช้า “ข้าแค่……โยนมันใส่ชายสวมผ้าคลุมหน้า”
เซี่ยเจิงยังคงเงียบ ชายสวมผ้าคลุมหน้าเกือบสิบคนได้รับความเสียหาย เขายังมีที่ว่างให้หายใจ เขายืนถือดาบอยู่ในมือ ผมของเขายุ่งเหยิงและห้อยลงมา ใบหน้าของเขาซีดราวกับหิมะ และมุมปากของเขาเปื้อนเลือดอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนจะเป็นลมในวินาทีต่อมา ชายสวมผ้าคลุมหน้าที่เหลือซึ่งรอคอยโอกาสต่างตกตะลึงจนไม่กล้าแสดงท่าทีหุนหันพลันแล่น
เสียงสุนัขเห่ากำลังใกล้เข้ามา และมีสุนัขล่าเนื้อสามหรือสี่ตัวกระโดดออกมาจากป่าทึบ ฟันอันดุร้ายของมันเห่าใส่ชายสวมผ้าคลุมหน้า
ฝานฉางอวี้ยืมสุนัขล่าเนื้อเหล่านี้จากนายพรานในตำบล ต้องขอบคุณสุนัขล่าเนื้อเหล่านี้ นางจึงสามารถติดตามกลิ่นเลือดและหาทางไปยังป่าสนด้านนอกได้
หลังจากได้ยินเสียงนกหวีดของฉางหนิง นางก็ละทิ้งสุนัขล่าเนื้อและเป็นคนแรกที่มาถึงที่นี่ ฝานฉางอวี้ขู่อีกฝ่าย “เจ้าหน้าที่ทางการจะมาที่นี่เร็วๆ นี้!”
ชายสวมผ้าคลุมหน้าสบตากัน และดูเหมือนว่าจะตัดสินใจว่าจะสู้ต่อไปหรือไม่ และเมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่สามารถสู้เซี่ยเจิงและฝานฉางอวี้ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงถอยกลับอย่างรวดเร็ว
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “จับคนที่ยังมีชีวิตอยู่”
ฝานฉางอวี้รีบวิ่งออกไปเกือบจะทันทีที่เขาพูดจบ คนกลุ่มนี้แต่งตัวเหมือนพวกโจร พวกเขาฆ่าฝานต้าแล้วบุกเข้าไปในบ้านของนาง พวกเขาอาจเป็นคนเดียวกันกับที่ฆ่าบิดามารดาของนาง
นางถอดเชือกที่ห้อยออกจากเอวของนาง และผูกปมอย่างรวดเร็วขณะที่วิ่ง และโยนมันอย่างแรงไปยังชายสวมผ้าคลุมหน้าที่กำลังวิ่งอยู่รั้งท้าย หลังจากที่เชือกรัดคอของชายสวมผ้าคลุมหน้าแน่น จากนั้นฝานฉางอวี้ก็ดึงกลับด้วยกำลังทั้งหมดของนาง และบ่วงก็รัดแน่นขึ้นทันที มือของชายสวมผ้าคลุมหน้ากำเชือกรอบคอของเขาไว้แน่น และฝานฉางอวี้ก็ลากเขาไปข้างหลังบนหิมะราวกับกระสอบ
เซี่ยเจิงรู้สึกแปลกๆ เมื่อเห็นฉากนี้
ฝานฉางอวี้วางเท้ากับต้นสนแล้วดึงเชือกกลับอย่างแรงเหมือนกับลากหมูที่ตายแล้ว นางอธิบายว่า “นี่คือเงื่อนที่ใช้กันทั่วไปในการผูกม้าป่าหรือวัวกระทิง เมื่อติดอยู่ในเงื่อนนี้แล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลุดพ้น เพราะฉะนั้นยิ่งเจ้าดิ้นรนมากเท่าไร เชือกก็จะรัดแน่นขึ้นเท่านั้น”
โชคดีที่เจ้าหน้าที่หวังกลัวว่านางจะตกอยู่ในอันตรายขณะออกไปค้นหา เขาจึงขอให้คนช่วยจัดชุดอุปกรณ์ให้กับนาง อุปกรณ์ของทางการจริงๆ แล้วมีเพียงดาบและม้วนเชือกเท่านั้น ดาบสำหรับป้องกันตัว และเชือกมัดนักโทษ นางใช้ดาบของที่ว่าการอำเภอได้อย่างราบรื่นกับมีดขายเนื้อของนาง แต่นางไม่สามารถปัดความมีน้ำใจของเจ้าหน้าที่หวังได้ นางจึงรับเชือกมา
เซี่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่านี่เป็นช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย แต่ดูเหมือนว่าทันทีที่นางพูด บรรยากาศที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงทันที
เมื่อชายสวมผ้าคลุมหน้าหลายคนเห็นว่าสหายของตนถูกจับตัวไป หลังจากสบตากันครู่หนึ่ง หนึ่งในนั้นก็ยกดาบขึ้นทันทีและขว้างไปที่สหายของเขา ชายสวมผ้าคลุมหน้าที่ฝานฉางอวี้ลากมาจึงเต็มไปด้วยเลือดทันที
ฝานฉางอวี้โกรธมากจนตะโกนด่า นางทิ้งเชือกในมือทันที และไล่ตามพวกเขาด้วยมีดแล่เนื้อ
เซี่ยเจิงกระอักเลือดเต็มปาก เขากลัวว่านางจะพ่ายแพ้และไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตนเอง เขาต้องการไล่ตามนาง แต่ทันทีที่เขายกเท้าขึ้น เขาก็เหยียบวัตถุแข็งในหิมะ เขายกรองเท้าหนังสีดำออกแล้วเห็นว่ามันเป็นป้ายพก
เมื่อเขาเห็นสัญลักษณ์บนนั้นอย่างชัดเจน ดวงตาของเขาก็แข็งค้าง เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วใส่ไว้ในชายเสื้อของเขา เมื่อเขามองไปที่ชายสวมผ้าคลุมหน้าที่ถูกฝานฉางอวี้ไล่ล่า สีหน้าของเขาก็ไม่ต่างจากการมองดูวัตถุที่ตายแล้ว
ชายสวมผ้าคลุมหน้าหลายคนถูกสุนัขล่าเนื้อสามหรือสี่ตัวกัด และฝานฉางอวี้ซึ่งเป็นตัวประหลาดที่มีพละกำลังอันไม่มีที่สิ้นสุดก็ไล่ตามและทุบตีพวกเขาอยู่พักหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ค้นพบจุดอ่อนของฝานฉางอวี้อย่างรวดเร็ว นางมักจะต่อสู้ด้วยพละกำลังและความแข็งแกร่งและความเร็ว แต่นางมีประสบการณ์การต่อสู้น้อยมาก เมื่อมีหลายคนล้อมรอบนาง นางก็ไม่สามารถป้องกันตัวเองได้ และใช้เวลาไม่นานก็จะพ่ายแพ้
บาดแผลที่ถูกฟันด้วยดาบนั้นเจ็บปวดมากจนความเร็วในการโจมตีของฝานฉางอวี้ช้าลงหลายจังหวะ นางพยายามเรียนรู้ที่จะป้องกันแล้ว แต่มันไม่เพียงพอสำหรับนางที่จะสู้กับคนหลายคนที่เชี่ยวชาญในทันที
