บทที่ 38
เสี่ยวเอ้อร์ที่กำลังรอเก็บเงินและแขกคนอื่นๆ ในร้านอาหารตะลึง เห็นได้ชัดว่าไม่คาดหวังว่าจะมีผลลัพธ์เช่นนี้ บุรุษที่เพิ่งเยาะเย้ยเขยคนใหม่ของสกุลอันไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองสักครู่
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงในตอนแรก จากนั้นจึงถามด้วยความสับสน “เมื่อครู่นี้มีคนขโมยถุงเงินของเจ้าไปหรือเปล่า?” จากนั้นนางก็หันไปบอกเสี่ยวเอ้อร์ “ข้าจะจ่าย” ในช่วงวันหยุดจะมีผู้คนมากมายเดินตามท้องถนน ทำให้นักล้วงกระเป๋าเลือกเป้าหมายได้ง่าย
ด้วยเสียงของฝานฉางอวี้ผู้คนในห้องที่จ้องมองพวกเขาต่างก็พากันกินอาหารของตัวเอง บางคนแสดงความคิดเห็นว่า “ข้าว่าจะไปงานเทศกาลโคมไฟต่อ แต่คนหนาแน่นขนาดนี้ เกรงว่าต้องระมัดระวังเงินทองให้มากขึ้นแล้ว!”
บางคนกระซิบว่า “เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะเป็นบุรุษหน้าขาวเหมือนกัน”
คนที่อยู่ข้างๆ เขาโต้กลับ “เป็นไปได้อย่างไร? เขากำลังจะจ่ายเงินก่อนด้วยซ้ำ!”
“ใครล่ะจะไม่โอ้อวดบ้างก็เหมือนเขยของสกุลอัน แต่ด้วยหน้าตาแบบนั้น ถ้าจะเกาะผู้หญิงกินก็……”
ก่อนที่เซี่ยเจิงจะทำร้ายคน ฝานฉางอวี้จึงจับมือฉางหนิงขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่ง และลากเขาออกจากร้านอาหารอย่างรวดเร็วด้วยมืออีกข้างหนึ่ง
เมื่อนางไปถึงถนน นางก็สูดลมหายใจแล้วถามเซี่ยเจิง “ถุงเงินของเจ้าถูกขโมยไปจริงๆ หรือ?”
สีหน้าเย็นชาของเซี่ยเจิงแข็งค้างอยู่ครู่หนึ่ง และเขาก็พยักหน้าเล็กน้อย
ด้วยทักษะของเขา เขาจะไม่สังเกตได้อย่างไร หากมีคนเอาเงินของเขาไป จริงๆ แล้วเป็นอย่างที่ฝานฉางอวี้พูดก่อนหน้านี้ เขาซื้อของให้หนิงเหนียงมากเกินไป และไม่ได้สังเกตว่าเขามีเงินไม่เพียงพอ ท้ายที่สุดเมื่อก่อนตอนเขาออกไปซื้อของบางอย่างเขาไม่เคยคำนึงถึงปัญหาเงินไม่เพียงพอเลย
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขาไปร้านหนังสือมาก่อนและคิดว่าของที่นั่นแพงเกินไป เขาจึงไม่ได้ซื้ออะไรเลย เขาคงรู้ว่าเขามีเงินเหลืออยู่เท่าไร ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่เป็นคนขอจ่ายเงินและพบว่าไม่มีเงินจ่าย นางถอนหายใจ “คงจะเป็นเพราะมีคนมากมายบนถนนพวกหัวขโมยจึงได้โอกาสขโมยเงินไป”
นางหยิบถุงเงินของนางออกมา นับเหรียญเงินสองเหรียญและเหรียญทองแดงหนึ่งกำมือแล้วมอบให้เซี่ยเจิง “เจ้าเก็บเงินนี้ไว้เถิด เอาไว้ซื้อของที่เจ้าชอบในเทศกาลโคมไฟใน”
ฉางหนิงก็ยังพูดอย่างไม่เห็นแก่ตัว “เงินปีใหม่ของหนิงเหนียงก็มอบให้กับพี่เขยด้วย!”
