บทที่ 40
หิมะที่กระเด็นตกลงมาใต้ชายคามีชั้นบางๆ สะสมอยู่บนขั้นบันได เซี่ยเจิงยืนพิงเสาพร้อมกอดอก ดวงตาของเขาปิดลงครึ่งหนึ่ง และไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ตะเกียงเหนือศีรษะของเขาส่องแสงอันอบอุ่น ทอดเงาดำใต้เปลือกตาของเขาบนขนตาเรียวยาวของเขา
เขาเคยเห็นความงามมากมาย และเขายังได้เห็นนางระบำเต้นระบำเท้าเปลือยเปล่า เมื่อเว่ยเหยียนจัดงานเลี้ยงรับรองแขก
เขาจำรูปลักษณ์เท้าของหญิงสาวที่เต้นระบำไม่ได้อีกต่อไป สิ่งเดียวที่เขายังคงจำได้คือกำไลข้อเท้าสีทองที่มีระฆังบนข้อเท้าของนาง ซึ่งส่งเสียงกริ๊งไปกับการระบำราวกับคำเชิญเงียบๆ
เมื่อเขาเห็นเท้าของฝานฉางอวี้ เขาก็นึกถึงกำไลสีทองที่เท้าของนางระบำได้ในทันใด แล้วมันรู้สึกไร้สาระ ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกเกลียดชังตนเองในใจที่ทำให้นางขุ่นเคือง
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วอย่างฉุนเฉียว เขาอาศัยอยู่ใต้ชายคาของคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก เพื่อที่จะรักษาเจตจำนงของบิดาของเขาไว้ เขาได้ศึกษาศาสตร์แห่งสงครามและฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อย่างขยันขันแข็ง
นอกจากนี้เว่ยเหยียนยังเข้มงวดอีกด้วย วินัยที่เข้มงวดของเว่ยเหยียนที่มีต่อเขาและเว่ยซวน แม้แต่คนที่รับใช้รอบตัวพวกเขาก็ยังเป็นบ่าวรับใช้ชาย ไม่ใช่สาวใช้ หลังจากที่เขาไปที่สนามรบ เขามุ่งความสนใจไปที่การสังหารศัตรูและไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย
ไม่รู้ว่าเว่ยซวนต่อต้านเขา เพราะเห็นว่าเขาปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่เว่ยหยานกำหนดอย่างเคร่งครัด หรือว่าเขาแค่มีความคิดที่ไม่เชื่อฟังจึงมักจะไปหอนางโลมและเลี้ยงดูสตรีนอกบ้าน ซึ่งเขามักจะถูกเว่ยเหยียนลงโทษประจำ
ในเวลานั้นเว่ยซวนล้อเลียนเขาเป็นสุนัขที่เชื่อฟังและถามเขาว่าเขารู้หรือไม่ว่าอกอุ่นเป็นอย่างไร เซี่ยเจิงมีความคิดแบบเดียวกับเว่ยเหยียน และรู้สึกว่าคนคนนี้ไม่มีวันจะพัฒนาได้
เช่นเดียวกับเว่ยเหยียนเขาดูถูกพฤติกรรมของผู้มีอำนาจในเมืองหลวง และรู้สึกว่าการแสวงหาอย่างฟุ่มเฟือยเหล่านี้มีแต่จะทำให้คนอ่อนแอเท่านั้น ในอนาคตเมื่อเขาแต่งงานกับภรรยา เขาจะแต่งงานกับสตรีที่สามารถรับผิดชอบสกุลเซี่ยได้เท่านั้น ไม่ใช่สตรีที่อ่อนแอเปราะบางเหมือนมารดาของเขา
ในสนามรบอาวุธไร้ตา และบางทีวันหนึ่งเขาอาจจะตายในสนามรบเหมือนบิดาของเขา เขาไม่ต้องการให้ใครให้ตายเพื่อเขา เขาต้องการเพียงภรรยาที่จะดูแลครอบครัวหลังจากเขาจากไปแล้ว
บุตรชายของตระกูลขุนนางทุกคนในเมืองหลวงทั้งหมดเลือกภรรยาตามมาตรฐานนี้ แต่ทุกวันนี้……มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับเขา?
ภาพของฝานฉางอวี้ปรากฏขึ้นอีกครั้งต่อหน้าต่อตาเขาโดยไม่รู้ตัว คนที่เฉือดหมู ตีคน กัดฟันและอดทน……
นางเก่งมาก แม้จะแข็งแกร่งกว่าสตรีหลายคนจากครอบครัวชนชั้นสูง แต่สภาพแวดล้อมที่นางเติบโตมานั้นเรียบง่ายเกินไป และนางไม่สามารถรับมือกับสัตว์ประหลาดในเมืองหลวงได้……และท้ายที่สุดแล้ว นางจะไม่สามารถเป็นภรรยาของสกุลเซี่ยได้ เมื่อตระหนักถึงสิ่งที่เขาคิดเซี่ยเจิงก็ตกตะลึง
เมื่อพนักงานถือตะเกียงตรวจดูลานบ้าน นางเห็นเขายืนอยู่ที่ระเบียงจึงถามว่า “น้องชาย ทำไมไม่กลับไปพักผ่อนที่ห้องล่ะ”
เซี่ยเจิงรวบรวมความคิดของเขาแล้วพูดว่า “ข้าตามหาเจ้าอยู่ ข้าว่าจะขอค้างคืนกับคนจากหออี้เซียงได้หรือไม่”
พนักงานถามอย่างสับสน “เจ้าเป็นสามีของแม่นางฝาน ทำไมไม่นอนห้องเดียวกันกับนางล่ะ”
เซี่ยเจิงหาข้อแก้ตัว “ไม่สะดวกสำหรับนาง นางยังมีน้องสาวอีกคน”
พนักงานคิดกับตัวเองว่าฉางหนิงอายุแค่ไหน แต่เมื่อพิจารณาว่าไม่ว่าฉางหนิงจะอายุน้อยแค่ไหน นางก็ยังเป็นเด็กสาวอยู่ จึงพยักหน้าและพูดว่า “เป็นเพราะข้าไม่ได้ใส่ใจเอง คนของหออี้เซียงนอนห้องละสองคนจึงไม่มีห้องว่าง แต่มีชายคนหนึ่งกรนเสียงดังจนคนข้างๆ นอนห้องเดียวกันไม่ไหว ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ ก็ไปที่ห้องของเขาและพักผ่อนในคืนนี้ก็แล้วกัน”
เซี่ยเจิงแค่บอกว่าเขาไม่รังเกียจ และพนักงานก็พาเขาไปที่ห้องของชายคนนั้น
ในขณะที่เขายังคงอยู่นอกประตู เขาก็ได้ยินเสียงกรนดังราวกับฟ้าร้อง และเซี่ยเจิงก็เงียบไปครู่หนึ่ง พนักงานผลักเปิดประตู และเสียงเอี๊ยดของเพลาประตูก็ไม่ทำให้ชายคนนั้นตื่นเลย
นางพาเซี่ยเจิงเข้าไปในห้อง จุดตะเกียงน้ำมันแล้วชี้ไปที่เตียงเดี่ยวว่างๆข้างๆ “คืนนี้เจ้านอนที่นี่นะ”
เซี่ยเจิงขอบคุณนาง และพนักงานก็หยิบตะเกียงแล้วออกไป
เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วนอนบนเตียงโดยใช้แขนเป็นหมอน แต่เขาไม่ได้ง่วงเลย คนบนเตียงฝั่งตรงข้ามก็กรนเสียงดังจนเขาคิดไม่ออกว่าจะหลับตาลงอย่างไร หลังจากอดทนเป็นเวลาหนึ่งเค่อ[1]
เซี่ยเจิงก็ลุกขึ้นและเดินไปที่ขอบเตียงของชายคนนั้น เขาฟันชายคนนั้นที่หลังคอด้วยมือ และชายคนนั้นก็หมดสติและการกรนของเขาก็หยุดลงทันที
เซี่ยเจิงเอนตัวลงบนเตียงอีกครั้งแต่เขายังคงไม่ง่วงนอน