เมื่อนางเห็นชายสวมผ้าคลุมหน้าจะฟันดาบอีกดาบหนึ่งที่ข้อมือของนาง ฝานฉางอวี้ก็กังวล แต่การเคลื่อนไหวของนางช้าเกินไปและไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ เมื่อข้อมือได้รับบาดเจ็บ เลวร้ายที่สุดก็ไม่สามารถถืออาวุธไว้ในมือได้ และที่แย่ที่สุดก็คือใช้มือไม่ได้อีก นางกัดฟันและวางแผนที่จะตายไปด้วยกัน
ในช่วงเวลาวิกฤติ มือใหญ่ที่มีข้อต่อที่ชัดเจนจับมีดของนางไว้จากด้านหลัง เมื่อเทียบกับความอบอุ่นที่ด้านหลังมือของนาง มือนั้นเย็นราวกับน้ำแข็งในทะเลสาบ
นางไม่รู้ว่าเขาใช้ทักษะของเขาพลิกข้อมือของนางได้อย่างไร มีดแล่เนื้อในมือของนางขยับขึ้นด้านบนและฟาดไปที่ข้อศอกของชายสวมผ้าคลุมหน้าจากด้านล่าง จากนั้นใบมีดก็แตะข้อศอกด้วยแรงที่ครอบงำ ไปตามกระดูกและกดเข้ากับเส้นเอ็นและกระดูกอ่อนบริเวณรักแร้อย่างแรง
ดาบในมือของชายสวมหน้ากากหลุดออกมาทันที และแขนที่เปื้อนเลือดของเขาก็ห้อยลงอย่างไร้กำลัง
ฝานฉางอวี้หนังศีรษะชาเมื่อคิดถึงทักษะการใช้มีดในเมื่อครู่ นางอดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไปและเห็นกรามสีซีดของบุรุษผู้นั้นเพียงครึ่งเดียว และเขาก็โจมตีอีกครั้งเพื่อสกัดกั้นชายสวมผ้าคลุมหน้าที่เหลือ
ความเข้มแข็งของเขาเหมือนกับการดึงนาง และสอนนางถึงวิธีหลีกเลี่ยงการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ และเมื่อเขาเคลื่อนไหว ฝานฉางอวี้ก็ไม่สามารถควบคุมกำลังอันดุร้ายของนางได้
จุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของนางหายไป และชายสวมผ้าคลุมหน้าที่อยู่ตรงข้ามนางก็ไม่สามารถต้านทานได้ ฝานฉางอวี้มีพรสวรรค์ในด้านศิลปะการต่อสู้ ในขณะที่จดจำท่าสกัดกั้นที่เซี่ยเจิงสอน ท้ายที่สุดนางก็ยังสามารถหาโอกาสที่จะเตะชายสวมผ้าคลุมหน้าพวกนั้นได้
ชายสวมผ้าคลุมหน้าคนหนึ่งถูกฝานฉางอวี้เตะอย่างแรงจนเขาลอยถอยหลังไปโดนต้นสน ต้นไม้สั่นสะเทือนและหิมะร่วงหล่น ทำให้เกิดละอองหิมะ
ในเวลาเดียวกัน คนที่อยู่เบื้องหลังนางก็จับมือของฝานฉางอวี้ด้วยมีด และส่งมีดเขียงเข้าไปในหัวใจของชายสวมผ้าคลุมหน้าอีกคน
ฝานฉางอวี้รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าบาดแผลบนฝ่ามือของเขาเปิดแล้ว และเลือดอุ่นๆ ก็พุ่งออกมา ทำให้หลังมือของนางที่สัมผัสฝ่ามือของเขาเปียกชื้น แต่ฝ่ามือของเขายังคงเย็นอยู่
เมื่อมองดูประกายดาบอันวุ่นวายที่อยู่ตรงหน้านาง หัวใจของนางดูเหมือนจะสั่นสะท้านไปพร้อมกับหิมะที่ร่วงหล่นจากต้นไม้
“อย่าฟุ้งซ่าน” เสียงที่เย็นชาและแผ่วเบาดังออกมาจากหูของนาง เนื่องจากวิธีที่เขาถือมีด ทั้งสองคนจึงอยู่ใกล้กันเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชาไปทั้งหู นางต่อต้านการอยากถูหูและมุ่งความสนใจไปที่การเคลื่อนไหว
เมื่อมีดของคนขายเนื้อซึ่งมีเลือดเปื้อนสีแดงถูกกดลงบนคอของชายสวมผ้าคลุมหน้าคนสุดท้าย ในที่สุดฝานฉางอวี้ก็สามารถหายใจได้ นางสังเกตเห็นก่อนหน้านี้ว่าชายคนนี้เหมือนจะเป็นผู้นำของกลุ่ม และชายสวมผ้าคลุมหน้าที่นางใช้เชือกดักจับไว้ในตอนแรกก็ถูกดาบของเขาสังหาร
ฝานฉางอวี้กดใบมีดลง ตามรอยเส้นเลือดบนคอของเขา และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าเป็นใคร มีความแค้นอะไรกับสกุลฝานของข้า”
อีกฝ่ายไม่ได้มองนาง แต่จ้องมองไปที่เซี่ยเจิงที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง ราวกับพยายามระบุอะไรบางอย่าง เมื่อเซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองเขา อีกฝ่ายดูเหมือนจะจำเขาได้ในที่สุด แล้วเขาก็หดตัวลง หลังจากนั้นครู่หนึ่งใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีซีดเล็กน้อย และทันใดนั้นมือข้างหนึ่งของเขาก็คว้ามีดที่ฝานฉางอวี้กดไว้เข้าที่คอของเขาเอง
ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงยืนใกล้กันมาก นางไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมองเซี่ยเจิง และตกใจเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของเขา นางคิดว่าเขาจะขัดขืน ดังนั้นนางจึงรีบกดใบมีดเพื่อพยายามควบคุมเขา แต่ไม่คาดคิดอีกฝ่ายคว้ามีดของนางแล้วดันไปที่คอของเขาเอง
ร่องรอยเลือดโปรยลงมาบนหิมะ ชายสวมผ้าคลุมหน้าล้มลงกับพื้น ฝานฉางอวี้มองไปที่ฉากนี้และตกใจมากจนไม่สามารถพูดได้เป็นเวลานาน เธอมองดูมีดเชือดหมูที่ยังมีเลือดติดอยู่ แล้วพึมพำว่า “ทำไมเขาถึง……”
เขายอมฆ่าตายดีกว่าอธิบายว่าคนเหล่านี้เป็นใคร? หรืออาจเป็นศัตรูที่บิดาของนางสร้างขึ้นขณะทำงานคุ้มกันหรือเปล่า?