รอยยิ้มของพวกนางดูราวกับว่าเขาเป็นคนในครอบครัวจริงๆ เซี่ยเจิงรู้สึกแปลกเล็กน้อยในใจและขมวดคิ้ว “ไม่ต้องหรอก ข้าไม่ต้องการซื้ออะไรแล้ว”
“ทำไมเจ้าเกรงใจขนาดนี้ เป็นเรื่องง่ายที่จะทำสิ่งที่ต้องการได้ถ้าเจ้ามีเงินติดตัวอยู่” ฝานฉางอวี้คิดว่าเขาเขินอายที่จะรับเงินของนาง ดังนั้นนางจึงคว้ามือของเขาแล้วเอาเงินวางเงินไว้ในมือของเขา
มือของนางอบอุ่นอยู่เสมอ เมื่อนางจับมือของเขา ความอบอุ่นในมือของนางก็แพร่กระจายไป ราวกับว่ามันสามารถทะลุผิวหนังและเข้าถึงที่ลึกลงไปกว่านี้ได้
หลังจากที่นางถอนมือออก เซี่ยเจิงก็มองดูเหรียญทองแดงจำนวนหนึ่งและเหรียญเงินที่บนฝ่ามือของเขา ปลายนิ้วของเขางอขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ปิดนิ้วของเขาราวกับว่าเพื่อปกปิดบางสิ่งบางอย่าง
เป็นเวลาพลบค่ำและโคมไฟตามถนนและตรอกซอกซอยก็สว่างขึ้นทั้งหมด แสงสีเหลืองอันอบอุ่นตัดผ่านใบหน้าของเขา เขามองไปที่ฝานฉางอวี้ และดวงตาหงส์สีเข้มของเขาก็พร่ามัวมากขึ้น “ขอบคุณ”
“ขอบคุณอะไรกัน อย่างไรก็ตามเจ้าซื้อของมากมายให้กับฉางหนิง นอกจากนี้เจ้ายังมีเงินเหลืออีกสี่สิบตำลึงอยู่ที่ข้าด้วย……”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก เซี่ยเจิงเพียงแค่ฟังอย่างเงียบๆ และหลังจากที่นางพูดจบ เขาก็พูดว่า “เงินค่าขนมก็คือเงินค่าขนม มันแตกต่างกัน”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อมีเสียงตะโกนดังมาจากฝูงชนในระยะไกล ทั้งสามคนถูกดึงดูดและมองไปที่นั่น และเห็นนักกายกรรมข้างถนนกำลังพ่นไฟ
นางไม่รู้ว่านักกายกรรมทำได้อย่างไร เขาถือแท่งไม้ไผ่เล็กๆ ที่กำลังลุกไหม้อยู่ในมือ เมื่อเขาเป่ามันอย่างแรง เปลวไฟก็กลายเป็นไฟลุกโชนทันที ทำให้ผู้พบเห็นตกใจกลัว ทุกคนกรีดร้องและก้าวถอยหลังแล้วปรบมือและร้องตะโกน ฉางหนิงอยากดูสิ่งนี้มาก และดึงเสื้อผ้าของฝานฉางอวี้ทันที “พี่หญิง หนิงเนียงอยากเห็นไฟพ่นออกมา”
ตอนนี้มืดสนิทแล้ว และมีคนมากมายบนถนน ฝานฉางอวี้กลัวว่าฉางหนิงจะสะดุดหรือโดนใครชนเข้า จึงอุ้มนางขึ้นมาแล้วพูดกับเซี่ยเจิง “ดูเหมือนเทศกาลโคมไฟจะเริ่มแล้ว เราไปดูที่นั่นกันเถอะ ดูสิ”
เซี่ยเจิงเหลือบมองกลุ่มที่แสดงกลอุบายพ่นไฟ ความคิดในดวงตาของเขาจางหายไป และพูดกับฝานฉางอวี้ว่า “ให้ข้าอุ้มนางเถอะ”
ฝานฉางอวี้ปฏิเสธทันที “ไม่ได้ อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายสนิทเลย……”
เซี่ยเจิงพูดว่า “แค่อุ้มเด็กไม่เป็นไร”
หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาเสริมว่า “ข้ามองดูเด็กคนอื่นๆ บนถนน พวกเขาก็ถูกพ่อและพี่ชายของเขาอุ้มเช่นกัน”