เขาไม่เคยคิดที่จะอยู่กับฝานฉางอวี้มาก่อน แต่คืนนี้เขาคิดถึงการมีภรรยา และเขาก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ถูก เขารู้ว่ามันไม่เหมาะสมที่ฝานฉางอวี้จะเป็นสะใภ้สกุลเซี่ย แต่หลังจากนี้ถ้าเขากลับไปเมืองหลวงและเขาต้องแต่งงานกับสตรีจากตระกูลขุนนางที่มีการศึกษาดีและมีอัธยาศัยดี และสามารถช่วยเขาดูแลสกุลเซี่ยได้ เขาก็รู้สึกปฏิเสธพวกนางโดยไม่รู้ตัว
ดูเหมือนเขาจะพบหญ้าป่าที่มีพลังชีวิตแข็งแกร่งอยู่ในถิ่นทุรกันดาร เขาชอบมันนิดหน่อย แต่เมื่อเขาขุดหญ้าป่านี้กลับบ้านและเปรียบเทียบมันกับดอกไม้และต้นไม้แปลกๆ อื่นๆ ผู้อื่นก็จะหัวเราะเยาะมัน
หญ้าป่าเป็นของป่าและเติบโตในถิ่นทุรกันดารด้วยตัวของพวกมันเอง หญ้าป่าที่ใส่ลงในกระถางกระเบื้องราคาแพงและดูแลอย่างระมัดระวังจะไม่เป็นหญ้าป่าอีกต่อไป
เขายกมือขึ้นและวางมันไว้บนหน้าผาก และเม้มริมฝีปากแน่นในตอนกลางคืน
วันรุ่งขึ้นฝานฉางอวี้ตื่นก่อนรุ่งสาง ฉางหนิงยังคงหลับอยู่ หลังจากสวมเสื้อผ้าแล้วนางก็เดินออกจากห้องอย่างเงียบๆ และบอกให้พนักงานช่วยดูแลหนิงเหนียงแทนนาง จากนั้นนางก็ไปที่หออี้เซียง
ผังอาคารของหออี้เซียงในอำเภอนี้คล้ายคลึงกับในตำบลหลินอัน แต่มีความหรูหรามากกว่า พวกพนักงานที่โถงหลักยังมาไม่ถึง แต่คนครัวมาถึงแล้ว มีคนดูแลหัวหมูที่ต้องหมักไว้แล้ว ไม่จำเป็นต้องปรุงเองด้วยซ้ำ นางเตรียมน้ำหมักเท่านั้น
อวี๋เฉียนเฉียนพูดคุยเป็นการส่วนตัวกับคนครัวหลายคนว่าอาหารจานไหนควรยกไปก่อน จานไหนควรยกไปทีหลัง และอาหารจานสุดท้ายควรจะเป็นอะไร
แม้ว่าฝานฉางอวี้จะเป็นคนธรรมดา แต่นางก็สามารถบอกได้ว่าสิ่งนี้มีความเฉพาะเจาะจงอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม อาหารบางจานก็สูญเสียรสชาติไปหลังจากทำไว้เป็นเวลานาน และหากอาหารจานถูกยกไปไม่ทัน เนื่องจากงานในครัวล่าช้า คงจะเป็นเรื่องน่าเสียดาย
สำหรับคนทั่วไป เป็นเรื่องปกติที่จะอาหารจะออกช้าไปบ้าง แต่สำหรับบุคคลสำคัญเหล่านี้ที่จะสั่งอาหารจัดเลี้ยง อาหารจะล่าช้าไม่ได้ เพราะมันจะทำให้เจ้าบ้านเสียหน้า เจ้าบ้านไม่เพียงแต่จะมีเรื่องโต้เถียงกับหออี้เซียงเท่านั้น แต่ยังทำลายชื่อเสียงของหออี้เซียงด้วย หากปากต่อปากแพร่กระจายออกไป
หลังจากที่อวี๋เฉียนเฉียนอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับกระบวนการต่างๆ ให้คนครัวฟัง นางเห็นฝานฉางอวี้นั่งอยู่หลังเตา นางก็ลดตัวลงมานั่งข้างๆ เพื่ออบอุ่นร่างกายแล้วพูดว่า “นี่เป็นเพียงวันที่สองของปีใหม่ ดังนั้นข้าจึงไม่ควรขอให้เจ้ามาที่นี่เพื่อช่วยข้า ลำบากเจ้าแล้ว”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เจ้าของร้านอวี๋ต้องยุ่งกับหลายสิ่งหลายอย่าง ท่านลำบากมากกว่าข้านัก”
อวี๋เฉียนเฉียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “การทำเงินไม่ใช่เรื่องง่าย หากเจ้าทำการค้านี้ได้ดี ชื่อเสียงของหออี้เซียงในอำเภอจะได้รับการยอมรับอย่างสมบูรณ์” ตอนเปิดหออี้เซียงในอำเภอ สกุลหวังแทงข้างหลังหออี้เซียงและกิจการก็ซบเซา เมื่อบุคคลสำคัญในอำเภอกล่าวถึงหออี้เซียง พวกเขาจะพูดติดตลกเกี่ยวกับการขาดความเป็นมงคลในวันเปิดหออี้เซียง
เพื่อยกระดับหออี้เซียงในอำเภอ อวี๋เฉียนเฉียนได้มอบของขวัญแปลกใหม่มากมายให้กับบรรดาฮูหยินในเมือง จากนั้นนางก็รับงานเลี้ยงในวันนี้ ดูเหมือนนางจะนึกอะไรบางอย่างได้ และถามฝานฉางอวี้ “จริงสิ หมูตุ๋นของเจ้ามีสัญลักษณ์หรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้ดูสับสน “นั่นคืออะไร?”
อวี๋เฉียนเฉียนตีตัวเอง “ต้องโทษข้าเองที่ยุ่งเกินไปและลืมบอกเจ้าล่วงหน้า มันเหมือนกับหมูตุ๋นร้านสกุลหวังมีสัญลักษณ์ทำเอง”
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะ
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวว่า “หมูตุ๋นของเจ้าอยู่ในหออี้เซียงของข้า ก็เหมือนกับเป็นการแข่งขันกับหมูตุ๋นของร้านสกุลหวังที่หอจุ้ยเซียน ดังนั้นข้าจะต้องขอให้คนเขียนคำสองสามคำเพื่อให้มันดูดี”
ฝานฉางอวี้รู้สึกงุนงง “หมูตุ๋นก็หั่นแล้ววางบนจานบนโต๊ะแล้วไม่ใช่หรือ? มันสำคัญด้วยหรือว่าจะมีสัญลักษณ์หรือไม่”
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวว่า “เจ้าน่าจะเห็นมันตอนเข้ามา มีร้านค้าหลายแห่งที่ชั้นล่างเปิดให้เช่า มีชาของสกุลฟางและสุราของสกุลหลี่จำหน่ายที่นั่น ข้าจองที่ไว้สำหรับร้านหมูตุ๋นของเจ้า ให้เจ้าเคี่ยวมันและนำมันออกไปขาย ไม่ว่าเจ้าจะขายอะไรก็ตาม เจ้าต้องทำให้ชื่อเสียงของเจ้าเป็นที่รู้จัก ไม่เช่นนั้นหมูตุ๋นที่ใช้ในหออี้เซียงนี้จะไม่มีต้นกำเนิดและผู้คนก็จะมองข้ามมัน ไม่ใช่ว่าข้าถูกครอบงำโดยหอจุ้ยเซียนหรอกนะ”
นางยืนขึ้นขณะที่พูดแบบนี้ “ข้าจะขอคนหาบัณฑิตที่สามารถเขียนหนังสือสวยมาเขียนป้ายร้านให้เจ้าชั่วคราวแล้วแขวนไว้”
ฝานฉางอวี้นึกถึงเซี่ยเจิงและพูดอย่างเร่งรีบ “สามีของข้าเขียนได้ ข้าจะไปบอกเขาเอง”
อวี๋เฉียนเฉียนลังเล “ลายมือของสามีเจ้าเป็นเช่นไร?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ลายมือของเขางดงามมาก!”