ฝานฉางอวี้มองไปที่หัวหน้าโจรที่เสียชีวิตแล้วและนึกถึงการตายของบิดามารดาของนาง นางรู้สึกสับสนวุ่นวายในใจ
เซี่ยเจิงยังขมวดคิ้วเมื่อเห็นชายผ้าคลุมหน้าฆ่าตัวตาย แต่อาการบาดเจ็บของเขาทำให้ความอดทนของเขาถึงขีดจำกัด เมื่อเหตุการณ์วิกฤตสิ้นสุดลง เขาก็รู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนไปเกือบจะในทันที
เขาพ่นเลือดที่อัดแน่นอยู่ในลำคอออกมา ท้ายที่สุดเขาไม่สามารถถือดาบไว้ในมือได้อีกต่อไป ฝานฉางอวี้หันกลับมาเมื่อนางได้ยินการเคลื่อนไหวข้างหลังนาง และเห็นว่าเขาล้มลมไปกลางหิมะ ใบหน้าและริมฝีปากของเขาแทบจะเปลี่ยนเป็นสีขาว
นางเพิกเฉยต่อสิ่งอื่นทันทีและรีบไปตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเขา ไม่เพียงแต่บาดแผลเก่าเท่านั้นที่เปิดออก แต่ยังมีบาดแผลใหม่อีกมากมายที่เพิ่มเข้ามาอีกด้วย
ความรู้สึกผิดในใจนางหนักขึ้นเมื่อนางคิดว่าเขาต้องบาดเจ็บอีกครั้งและทุกครั้งก็พัวพันกับครอบครัวของนาง นางไม่มียาติดตัว แต่นางคิดว่าพวกโจรน่าจะมีติดตัวไว้บ้าง นางจึงค้นศพของหัวหน้าโจรที่เสียชีวิตและพบขวดยาผง เนื่องจากนางไม่แน่ใจว่าเป็นยาห้ามเลือดหรือไม่ นางจึงเทยาลงบนบาดแผลของนางที่เลือดยังไหลอยู่ก่อน และพบว่าเลือดแข็งตัว ดังนั้นนางจึงใช้มันกับเซี่ยเจิง
ขณะที่ยารักษาบาดแผลอันทรงพลังถูกโรยลงบนแผลของเซี่ยเจิง เขาก็ฟื้นคืนสติได้บ้างเนื่องจากความเจ็บปวดแสบร้อนเหมือนมีด แต่เขายังคงอ่อนแอมากและไม่สามารถเปิดเปลือกตาของเขาได้
หลังจากที่ฝานฉางอวี้พันผ้าพันให้เขาแล้ว นางก็แบกเขาไว้บนหลังแล้วเดินกลับไปรับฉางหนิง มีบาดแผลตื้นๆ บนแขนของนางจากการต่อสู้กับชายสวมผ้าคลุมหน้าในครั้งแรก แม้ว่าอาการบาดเจ็บจะไม่รุนแรง แต่นางยังคงรู้สึกเจ็บปวดหนักหนาและแสบร้อนเมื่อต้องออกแรง
ฝานฉางอวี้ต้องการพูดอะไรบางอย่างเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของนาง และพูดติดตลกกับคนที่อยู่ด้านหลังของนางว่า “นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ข้าแบกเจ้าฝ่ากลับหิมะกลับ”
คนที่อยู่ด้านหลังไม่ตอบสนองราวกับว่าเขาหมดสติไปแล้ว ความเจ็บปวดทำให้ฝานฉางอวี้มีเหงื่อออกเป็นชั้นบางๆ บนหน้าผากของนาง และนางก็กระซิบว่า “ขอบคุณมาก”
ขอบคุณที่ช่วยฉางหนิงไว้ให้ข้า หากไม่มีน้องสาวของนาง นางคงสูญเสียญาติคนสุดท้ายในโลกนี้ไปแล้ว และนางคงไม่รู้จริงๆ ว่าต่อจากนี้ไปจะต้องทำอย่างไร
ลมและหิมะพัดแรง และนากก็แบกเขาไว้บนหลัง ทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนหิมะ
เสี่ยวฉางหนิงอุ้มไห่ตงชิงไว้ในอ้อมแขนของนางและรออยู่ใต้ต้นสน เมื่อนางเห็นฝานฉางอวี้กลับมาโดยแบกเซี่ยเจิงไว้บนหลัง นางก็รีบวิ่งไปข้างหน้า
“พี่หญิง”
ฝานฉางอวี้กำลังแบกคนไว้บนหลังและไม่สามารถกอดน้องสาวของนางได้อีกต่อไป เหงื่อหยดหนึ่งไหลลงมาจากหน้าผากของนางและเปียกโชกไปที่บริเวณที่มีรอยขีดข่วนบนใบหน้าของนาง ทำให้เกิดความเจ็บปวดแสบร้อน
“หนิงเหนียงบาดเจ็บหรือเปล่า?”