ฝานฉางอวี้มองไปรอบๆ และพบว่าผู้ที่พาเด็กๆ ออกมาดูโคมไฟดูเหมือนจะถูกบิดาของพวกเขาอุ้มไว้พร้อมเดินกับมารดาของเขา นาง เหยียนเจิ้ง และฉางหนิงอาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นครอบครัวสามคนได้อย่างง่ายดาย เหยียนเจิ้งเป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ ถ้านางยืนกรานจะอุ้มฉางหนิงไว้เอง ผู้คนที่สัญจรไปมาหลายคนก็คงมองดูพวกเขาอยู่แล้ว ผู้ที่ไม่รู้จะชี้แนะให้เหยีนเจิ้งเป็นครั้งคราวอย่างแน่นอน
ฝานฉางอวี้นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นที่ร้านอาหารเมื่อสักครู่นี้ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วยื่นฉางหนิงให้เซี่ยเจิงรับไว้และเตือนว่า “ถ้าเจ้าเหนื่อยก็ส่งฉางหนิงมาให้ข้า”
เซี่ยเจิงตอบรับอย่างใจเย็น เขาสูงกว่าฝานฉางอวี้มากกว่าครึ่งศีรษะ และฉางหนิงที่นั่งอยู่เสมอไหล่ของเขา เหยียดคอเพื่อดูสิ่งต่างๆ ระหว่างทาง นางชี้ไปที่นี่และที่นั่นให้พวกเขาดู และตื่นเต้นมาก
ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงเดินเคียงข้างกัน โดยถือภาพวาดที่นักศึกษาวาดให้พวกเขาไว้ในมือ พร้อมด้วยรอยยิ้มสบายๆ ที่หาได้ยากบนใบหน้าของพวกเขา ผู้คนที่สัญจรไปมาบนถนนหลายคนเห็นจึงชื่นชมคู่รักที่งดงามคู่นี้อย่างจริงใจ
คู่สามีภรรยาวัยกลางคนออกมาชมเทศกาลโคมไฟพร้อมกับลูกเล็กๆ ของพวกเขา หญิงสาวกำลังอุ้มบุตรชายตัวน้อยของนาง เมื่อนางเห็นฝานฉางอวี้ เซี่ยเจิงและฉางหนิง นางก็มอบบุตรชายของนางให้สามีของนางทันทีและพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ดูสิว่าชายหนุ่มผู้นี้มีน้ำใจต่อภรรยาของเขาแค่ไหน เจ้าเป็นคนตายหรือไง มือของข้าแทบจะหักเจ้ายังมองไม่เห็นอีก!”
ชายคนนั้นอุ้มเด็กด้วยมือทั้งสองข้าง หูและศีรษะถูกดึงไปข้างหนึ่ง และเขายอมรับความผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ แต่ในขณะเดียวกัน นางก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเพราะคำพูดของผู้หญิงคนนั้น นางเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิงอย่างลับๆ แต่อีกฝ่ายก็หันศีรษะของเขาไปโดยไม่คาดคิด
ฝานฉางอวี้ไอแห้งๆ และบังเอิญเห็นโคมไฟสีสันสดใสห้อยอยู่ในระยะไกลและพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะมีคนเล่นทายปริศนาโคมไฟอยู่ตรงนั้น ไปทายปริศนาโคมไฟกันเถอะ!”
ฉางหนิงก็เห็นโคมไฟต่างๆ อยู่ที่นั่นจากระยะไกล จึงพูดอย่างตื่นเต้น “หนิงเหนียงอยากซื้อโคมไฟหมู!”
