บทที่ 41
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าหน้าผากของนางกระตุกขณะที่นางดันประตูเปิดออกแล้วพูดว่า “หนิงเนียง”
“พี่……พี่หญิง” ฉางหนิงซึ่งยังคงภูมิใจมากเมื่อสักครู่นี้ เปลี่ยนเป็นสีหน้ายอมแพ้ทันทีด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดี นางเพียงจ้องไปที่ฝานฉางอวี้ด้วยดวงตาเม็ดองุ่นคู่หนึ่ง
เซี่ยเจิงเดินตามนางเข้าไปในห้อง ด้วยมุมปากที่โค้งงออย่างไม่เด่นชัด เมื่อเขาเห็นเด็กชายสวมผ้าต่วนอยู่ในห้อง ดวงตาของเขาก็หยุดลงเล็กน้อยแล้วถามว่า “นี่เป็นลูกบ้านใครกัน?”
เด็กชายมีก้อนไขมันบนใบหน้า และดูเหมือนว่าเขาจะมีอายุไม่เกินห้าหรือหกปี ดวงตาของเขากลมโต ปลายตาตกเล็กน้อยเหมือนลูกสุนัข เสื้อผ้าบนตัวของเขาถูกปักไว้ด้วยด้ายสีทอง และยังมีการฝังอัญมณีบนเข็มขัดเส้นเล็กของเขาด้วย เมื่อยืนอยู่ข้างๆ ฉางหนิง เขาดูเหมือนกับบุตรชายโง่เขลาของเศรษฐี
หลังจากที่เซี่ยเจิงถาม เขาก็เชิดหน้าอกขึ้นแล้วพูดว่า “ห้องเหล่านี้ทั้งหมดเป็นของครอบครัวของข้า”
ฝานฉางอวี้จำได้ว่าพ่อครัวหลี่บอกนางว่าอวี๋เฉียนเฉียนมีลูกแล้ว เด็กน้อยบอกว่าห้องเหล่านี้เป็นของครอบครัวของเขา เป็นไปได้ไหมว่านี่เป็นบุตรชายของอวี๋เฉียนเฉียน?
ทันทีที่นางเดาเช่นนั้นในใจ เสียงของป้าฟางก็ดังมาจากด้านนอกห้อง “นายน้อย ท่านซ่อนตัวอยู่ที่ใดเจ้าคะ?”
เด็กน้อยตะโกนออกไปข้างนอก “แม่นมฟาง ข้าอยู่นี่”
ป้าฟางได้ยินเสียงก็รีบเข้ามา “ทำไมนายน้อยถึงซ่อนมาตัวอยู่ที่นี่เจ้าคะ ข้าหาท่านไม่……”
เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงอยู่ที่นั่นด้วย นางจึงกล่าวขอโทษ “นายน้อยยังเด็กและบังเอิญบุกเข้าไปในห้องของท่าน ข้าจะชดใช้ให้กับพวกท่านทั้งสอง”
ฝานฉางอวี้บอกว่าไม่เป็นไรแล้วถามว่า “นี่เป็นบุตรของเจ้าของร้านอวี๋หรือเปล่า?”