ฉางหนิงส่ายศีรษะและเห็นว่าคนที่อยู่บนหลังของพี่สาวนางหมดสติ ดวงตาของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดง และนางก็สะอื้น “พี่เขยได้รับบาดเจ็บขณะปกป้องหนิงเนียง……”
เลือดที่ไหลออกมาจากฝ่ามือของเขายังคงอยู่บนฝ่ามือของนาง มันร้อนราวกับถูกไฟเผา “อย่าร้องไห้ พาเขากลับไปหาหมอกันดีกว่า”
ดูเหมือนนางจะสงบและมั่นคงอยู่เสมอ
แต่ตราบใดที่ฉางหนิงได้ยินพี่สาวของนางพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ นางก็จะรู้สึกสบายใจและไม่กลัวสิ่งใดอีกต่อไป เมื่อบิดามารดาของนางจากไป นางร้องไห้หนักมากจนล้มป่วยและหายใจไม่ออก เป็นพี่สาวของนางที่ปลอบนางข้างเตียงแล้วพูดว่า “อย่ากลัวเลย เจ้ายังมีพี่สาวอยู่”
เสี่ยวฉางหนิงมองดูส่วนหลังที่งอของพี่สาว นางเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ กอดเหยี่ยวยักษ์และเดินตามฝานฉางอวี้ท่ามกลางหิมะ
‘นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ข้าแบกเจ้าฝ่ากลับหิมะกลับ’
‘ขอบคุณมาก’
เซี่ยเจิงได้ยินใครบางคนพูดกับเขาด้วยความสับสนในจิตสำนึก เขาคุ้นเคยกับเสียงนั้น แต่ในขณะนั้นเขาจำไม่ได้ว่าเป็นเสียงใคร
เปลือกตาของเขาหนักเกินไป และสมองของเขาก็เหมือนเป็นก้อนแป้ง เขาไม่สามารถคิดได้อีกต่อไป ร่างกายของเขาดูเหมือนจะจมลงในความมืดที่ไร้ขอบเขต และความหนาวเย็นก็แทรกซึมเข้าไปในช่องว่างในกระดูกของเขา เป็นเรื่องยากมากที่จะต้านทานมัน แต่การปล่อยให้ธรรมชาติดำเนินไปดูเหมือนจะทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายมากกว่า
‘เจิงเอ๋อร์’ มีคนเรียกเขาอีกครั้ง
จริงๆ แล้วเขาจำเสียงและรูปลักษณ์ของสตรีที่อ่อนโยนคนนั้นไม่ได้จริงๆ แต่ทุกครั้งที่เขาฝันถึงมัน เขาก็รู้ว่าเป็นนาง
นางกำลังทำอะไรอยู่ในความฝัน?
นางไม่ต้องการเขาอีกแล้วเหรอ?
เซี่ยเจิงไม่ต้องการตอบนาง แต่เขามองไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ สตรีผู้คนนั้นยืนอยู่ในสวนด้านหลังของจวนโหว จับมือเด็กด้วยรอยยิ้ม และมองไปที่ชายผู้กล้าหาญที่กำลังฝึกซ้อมร่างกายอยู่ในลาน
‘ท่านพ่อของเจิงเอ๋อร์เป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ และในอนาคตเจิงเอ๋อร์ก็จะกลายเป็นเหมือนท่านพ่อ’
เมื่อเซี่ยเจิงเห็นสตรีผู้นั้นมองเขาด้วยรอยยิ้ม เขาก็ตกใจเมื่อรู้ว่าเขากลายเป็นเด็กคนนั้นแล้ว เขายังคงไม่พูด เพียงจ้องมองไปที่ใบหน้าของสตรีผู้นั้นที่ชัดเจนในความฝันของเขา แต่มีเพียงโครงร่างที่พร่ามัวที่ยังคงอยู่ในใจของเขาเมื่อเขาตื่นขึ้นมา
เขาพยายามนึกถึงนาง แต่นางหายไปเร็วเกินไป เร็วจนเขาจำรูปร่างหน้าตาของนางไม่ได้ด้วยซ้ำ ชายผู้ฝึกร่างกายในลานก็หายตัวไป มันกลายเป็นโลงศพ และถูกส่งกลับจากสนามรบที่จิ่นโจว
สตรีผู้นั้นอยู่หน้าโลงศพและร้องไห้หนักมากจนแม้แต่สาวใช้ก็ไม่สามารถหยุดนางได้
ทันทีที่เหตุการณ์เปลี่ยนไป นางก็เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่และนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง และขมวดคิ้วของนางเหมือนภูเขาที่อยู่ห่างไกล แต่ใครๆ ถ้าได้เห็นก็สามารถบอกได้ว่านางไม่มีความสุข นางพูดว่า ‘ทำไมเขาไม่รักษาคำพูด เขาสัญญาว่าจะกลับมาเขียนคิ้วให้ข้า’
เหมือนสตรีในห้องหอที่กำลังนัดกับคนรักแต่กลับผิดสัญญาทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจ นางเห็นเขาและทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม
เซี่ยเจิงไม่ขยับเขยื้อน เด็กอายุประมาณสี่ขวบสวมกวานทองคำขนาดเล็กวิ่งผ่านเขาไป นางยื่นขนมดออกุ้ยฮวาให้เด็กคนหนึ่ง และเสียงของนางก็อ่อนโยนเช่นเคย ‘เจิงเอ๋อร์ ขนมดอกกุ้ยฮวาหอมอร่อยหรือไม่?’