ฝานฉางอวี้ยิ้มและพูดว่า “ได้ ไปดูกันก่อนเถอะ”
เซี่ยเจิงถามว่า “เจ้าเกิดปีกุนหรือ?” ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะหันกลับมา ฉางหนิงก็พยักหน้าอย่างแข็งขันแล้ว นางนับนิ้วอันอ้วนท้วนของนาง “พี่หญิงปีเสือ และหนิงเหนียงปีหมู”
เซี่ยเจิงเหลือบมองฝานฉางอวี้ด้วยสายตาแปลกๆ “เจ้าอายุมากกว่านางเพียงเก้าปีเท่านั้นหรือ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “พูดให้ถูกคือสิบปี ข้าเกิดในเดือนแรกของปีหยิน และหนิงเหนียงเกิดในช่วงปลายเดือนสิบสองของปีไฮ่”
นางมองฉางหนิงและดวงตาของนางอ่อนลง “เมื่อเดือนสิบสองปีที่แล้ว หรือก็คือเดือนที่ผ่านมา หนิงเนียงมีอายุหกขวบ ตามธรรมเนียมในตำบล อายุของเด็กจะสั้นลงในช่วงที่ไว้ทุกข์ให้พ่อแม่ นั่นคือไม่อนุญาตให้ฉลองวันเกิดอย่างเปิดเผย ดังนั้นจึงไม่มีการมอบของขวัญวันเกิดให้หนิงเนียง ข้าจึงเพียงทำบะหมี่ให้นางเท่านั้น” นางพูดและมองไปที่เซี่ยเจิง “เจ้าก็กินมันเหมือนกัน บะหมี่ไส้หมูที่ข้าทำให้ในครั้งนั้น”
เซี่ยเจิง “……” นั่นไม่ใช่ความทรงจำที่ดีจริงๆ
แต่วันเกิดของนางคือเดือนหนึ่ง แสดงว่าเดือนนี้นางจะอายุสิบหกปีเหรอ?
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็ถามเขาว่า “เจ้าเกิดปีไหน”
เซี่ยเจิงไม่ตอบ นางจึงเดาสุ่มเดาว่า “เจ้าเกิดปีจอหรือเปล่า?” มันเหมือนเป็นคำด่าเล็กน้อย และคนเดินถนนที่ผ่านไปมาก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองพวกเขา
เซี่ยเจิงเหลือบมองฝานฉางอวี้ ฝานฉางอวี้ต้องการกลั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง แต่นางก็ยังทำไม่ได้ นางกล่าวว่า “ถ้าเจ้าเกิดปีจอจริงๆ มันช่างเหมาะกับนิสัยของเจ้านัก”
รอยยิ้มบนใบหน้าของนางช่างทั้งป่าเถื่อนและสดใสจริงๆ เซี่ยเจิงเหลือบมองนางแล้วถามว่า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
ฝานฉางอวี้ไอเบาๆ แล้วพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าคนที่เกิดในปีจอจะมีความเจ้าคิดเจ้าแค้นมากและยังสามารถพูดคำที่รุนแรงออกมาได้อีกด้วย” ก่อนที่นางจะพูดจบก็ได้รับสายตาที่ราวกับมีดเย็นเฉียบจากเขา
ฝานฉางอวี้รู้สึกผิดอย่างอธิบายไม่ถูก “เจ้าไม่รู้เหรอว่าปากของเจ้าร้ายกาจแค่ไหน”
ริมฝีปากของเซี่ยเจิงกระตุกเล็กน้อย “ข้าไม่ได้ว่าอะไรเจ้าเกี่ยวกับเรื่องอื่นเลย แต่ข้าแค่บอกว่ารสนิยมของเจ้าในการเลือกผู้ชายค่อนข้างแย่ และซ่งเยี่ยนทำให้เจ้าคิดถึงเขามาจนถึงทุกวันนี้……”
ในที่สุดฝานฉางอวี้ก็รู้ว่าการเก็บเกี่ยวผลที่ตามมาหมายความว่าอย่างไร เพื่อป้องกันไม่ให้เขาเข้าใจผิดว่านางมีเจตนาชั่วร้ายต่อเขา นางโกหกเกี่ยวกับความรักอันลึกซึ้งที่นางมีต่อซ่งเยี่ยน และคนผู้นี้จะถากถางและเยาะเย้ยนางทุกครั้งที่เขามีโอกาส
นางอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ข้าไม่เคยลืมเขาเมื่อไหร่……”
“ฮ่าๆ” เสียงเยาะเย้ยมาจากด้านหลังกำแพงโคมไฟ ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองและเห็นชายหนุ่มหลายคนกำลังเดาปริศนาเกี่ยวกับโคมไฟ กำลังถือโคมไฟเดินออกมาจากด้านหลังโคมไฟ หนึ่งในนั้นคือซ่งเยี่ยน
“พี่ซ่งช่างมีความสามารถจริงๆ บุตรสาวของนายอำเภอก็ประทับใจในความสามารถและความเพียรของพี่ซ่ง แม้แต่อดีตคู่หมั้นที่แต่งงานแล้ว ก็เข้ากับสามีของนางไม่ได้เพราะพี่ซ่ง!”