ป้าฟางก็ตอบว่าใช่พร้อมรอยยิ้ม ฝานฉางอวี้จึงได้ถามจากป้าฟางว่าเด็กชายชื่ออวี๋เป่าเอ๋อร์ และทุกคนในอาคารเรียกเขาว่าเป่าเกอเอ๋อร์
ฝานฉางอวี้มีความรู้สึกว่าครอบครัวที่ค่อนข้างร่ำรวยจะตั้งชื่อลูกๆ ของพวกเขาด้วยชื่อที่ฟังดูมีความหมายลึกซึ้ง แต่ลูกของอวี๋เฉียนเฉียนชื่อเป่าเอ๋อร์ ซึ่งทำให้นางประหลาดใจมาก แต่เมื่อนึกถึงนิสัยของอวี๋เฉียนเฉียน นางก็รู้สึกว่าทุกอย่างสมเหตุสมผลอีกครั้ง
คนหลายคนเดินไปที่ห้องโถงของหออี้เซียงด้วยกัน ระหว่างทางฉางหนิงเริ่มทะเลาะกับอวี๋เป่าเอ๋อร์เป็นครั้งคราว เมื่อพวกเขามาถึงโถงหลัก อวี๋เฉียนเฉียนจึงได้รู้ว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์ซ่อนตัวอยู่ในห้องที่ฝานฉางอวี้พักอยู่ นางไม่สามารถหัวเราะหรือร้องไห้ได้
เมื่อนางถามอวี๋เป่าเอ๋อร์เกี่ยวกับการบ้านของเขา นางเห็นฉางหนิงจึงถามฝานฉางอวี้อย่างไม่เป็นทางการ “หนิงเหนียงเข้าเรียนแล้วหรือยัง ถ้ายังเจ้าสามารถส่งนางมาหาข้าได้ ข้าจ้างอาจารย์ให้เป่าเอ๋อร์ คนในหออี้เซียงที่มีลูกต่างก็มาเรียนด้วยกัน ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะได้คะแนนสูงสุดในการสอบหรืออะไรก็ตาม แค่ในอนาคตเขามีความรู้ไว้ติดตัว”
ฝานฉางอวี้ชื่นชมอวี๋เฉียนเฉียนมากขึ้นในใจของนาง แม้ว่านางจะสนใจ แต่การเดินทางจากตำบลมาอำเภอก็เป็นระยะทางที่ไกล ฉางหนิงยังเด็กอยู่ และหากฉางหนิงมาเรียนที่บ้านของอวี๋เฉียนเฉียน จะต้องมีคนมารับนางและไปส่งนางทั้งเช้าและเย็น ยิ่งกว่านั้นนางไม่ใช่คนงานที่หออี้เซียง แต่ได้รับความช่วยเหลือมากมายจากอวี๋เฉียนเฉียน และนางไม่สามารถรับน้ำใจนี้ได้อีกต่อไป
นางพูดว่า “ขอบคุณมากสำหรับความมีน้ำใจของเจ้าของร้าน นางได้เรียนรู้อักษรจากพี่เขยไม่กี่คำ นางยังไม่พร้อมจะเรียน นางยังเด็กและกลัวการเรียน คงต้องรอจนกว่านางจะโตขึ้นอีกหน่อย”
ฉางหนิงพูดทันที “หนิงเนียงเขียนชื่อของตัวเองได้!” ขณะที่นางพูด นางใช้ตะเกียบทำท่าทางขีดเขียนไปในอากาศ “木,爻,木,大，รวมกันเป็น 樊 ฝาน”
อวี๋เฉียนเฉียนระเบิดเสียงหัวเราะและชมเชยว่า “หนิงเหนียงฉลาดมาก” นางหันไปมองฝานฉางอวี้ และพูดล้อเลียนเล็กน้อย “ข้าลืมไปว่าเจ้ามีสามีที่มีความสามารถมาก หนิงเนียงคงไม่ต้องให้ใครอื่นมาสอนนางแล้ว”
ฝานฉางอวี้พูดคำเหล่านั้นเพื่อปฏิเสธความเมตตาของอวี๋เฉียนเฉียนอย่างสุภาพ ตอนนี้ที่นางล้อเล่น ฝานฉางอวี้ก็ยิ้มและยังคงเงียบ เซี่ยเจิงเหลือบมองนางและไม่พูดอะไร
อวี๋เฉียนเฉียนพูดคุยกับฝานฉางอวี้เกี่ยวกับเรื่องอื่นๆ “ร้านที่อยู่นอกร้านอาหารของข้าสามารถเช่าให้เจ้าได้ในระยะยาว หากเจ้ายุ่งเกินไป ก็ยังสามารถขอให้คนงานในร้านช่วยเจ้าขายหมูตุ๋นได้ ผู้เช่าจ่ายค่าเช่าโดยตรงหนึ่งปีหรือให้เงินปันผลจากการค้าของพวกเขาสองส่วน หากเจ้าสนใจ ข้าสามารถให้ราคาค่าเช่าที่ถูกกว่าแก่เจ้าได้”