ในที่สุดเขาก็พูดด้วยความเกลียดชัง ‘มันไม่อร่อย’
ดูเหมือนสตรีผู้นั้นจะไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดเลย นางอุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนตักของนาง เสียงที่อ่อนโยนของนางเริ่มห่างไกลออกไปมาก
‘ต่อไปเจิงเอ๋อร์จะกลายเป็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เหมือนท่านพ่อ’
‘ไปเถอะ ออกไปข้างนอกกินขนมดอกกุ้ยฮวากันดีกว่า’
จากนั้นนางก็แต่งหน้า สวมอาภรณ์ชุดที่งามที่สุดของนาง และเขียนคิ้ว จากนั้นจึงแขวนตัวเองไว้บนคานด้วยผ้าไหมสีขาวผืนหนึ่ง แม่ทัพของนางผิดสัญญาและไม่กลับมาหานางอีก ดังนั้นนางจึงออกตามหาเขา
สาวใช้เปิดประตูและน้ำตาไหล เด็กน้อยยืนอยู่ที่ประตูและเห็นชายกระโปรงอันงดงามเพียงครึ่งตัวของนางแขวนอยู่ในอากาศ
เซี่ยเจิงพยายามดิ้นรนที่จะตื่นจากฝันร้ายนี้อีกครั้ง ร่างกายของเขาเกือบจะเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น มีกลิ่นยาฟุ้งไปทั่วในปากของเขา และสิ่งที่เขาเห็นคือม่านเตียงที่มีรอยปะ โดยมีคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงหันหน้าเข้าหาแสง
เซี่ยเจิงมองไปด้านข้างและเห็นฝานฉางอวี้มองมาที่เขาด้วยความตกใจและสับสน นางถือชามยาอยู่ในมือ แต่ช้อนยาในมือกลับหายไป
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงและเห็นช้อนยาที่แตกเป็นชิ้นๆ อยู่บนพื้น อีกฝ่ายพูดว่า “ยาดีย่อมไม่อร่อยแน่นอน……”
เซี่ยเจิง “……”
การหายใจของเขาซึ่งเร็วกว่าปกติมากหลังจากตื่นจากฝันร้าย จู่ๆ ก็หายใจเป็นปกติ และอารมณ์ที่ไม่ดีที่ติดอยู่ในความฝันก็ถูกระงับอย่างปาฏิหาริย์ด้วยคำพูดของนาง
เขาขมวดคิ้วเหลือบมองสตรีที่นั่งข้างเตียงอย่างแผ่วเบา เขาบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง แล้วยื่นมืออันซีดเซียวและเรียวยาวไปหานาง
“เอามาให้ข้า”
ใบหน้าของเขาแม้จะดูป่วย แต่ก็ยังหล่อเหลาเช่นเคย ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตระหนักว่าอีกฝ่ายต้องการชามยาที่อยู่ในมือของนาง
นางเหลือบมองผ้าพันแผลที่พันรอบมือของเขาและเตือนว่า “มือของเจ้าถูกดาบกรีดไปสองแผล หมอบอกว่าตอนนี้ยังใช้แรงไม่ได้”
เขาจึงเปลี่ยนมืออีกข้าง และฝานฉางอวี้ก็ยื่นชามยาให้เขา
เซี่ยเจิงต่อยๆ ดื่มยาที่มีกลิ่นน่าขยะแขยงแล้วคืนชามให้นาง
ฝานฉางอวี้จำได้ว่านางป้อนยาให้เขาในตอนที่เขาหมดสติ และเขาก็กัดฟันและตะโกนออกมาว่า ‘มันไม่อร่อย’
นางคิดกับตัวเองว่าชายคนนี้ที่มักจะเงียบๆ กลับกลายเป็นว่าเขาก็กลัวความยากลำบาก
นางควักกระเป๋าของนางออกมา และหยิบขนมชิ้นหนึ่งของฉางหนิงแล้วมอบให้เขา “มันจะไม่ขมนักถ้าเจ้ากินขนมสักชิ้น”
เซี่ยเจิงเคยดื่มยาหลายครั้ง และนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนให้ขนมแก่เขา แม้ว่าเขาจะเป็นคนโง่ แต่เขาก็สามารถเดาได้ว่าทำไม และสีหน้าของเขาก็ดูน่าเกลียดทันที เขาหลับตาแล้วพูดว่า “ไม่จำเป็น”
แต่ในช่วงเวลาถัดมา มีคนคว้ากรามของเขาและบังคับให้เขาอ้าปากอย่างชำนาญ และขนมชิ้นนั้นก็ถูกป้อนเข้าไป
“เจ้า!” เขาจ้องมองนาง
ฝานฉางอวี้ยิ้มและนั่งห่างออกไป “หวานหรือไม่? ไม่ใช่เรื่องน่าละอายที่จะกลัวความยากลำบาก เจ้ามักจะดื้อรั้นโดยไม่มีเหตุผลเลย!”