บุรุษในชุดเหลืองดอกซิ่งสวมกวานถือพัดชี้ไปที่ฝานฉางอวี้ด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาคือคนที่หัวเราะออกมาดังๆ หลังกำแพงโคมไฟ
ทันใดนั้นใบหน้าของฝานฉางอวี้ก็ดูน่าเกลียด นางไม่คิดมาก่อนเลยว่าซ่งเยี่ยนและเพื่อนร่วมชั้นของเขาจะอยู่หลังกำแพงโคมไฟ มุมปากของนางกระชับขึ้นในทันที นั่นเพราะมันทำให้บุรุษแซ่ซ่งเข้าใจผิดว่านางยังชอบเขาอยู่ และไม่มีอะไรกวนใจนางไปมากกว่านี้แล้ว
เซี่ยเจิงได้พบกับซ่งเยี่ยนและค่อนข้างประทับใจในตัวเขา เมื่อสายตาที่เย็นชาและกดดันของเขากวาดไปทางคนหล่านั้น เขาก็ยังอ้อยอิ่งอยู่กับซ่งเยี่ยนอยู่อีกสองสามอึดใจ
ซ่งเยี่ยนสวมเสื้อคลุมสีครามและถือพัดไว้ในมือในวันที่อากาศหนาว เขาสบตากับเซี่ยเจิง และมองไปที่เขาอยากหลีกเลี่ยงโดยไม่รู้ตัว เพื่อนร่วมชั้นหลายคนของเขาไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้ พวกเขารู้สึกว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นลูกผู้ดีมีตระกูล ทำไมพวกเขาถึงต้องกลัวเขยแต่งเข้าของบุตรสาวคนขายเนื้อเช่นนี้?
บุรุษชุดเหลืองหัวเราะเยาะทันที “พี่ชายท่านนี้ อย่าเพิ่งเสียสติไปนะ พี่ซ่งเป็นคนเดียวในอำเภอชิงผิงที่สอบผ่านระดับเมือง[1] เป็นที่เข้าใจได้ว่าภรรยาของเจ้าคิดถึงพี่ซ่ง”
ชายอีกคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ เขามองดูฝานฉางอวี้เป็นเวลานาน จากนั้นจู่ๆ ก็วางมือบนมือแล้วยิ้ม “ข้าจำได้ว่าเคยมีแม่นางน้อยผู้หนึ่งมาที่สำนักศึกษาของเราเพื่อมอบเสื้อผ้ากันหนาวให้กับพี่ซ่ง ข้าถามพี่ซ่งว่านางเป็นใคร แล้วตอนนั้นพี่ซ่งตอบว่านางเป็นน้องสาว! ดูเหมือนว่าแม่นางน้อยผู้นี้จะรักพี่ซ่งอย่างลึกซึ้งจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่พี่ชายท่านนี้จะโกรธมากเมื่อนางพูดถึงพี่ซ่ง…”
เทศกาลโคมไฟมีชีวิตชีวามากในขณะนี้ หลายคนร้องเพลงประสานเสียง ซึ่งดึงดูดผู้คนจำนวนมากที่เดินผ่านไปมาให้หยุดและชมความสนุกสนาน และมีคนชี้ไปที่ฝานฉางอวี้ “นี่คืออดีตคู่หมั้นของบัณฑิตซ่งที่โดนยกเลิกการหมั้นหมาย”
“ถึงนางจะมีรูปร่างหน้าตาดี แต่นางแต่งงานแล้ว ทำไมนางถึงยังคิดถึงบัณฑิตซ่งล่ะ? มีเพียงเขยแต่งเข้าเท่านั้นที่จะทนความโกรธนี้ได้……”
“เหตุใดพวกเขาจึงบังเอิญพบกันเช่นนี้ เป็นไปได้ไหมที่นางรู้ว่าบัณฑิตซ่งจะมาที่เทศกาลโคมไฟคืนนี้และจึงจงใจมาที่นี่เพียงเพื่อพบบัณฑิตซ่ง”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ซ่งเยี่ยนก็เหลือบมองที่ฝานฉางอวี้ แล้วมองไปทางอื่นแล้วพูดกับสหายของเขา “ไปกันเถอะ ปริศนาโคมไฟนี้ไม่มีอะไรให้ทายมากไปกว่านี้แล้ว”