ด้วยคำรับรองซ้ำแล้วซ้ำเล่าของนาง และอวี๋เฉียนเฉียนมีหลายสิ่งที่ต้องทำจริงๆ ดังนั้นนางจึงพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ไปหาสามีของเจ้ามาที่นี่ตอนนี้ ถ้าไม่ได้จริงๆ ข้าจะสั่งให้คนเชิญบัณฑิตมา”
นางใส่หมูตุ๋นลงในหม้อแล้ว และตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือเฝ้าดูไฟ ฝานฉางอวี้เห็นด้วยทันทีและไปหาเซี่ยเจิง
ในตรอกด้านหลังหออี้เซียง เซี่ยเจิงนอนไม่หลับเพราะเขากำลังคิดถึงบางสิ่งบางอย่างเมื่อคืนนี้ และหลังจากรุ่งสางเขาถึงหลับไป
แต่ไม่นานเขาก็ถูกพนักงานที่มาเรียกชายอีกคนปลุกจนตื่น เมื่อพนักงานปลุกเขา นางก็พึมพำว่า “เมื่อก่อนคนผู้นี้ก็ดูไม่ขี้เกียจเลย ทำไมวันนี้เขาถึงยังนอนอยู่จนถึงตอนนี้ล่ะ?”
ชายที่ถูกนางปลุกตื่นขึ้นมาและมองดูอย่างสับสนเมื่อเห็นว่าเป็นเวลาเช้าแล้วจึงรีบแต่งตัวแล้วลุกขึ้นทันที “คอข้าดูจะแข็งๆ รู้สึกปวดคอนัก”
พนักงานจึงพูดด้วยสีหน้าดุว่า “เจ้าคงจะเกียจคร้านและนอนมากเกินไป!”
ชายผู้นั้นตื่นสายและรู้สึกผิดเล็กน้อย หลังจากสวมเสื้อผ้าที่มีรอยย่นแล้วเขาก็รีบล้างหน้าแล้วไปทำงานที่หออี้เซียงด้านหน้า
ในขณะนี้ ทั้งลานเต็มไปด้วยเสียงบุรุษจากหออี้เซียงที่เดินไปรอบๆ และเซี่ยเจิงไม่มีความตั้งใจที่จะนอนต่อ หนวดสีเขียวบนคางของเขางอกออกมาหลังจากนอนไม่หลับทั้งคืน
ฝานฉางอวี้ก็เข้ามาและเห็นรอบสีดำคล้ำใต้ตาของเขา นางถามอย่างสงสัย “เมื่อคืนเจ้าไม่ได้นอนทั้งคืนใช่ไหม?”
พนักงานบังเอิญผ่านไปที่ลาน เมื่อนางได้ยินคำพูดของฝานฉางอวี้ นางก็มองสีหน้าตกต่ำของเซี่ยเจิง เพราะเขานอนไม่หลับและพูดว่า “ข้าบอกเจ้าเมื่อคืนนี้ว่าชายคนนั้นกรนเสียงดัง น้องชายถูกรบกวนจึงนอนไม่หลับเหรอ?”
เซี่ยเจิงไม่รู้ว่าจะตอบฝานฉางอวี้และพนักงานอย่างไร จึงพยักหน้าอย่างลังเล ฝานฉางอวี้มองเขาด้วยความเห็นอกเห็นใจบนใบหน้าของนาง
หลังจากที่พนักงานออกไปแล้ว นางพูดว่า “คืนนี้กลับบ้านไปเจ้าคงจะนอนหลับดีนัก แต่ตอนนี้ข้าต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้า”
อาจเป็นเพราะว่าเขานอนไม่หลับ เซี่ยเจิงจึงมองดูริมฝีปากสีแดงของนางและไม่ได้ยินสิ่งที่นางพูดอยู่พักหนึ่ง แต่เขากลับนึกถึงความฝันที่เขามีเมื่อเขาหลับไป
ในความฝันพวกเขาหย่าร้างกันตามที่สัญญาไว้และนางก็แต่งงานกับคนอื่น นางยังคงสวมชุดแต่งงานวันที่พวกเขาแต่งงานกัน เขามองเห็นรูปร่างหน้าตาของชายที่นางแต่งงานด้วยไม่ชัดเจน แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของนางนั้นเป็นเช่นนั้น สดใสจนน่าตื่นตา ดูเหมือนนางจะแต่งงานกับชายที่ตรงกับใจของนาง
เขาไม่สามารถบอกตัวเองได้ว่าเขารู้สึกอย่างไรในใจ แต่มันก็ไม่น่าพอใจเลย เมื่อมองดูฝานฉางอวี้แล้ว มุมริมฝีปากของเขาก็เม้มลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
หลังจากที่ฝานฉางอวี้พูดจบ นางก็เห็นว่าเซี่ยเจิงไม่ตอบเลย เขากลับมองดูนางด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง “เจ้าได้ยินที่ข้าพูดหรือเปล่า”
เซี่ยเจิงรู้สึกตัวและรวบรวมความคิดของเขาอย่างรวดเร็ว “เจ้าพูดสิ”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเขาอย่างสงสัย “เมื่อครู่เจ้าคิดอะไรอยู่?”
เซี่ยเจิงพูดว่า “ไม่มีอะไร ข้าเพิ่งตื่นและนอนไม่เพียงพอจึงรู้สึกเพลียเล็กหน่อย”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าปัญหาที่เขานอนไม่หลับเพราะรู้สึกสับสน นางไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องโกหก จึงหยิบยกประเด็นขึ้นมา “เขียนคำให้ข้าหน่อยสิ”
เซี่ยเจิงถามว่า “จะเขียนว่าอะไร?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เจ้าของร้านอวี๋กล่าวว่าการค้าในปัจจุบันเมื่อเปรียบเทียบกับหอจุ้ยเซียน ดังนั้นเราจึงไม่สามารถล้าหลังได้ หมูตุ๋นของเราจะต้องเป็นเหมือนหมูตุ๋นสกุลหวังที่มีป้ายชื่อเป็นของตัวเอง เจ้าของร้านอวี๋เช่าพื้นที่ด้านนอกชั้นล่างให้เราวางหมูตุ๋นไว้ขาย ดังนั้นข้าจึงต้องการแขวนป้ายร้าน”
เซี่ยเจิงพยักหน้าและถามว่า “พู่กัน หมึก และผ้าใบพร้อมแล้วหรือยัง?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เจ้าของร้านอวี๋ช่วยเตรียมแล้ว”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นไปกันเถอะ”
ที่พักชายที่หออี้เซียงอยู่ในตรอกด้านหลังหออี้เซียง การเดินทางสะดวกมาก ในวันธรรมดาสามารถเก็บน้ำสกปรกที่นี่ เพราะประตูหลังของหออี้เซียงจะเปิดที่นี่ เมื่อฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงออกไป พวกเขาก็ได้พบกับคนที่มาเก็บน้ำสกปรก
ในวันส่งท้ายปีเก่าและวันปีใหม่ คนงานใช้เวลาช่วงปีใหม่ที่บ้าน ดังนั้นวันนี้เขาจึงมาแต่เช้าเพื่อมาขนมันออกไป โชคดีที่เป็นฤดูหนาวที่หนาวจัด มันจึงไม่มีกลิ่นเหม็นหลังจากผ่านไปสองวัน
อย่างไรก็ตามซอยนั้นแคบและต้องยืนชิดด้านข้างให้มากที่สุดเมื่อเกวียนบรรทุกน้ำสกปรกผ่านไป ไม่เช่นนั้นจะสกปรกได้ง่าย
ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงก้าวออกไปข้างๆ เมื่อพวกเขาเห็นว่าเกวียนนั้นเกือบจะผ่านไป โดยไม่คาดคิด ล้อเกวียนก็วิ่งไปทับก้อนหิน ทำให้ทั้งถังน้ำสั่นสะเทือน กระแทกแรงมากจนน้ำพุ่งทะลักออกมาด้วย
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและดึงฝานฉางอวี้เข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว
ฝานฉางอวี้ถูกดึงจนศีรษะกระแทกเข้าที่หน้าอกแข็งแรงของเขา และน้ำที่ไหลออกจากถังก็กระเด็นไปยังจุดที่นางยืนอยู่ก่อนหน้านี้
ชายชราที่กำลังดึงถังน้ำหันกลับมาขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ขอโทษพวกเจ้าด้วย เกวียนข้าววิ่งทับก้อนหิน มันกระเด็นใส่พวกเจ้าหรือไม่?”
