บทที่ 39
ดวงจันทร์บนท้องฟ้าท่ามกลางอากาศหนาวเย็นจัด รวมทั้งดวงดาวนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เย็นยะเยือก ชายคนหนึ่งในชุดสีเหลืองดอกซิ่งเดินออกจากถนนที่จัดงานเทศกาลโคมไฟ และเดินไปที่ถนนบุปผา เทศกาลโคมไฟคึกคักไปด้วยผู้คน ถนนและตรอกซอกซอยอื่นๆ ที่ไม่มีแสงไฟส่องสว่างดูเหมือนสัตว์ร้ายที่หลับใหลอย่างเงียบๆ ในตอนกลางคืน ทั้งน่าขนลุกและอันตราย แต่โชคดีที่ฝั่งตรงข้ามมีถนนสายเดียวกันคือถนนบุปผาที่มีโคมสีแดงห้อยสูงๆ แสงไฟจึงกลับมาสวยงามอีกครั้ง
เมื่อชายชุดเหลืองเดินไปตามทางเดียวที่จะออกจากเทศกาลโคมไฟ จู่ๆ ก็มีบางอย่างปรากฏขึ้นบดบังการมองเห็นของเขา ชายเสื้อเหลืองตกใจมากจนแทบจะกรีดร้องเมื่อถูกทุบตีที่หน้าท้องอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดสาหัสทำให้เขาขดตัวลงและทำไม่ได้แม้แต่จะกรีดร้อง จู่ๆ เสียงของเขาก็สูญเสียพลังไป
ทันทีที่เขาถูกเตะที่บั้นท้ายอย่างแรง เขาก็ล้มลงในตรอกมืดข้างๆ และไม้ก็ตกลงมาใส่เขา ชายชุดเหลืองถูกทุบตีจนร้องไห้หาบิดามารดาและขดตัวอยู่ในกระสอบ เอามือกุมศีรษะ “ท่านผู้กล้า หยุดตีได้แล้ว หยุดตีเถิด ข้ามีเงิน ข้าจะให้เงินทั้งหมดที่ข้ามี โปรดปล่อยข้าไปเถอะ ท่านผู้กล้า!”
ไม่มีใครตอบ แต่เขาถูกต่อยเข้าที่หน้าหลายครั้งในกระสอบ
ชายชุดเหลืองยิ่งร้องลั่นอย่างทุกข์ใจ คนเดินเท้าที่ผ่านไปมาได้ยินเสียงกรีดร้องมาจากตรอกมืดมิด พวกเขากลัวจะเดือดร้อนจึงไม่กล้าเข้ามาช่วย พวกเขาวิ่งหนีไปไกลๆ ก่อนจะตะโกนว่า “เร็วเข้า ท่านเจ้าหน้าที่ ในตรอกมีคนโดนตี!”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินสิ่งนี้ นางก็ต้องหลบหลีกความผิดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หลังจากเก็บไม้ซักผ้าออกไปแล้ว นางก็ดึงกระสอบที่คลุมร่างกายส่วนบนของชายชุดเหลืองออกอย่างระมัดระวัง
แต่มันถูกดึงแรงเกินไป จนทำให้ชายชุดเหลืองฟันหน้าหักหนึ่งซี่ และเสียงกรีดร้องดังมากจนได้ยินไปถึงที่ถนนบุปผาในระยะไกล
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้ายุ่งเหยิงมาจากถนน นางก็ไม่สนใจอันใดและวิ่งไปอีกฟากหนึ่งของตรอก เพื่อที่จะพรางตัว นางจงใจเลือกตรอกมืดที่หันหน้าไปทางถนนทั้งสองด้าน ทำให้ง่ายต่อการหลบหนี
เซี่ยเจิงและฉางหนิงกำลังรออยู่ท้ายตรอก ทั้งสองฝ่ายพบกันและรีบออกจากสถานที่ที่เกิดเหตุโดยไม่พูดอะไรสักคำ
หลังจากเดินไปตามถนนสองสาย เซี่ยเจิงก็ถามว่า “เจ้าทำอะไรกับคนผู้นั้น?” เมื่อฟังเสียงกรีดร้อง ดูเหมือนว่านางไม่ได้ทุบตีคนเพียงอย่างเดียว
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าไม่ได้ทำอะไรเขาเลย เขาแค่โง่เกินไป เมื่อข้าดึงกระสอบออก เขาก็สะดุดล้มและฟันหัก”
เซี่ยเจิงเหลือบมองนางไปด้านข้างราวกับว่าเขาไม่เชื่อคำพูดของนาง
ฝานฉางอวี้ “……ข้าไม่ได้โกหกเจ้าจริงๆ”
เซี่ยเจิงถาม “คนอื่นๆ ยังจำเป็นต้องได้รับบทเรียนอีกหรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้คิดอยู่ในใจว่าคนผู้นี้คิดอย่างไรกับนางกันแน่แล้วกล่าวว่า ”ไม่แล้ว การตีพวกเขาทั้งหมดในวันเดียว จะเป็นการบอกพวกเขาอย่างชัดเจนว่าเป็นข้าเองที่ทำร้ายพวกเขา แต่คนผู้นี้พูดจาสกปรก วันนี้ข้าจึงตีเขาเพื่อคลายความโกรธ ส่วนคนอื่นๆ จะได้ใช้โอกาสนี้เพื่อสอนบทเรียนเขาอย่างช้าๆ
ขณะเดียวกันชายชุดเหลืองยังคงนอนร้องไห้อยู่ในตรอกก็ได้รับการช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ที่เข้ามาช่วยเหลือในที่สุด
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาช้ำ ฟันหน้าข้างหนึ่งหัก ปากของเขาเต็มไปด้วยเลือด และมีเลือดกำเดาไหลสองสายอยู่ใต้จมูกของเขา เมื่อเห็นแสงไฟจากคบเพลิง ในที่สุดเขาก็เห็นฟันหน้าหักอยู่บนพื้น เขาร้องไห้อย่างรันทด “ฟันของข้าหัก แล้วต่อไปข้าจะเป็นขุนนางได้อย่างไร”
เขาเป็นหลานชายของนายอำเภอ เขาตะโกนใส่เจ้าหน้าว่า “ทำไมเจ้าไม่ไปสอบสวนล่ะ! จับตัวคนร้ายที่ทุบตีข้ามาลงโทษให้ได้!”