เมื่อฝานฉางอวี้ฟังการสนทนาแล้วเห็นดวงตาของซ่งเยี่ยน นางรู้สึกถึงไฟที่ลุกไหม้จากหัวใจของนางไปตามเลือดไปยังแขนขาและกระดูกของนาง ทำให้นางรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว
เซี่ยเจิงเหลือบมองนางและเหลือบมองคนเหล่านั้น “หยุด” น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความรำคาญแต่ก็ควบคุมได้ ด้วยคำพูดของเขา ใบหน้าของผู้ชมเริ่มสนใจมากขึ้น
ซ่งเยี่ยนและกลุ่มของเขาหยุดอยู่กับที่ และเพื่อนร่วมชั้นของเขาก็มองย้อนกลับไปด้วยสีหน้าที่เหนือกว่า บุรุษชุดเหลืองพูดล้อเลียนว่า “พี่ชาย เจ้ายังอยากสู้กับพวกเราเหรอ? เราทุกคนล้วนล้วนเป็นคนมีชื่อเสียง ถ้าเส้นผมบนศีรษะของเราหลุดไปแม้แต่เส้นเดียว เกรงว่าชาตินี้เจ้าจะไม่มีวันมีชีวิตที่ดีได้”
มุมปากของเซี่ยเจิงยิ่งเหน็บแนมมากขึ้น และเขาก็พูดอย่างเย็นชา “พวกเจ้าอ่านตำราปราชญ์มาเป็นสิบปีแล้ว และมารยาท ความยุติธรรม และความซื่อสัตย์ที่เจ้าเคยอ่านหายไปอยู่ในท้องของสุนัขหมดแล้วเหรอ? การวิพากษ์วิจารณ์สตรี นี่เป็นสิ่งที่บัณฑิตพึงกระทำหรือ?”
จู่ๆ หลายคนก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย ริมฝีปากบางของเขายังพูดคำสองคำอย่างเย็นชา “ขอโทษ”
มีเพียงบุรุษชุดเหลืองเท่านั้นที่พูดว่า “ข้าไม่เคยวิพากษ์วิจารณ์นางมาก่อน ข้าแค่พูดความจริง”
เซี่ยเจิงยกเปลือกตาของเขาอย่างเกียจคร้านและพูดอะไรบางอย่างที่หยาบคายและเย็นชา “หรือว่าคำถามทั้งหมดที่เจ้าเขียนในการสอบนั้นพูดถึงการวิพากษ์วิจารณ์สตรี? เจ้าจำมารยาทของบุรุษไม่ได้ แต่เจ้ามีวิธีซุบซิบนินทามาจากศาลาหนานเฟิง?”
ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะ มีคนพูดเสียงดังว่า
“พูดได้ดี! กลุ่มคนที่อ่านหนังสือของปราชญ์ไม่ละอายที่จะวิพากษ์วิจารณ์สตรี! แม้แต่เทพกระต่ายในศาลาหนานเฟิงก็ยังรู้วิธีพูดกว่าพวกเขา!”
เมื่อบุรษชุดเหลืองได้ยินเสียงเหล่านี้ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีตับหมูด้วยความโกรธ และเขาก็ชี้ไปที่เซี่ยเจิง “เจ้า……เจ้า……”
สหายที่อยู่ข้างๆ เขาพูดสนับสนุน “สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นคำพูดที่ไร้ยางอายและหยาบคาย! ถือเป็นการดูถูกไม่สง่างาม!”