บางทีอาจเป็นแสงอุ่นจางๆ ของดวงอาทิตย์ในฤดูหนาวที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างด้านหลังนาง ซึ่งทำให้รอยยิ้มของนางดูสดใสและอบอุ่นเป็นพิเศษ
อย่างน้อยมันก็อบอุ่นกว่ารอยยิ้มของสตรีที่เขาเห็นในความฝันซึ่งเขาจำไม่ได้ ความหวานที่ละลายในปากของเขา ขจัดความขมขื่นที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้น ราวกับว่าดวงอาทิตย์ส่องแสงไปยังดินแดนหมอกที่ปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็หยุดพูด หันศีรษะ เม้มริมฝีปาก เขาไม่ได้กินขนมหวานมาเป็นเวลานานแล้ว นับตั้งแต่สตรีผู้นั้นเกลี้ยกล่อมให้เขาออกไปกินขนมดอกกุ้ยฮวาหอมๆ สักจาน แต่เมื่อเขากลับมา นางก็ไปประตูผีพร้อมกับผ้าไหมสีขาวผืนหนึ่ง
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขามีความรู้สึกขุ่นเคืองและความเกลียดชังตนเองอย่างลึกซึ้ง คงจะดีกว่านี้ถ้าเขาไม่ได้ออกไปกินขนมดอกกุ้ยฮวาจานนั้น ถ้าเขาอยู่ข้างๆ นางตลอด ดังนั้นบางทีนางอาจจะทนไหวและไม่จากไป
เขาเกลียดขนมดอกกุ้ยฮวาและขนมหวานที่มีกลิ่นหอม และเมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนรอบข้างเขาก็เลิกนำมันมาให้เขา
ฝานฉางอวี้สังเกตเห็นว่าเขาอารมณ์ไม่ดี แต่ไม่ทราบสาเหตุ ดังนั้นนางจึงพูดว่า “อาการบาดเจ็บของเจ้าครั้งนี้รุนแรงน้อยกว่าครั้งก่อน หมอบอกซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าเจ้าต้องพักผ่อนให้ดี อย่างน้อยก็ห้ามออกแรงจนกว่าจะหาย มีคนเสียชีวิตจำนวนมากที่บ้านของเรา และทางการกำลังสืบสวนคดีอยู่ช่วงนี้กลับไปอยู่บ้านไม่ได้แล้ว เจ้าก็พักในห้องใต้หลังคาของป้าจ้าวจนกว่าจะฟื้นตัวเถอะ”
เมื่อเซี่ยเจิงตื่นขึ้นมา เขาก็เห็นว่านี่คือห้องใต้หลังคาที่เขาพักฟื้นที่สกุลจ้าว เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เขาก็เพียงพยักหน้าเบาๆ
ฝานฉางอวี้หยุดชั่วคราวแล้วพูดว่า “ขอบคุณที่ปกป้องฉางหนิง”
เสียงนี้ซ้อนทับกับเสียงที่เซี่ยเจิงได้ยินก่อนที่จิตสำนึกของเขาจะเข้าสู่ความสับสนวุ่นวาย
ดูเหมือนนางจะพูดอะไรบางอย่างในเวลานั้น ‘นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ข้าแบกเจ้าฝ่ากลับหิมะกลับ’
เมื่อเขาได้รับบาดเจ็บเป็นครั้งแรก เซี่ยเจิงหมดสติ คราวนี้แม้ว่าจะหมดสติเช่นกัน แต่ก็ยังมีสติเลือนรางอยู่ เขาสัมผัสได้ว่าแผ่นหลังที่อุ้มเขานั้นบางแค่ไหน ดังนั้นเมื่อเขามองไปที่ฝานฉางอวี้อีกครั้งในขณะนี้ และเห็นไหล่บางของนางและผ้าพันแผลที่ถูกเผยให้เห็นอย่างคลุมเครือใต้ข้อมือของนาง หัวใจของเขารู้สึกเหมือนก้อนสำลีเปียกที่หายใจไม่ออก
เมื่อนางแบกเขากลับมานางก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน เขาขยับริมฝีปากซีดแตกแล้วพูดว่า “เจ้าช่วยข้าก่อน”
เพียงแต่ประโยคนี้ไม่มีเนื้อหาเพิ่มเติมจะดูเหมือนว่าจิตใต้สำนึกของเขาต้องการแยกแยะความมีน้ำใจนี้ชัดเจนเกินไป
เมื่อคนเหล่านั้นบุกเข้ามา เขาคิดว่าคนแซ่จ้าวผู้นั้นเปิดเผยตัวตนของเขาและดึงดูดพวกฆาตกร แต่อย่างไรก็ตามนอกเหนือจากการฆ่าเขาและเด็กอย่างฉางหนิงแล้ว คนเหล่านั้นยังต้องการขุดคุ้ยสกุลฝานสามฉื่อ เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง
ดวงตาของเซี่ยเจิงมืดมิดลงเมื่อเขาคิดถึงป้ายพกที่เอวที่เขาหยิบขึ้นมาจากหิมะ เขาถามว่า “ทางการพบอะไรหรือไม่?”
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะและเล่าว่ามีอีกคนที่ประสบโชคร้ายแบบเดียวกันในวันนั้น การเสียชีวิตของฝานต้าไม่เกี่ยวข้องกับนาง ทางอำเภอจึงได้โอนกรรมสิทธิ์ในบ้านทั้งหมดที่บิดามารดาของนางทิ้งไว้ให้กับนางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ตอนนี้นางมีเงินมากมาย ซึ่งอาจเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ปลอบใจนางได้ในตอนนี้ อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องลำบากมากในการจ่ายค่าหมอให้เหยียนเจิ้ง
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินว่ามีคนอื่นที่ถูกสังหารอีกเขาก็ขมวดคิ้วและคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ถามว่า “คนเหล่านั้นที่ถูกฆ่ากับฝานต้ามีอะไรที่เหมือนกันหรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้คิดอยู่พักหนึ่งแล้วส่ายศีรษะแล้วพูดว่า “มีครอบครัวได้รับผลกระทบทั้งหมดเจ็ดครอบครัว ผู้เสียชีวิตมีทั้งชายและหญิง คนแก่ และเด็ก พวกเขาไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและไม่ตอบสนองสักครู่ คนเหล่านั้นสังหารทั้งหมดเจ็ดครอบครัว แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็มุ่งเป้าหมายไปที่ครอบครัวของฝานฉางอวี้เท่านั้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังมองหาบางสิ่งบางอย่างในวงกว้างในตอนแรก และพวกเขาก็ค้นพบบางสิ่งที่พวกเขาต้องการจากปากของฝานต้าก่อนที่พวกเขาจะไปหาพี่น้องสกุลฝาน
เขาคาดการณ์สถานการณ์ของตระกูลฝานและเดาเหตุผลและถามว่า “มีคนในครอบครัวเหล่านั้นที่เคยหาเลี้ยงชีพข้างนอกและกลับมาที่ตำบลหลินอันในภายหลังหรือไม่”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าถ้าเป็นกรณีแบบนี้จริงๆ พวกเขาคงกำลังหาทางแก้แค้นบิดามารดาของนาง อย่างไรก็ตาม นางไม่เข้าใจว่าทำไมคนเหล่านั้นถึงยังไม่ยอมแพ้ในเมื่อเมื่อบิดามารดาของนางต่างก็เสียชีวิตไปแล้ว
นางพูดว่า “ข้าจะถามเจ้าหน้าที่หวังทีหลัง”
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ออกจากห้องใต้หลังคา เซี่ยเจิงก็บังคับตัวเองลุกขึ้นและหยิบป้ายที่เขาหยิบขึ้นมาจากหิมะออกมาจากกองเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดที่กองอยู่บนเก้าอี้ตัวเตี้ยข้างเตียง
เขาถือมันไว้ในมือ ขมวดคิ้วและมองมันสักพักแล้วบีบมันกลับเข้าไปในอุ้งมือของเขา ป้ายเหล่านั้นเป็นของทหารสกุลเว่ยที่เสียชีวิตไปแล้ว
คนเหล่านี้เป็นทหารหน่วยกล้าตายของสกุลเว่ย
แต่คนเหล่านี้ไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าเขา และพวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นด้วยซ้ำว่าเขาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ หัวหน้าคนนั้นเพียงแต่จำเขาได้ในวินาทีสุดท้าย แต่ทำไมเขาถึงมีสีหน้าตาเช่นนั้นและฆ่าตัวตายทันทีที่จำเขาได้?