เจ้าหน้าที่ที่เข้าเวรในวันนี้ปาดเหงื่อจากหน้าผากแล้วถามว่า “ช่วงนี้ท่านมีศัตรูบ้างไหม?”
ในตอนท้ายของประโยคในที่สุดชายชุดเหลืองก็จำสิ่งที่เกิดขึ้นในเทศกาลโคมไฟคืนนี้ได้และพูดว่า “คืนนี้ข้าก็มีเรื่องบาดหมางกับอดีตคู่หมั้นของพี่ซ่ง” ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีที่จะพูดถึง ท้ายที่สุดแล้ว ผู้คนจำนวนมากในเทศกาลโคมไฟต่างพูดไม่ออกเมื่อพวกเขาเห็นนักศึกษาที่มีความสามารถหลายคนจากสำนักศึกษาประจำอำเภอของพวกเขาถูกเขยแต่งเข้าทุบตี
เขาหยุดพูดและถามว่า “พวกพี่ซ่งเยี่ยน พวกเขาถูกพวกอันธพาลทุบตีด้วยหรือเปล่า?” บาดเจ็บมากหรือไม่?”
ทันทีที่เจ้าหน้าที่ส่ายศีรษะ เขาก็พูดทันที “หญิงร้ายขายเนื้อและเขยแต่งเข้าที่อ่อนแอของนาง พวกเขาคงจะไม่กล้า ตรวจสอบครอบครัวที่ข้าพูดไปเมื่อครู่อย่างละเอียด!”
เจ้าหน้าที่จึงไปสืบคดีและได้นำตัวเขาส่งโรงหมอใกล้เคียงเพื่อรักษาตัว
เมื่อฝานฉางอวี้มาถึงห้องพักชั่วคราวที่หออี้เซียง พนักงานยังไม่ได้พักผ่อน เมื่อเห็นพวกฝานฉางอวี้เดินเข้ามาก็ยิ้มแล้วถามว่า “เทศกาลโคมไฟสวยงามหรือไม่?”
ฉางหนิงหลับไปแล้วบนไหล่ของเซี่ยเจิงระหว่างทางกลับที่พัก ฝานฉางอวี้ยังคงมีความผิดติดตัวเล็กน้อยเนื่องจากการทุบตีคน ดังนั้นนางจึงพูดอย่างคลุมเครือ “งามทีเดียว มีคนอยู่ทุกหนทุกแห่ง ค่อนข้างมีชีวิตชีวา”
พนักงานพาพวกเขาไปที่ห้องหนึ่ง เปิดประตูแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นี่เป็นห้องเดียวที่ว่าง พอให้พวกเจ้าค้างคืนได้คืนหนึ่ง”
ฝานฉางอวี้ขอบคุณและขอกาน้ำร้อนไว้ซักใบ หลังจากเช็ดมือและใบหน้าของฉางหนิงไปสักพัก นางก็อุ้มฉางหนิงลงนอน
นางล้างหน้าด้วยตัวเองพบว่ามีน้ำร้อนเหลืออยู่ไม่มากในกาต้มน้ำ มันดึกแล้วนางจึงไม่อยากเรียกคนมาใหม่ นางจึงเทน้ำหลังจากล้างหน้าไปทางอ่างแช่เท้า เมื่อเซี่ยเจิงล้างหน้าด้วยน้ำร้อนที่เหลืออยู่ในหม้อ นางก็ยังคงแช่เท้าอยู่ในอ่างแช่เท้า เมื่อเห็นว่าเซี่ยเจิงกำลังจะหยิบน้ำที่ล้างหน้าเททิ้ง นางก็รีบพูดว่า “เทลงในอ่างแช่เท้าสิ”
เซี่ยเจิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินไปที่อ่างแช่เท้า เมื่อฝานฉางอวี้เห็นสิ่งนี้ นางก็ยกเท้าขึ้นและวางเท้าไว้บนขอบอ่างเพื่อให้เทน้ำได้ง่ายขึ้น
อาจเป็นเพราะเท้าของนางไม่ได้รับแสงแดดตลอดทั้งปี เท้าของนางจึงขาวมาก เผยให้เห็นสีที่อบอุ่นเหมือนหยกภายใต้แสงเทียน มีไฝสีดำเล็กๆ ที่ข้อเท้าของนาง ซึ่งมีบางอย่างที่อธิบายไม่ได้
เซี่ยเจิงเพียงเหลือบมองแล้วลดสายตาลงเพื่อปกปิดสายตาของเขา ในเมืองหลวงหากบุรุษเห็นเท้าของสตรี ก็เท่ากับพรากความบริสุทธิ์ของสตรี ประเพณีพื้นบ้านในเมืองชายแดนแห่งนี้เปิดกว้างมากกว่าในเมืองหลวงมาก สตรีที่ซักผ้าริมตลิ่งแม่น้ำมักจะเดินเท้าเปล่าและดูเหมือนพวกนางจะไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้