ฝานฉางอวี้เห็นว่าการค้าของร้านค้านอกหออี้เซียงนั้นมีความเจริญรุ่งเรืองเพียงใดในปัจจุบัน นางกล่าวว่า “เจ้าของร้านช่างดีต่อข้าเหลือเกิน”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ทุกคนในหออี้เซียงหัวเราะ ผู้ดูแลบัญชีกล่าวว่า “เจ้าของร้านของเรามีจิตใจราวกับโพธิสัตว์และดีต่อทุกคนในหออี้เซียง”
อวี๋เฉียนเฉียนยังกล่าวอีกว่า “ข้าได้รู้จักเพื่อนใหม่โดยอาศัยโชคลาภของข้า ข้าชอบนิสัยของเจ้าตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าพบเจ้า อย่าเกรงใจกับข้าเลย หากเจ้าเต็มใจที่จะขายของในหออี้เซียงก็ขอให้บอกข้า”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าเต็มใจ แต่ค่าเช่าไม่จำเป็นต้องลดลงอีก แต่ข้าไม่สามารถดูแลร้านด้วยตัวเองได้จริงๆ ข้าขอยืมกำลังคนของเจ้าของร้าน แล้วยินดีจะจ่ายเงินเพิ่มให้อีก”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ อวี๋เฉียนเฉียนก็ยิ้มและถามคนงานในอาคารว่า “ทุกคนได้ยินแล้ว หากพวกเจ้ายินดีที่จะได้รับเงินเดือนพิเศษ ก็สามารถยืนขึ้นได้แล้วให้เถ้าแก่ฝานเลือกเถิด”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยิน “เถ้าแก่ฝาน” นางรู้สึกว่ามันแปลกเล็กน้อย มันแตกต่างจากผู้คนในเมืองที่เรียกนางว่าฉางอวี้ ดูเหมือนว่านางมีอัตลักษณ์อีกชั้นหนึ่ง และอัตลักษณ์ชั้นนี้ก็เหมือนกับเรือลำเล็ก แม้ว่ามันยังเล็ก แต่ก็สามารถพานางไปยังสถานที่ห่างไกลได้
พวกผู้ชายในอาคารกระซิบกันสักพัก และในไม่ช้าผู้หญิงคนหนึ่งที่มีรูปร่างหน้าตาค่อนข้างมีความสามารถก็พูดว่า “ข้ายินดีที่จะขายหมูตุ๋นที่หน้าร้าน”
ฝานฉางอวี้รู้สึกประทับใจกับผู้หญิงคนนี้ ดูเหมือนนางจะเชี่ยวชาญในการต้อนรับแขกมาก่อน
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวกับนางว่า “ยายหนูคนนี้ชื่อฝูหลิง นางถูกขายเป็นสาวใช้ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และเก็บเงินเพื่อไถ่ถอนตัวเอง เมื่อนางเห็นหออี้เซียงรับสมัครคนงาน จึงมาทำงานที่นี่ นางเป็นคนที่มีความสามารถ เจ้าคิดอย่างไร?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า “เลือกนางแล้วกัน”
ฝูหลิงจึงพูดอย่างเชื่อฟังทันที “ขอบคุณ เจ้าของร้าน และขอเถ้าแก่ฝานโปรดดูแลข้าด้วย”
อวี๋เฉียนเฉียนชี้ไปที่นางและยิ้มให้ฝานฉางอวี้ “ดูสิ นางช่างพูดมาก”
ฝานฉางอวี้อดหัวเราะไม่ได้ หลังอาหารเย็นฝานฉางอวี้กล่าวคำอำลากับอวี๋เฉียนเฉียน นางเช่าร้านที่ดีที่สุดแล้วและนางจะต้องจัดหาเนื้อตุ๋น นางต้องกลับไปพิจารณาว่าจะเช่ารถหรือซื้อวัวดี นางยังต้องส่งเนื้อแดดเดียวไปให้เจ้าของร้านอ้วนในช่วงบ่ายอีก
อวี๋เป่าเอ๋อร์ตามมารดาของเขาเพื่อไปส่งพวกฝานฉางอวี้ที่ประตูร้านอาหาร ผู้ใหญ่มีคำพูดของผู้ใหญ่ และเด็กๆ ก็มีคำพูดของตัวเองเช่นกัน
อวี๋เป่าเอ๋อร์พูดกับฉางหนิง “คราวหน้าเจ้ามา ข้าจะพาเจ้าไปดูการเรียนของข้า ข้ามีหนังสือมากมาย เช่นเดียวกับตุ๊กตาดินเผา งานแกะสลักไม้ และเครื่องประดับปะการัง มันงดงามมาก!”