ความลึกลับตรงหน้ากำลังเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และสิ่งเดียวที่สามารถไขปริศนาได้นั้นดูเหมือนจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของบิดามารดาของสตรีผู้นั้น
ทักษะต่อสู้ของนางแข็งแกร่งมาก บิดาของนางต้องไม่ใช่คนธรรมดา เขากลัวว่าเขาจะไม่ได้เสียชีวิตด้วยน้ำมือของโจรธรรมดา แต่ยังเสียชีวิตด้วยน้ำมือของทหารที่ปลอมตัวเป็นโจรด้วย มีอะไรอยู่เบื้องหลังชื่อที่ไม่มีแซ่บนป้ายวิญญาณนั้นหรือไม่?
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วโดยตั้งใจจะส่งข้อความไปยังผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าแก่ของเขา โดยขอให้พวกเขาตรวจสอบที่มาของบิดามารดาของสตรีผู้นั้นอย่างลับๆ
จากหางตาของเขา เขามองไปที่เหยี่ยวยักษ์ ซึ่งปีกของมันถูกพันด้วยผ้าพันแผลและนอนอยู่บนพื้นกำลังรับประทานหมูสดอยู่ในชาม
ชามหมูสับนี้ฝานฉางอวี้เป็นผู้ให้ไว้ มันได้ช่วยชีวิตฉางหนิงไว้และอาหารที่เคยได้กินจากเครื่องในหมูก็เป็นเนื้อหมูสด มันกลิ้งไปมาท่ามกลางหิมะหลายครั้ง และในที่สุดขนของมันก็กลับกลายเป็นสีขาวอีกครั้ง
ในขณะนี้ มันเปิดปากของมันให้กว้างขึ้นและหยิบชิ้นเนื้อชิ้นใหญ่ขึ้นมากิน เมื่อมันเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเซี่ยเจิงจ้องมองมาที่มัน
เหยี่ยวยักษ์จ้องไปที่เจ้านายของมันด้วยดวงตาวาววับ และมันก็ชะงักอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเนื้อที่อยู่ที่ปากของมันก็ตกลงไปในชามและมองดูเจ้านายของมันอย่างโง่เขลาและไร้เดียงสา
เซี่ยเจิงมองออกไปด้วยสีหน้าเย็นชา ลืมไปซะ สุนัขนกอินทรีของสกุลเว่ยต้องสังเกตเห็นสิ่งนี้แน่นอน และเขาไม่คาดหวังว่าจะใช้ตัวโง่งมนี้เพื่อส่งจดหมายอีก
หากพ่อค้าแซ่จ้าวมาขอพึ่งพาเขาจริงๆ เขาสามารถใช้ร้านภายใต้ชื่อของเขาเพื่อส่งจดหมายออกไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็น ยังมีเวลาอีกไม่กี่วันก่อนปีใหม่ เขาบอกให้อีกฝ่ายเปลี่ยนเงินเป็นเมล็ดพืชสองแสนเมล็ดโดยคิดว่าเขาจะได้รับคำตอบในไม่ช้า
น้ำตาลในปากละลายหมดแล้ว เหลือเพียงรสหวานจางๆ ที่ปลายลิ้น จากนั้นเขาก็มองออกไปนอกหน้าต่าง เขากินขนมเสร็จแล้ว แต่คนที่ให้ขนมเขายังไม่กลับมา
ฝานฉางอวี้ไปที่ที่ว่าการอำเภอและบอกเจ้าหน้าที่หวังเกี่ยวกับความคิดของเซี่ยเจิง หลังจากได้ยินสิ่งนี้เจ้าหน้าที่หวังก็ส่ายศีรษะอย่างเงียบๆ แล้วพูดว่า “คดีนี้ปิดลงแล้ว”
ฝานฉางอวี้รู้สึกประหลาดใจ “ยังไม่พบฆาตกรที่อยู่เบื้องหลัง แล้วเหตุใดคดีจึงปิดไป”
เจ้าหน้าที่หวังกล่าวว่า “ผู้ที่เสียชีวิตในป่าสนก็คือฆาตกร พวกเขาเป็นโจรมาจากหมู่บ้านชิงเฟิง เป็นเรื่องปกติมากที่โจรจะแสวงหาความมั่งคั่งและสังหารในช่วงปีใหม่”
ฝานฉางอวี้คิดกับตัวเองว่า จะเป็นโจระรรมดาได้อย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายเตรียมพร้อมมาอย่างดีแล้ว การมองไปในดวงตาของเจ้าหน้าที่หวัง ทำให้นางกลืนคำพูดทั้งหมดที่มาถึงริมฝีปากของนางกลับลงไป
ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนางที่จะเดาว่าทำไมที่ว่าการอำเภอจึงกระตือรือร้นที่จะปิดคดีนี้ ใกล้จะถึงช่วงปีใหม่แล้ว จู่ๆ ก็มีคดีฆาตกรรมจำนวนมากเกิดขึ้น ไม่ต้องพูดถึงคำร้องเรียนจากประชาชน นายอำเภอจะสื่อสารกับทางเจ้าเมืองได้ยาก และเขาต้องหาเหตุผลในการปิดคดีโดยเร็วที่สุด
บังเอิญที่ชายสวมผ้าคลุมหน้าเหล่านั้นแต่งตัวเป็นโจร และไม่มีหลักฐานเพราะว่าพวกเขาตายแล้ว เป็นเหตุผลที่ดีที่สุดที่จะบอกว่าพวกเขาเป็นโจรที่แสวงหาความมั่งคั่ง