เซี่ยเจิงหัวเราะเยาะเบาๆ “สง่างาม? เจ้าคู่ควรกับสองคำนี้ไหม? หลังจากอ่านหนังสือมาได้ไม่เท่าไร ดวงตาก็เริ่มงอกขึ้นมาบนศีรษะแล้วหรือ เจ้ารู้หรือไม่ว่าห่านป่าบินจากเหนือลงใต้ เฟิ่งหวงทุกหนแห่งก็มุ่งลงใต้เช่นกัน?” [2]
เมื่อเขาพูดสิ่งนี้ ดวงตาที่ไม่แยแสของเขาก็สบตากับซ่งเยี่ยน และเห็นได้ชัดว่าเขากำลังพูดกับซ่งเยี่ยน หลังจากที่นักศึกษาหลายคนประหลาดใจที่เซี่ยเจิงก็เป็นผู้มีความรู้เช่นกัน จู่ๆ พวกเขาก็ดูโกรธเคือง ประโยคสุดท้ายของเขาก็เป็นการดูถูกพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด
หลังจากที่เซี่ยเจิงพูดคำเหล่านั้น สีหน้าของซ่งเยี่ยนก็เปลี่ยนไปอย่างไม่อาจคาดเดาได้ และในที่สุดเขาก็โค้งคำนับและพูดว่า “เมื่อครู่ เป็นเพราะสหายสองคนของผู้แซ่ซ่ง กล่าววาจาอย่างปิดเผยทำให้แม่นางฝานขุ่นเคือง……แม่นางฝาน ผู้แซ่ซ่งขออภัยเจ้าแทนสหายทั้งสองคนด้วย”
เมื่อเห็นว่าซ่งเยี่ยนแสดงท่าทีของเขา คนอื่นๆ ก็โค้งคำนับตามไม่ว่าพวกเขาจะลังเลแค่ไหนก็ตาม “ข้าเองก็ผิด และอยากจะขอโทษเจ้าทั้งสองคนด้วย”
เซี่ยเจิงยังคงเงียบและมองไปที่ฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้รู้ว่าเซี่ยเจิงมีพรสวรรค์ด้านวรรณกรรมที่ดี แต่นางไม่คาดคิดว่าเขาจะเอาชนะนักศึกษาเหล่านี้ได้ด้วยตัวเอง หลังจากตกใจเล็กน้อย นางก็พูดด้วยใบหน้าเย็นชาทันที “ข้าแค่ล้อเล่นกับสามีข้านิดหน่อย ใครใช้ให้พวกเจ้าที่อ่านแต่ตำราปราชญ์พูดอย่างไม่มีความรับผิดชอบ สามีของข้าหน้าตาดีหล่อเหลาและมีความสามารถ และข้าก็ไม่ได้โง่หรือตาบอดทำไมข้าจะต้องเอาแต่คิดถึงผู้อื่นล่ะ?”
คำพูดเหล่านี้ทำให้หลายๆ คนที่กำลังดูหัวเราะ ใบหน้าของซ่งเยี่ยนเป็นสีเขียวและแดง และปลายนิ้วทั้งห้าที่พับเข้าหากันก็กำแน่น
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างเกียจคร้าน แม้ว่าเขาจะรู้ว่าสิ่งที่นางพูดส่วนใหญ่คือรักษาหน้า แต่เขาก็ยังชอบฟังมันอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้ว……เขาไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องโกหก
ฝานฉางอวี้กลับมาที่เดิม จับมือฉางหนิงแล้วพูดเบาๆ “ไปกันเถอะ”
เซี่ยเจิงเหลือบมองนักศึกษาสองสามคนที่ยืนอยู่ที่นั่นและเดินไปทางพวกเขาราวกับกำลังเดินเล่นสบายๆ ซ่งเยี่ยนและสหายร่วมชั้นหลายคนรู้สึกวิตกกังวล
ผู้ชมเหตุการณ์ยังคงชี้และพูดว่า “ว่ากันว่าคนที่ใจร้ายที่สุดก็คือบัณฑิตซ่ง เขาถอนหมั้นหลังจากที่เขาสอบผ่าน และยังนำคนมาเยาะเย้ยถากถางแม่นางสกุลฝานอีกด้วย ช่างเป็นความคิดที่ไม่ดีจริงๆ!”
“ข้าเห็นว่าความสามารถของลูกเขยคนใหม่ของสกุลฝานดีกว่าคนพวกนี้เสียอีก ถ้าเขาสอบจอหงวนได้ ชีวิตของสกุลฝานจะดีขึ้นใน อนาคตอย่างแน่นอน!”
ซ่งเยี่ยนฟังสิ่งนี้ ใบหน้าของเขาที่ซ่อนอยู่ในเงาโคมไฟก็มืดมน
เพื่อที่จะรักษาหน้าไว้ เพื่อนร่วมชั้นของเขาหลายคนตะโกนว่า “ถ้าหนุ่มรูปงามที่เพิ่งแต่งเข้ามีความสามารถจริงทำไมไม่ไปสอบจอหวงน แต่มาเป็นเคยแต่งเข้าแทน!”
“ในความคิดของข้า เขาอาจจะเคยสอบ แต่สอบไม่ผ่าน!”