ฉางหนิงจับมุมเสื้อผ้าของฝานฉางอวี้ไว้แน่น นางเม้มริมฝีปากของนางและคิดหนัก และในที่สุดก็มีสิ่งบางอย่างมาอวด “ถ้าเจ้ามาที่บ้านของข้า ข้าจะพาเจ้าไปดูมีดเขียงของพี่หญิงข้า มีมากมายหลายสิบเล่ม ทั้งใหญ่และเล็ก! ถ้าเจ้าโชคดี เจ้าจะสามารถดูพี่หญิงของข้าเชือดหมูได้!”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ส่ายศีรษะด้วยความอิจฉาซึ่งปรากฏในดวงตาของเขา ฉางหนิงทำท่าทางด้วยมือทั้งสอง “พี่หญิงของข้าสามารถสยบหมูได้ด้วยการตบเพียงครั้งเดียว!”
ฝานฉางอวี้ “……”
เมื่อเผชิญกับสีหน้าตกตะลึงจากอวี๋เฉียนเฉียนสองคนแม่ลูก นางก็รีบกระแอมไอ “หนิงเหนียงไปกันเถอะ”
จากนั้นฉางหนิงก็เดินตามนางออกไปด้วยก้าวเล็กๆ แต่เชิดหน้าขึ้นสูงราวกับไก่ที่ชนะการต่อสู้
แม้ว่าฝานฉางอวี้จะพยายามอย่างหนักเพื่อให้หน้าของนางตั้งตรง แต่หูของนางก็แดง ราวกับว่านางต้องการหารอยแตกบนพื้นเพื่อเข้าไปหลบข้างใน
เซี่ยเจิงเหลือบมองพี่น้องสองคนจากปลายหางตาของเขา และมีรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากของเขา
เมื่อทั้งสามคนขึ้นเกวียนวัวกลับเมือง ฝานฉางอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจว่าอวี๋เฉียนเฉียนเป็นคนดีมาก เซี่ยเจิงเพียงเยาะเย้ยเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วและถามว่า “ข้าพูดอะไรผิดหรือเปล่า?”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองเบาๆ “เจ้าถูกผู้อื่นหลอกไปขาย แล้วยังช่วยเขานับเงินอีกหรือ”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างไม่พอใจ “เจ้าของร้านอวี๋เป็นคนดี ทำไมเจ้าถึงใส่ร้ายนางล่ะ”
เซี่ยเจิงพูดอย่างไร้ความเมตตา “อย่าลืมว่านางเป็นคนค้าขาย เจ้าได้รับประโยชน์มากมายจากการทำการค้ากับนาง ตอนนี้เจ้าจึงรู้สึกขอบคุณนาง ดวงตาของเขาเย็นลงเล็กน้อย” วิธีเอาชนะใจผู้คนแบบนาง เจ้าอาจไม่เคยเรียนรู้มาก่อน”
ฝานฉางอวี้ชอบอวี๋เฉียนเฉียนมาก เมื่อได้ยินเซี่ยเจิงพูดเกี่ยวกับนางแบบนี้ นางก็ไม่พอใจทันที “ทำไมเจ้าถึงคิดว่าคนอื่นแย่ที่สุดอยู่เสมอ? เจ้าของร้านอวี๋ช่วยข้าไว้มากจริงๆ……”
เซี่ยเจิงขัดจังหวะนาง “นางช่วยอะไรเจ้าบ้าง”
ฝานฉางอวี้พบกับสายตาที่เฉียบคมของเขาและพูดไม่ออกครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าเพิ่งเริ่มขายหมูตุ๋น ถ้าเจ้าของร้านอวี๋ ไม่ให้โอกาสข้า ข้าคงไม่สามารถทำการค้ากับหออี้เซียงได้เร็วขนาดนี้”
เซี่ยเจิงถามนางว่า “ครอบครัวของเจ้าไม่ใช่ครอบครัวเดียวที่ขายหมูตุ๋นในอำเภอชิงผิง ทำไมนางถึงเลือกเจ้า”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “พ่อครัวหลี่ช่วยแนะนำ……”
เซี่ยเจิงมองดูนางและไม่พูดอะไรและเสียงของนางก็ค่อยๆ ลดลง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เซี่ยเจิงก็พูดว่า “เป็นเรื่องจริงที่พ่อครัวหลี่แนะนำเจ้า แต่ถ้าสิ่งที่เจ้าทำไม่ดีพอ คนอื่นก็จะไม่เลือกเจ้า คนทำการค้าจะไม่เลือกสินค้าที่ด้อยกว่าเพราะความชอบหรือความเมตตา แต่จะเลือกสินค้าระดับเดียวกันเท่านั้น”