เซี่ยเจิงเหลือบมองกระโปรงของฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “มันไม่กระเด็นท่านลุง ท่านไปเถิด”
ชายชราจึงบังคับม้าไปอีกครั้ง
หัวใจของเซี่ยเจิงสั่นไหวเมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้ยังคงเงียบในขณะที่เขายังคงจับข้อมือของนางอยู่ เขาปล่อยมือของนางทันทีและขยับไปด้านหลังฝ่ามือของเขาดูเหมือนจะลุกเป็นไฟ “เจ้า……”
หลังจากพูดเพียงคำเดียวเขาก็เงียบไป ฝานฉางอวี้ก้มศีรษะลง และมีเลือดกำเดาไหลสองหยดตกลงบนพื้นหินที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งบางๆ พร้อมด้วยสีหน้าสิ้นหวัง การกระแทกที่หน้าอกของเขาแรงมากจนทำให้เลือดกำเดาไหล
เซี่ยเจิงเงียบไปสองลมหายใจแล้วพูดว่า “ข้าขอโทษ”
ฝานฉางอวี้ตอบด้วยความโกรธว่า “ไม่เป็นไร” แต่เนื่องจากดั้งจมูกของนางเจ็บปวดมาก จึงมีน้ำตาคลอในดวงตาของนาง ซึ่งทำให้นางดูน่าสงสารเล็กน้อย นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเลือด แต่ทันทีที่นางเช็ดเสร็จแล้ว เลือดกำเดาไหลก็เริ่มไหลอีกครั้ง นางเงยหน้าขึ้นเพื่อห้ามเลือด แต่ทันทีที่นางเงยหน้าขึ้น มือใหญ่ก็กดที่หลัง ศีรษะของนางก็ก้มลง เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ถ้าเลือดกำเดาไหล อย่าเงยหน้า”
ฝานฉางอวี้ทำได้เพียงใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดรูจมูกของนาง และพูดอย่างเศร้าๆ ว่า “เห็นเลือดในตอนเช้า เกรงว่าวันนี้ข้าจะโชคร้าย”
เซี่ยเจิงพูดขอโทษอีกครั้ง และฝานฉางอวี้ก็พูดอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าล้อเล่น ข้าจะโชคไม่ดีได้ยังไง ข้าโชคดีและทำเงินได้ทุกวัน!”
เลือดกำเดาไหลดูเหมือนจะหยุดแล้ว แต่จมูกยังคงรู้สึกไม่สบายอย่างมากหลังจากเอาผ้าเช็ดหน้าออก นางสูดลมหายใจและพูดว่า “ถือว่าฟาดเคราะห์ ข้ารอดพ้นจากความเปียกโชกไปทั้งตัว เลือดกำเดาไหลยังดีกว่าเปียกน้ำ ยังถือว่าได้กำไร!”
ด้วยกลัวว่าเซี่ยเจิงจะตำหนิตัวเอง นางจึงขยับจมูกแรงๆ “ดูสิ เลือดหยุดแล้ว…”
คำสุดท้ายติดอยู่ในลำคอ เซี่ยเจิงหยิบผ้าเช็ดหน้าในมือของนางแล้วเช็ดเบาๆ สองครั้งข้างจมูกของนาง “ยังมีเลือดที่ยังไม่ได้เช็ดออกเลือดเพิ่งหยุดไหล อย่าหายใจแรงเกินไป” นางสามารถสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของปลายนิ้วของเขาอย่างชัดเจนผ่านผ้าบาง
บุรุษที่อยู่ตรงหน้านางคงจะเป็นที่โปรดปรานของสวรรค์มากตอนที่เขาเกิดมา เขามีคิ้วที่คมและดวงตาที่แวววาว และมีใบหน้าที่ละเอียดอ่อนแต่ไม่ได้งดงามเหมือนสตรี ลมเบาๆ พัดมาจากข้างหลังเขา ทำให้แขนเสื้อและเสื้อคลุมของเขาสั่นไหว ใบไม้ร่วงสีน้ำตาลร่วงหล่นจากกิ่งก้านที่ตายแล้ว
ฝานฉางอวี้รู้สึกเหมือนนางเป็นกุ้งก้ามกรามตัวใหญ่เพื่อแสดงพลังของมัน และทันใดนั้นนางก็ตกตะลึงและไม่รู้ว่าจะแกว่งก้ามนั่นอย่างไร
เซี่ยเจิงโต้กลับ เมื่อเห็นว่านางมึนงงจึงถามว่า “ยังเจ็บอยู่ไหม?”
ฟานฉางอวี้ส่ายศีรษะและพูดติดตลกเล็กน้อย “ถ้าเจ้ารักษาอารมณ์ดีๆ ไว้ได้ เจ้าไม่ต้องกังวลว่าบรรดาแม่นางจะไม่ชอบเจ้า”
ดวงตาของเซี่ยเจิงเย็นลงครู่หนึ่ง และเขาจ้องมองนางด้วยดวงตาสีเข้มของเขา นิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือของเขายังคงบิดผ้าเช็ดหน้าของนาง
ฝานฉางอวี้ดูสับสน นางกำลังชมเขา แต่ทำไมคำพูดของนางกลับกลายเป็นเรื่องยุ่งยากอีกครั้ง?