ซ่งเหยียนฟังสิ่งนี้ แต่การแสดงออกที่ของเขาไม่ได้ลดลงเลย และเขาเพียงพูดว่า “วันนี้แยกกันตรงนี้เถิด ไว้พบกันใหม่ครั้งหน้า”
ในเมื่อเขาพูดไปแล้ว คนอื่นๆ ก็อับอายเกินที่จะออกไปเที่ยวที่เทศกาลโคมไฟต่อ ดังนั้นพวกเขาจึงกลับบ้านกันทั้งหมด
เซี่ยเจิงอยู่ข้างหลังฝานฉางอวี้เพียงไม่กี่ก้าว ทั้งสองคนเดินตามหลังกันไปครู่หนึ่ง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ เขาก็พูดว่า “สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เป็นเพราะความผิดของข้าเอง” ถ้าเขาไม่พูดถึงซ่งเยี่ยนก่อน คนเหล่านั้นที่อยู่หลังกำแพงโคมไฟคงหัวเราะเยาะนาง
ฝานฉางอวี้หยุดชั่วคราวเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร เจ้าช่วยข้าแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นข้าโกหกเจ้าก่อน”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมอง “เจ้าโกหกข้าเรื่องอะไร?”
ฝานฉางอวี้จับผมของนางและพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย “ข้ากลัวว่าเจ้าจะเข้าใจความคิดของข้าที่มีต่อเจ้าผิด ดังนั้นข้าจึงจงใจบอกว่าข้าปล่อยวางจากเขาไม่ได้”
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินสิ่งนี้ มีอารมณ์อื่นๆ อีกสองสามอย่างในดวงตาของเขา เขาพูดว่า “ข้าคิดว่า……เจ้าเศร้า”
ฝานฉางอวี้มองเขาแล้วพูดว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร”
พวกเขาทั้งสามเดินออกจากถนนที่มีการแสดงต่างๆ และบริเวณโดยรอบก็กลายเป็นที่รกร้าง ตรอกซอกซอยที่พวกเขาเดินผ่านเป็นครั้งคราวก็มืดและน่าขนลุก
เซี่ยเจิงถามว่า “นี่คือทางไปหออี้เซียงหรือ?”
“ไม่ใช่” หลังจากที่ฝานฉางอวี้พูดอย่างนั้น นางก็วางฉางหนิงไว้ในอ้อมแขนของเซี่ยเจิง “รอสักครู่ เจ้าปิดตาของหนิงเนียงแล้วพานางไปก่อน”
เซี่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “เจ้าจะทำอะไร?”
ฝานฉางอวี้พบมุมมืดจึงพาเขาไปคุยตรงนั้น หยิบถุงผ้าลินินใบใหญ่และหยิบไม้ซักผ้าที่นางซื้อเมื่อเช้าจากตลาดออกมา และแยกเขี้ยวเสือน้อยของนางออก “คนชุดเหลืองผู้นั้นปากร้ายขนาดนี้ แน่นอนว่าข้าต้องตีเขาระบายความโกรธ!”
[1] - แก้ไขการสอบของซ่งเยี่ยน แงง ทุกคน เค้าขอโทษนะ เค้าไปหาข้อมูลการสอบสมัยโบราณมาใหม่แล้วพบว่า ซ่งเยี่ยนความจริงสอบผ่านระดับเมืองแล้วค่ะ แต่เป็นคนเดียวในอำเภอที่สอบผ่าน ที่ผ่านมาเค้าเข้าใจผิด ขอโทาด้วยน้าทุกคน เท่าที่อ่านดูซ่งเยี่ยนผ่านมา 2 สนามแล้ว เหลือระดับประเทศกับหน้าพระที่นั่งอีก 2 สนามค่ะ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขึ้นกับผู้แต่งด้วย บางทีอาจจะไม่ได้อิงตามนี้ก็ได้ค่ะ
[2] - ประโยคนี้หาความหมายไม่เจอ แต่คาดว่าเป็นการบอกว่าอย่าดูถูกคนอื่น เปรียบเทียบว่าอย่าคิดว่าตัวเองกำลังมุ่งลงใต้หนีความหนาวจากทางเหนือแล้วจะประสบความสำเร็จ ความจริงตัวเองเป็นแค่ห่านป่า ทั่วโลกนี้ยังมีเฟิ่งหวงที่สูงส่งกว่าคอยจ้องอยู่เช่นกัน