ฝานฉางอวี้จับมือแน่นขึ้นแล้วพูดต่อ “เจ้าของร้านอวี๋เดิมทีไม่ต้องการเงินสำหรับขายหมูตุ๋นในวันนี้ แต่ข้ายืนกรานครั้งแล้วครั้งเล่าและให้นางรับเงินไป”
เซี่ยเจิงถามนางว่า “เจ้าหาเงินได้เท่าไหร่? อาจจะไม่มากเท่ากับที่นางหาได้ต่อโต๊ะ”
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปาก “มันไม่เกี่ยวกับจำนวนเงิน แต่มันเกี่ยวกับใจของคน”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและพูดว่า “ข้าแค่อยากเตือนเจ้าอย่าคิดว่าตัวเองไม่ดีพอ นางให้ผลประโยชน์นี้แก่เจ้า ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะต้องเทิดทูนนาง เจ้าสามารถจดจำความมีน้ำใจของนางได้ แต่ไม่จำเป็นต้องลดท่าทางลงทุกอย่างเพียงเพราะเจ้าได้รับผลประโยชน์นี้ ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้เจ้าและนางต่างก็ได้รับสิ่งที่ต้องการ และนางก็ได้ชื่อเสียงในการต่อกรกับร้านสกุลหวัง”
ฝานฉางอวี้เงียบไป
เซี่ยเจิงรู้ว่านางมีนิสัยที่บริสุทธิ์และจริงใจ และเมื่อใดก็ตามที่คนอื่นปฏิบัติต่อนางอย่างดี นางก็อยากจะตอบแทนอยู่เสมอ เขาสูดลมหายใจเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ข้าพูดแบบนี้กับเจ้าไม่ได้เพราะจะใส่ร้ายเจ้าของร้าน หากเจ้าเห็นทุกอย่างชัดเจนต่อไปเจ้าอาจจะกลายเป็นสหายรู้ใจกับนางได้ แต่หากเจ้าจำเพียงแต่การตอบแทนของเจ้าและความเมตตาของนาง ก็จะไม่ต่างจากคนงานของนางที่ทำงานอย่างซื่อสัตย์”
เมื่อฝานฉางอวี้โตขึ้น ไม่มีใครสอนนางในเรื่องเหล่านี้จริงๆ หลังจากที่บิดมารดาของนางเสียชีวิต ยกเว้นครอบครัวของป้าจ้าวที่ช่วยนาง นางก็ดูแลทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเอง จากนั้นนางก็ได้รับการช่วยเหลือจากอวี๋เฉียนเฉียนมากมาย นางรู้สึกเหมือนเป็นคนที่กำลังจะหนาวตายในฤดูหนาวอันโหดร้าย แต่มีความอบอุ่นสาดส่องเข้ามา และนางก็ขยับเข้าใกล้ความอบอุ่นนั้นโดยสัญชาตญาณ หลังจากนั้นไม่นานนางก็พูดว่า “ขอบคุณเจ้ามาก”
เสียงของนางอู้อี้เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้หายไป นางรู้ว่านางยังมีหนทางอีกยาวไกลและต้องเรียนรู้อีกมาก และมันก็ไม่สายเกินไปที่จะเข้าใจบางสิ่งที่นางไม่เคยเข้าใจมาก่อน เมื่อนางมองไปที่เซี่ยเจิงอีกครั้ง ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะเรียนรู้
“เหยียนเจิ้งเจ้าช่วยสอนข้าให้มากกว่านี้ที ต่อไปข้าก็อยากจะมีความสามารถเช่นเดียวกับเจ้าของร้านอวี๋”
เซี่ยเจิงถอนหายใจเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เจ้าควรลืมเรื่องการทำการค้าไปเสียดีกว่า ข้าบอกเจ้าแล้วว่าสิ่งที่น่ายกย่องที่สุดเกี่ยวกับนางคือการใช้คน” ฝานฉางอวี้ทำท่าทางตั้งใจฟัง