ทั้งสองเข้าไปในหออี้เซียงทางประตูหลัง ในขณะที่เซี่ยเจิงกำลังเขียนอักษรบนผ้าสามเหลี่ยมที่อวี๋เฉียนเฉียนจัดเตรียมไว้ ฝานฉางอวี้คิดว่าเขายังไม่ได้รับประทานอาหารเช้า ดังนั้นนางจึงไปที่ห้องครัวด้านหลังและนำซาลาเปามาให้เขา ซาลาเปาและโจ๊กที่พวกผู้ชายกินกัน เมื่อนางออกมา พนักงานหลายคนก็มารวมตัวกันที่โต๊ะที่เซี่ยเจิงกำลังเขียนผืนผ้าใบ แม้แต่ผู้ดูแลบัญชีในหอก็ยังชื่นชมลายมือของเขา หลังจากที่หมึกบนผืนผ้าใบแห้งแล้ว คนในหอก็ช่วยแขวนกันแขวนไว้
ฝานฉางอวี้มองดูและเห็นว่าเป็นเพียงคำสี่คำธรรมดาๆ ‘หมูตุ๋นสกุลฝาน’ แต่เมื่อเขาเขียนออกมา มันสวยงามและดูหนักแน่นจริงๆ แผงผ้าทรงสามเหลี่ยมดูดีกว่าแผ่นป้ายทาสีทอง ฝานฉางอวี้อารมณ์ดีจึงนำโจ๊กและซาลาเปามาให้เซี่ยเจิง “เจ้าควรกินอะไรรองท้องเสียก่อน”
อวี๋เฉียนเฉียนเดินผ่านโถงด้านล่างและเห็นคำเหล่านี้เขียนอยู่บนผ้าไหมสีแดงที่นางบอกให้เด็กรับใช้ตัดออกมาชั่วคราว นางอดไม่ได้ที่จะชื่นชมฝานฉางอวี้ที่ได้พบสามีที่ดี
จากนั้นเขาก็บอกเคล็ดลับกับฝานฉางอวี้ “น้องฉางอวี้ ต่อไปเจ้าสามารถหาคนมาสั่งถุงกระดาษและพิมพ์คำเหล่านี้ที่สามีของเจ้าเขียนลงบนถุงกระดาษ หากมีคนมาซื้อหมูตุ๋นเจ้าสามารถใช้ถุงกระดาษนี้ได้ เจ้าจะไม่ต้องกังวลเลยว่าชื่อเสียงจะไม่เท่าของร้านสกุลหวัง”
อาหารปรุงสุกที่ขายในตลาดล้วนห่อด้วยกระดาษน้ำมัน ส่วนหมูตุ๋นในร้านของฝานฉางอวี้ก็ห่อด้วยกระดาษน้ำมันเช่นกัน กระดาษน้ำมันไม่ได้แช่ในน้ำมันหรือน้ำ ดังนั้นห่อด้านเรียบสำหรับรับประทานและด้านที่หยาบหันออกด้านนอก
ฝานฉางอวี้ยังสังเกตเห็นว่าหม้อไฟที่หออี้เซียงขายนั้นบรรจุในกล่องกระดาษที่มีภาพดอกไม้และนกพิมพ์อยู่บนนั้น และถูกมัดด้วยเชือกป่านเนื้อดีพร้อมปมที่สวยงามที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน
อวี๋เฉียนเฉียนบอกให้นางตุ๋นเนื้อในหม้อเป็นพิเศษ โดยบอกว่านางว่าจะเก็บไว้ขายในร้านนี้ ความคิดแวบขึ้นมาในใจของฝานฉางอวี้ และนางก็ออกไปในขณะที่เซี่ยเจิงกำลังกินโจ๊กอยู่ เมื่อนางกลับมานางก็ซื้อกระดาษน้ำมันกองหนึ่งและม้วนเชือกป่านชั้นดี
นางตัดเนื้อหัวหมูครึ่งชิ้นแล้วพยายามห่อด้วยกระดาษน้ำมัน จากนั้นผูกปมด้วยเชือกป่านเส้นเล็กเพื่อยึดมันไว้ มันดูค่อนข้างดี แต่ไม่มีคำว่า “สกุลฝาน” บนกระดาษน้ำมัน
เซี่ยเจิงเพิ่งกินซาลาเปาและโจ๊กขาวกับผักดองเสร็จแล้ว และเขาสังเกตเห็นฝานฉางอวี้มองเขาเหมือนคบเพลิงที่ร้อนแรง “เหยียนเจิ้ง เจ้าช่วยข้าเขียนคำเพิ่มอีกสองสามคำได้ไหม”
เซี่ยเจิง “……”
ก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่มที่หออี้เซียงในตอนเที่ยง เขาได้เขียนคำบนกระดาษน้ำมันหลายร้อยแผ่นที่ด้านหยาบๆ
เมื่ออวี๋เฉียนเฉียนผ่านไปอีกครั้ง นางเห็นวิธีแก้ปัญหาชั่วคราวของฝานฉางอวี้จึงพูดด้วยรอยยิ้ม “สามีภรรยาจิตใจเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน แม้แต่โลหะพวกเขาก็สามารถหักได้” นางเห็นว่าปมของฝานฉางอวี้บิดเบี้ยวเล็กน้อย จึงริเริ่มสอนวิธีผูกปมที่งดงามให้นาง “มันจะดูดีขึ้นถ้าเจ้าพันเชือกนี้ไว้ที่นี่แล้วผูก”
ฝานฉางอวี้ขอบคุณนาง และนางก็ตบไหล่ฝานฉางอวี้อย่างแรง “ขอบคุณอะไรกัน วันนี้เรามีเป้าหมายเดียวกัน ถ้าหมูตุ๋นของเจ้าถูกเปรียบเทียบกับสกุลหวัง ข้าจะต้องอับอายแน่”
เมื่อถึงเวลาเกือบเที่ยง ทั้งหออี้เซียงก็ยุ่งวุ่นวาย แขกมาถึงทีละคน ไม่ว่าจะเป็นเสี่ยวเอ้อร์หรือสาวใช้แต่งเครื่องแบบเรียบร้อยและต่างก็สุภาพทั้งคำพูดและการกระทำ สำหรับแขกสตรีที่กลัวความหนาว ทางร้านก็เตรียมเกี๊ยวน้ำไว้เป็นพิเศษซึ่งใช้การเอาใจใส่เป็นอย่างดี
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะพูดกับเซี่ยเจิงว่า “หออี้เซียงเป็นร้านอาหารที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา”
เซี่ยเจิงตอบว่า “พอใช้ได้”
ร้านอาหารที่ดีที่สุดในเมืองหลวงนั้นดีกว่านี้อีก แต่การที่จะเปิดร้านอาหารในสถานที่เล็กๆ แห่งนี้ได้ เจ้าของร้านก็มีความสามารถพอสมควรจริงๆ
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเขาจากด้านข้าง “ทำไมเจ้าถึงพูดคำสรรเสริญจากปากของเจ้ายากขนาดนี้”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “เมื่อเจ้าเห็นสิ่งที่ดีกว่า เจ้าจะไม่ยกย่องทุกสิ่ง”
ฝานฉางอวี๋ “……” นางถูกวิพากษ์วิจารณ์หรือเปล่า?
นางหยุดพูดและทั้งสองก็อยู่เงียบๆ ได้ไม่นาน เมื่อมีคนมาถามว่า “หมูตุ๋นของเจ้าขายอย่างไร”
ฝานฉางอวี้พิ่งรู้วันนี้ตอนที่นางขายหมูตุ๋นที่หออี้เซียงว่าราคาซื้อกลับบ้านของอวี๋เฉียนเฉียนอยู่ที่หนึ่งร้อยอีแปะต่อหนึ่งชั่ง ซึ่งเป็นสองเท่าของราคาหมูตุ๋นปกติ หลังจากที่นางบอกราคาไปอย่างกังวลใจ เด็กหนุ่มก็ขอซื้อไปสามชั่งโดยไม่มีการต่อราคาแต่อย่างใด
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบตักเนื้อและห่อให้เขา แต่นางยังสับสนอยู่นิดหน่อยการทำการค้ากับชื่อเสียงของหออี้เซียงนั้นง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?
หลังจากที่เด็กหนุ่มจากไป นางก็กระซิบกับเซี่ยเจิ้ง “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าขายหมูตุ๋นในราคาที่แพงขนาดนี้ และมโนธรรมในใจของข้าก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ดูคนขายสุราที่อยู่ข้างๆ เจ้าสิ” ร้านขายสุราเป็นร้านเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงในอำเภอ และการค้าก็ดีกว่าร้านของพวกเขา
ฝานฉางอวี้มองดูอยู่พักหนึ่งแต่ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ นางจึงถามเซี่ยเจิงว่า “คนขายสุราเป็นอย่างไร?”