นายอำเภอเพียงแต่ติดประกาศแจ้งว่าช่วงนี้มีโจรภูเขาออกอาละวาด และขอให้ประชาชนในเมืองระมัดระวังในการออกไปข้างนอก ซึ่งจะทำให้ประชาชนสบายใจ จากนั้นเขาก็เขียนจดหมายอีกฉบับเพื่อขอกำลังปราบโจรและส่งไปยังเจ้าเมือง และความรับผิดชอบอื่นๆ ก็จะถูกกำจัดออกไปโดยสิ้นเชิง
ท้ายที่สุดแล้ว กลุ่มโจรในหมู่บ้านชิงเฟิงไม่ได้ถูกกำจัดมาหลายปีแล้ว และมันได้กลายเป็นปัญหาสำคัญในจี้โจว เจ้าหน้าที่หวังเป็นเพียงข้าราชการชั้นผู้น้อย นายอำเภอกำลังกดดันให้เขาปิดคดีนี้ แล้วเขาจะว่าอย่างไรได้
ฝานฉางอวี้กล่าวคำอำลากับเจ้าหน้าที่หวังด้วยใจที่หนักหน่วง ขณะที่เจ้าหน้าที่หวังเดินไปส่งนางที่ประตู เขาก็พูดว่า “ทำไมเจ้าไม่ขายโรงหมูและบ้านในบ้านเกิดของเจ้าแล้วไปอยู่ที่อื่น ข้าเดาว่าบิดาของเจ้าอาจทำให้ใครบางคนขุ่นเคืองเมื่อเขาทำงานเป็นผู้คุ้มกันในช่วงปีแรกๆ”
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเจ้าหน้าที่หวังมีเจตนาดี ดังนั้นนางจึงขอบคุณเขาและบอกว่านางจะกลับไปคิดอย่างรอบคอบ แต่นางรู้สึกสับสนอยู่ครู่หนึ่ง
ย้ายออก?
นางอาศัยอยู่ในตำบลหลินอันมานานกว่าสิบปี และนางคุ้นเคยกับทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ตั้งแต่ก้อนหินทางตะวันออกของเมืองไปจนถึงต้นไม้ทางฝั่งตะวันตกของเมือง
หากนางอยู่ที่นี่ นางอาจมีโอกาสค้นหาสาเหตุที่แท้จริงของการเสียชีวิตของบิดามารดาของนาง แต่หากมีการลอบสังหารเช่นนี้อีกครั้ง ก็ไม่มีหลักประกันว่านางและน้องสาวของนางจะรอดชีวิตได้ นางไม่กลัวที่จะออกจากบ้านเกิดและออกไปใช้ชีวิตลำบาก แต่บิดามารดาของนางถูกฝังอยู่ที่นี่ และรากเหง้าของนางและฉางหนิงก็ถูกฝังอยู่ที่นี่เช่นกัน นางคงลังเลเล็กน้อยที่จะจากไป
หลังจากเดินออกจากประตูที่ว่าการอำเภอ ความคิดที่วุ่นวายของฝานฉางอวี้ก็สงบลง นางมองดูท้องฟ้าด้านหลังและหิมะบนท้องฟ้าและหายใจเข้าลึกๆ ตราบใดที่เนินเขาเขียวขจียังคงอยู่ ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไร้ฟืนเผา
เมื่ออาการบาดเจ็บของเหยียนเจิ้งดีขึ้น นางจะเล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับการย้ายออกจากอำเภอชิงสุ่ย หากเขาไม่กลัวศัตรูที่ต้องการแก้แค้นนางอีกครั้งและยินดีที่จะติดตามนาง นางก็จะพาเขาไปกับนาง หากเขามีแผนการอื่น ก็แค่เขียนจดหมายหย่าแผ่นหนึ่ง แล้วให้เงินเขา ทั้งสองฝ่ายก็จะแยกย้ายกันด้วยดี
หลังจากที่ฝานฉางอวี้กลับมาที่ตำบล นางก็ไปร้านขายเนื้อเพื่อเก็บของบางอย่าง ช่วงสิ้นปีเป็นช่วงที่ดีที่สุดในการย้ายร้าน เนื่องจากนางวางแผนที่จะออกไป นางจึงวางแผนขายร้านค้าและโรงเลี้ยงหมูเสียก่อน
ฝานฉางอวี้วางแผนที่จะเก็บบ้านไว้ หากในอนาคตนางต้องการกลับมา นางก็จะมีบ้านให้กลับ มันเป็นสถานที่ที่นางและบิดามารดาอาศัยอยู่มานานกว่าสิบปี และฝานฉางอวี้ก็ไม่เต็มใจที่จะขายมัน
นางกำลังเก็บของในร้าน ผู้คนที่ผ่านไปมาคิดว่าร้านขายเนื้อสกุลฝานเปิดอีกครั้ง แต่พวกเขากลับพบว่าไม่มีอะไรบนเขียง จึงมีคนเข้ามาถามนางว่าร้านจะเปิดอีกครั้งเมื่อใด
ฝานฉางอวี้กลัวจะสร้างปัญหา ดังนั้นนางจึงไม่พูดเกี่ยวกับการย้ายร้านในเวลานี้ นางเพียงแต่บอกว่านางวางแผนที่จะเปิดอีกครั้งหลังปีใหม่
ขณะที่นางกำลังทำความสะอาด ก็มีคนมาเคาะประตูด้านนอกร้าน นางพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น “วันนี้ร้านไม่ได้เปิด”
เสียงชราดังมาจากประตู “เจ้าไม่ทำการค้าอีกแล้วเหรอ?”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าเป็นพ่อครัวหลี่จากหออี้เซียง นางกล่าวขอโทษ “ขอโทษด้วยเจ้าค่ะพ่อครัวหลี่ ที่บ้านของข้าเพิ่งเกิดเรื่อง จึงไม่ได้วางแผนที่จะเปิดร้านนี้จนกว่าจะปีใหม่”
พ่อครัวหลี่โบกมือเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “เป็นเจ้านายของข้าต้องการพบเจ้า”