นางเป็นคนไร้กังวลมาโดยตลอด ดังนั้นการเคลื่อนไหวครั้งนี้จึงไม่ถือเป็นการผิดจารีต แต่เซี่ยเจิงยังคงรู้สึกแปลกเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้เห็นเขานั่งอยู่ห่างออกไปหลังจากเทน้ำแล้วจึงถามว่า “เจ้าไม่แช่เท้าเหรอ?”
เซี่ยเจิงพูดว่า “เจ้าแช่ก่อน แล้วข้าจะไปเอาน้ำเย็นมาแช่ทีหลัง”
ฝานฉางอวี้จ้องมอง “วันนี้อากาศหนาวมาก เจ้าอยากแช่เท้าด้วยน้ำเย็น? พรุ่งนี้อยากเป็นหวัดหรือ?”
ระหว่างที่รู้จักกันได้นานกว่าหนึ่งเดือน นางก็ค้นพบว่าเหยียนเจิ้งเป็นคนชอบความสะอาด นางคิดว่าเขาไม่ต้องการแช่เท้าด้วยน้ำที่นางใช้และพูดว่า “ครอบครัวของเราเคยชินกับการแช่เท้าด้วยกัน ข้าลืมเรื่องอาการรักสะอาดของเจ้าไปเลย ข้าจะไปบอกเสี่ยวเอ้อร์ให้ไปต้มน้ำให้เจ้า”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและในที่สุดก็พูดว่า “ไม่จำเป็น น้ำนี้ก็พอ”
สกุลฝานรักความสะอาดและเปลี่ยนรองเท้าและถุงเท้าบ่อยๆ น้ำจึงไม่ดูสกปรกแม้หลังการใช้งาน เป็นเพราะเขาสับสนเล็กน้อย เมื่อนางแช่เท้าลงในอ่าง เมื่อเห็นรอยน้ำที่ขอบอ่าง และเท้าของนางที่วางอยู่บนนั้นก็ปรากฏขึ้นในใจของเขาโดยไม่รู้ตัว คิ้วของเซี่ยเจิงขมวดแน่นยิ่งขึ้นทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไป และเขาก็รีบลุกขึ้นไปเทน้ำ……
ฝานฉางอวี้นั่งที่โต๊ะและอ้าปากค้างเมื่อเห็นสิ่งนี้ เมื่อเขากลับมานางก็พูดด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน “ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเจ้าเป็นโรครักความสะอาด เจ้าไม่จำเป็นต้องบังคับตัวเองให้ทำเช่นนี้…”
เซี่ยเจิงมองดวงตาที่จริงใจและชัดเจนของนางภายใต้แสงเทียน พร้อมกับแสดงความเกลียดชังตัวเองบนคิ้วที่สวยงามของเขา และเพียงพูดว่า “มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด”
มีเพียงเตียงเดียวและผ้านวมผืนเดียวเท่านั้น เขาวางอ่างไม้กลับเข้าไปในห้องแล้วเดินออกไป “เจ้าควรพักผ่อนได้แล้ว”
ฝานฉางอวี้คิดว่าชายคนผู้นี้แปลกนิดหน่อยจึงถามว่า “แล้วเจ้าล่ะ?” เขาไม่สามารถนั่งข้างนอกทั้งคืนได้พนักงานเพิ่งบอกว่าเหลือห้องเดียว
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ข้าจะไปถามดูว่า สามารถค้างคืนกับคนงานของหออี้เซียงได้หรือไม่?”
ฝานฉางอวี้ยังคงสับสนเล็กน้อยจนกระทั่งประตูปิดอีกครั้งหลังจากที่เขาจากไป
เหตุใดเขาจึงปฏิบัติต่อนางเหมือนเป็นโรคระบาด?
กระสอบทำให้เขากลัวหรือเปล่า?
หรือว่าอ่างแช่เท้านั้นสกปรกเกินไป?