เซี่นเจิงเงยหน้าขึ้นมองนาง “เจ้าไม่รู้หรือว่าสุราขวดเล็กๆ นั้นขายได้ในราคาเกือบหนึ่งตำลึง”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว “ข้าเห็นแล้ว แต่สุรามีราคาแพง”
เซี่ยเจิงหัวเราะเยาะ “ทำไมมันถึงแพงล่ะ? สุราทำจากธัญพืชและนำมาหมักเท่านั้น และราคาธัญพืชไม่สูงเท่าเนื้อสัตว์ของเจ้า”
ฝานฉางอวี้คิดถึงราคาเนื้อหมูและราคาธัญพืช และรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นสมเหตุสมผล
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “สิ่งใดถูกและสิ่งใดแพงนั้นขึ้นอยู่กับว่าใครจะซื้อ หากคนจำนวนมากยินดีจ่ายในราคาที่สูง สิ่งนั้นก็จะแพงขึ้น ในทางกลับกัน หากทุกคนเต็มใจที่จะซื้อราคาเท่านั้น ก็จะจ่ายราคาต่ำแล้วของก็ไม่มีค่า”
ฝานฉางอวี้พยักหน้าราวกับว่านางเข้าใจ หลังจากขายได้อีกสองสามครั้ง นางก็ค่อยๆ คิดอะไรบางอย่างด้วยตัวเอง คนที่มาทานอาหารที่หออี้เซียงล้วนแต่เป็นครอบครัวที่ไม่ขาดเงิน ครอบครัวที่ร่ำรวยเหล่านี้ส่วนใหญ่มีแนวคิดว่า ‘ของแพงคือของดี’ ถ้าของคุณภาพสูงแต่มีราคาต่ำก็ใช้ไม่คู่ควรกับพวกเขา
ราคาของสินค้าบางรายการก็ต่ำกว่าราคาที่พวกเขามักจะซื้อ ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่ว่าพวกเขารู้สึกว่าได้ซื้อของดี แต่พวกเขากลัวว่าจะมีบางอย่างผิดปกติ เมื่อคิดเช่นนี้ นางก็เข้าใจว่าทำไมราคาของสินค้าในร้านอาหารขอหอี้เซียงจึงแพงกว่าราคาในร้านอาหารทั่วไป เหตุผลส่วนหนึ่งก็คืออาหารนั้นยอดเยี่ยมและส่วนหนึ่งก็เนื่องมาจากความปรารถนาที่จะเปรียบเทียบ อวี๋เฉียนเฉียนสร้างหออี้เซียงให้เป็นสถานที่ที่มีเพียงผู้มีเกียรติเท่านั้นที่จะมาทานอาหารที่นี่ มากกว่าแค่อาหารอร่อยแต่เป็นความรู้สึกได้รับการยอมรับ
ก่อนมื้ออาหารการค้าของฝานฉางอวี้ก็ธรรมดาๆ บางครั้งคนที่สัญจรไปมาบนถนนด้านนอกก็แวะมาซื้ออาหาร หลังจากผู้ที่รับประทานอาหารในงานจัดเลี้ยงเสร็จ พวกเขาคงได้ลิ้มรสหมูตุ๋นแล้ว จู่ๆ การค้าของนางก็เฟื่องฟู และสาวใช้และคนรับใช้จำนวนมากก็เข้าแถวซื้อเนื้อหมูเพียงอย่างเดียวแล้วเพิ่มเข้าไปในมื้ออาหาร ดังนั้นนางจึงส่งมอบงานบรรจุภัณฑ์ให้กับเซี่ยเจิง รูปร่างหน้าตาของเขาสะดุดตาจริงๆ แถมมีแถวยาวไปยังด้านนอกร้าน ผู้คนส่วนใหญ่ที่ผ่านไปมาจะมองดูเขา ซึ่งดึงดูดหญิงสาวจำนวนมากให้เข้าแถวซื้อหมูตุ๋น
เมื่อแขกที่มาสายเห็นสถานการณ์นี้พวกเขาก็ถามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ว่า “ทำไมคนซื้อหมูตุ๋นกันเยอะจัง?”
เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มและตอบว่า “แขกกลุ่มก่อนหน้าได้ชิมหมูตุ๋นของสกุลฝาน และคิดว่ามันอร่อยมาก พวกเขาจึงอยากจะซื้อกลับบ้านและมอบให้คนในครอบครัวได้ลิ้มลองขอรับ”
เมื่อแขกได้ยินดังนั้น เขาก็สั่งคนรับใช้ที่ติดตามเขาทันที “มีคนซื้อมันเยอะมากขนาดนี้ ข้าคิดว่าหมูตุ๋นสกุลฝานนี้ไม่ได้มีเพียงชื่อเสียงเท่านั้น ข้าอยากจะซื้อไปให้ฮูหยินผู้เฒ่าที่บ้านบ้าง”
นอกจากนี้ยังมีแขกที่เก่งในอักษรและการวาดภาพ ทันทีที่เข้าไปในประตู พวกเขาเห็นตัวอักษรตัวใหญ่ “หมูตุ๋นสกุลฝาน” และถอนหายใจ “การประดิษฐ์ตัวอักษรที่ดีแบบนี้สูญเปล่าจริงๆ กับผ้าใบนี้!”
หลังจากมองใกล้ๆ เขาพบว่าถุงกระดาษน้ำมันที่คนรับใช้ที่เข้าแถวซื้อหมูตุ๋นนั้นมีคำว่า “หมูตุ๋นสกุลฝาน” เขียนไว้ด้านนอกด้วย คำว่า ‘หมูตุ๋น’ เขียนด้วยลายเส้นเข้มแข็ง และเขาก็ถอนหายใจด้วยความเสียใจ แทนที่จะซื้อหมูตุ๋น เขาขอให้เด็กรับใช้ชายที่อยู่ข้างๆ ไปซื้อกระดาษน้ำมันที่ห่อหมูตุ๋น
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินคำขอนี้ แต่เขายังต้องการให้เงินแก่นาง
ในที่สุดนางก็เข้าใจว่าคนรวยนั้นแตกต่างจากคนทั่วไป นางรับเงินและมอบกระดาษน้ำมันหลายแผ่นให้กับเด็กรับใช้อย่างไม่เห็นแก่ตัว
ตอนนี้สกุลซ่งถือเป็นบุคคลสำคัญในอำเภอชิงผิง และมารดาซ่งก็กระตือรือร้นที่จะพบปะกับเจ้าหน้าที่ ฮูหยิน และผู้สูงศักดิ์ที่ร่ำรวย ราวกับว่านางต้องการได้รับความรุ่งโรจน์ที่นางไม่มีในช่วงสิบปีที่ผ่านมา และเป็นเรื่องปกติที่นางจะมางานเลี้ยงในวันนี้
นางเห็นคนรับใช้กลุ่มหนึ่งเข้าแถวซื้อหมูตุ๋น และบรรดาฮูหยินหลายคนที่โต๊ะก็ส่งคนรับใช้ไปซื้อด้วย เดิมทีนางก็อยากเข้าร่วมสนุก แต่เมื่อเห็นคำว่า “หมูตุ๋นสกุลฝาน” เขียนไว้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เมื่อนางเข้าไปมองใกล้ๆ นางก็เห็นฝานฉางอวี้ทำงานอยู่ในร้าน และใบหน้าของนางก็ลดลง “ทำไมนางถึงอยู่ที่นี่……”
ฮูหยินที่อยู่ข้างๆ นางซึ่งรู้จักนางถามว่า “ฮูหยินซ่งรู้จักแม่นางผู้นั้นด้วยหรือ?”
มารดาซ่งถอนหายใจยาวและพูดด้วยความสงสาร “นั่นเป็นเด็กที่น่าสงสาร ดวงของนางพิฆาตคนรอบตัว ไม่นานมานี้บิดามารดาของนางถูกโจรสังหาร และต่อมาก็ลุงของนางก็โดนสังหาร นางคงถูกคนในตำบลรังเกียจ จึงมาที่อำเภอเพื่อหาเลี้ยงชีพ”
คนที่ทำการค้าเป็นข้อห้ามมากที่สุดเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ ทันทีที่มารดาซ่งพูดคำเหล่านี้ สีหน้าของสตรีทุกคนที่โต๊ะก็เปลี่ยนไป “เจ้าของหออี้เซียงให้นางมาทำงานในช่วงปีใหม่ด้วยเหรอ?”
สตรีผู้หนึ่งกลัวมากจนต้องลุกจากโต๊ะทันที
ฮูหยินอีกคนหนึ่งเรียกหาสาวใช้ที่รออยู่ในอาคารโดยตรง แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “เรียกเจ้าของร้านให้ข้าที” สาวใช้ไม่กล้าละเลยและตามอวี๋เฉียนเฉียนทันที
อวี๋เฉียนเฉียนมองภายนอกเห็นว่านางอาจจะยังเด็ก แต่นางก็มีประสบการณ์มากในการจัดการเรื่องเหล่านี้ นางเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “ฮูหยินเฉียน มีเรื่องอันใด? หากการต้อนรับไม่ดีพอ ข้าจะชดใช้ให้ท่านเอง”
อวี๋เฉียนเฉียนจำคนสำคัญทุกคนในอำเภอชิงผิงได้ และรู้ว่าแต่ละตระกูลทำงานอะไร ฮูหยินเฉียนกล้าที่จะทำตัวแข็งกร้าวที่โต๊ะนี้เพราะครอบครัวของนางเปิดกิจการร้านฝากเงิน
ฮูหยินเฉียนมองดูหมูตุ๋นสกุลฝานชั้นล่างอย่างเย็นชาแล้วเชิดคางขึ้น “วันนี้เรามาเพื่อร่วมงานเลี้ยงงานแต่งงาน ทำไมท่านปล่อยให้ดาวหายนะผู้นั้นทำการค้าในร้านอาหารของเจ้า มันจะไม่นำความโชคร้ายมาให้พวกเราเหรอ?”