เซี่ยเจิงไม่ต้องการที่จะพูดอีกต่อไป แต่เขายังคงพูดว่า “เช่นเดียวกับที่นางให้เจ้ายืมคนงานหญิงในวันนี้ เจ้าจะต้องคิดถึงความเมตตาของนางอยู่ภายในใจของเจ้า แต่ความจริงนางแค่ให้สิ่งที่เจ้าอยากได้เมื่อเจ้าต้องการมัน ละทิ้งบุญคุณทั้งหมด เจ้าไม่ได้เป็นหนี้ใคร เจ้าจ่ายค่าเช่าของเพื่อเช่าร้านของนาง และจ่ายค่าจ้างเพื่อยืมคนงานของนาง ในทางตรงกันข้าม การใช้คนงานของนางเองมาจัดการร้านที่เจ้าเช่านั้นไม่มีอะไรเสียหายด้วยซ้ำ”
ดวงตาของเขามืดมดลง “นางแค่อยากจะรู้บัญชีของเจ้า ทั้งหมดเป็นเรื่องของคำพูด”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าเชื่อว่าเจ้าของร้านอวี๋ไม่ใช่คนเช่นนั้น” ความสยดสยองในใจของนางทำให้ปลายนิ้วของนางชา
ก่อนหน้านี้นางแค่คิดว่าอวี๋เฉียนเฉียนเป็นคนใจดี แต่ตอนนี้นางรู้สึกว่าอวี๋เฉียนเฉียนไม่เพียงแต่มีจิตใจดี แต่ยังฉลาดมากอีกด้วย จริงๆ แล้วนางชื่นชมอวี๋เฉียนเฉียนที่เป็นเช่นนี้มากเช่นกัน และทันใดนั้นก็นางเข้าใจว่าทำไมอวี๋เฉียนเฉียนสตรีที่อ่อนแอถึงสามารถเปิดร้านอาหารขนาดใหญ่สองแห่งด้วยตัวเองได้ในเวลาเพียงไม่กี่ปี
เซี่ยเจิงกล่าวอย่างใจร้าย “นี่เป็นเพียงวิธีการที่นางใช้กับคนของนาง เจ้าอาจไม่สามารถเรียนรู้วิธีที่นางใช้ในการจัดการกับพ่อค้าและเจ้าหน้าที่เหล่านั้นได้ตลอดชีวิต”
แม้ว่าฝานฉางอวี้จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ แต่นางก็ไม่ได้โต้เถียงกับเขาเพราะเขาสอนนางหลายอย่าง แต่นางกลับพูดว่า “เหยีนนเจิ้ง สอนข้าอ่านหนังสือหน่อย”
เซี่ยเจิงมองไปที่สตรีตรงหน้าเขาที่กำลังเท้าคางด้วยมือทั้งสองข้างและถอนหายใจ เขาพูดว่า “ตกลง” เบาๆ เหมือนที่เขาเคยสัญญากับนางมาก่อน
เกวียนวัวมาถึงในตำบลและเมื่อผ่านร้านหนังสือ นอกเหนือจากกระดาษและหมึก เซี่ยเจิงก็ซื้อหนังสือเพิ่มจำนวนห้าเล่ม
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นมัน “ไม่มากไปเหรอ?”
เซี่ยเจิงวางเล่มหนาสี่เล่มไว้ในมือของนาง และมอบเล่มบางเล่มหนึ่งให้กับฉางหนิง “หนังสือสามอักษรเป็นของฉางหนิง และหนังสือทั้งสี่เล่มเป็นของเจ้า”
ฝานฉางอวี้พลิกหนังสือเล่มต่างๆ และพบว่าก่อนหน้านี้เขาเคยกล่าวไว้ว่าเขาจะไม่สอนคัมภีร์หลุนอวี่ว์และตำราของสำนักศึกษาให้นาง แต่ตอนนี้เขายังคงซื้อหนังสือสองเล่มนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม คาดว่าคนๆ นี้เป็นเพียงคนมีปากร้ายแต่ใจดีเกือบตลอดเวลา นางถือหนังสือและพูดอย่างมีความสุข “คืนนี้ข้าจะตั้งใจเรียน!”
ฉางหนิงซึ่งถือหนังสือสามอักษรด้วยใบหน้ายับย่นและอยากจะบอกว่านางไม่อยากเรียนก็ได้แต่กลืนคำพูดของนางอย่างเสียใจ
เมื่อพวกเขามาถึงประตูบ้านสกุลฝาน ฉางอวี้เปิดประตู ฉางหนิงเป็นคนแรกที่เดินเข้าไป หลังจากผลักประตูบ้านออก นางก็เริ่มส่งเสียงตะโกน “เหยี่ยว! เหยี่ยวกลับมาแล้ว!”