อวี๋เฉียนเฉียนคงเดาได้ว่าฮูหยินเฉียนกำลังพูดถึงฝานฉางอวี้ แต่นางแกล้งทำเป็นโง่แล้วพูดว่า “ดาวหายนะอะไรกัน นี่มันช่วงปีใหม่ ฮูหยินเฉียนท่านพูดเช่นนี้ ระวังจะโชคไม่ดี”
เมื่อเห็นนางพูดเช่นนี้ ฮูหยินเฉียนก็แสดงสีหน้าอ่อนลง “ท่านยังไม่รู้เหรอ ข้าได้ยินมาว่าบุตรสาวของสกุลฝานมีชะตากรรมพิฆาต พ่อแม่และลุงของนางล้วนตายไปแล้ว อย่าให้นางทำงานที่นี่ ไม่เช่นนั้นท่านจะซวยเอาได้!”
อวี๋เฉียนเฉียนเอามือปิดปากแล้วพูดว่า “เอ๋!” ราวกับว่านางตกใจ “ท่านได้ยินมาจากใครหรือ?”
ฮูหยินเฉียนผลักมารดาซ่งออกไปทันที “ฮูหยินซ่งมีพื้นเพมาจากตำบลหลินอันและรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับดาวหายนะผู้นั้น”
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวว่า “ที่แท้ฮูหยินซ่งเป็นคนคนพูดนี่เอง ข้าได้ยินมาว่าคุณชายซ่งหมั้นหมายกับสกุลฝานมาหลายปีแล้ว หลังจากที่คุณชายซ่งสอบผ่านแล้ว พวกท่านก็เอาดวงของบุตรสาวสกุลฝานไปหาหมอดู ตอนนั้นเองที่พบว่าดวงของสกุลฝานเป็นดาวหายนะและรีบยกเลิกงานหมั้นหมายอย่างรวดเร็ว โชคดีที่การหมั้นหมายถูกยกเลิกไปเสียก่อน ไม่เช่นนั้นคุณชายซ่งคงพลาดที่จะได้เป็นว่าที่ลูกเขยของท่านนายอำเภอ”
ผู้คนที่นี่ล้วนเป็นคนฉลาด หลังจากได้ยินสิ่งที่อวี๋เฉียนเฉียนพูด สายตาที่มองมารดาซ่งก็ดูลึกซึ้งขึ้นมาทันที มารดาซ่งจ้องอย่างโกรธๆ “เจ้า!”
อวี๋เฉียนเฉียนกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา “ข้าไม่รู้เกี่ยวกับการทำนายดวงชะตา แต่ครึ่งเซียนทางตอนใต้ของอำเภอบอกว่าแม่นางสกุลฝานถูกกำหนดให้มีสามีที่มั่งคั่ง และสามีของนางก็มีลายมือที่ดี ข้ายังได้ยินมาว่าในเทศกาลโคมไฟเมื่อคืนนี้ บัณฑิตซ่งถึงกับพูดไม่ออกกับคำพูดของสามีของนางที่ว่า ‘ห่านป่าบินจากเหนือลงใต้ เฟิ่งหวงทุกหนทุกแห่งก็มุ่งลงใต้’ แต่หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้วเขาก็คงได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง การเข้าร่วมการสอบในปีหน้าอาจทำให้เขาได้ตำแหน่งก็ได้!”
มีคนได้ยินทั้งคู่พูดคุยกันและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
เมื่อคืนมารดาซ่งยังไม่รู้ว่าบุตรชายของนางมีเรื่องหน้าขายหน้าอยู่ข้างนอก นางนึกถึงว่าเมื่อคืนบุตรชายกลับมาบ้านโดยไม่พูดอะไรสักคำ และเข้าห้องไปอ่านตำราอย่างหนัก
ในขณะนี้ เมื่อทุกคนบนโต๊ะจ้องมองนาง จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าใบหน้าของนางร้อนผ่าวและหงุดหงิด นางจึงรีบพาสาวใช้ออกจากโต๊ะโดยไม่ได้ร่ำลา ฮูหยินคนหนึ่งที่ดูเป็นเป็นผู้นำและเยาะเย้ย และฮูหยินทุกคนที่โต๊ะก็หัวเราะด้วยกัน และทุกคนพูดด้วยความดูถูกและเยาะเย้ย
“หลังจากยกเลิกงานแต่งงานกับแม่นางผู้นั้นแล้ว นางยังกล้าทำเรื่องเช่นนี้’
“ท่านเคยเห็นสร้อยข้อมือหยกบนมือของนางไหม มันเป็นของปลอมตั้งแต่แรกเห็น ข้ายอมไม่ใส่อะไรดีกว่าใส่ของปลอม สตรีผู้นั้นไม่อายเสียเลย!”
เมื่อเห็นว่าบรรดาฮูหยินกำลังคุยกันเรื่องอื่นแล้ว อวี๋เฉียนเฉียนก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ฮูหยินทุกท่าน วันนี้พวกเรายุ่งมาก หากขาดตกบกพร่องไป พวกเราก็ขออภัยด้วย”
บรรดาฮูหยินต่างก็พูดจายิ้มแย้มอีกครั้ง และบางคนถึงกับลองชิมหมูตุ๋นแล้วคิดว่ารสชาติดี จึงส่งสาวใช้ลงไปซื้อหมูตุ๋นชั้นล่าง
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าอวี๋เฉียนเฉียนกำลังช่วยนางแก้ปัญหา จนกระทั่งหมูตุ๋นขายหมดแล้ว นางจึงบอกให้เซี่ยเจิงที่ไม่ได้พักผ่อนทั้งคืนกลับไปพักผ่อนก่อนในขณะที่นางไปช่วยในครัวของหออี้เซียง จนกระทั่งงานเลี้ยงจบลง
ฝานฉางอวี้นับแผ่นเงินและทองแดงซึ่งได้รับจากการขายหมูตุ๋นในลิ้นชัก และนับได้ทั้งหมดมากกว่าสิบห้าตำลึง เป็นครั้งแรกที่นางรู้ว่าการแสวงหาผลประโยชน์คืออะไร
แม้ว่าอวี๋เฉียนเฉียนจะบอกว่าเงินที่ขายหมูตุ๋นได้ในวันนี้จะเป็นของนาง แต่ร้านนี้เป็นของหออี้เซียง และลูกค้าของร้านก็มาจากหออี้เซียงเช่นกัน นี่จึงไม่ถือว่าเงินทั้งหมดเป็นของนาง นางจึงไปหาอวี๋เฉียนเฉียนเพื่อแบ่งปันเงินปันผล
อวี๋เฉียนเฉียนรู้สึกขบขันเมื่อนางบอกจุดประสงค์ของการมาพบตน และถามนางว่า “วันนี้เจ้าขายได้ทั้งหมดเท่าไร”
ฝานฉางอวี้พูดตามความเป็นจริง “สิบห้าตำลึงสามร้อยอีแปะ”
ราคานี้ทำให้อวี๋เฉียนเฉียนประหลาดใจ นางยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่ามีแขกบางท่านที่ต้องการตอบแทนสามีของเจ้าด้วย นี่เป็นเงินที่หามาอย่างยากลำบาก เจ้าสามารถเก็บไว้เองได้”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้ายืมร้านของเจ้าของร้านอวี๋ทำให้ให้สามารถขายหมูตุ๋นได้มากมาย นอกจากนี้ค่าใช้จ่ายในการซื้อเนื้อและเครื่องปรุงรสสำหรับหมูตุ๋นก็มาจากเจ้าของร้านอวี๋ แม้แต่วิธีการห่อหมูตุ๋นเจ้าของร้านอวี๋ก็เป็นคนสอน ถ้าท่านไม่รับไว้ ข้าจะรู้สึกไม่สบายใจ”
อวี๋เฉียนเฉียนเคาะหน้าผากของฝานฉางอวี้ “เจ้านี่นะ ทำข้อตกลงแบบนี้จะทำการค้าได้อย่างไร? วันนี้หมูตุ๋นของเจ้าขายดีเพราะมันรสชาติดีจริงๆ ไม่อย่างนั้นทำไมไม่การค้าในตอนแรกถึงไม่ค่อยดี จุดเริ่มต้นเหล่านั้นเริ่มจากบรรดาแขกเริ่มรับประทานอาหารแล้วไม่ใช่เหรอ? จริงอยู่ที่ข้าช่วยออกความคิดให้เจ้า แต่เจ้าและสามีเป็นคนนำความคิดนี้ไปปฏิบัติ วันนี้สามีของเจ้าเขียนชื่อร้านไปกี่รอบแล้ว? หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจกับข้าจริงๆ เจ้าก็ควรรู้สึกไม่สบายใจต่อเขาด้วย”
นางพูดอย่างจริงจังว่า “การค้าหมูตุ๋นของเจ้าเริ่มต้นดีก็ดีสำหรับข้าเช่นกัน เจ้าไม่ต้องเกรงใจข้าขนาดนี้ บางทีต่อไปข้าอาจจะขอความช่วยเหลือจากเจ้าก็ได้”
ฝานฉางอวี้ยอมแพ้ แต่ยังคงยืนกรานที่จะจ่ายค่าซื้อส่วนผสมเนื้อหมูให้กับอวี๋เฉียนเฉียน อวี๋เฉียนเฉียนค้นพบว่านางเป็นคนจริงจัง ดังนั้นนางจึงอดไม่ได้ที่จะตอบตกลง หลังจากหักทุนของเงินสามตำลึงแล้ว ฝานฉางอวี้ก็ทำเงินได้สิบสองตำลึงและขอให้ผู้ดูแลบัญชีแลกเหรียญทองแดงทั้งหมดเป็นเงิน โดยตั้งใจที่จะแบ่งเงินครึ่งหนึ่งให้กับเซี่ยเจิง
ตอนนี้คนงานในหออี้เซียงกำลังกินข้าวกันอยู่ อวี๋เฉียนเฉียนพูดว่า ”เจ้านั่งกินข้าวก่อน ข้าจะส่งท่านย่าฟางไปตามสามีเจ้า
ฝานฉางอวี้เดาว่าท่านย่าฟางที่นางพูดถึงคือพนักงานที่เปิดห้องให้นางในตรอกด้านหลัง เมื่อคิดว่าฉางหนิงยังอยู่ที่นั่น นางจึงพูดว่า “ข้าจะไปรับน้องสาวและจะแวะตามเขามาเอง”
ทันทีที่นางออกจากประตูหลังของหออี้เซียง นางเห็นว่าเซี่ยเจิงไม่ได้กลับไปที่ห้องของเขา แต่เขากลับยืนอยู่ที่ทางเข้าตรอกโดยเอามือไพล่หลังมองอะไรบางอย่าง
ฝานฉางอวี้เดินไปตามสายตาของเขา และเห็นเพียงกลุ่มเจ้าหน้าที่และทหารวิ่งเหยาะๆ ออกไป นางขมวดคิ้ว “พวกเขาจะเป็นเจ้าหน้าที่ทหารที่กำลังไปรวบรวมอาหารเหรอ?”
เซี่ยเจิงพยักหน้า ดูเย็นชามาก พ่อค้าส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในเมืองซื้อธัญพืชเป็นอาหาร ทางการไม่สามารถเก็บธัญพืชจากพ่อค้าได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงหาวิธีที่จะทำให้พ่อค้าจ่ายเงินมากขึ้นเท่านั้น
เพื่อเก็บเสบียงอาหารจะต้องไปที่ชนบทเพื่อตามหาชาวนา ฝานฉางอวี้ได้ยินเกี่ยวกับชาวนาในไท่โจวที่ถูกทุบตีจนตายเพราะเก็บเมล็ดพืช และในขณะนี้หัวใจของนางก็อดไม่ได้ที่จะเต้นแรงขึ้น นางกล่าวว่า “ว่ากันว่าเจ้าหน้าที่อาวุโสของเราในจี้โจวเป็นคนมีคุณธรรม ไม่เป็นเหมือนไท่โจวที่บังคับให้ผู้คนตายเพียงเพื่อเก็บข้าว”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “มาดูกันว่าจี้โจวจะแก้ปัญหาอย่างไร”
ตราบใดที่จ้าวสวินและคนที่อยู่เบื้องหลังเขาไม่โง่เกินไป พวกเขาควรบอกเฮ่อจิ้งหยวนเกี่ยวกับเว่ยซวนที่จะมาจี้โจวเพื่อเก็บเสบียงของชาวบ้าน หลังจากที่ได้พูดคุยกันไปเมื่อวานนี้
เมื่อเขาหันกลับไป เห็นถุงเงินปูดของฝานฉางอวี้ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย “นี่คืออะไร”
ฝานฉางอวี้หยิบเงินสิบสองตำลึงและแผ่นทองแดงร้อยเหรียญหนึ่งพวงออกมา แบ่งครึ่งหนึ่งแล้วมอบให้เซี่ยเจิง “เป็นของเจ้า”
เงินหนึ่งตำลึงไม่เด่นชัด แต่เงินสิบสองตำลึงยังใช้พื้นที่ค่อนข้างมากเมื่อรวมมันเข้าด้วยกัน เซี่ยเจิงเห็นนางหยิบเงินออกมาเหมือนคนรวย เปลือกตาของเขากระตุกเล็กน้อยแล้วเขาก็พูดว่า “เจ้าเก็บไว้”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ไม่ เราจะแบ่งกันคนละครึ่ง และเจ้าก็เขียนกระดาษห่อไปหลายร้อยแผ่นแล้ว”
เขาหายใจเข้าแล้วพูดว่า “เก็บไว้ที่ข้าอาจหายอีกก็เป็นได้ ดังนั้นเจ้าเก็บไว้ให้ข้าก่อน”
ด้วยประสบการณ์ที่เขาทำเงินหายในร้านอาหารเล็กๆ ฝานฉางอวี้ไม่สามารถเมินเฉยคำพูดของเขาได้จริงๆ ดังนั้นนางจึงต้องเก็บมันไว้ในถุงเงินก่อนแล้วยัดเงินในถุงเงินให้เต็มอีกครั้ง
ทั้งสองกลับเข้าไปในห้องเพื่อเรียกฉางหนิง ก่อนเข้าไปในห้อง พวกเขาได้ยินเสียงเด็กสองคนคุยกันอยู่ข้างใน “พี่สาวของข้าเก่งมาก นางกินข้าวได้สามชามในมื้อเดียว!” นั่นคือเสียงของฉางหนิง
“ท่านแม่ของข้ายังเก่งกว่า นางสามารถกินศอกหมูสองชิ้นกับซีอิ๊วและน้ำแกงรสเผ็ดหนึ่งชาม!” เด็กชายดูเหมือนไม่เต็มใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้
“แต่ชามข้าวของพี่สาวของข้าใหญ่พอๆ กับชามน้ำแกง!” จากน้ำเสียงของนาง ดูเหมือนนางจะทำท่าทางบางอย่าง
“ถ้าอย่างนั้น……พี่สาวของเจ้าก็แข็งแกร่งกว่า” เด็กชายดูเหมือนจะยอมแพ้
ฝานฉางอวี้ข้างนอก “……”
ชามข้าวใบใหญ่เป็นของบิดาอย่างชัดเจน!
[1] 1 เค่อ = 15 นาที