ไห่ตงชิงซึ่งกลับมาแล้วอยู่ที่ลานเล็กๆ ในตอนกลางคืนหลังจากบินมาทั้งวัน มันไม่ได้รับชามเนื้อสับเป็นรางวัล แต่ได้รับความหนาวเย็นหน้าประตูบ้านแทน ในที่สุดคนทั้งสามก็ที่กลับกันมาสักที มันโผล่ออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่พร้อมกับขนที่ยุ่งเหยิง
ฉางหนิงรีบวิ่งที่เจ้าเหยี่ยว ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น “พี่เขยไม่ได้โกหกหนิงเนียง เหยี่ยวกลับมาแล้วจริงๆ!”
ฝานฉางอวี้ก็ค่อนข้างประหลาดใจเช่นกัน เดิมทีนางคิดว่าที่เขาพูดเป็นเพียงการเกลี้ยกล่อมเด็ก
นางมองไปที่เซี่ยเจิง “เจ้าเลี้ยงเหยี่ยวเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เซี่ยเจิงละทิ้งคำตำหนิอย่างใจเย็น “เป็นไปได้ไหมที่เจ้าให้อาหารมันมากเกินไป?”
ดวงตาของฝานฉางอวี้เบิกกว้าง “……ยังเป็นแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?”
นางหันไปมองไห่ตงชิง ไห่ตงชิงถูกฉางหนิงกอดไว้ แต่ดวงตากลมโตของมันจ้องมองไปที่ฝานฉางอวี้ ราวกับจะถามว่าจะยกอาหารเย็นมาเมื่อใด
ฝานฉางอวี้เดินไปที่บ้านหลังใหญ่อย่างไม่อยากจะเชื่อ ไห่ตงชิงจิกพื้นตามนางไปเหมือนเดินเล่นสบายๆ จากนั้น……มันก็ยืนเฝ้าหน้าชามเนื้อสับใบใหญ่
ฝานฉางอวี้ “……”
เซี่ยเจิงมองไปที่ฉากนี้ และเมื่อเขาหันไปด้านข้าง มุมปากของเขาก็โค้งงอเล็กน้อย ฝานฉางอวี้ยอมรับชะตากรรมของนางและไปที่ห้องครัวเพื่อหาเนื้อชิ้นหนึ่ง สับมันลงในชามแล้วนำมันมาให้ไห่ตงชิง จากนั้นนางก็ไปที่รถเช่าในตำบลเพื่อเช่ารถและส่งเนื้อแดดเดียวที่สั่งโดยเจ้าของร้านในอำเภอ
เจ้าของร้านผู้นี้มีกว้างขวางเป็นอย่างยิ่ง และเมื่อเขารู้ว่าฝานฉางอวี้เช่าร้านในหออี้เซียงเพื่อขายหมูตุ๋น เขาก็ถามด้วยรอยยิ้ม “เนื้อแดดเดียวนี้มาจากสกุลฝานด้วยเช่นกัน ข้าตั้งใจจะขายเนื้อแดดเดียวนี้ภายใต้ชื่อสกุลฝานด้วย แม่นางฝานคิดว่าเป็นอย่างไร?”
หลังจากฟังการชี้แนะของเซี่ยเจิงแล้ว ฝานฉางอวี้ก็รู้แจ้งมากขึ้น และพูดว่า “ได้ แต่ราคาที่ขายไปนั้นห้ามสูงกว่าราคาเดิม เจ้าห้ามทำบัญชีเท็จให้ข้า” เจ้าของร้านรีบสัญญาว่าจะไม่ทำ ฝานฉางอวี้และเจ้าของร้านจึงแบ่งเงินกัน ตราบใดที่เจ้าของร้านไม่ขายมันในราคาต่ำ นางจะไม่เสียเงิน ดังนั้นนางจึงไม่พูดอะไรอีก
เมื่อนางกลับมา นางได้พบกับกลุ่มเจ้าหน้าที่ทหาร และฝานฉางอวี้ตระหนักว่าผู้นำคือแม่ทัพที่ช่วยให้ครอบครัวของนางรอดจากการลอบสังหาร
เขาขี่ม้าตัวสูงและทหารที่อยู่ข้างล่างก็พาคนที่ถูกมัดไว้มากกว่าหนึ่งโหล เมื่อพิจารณาจากเสื้อผ้าของพวกเขา คนที่ถูกมัดก็เป็นทหารเช่นกัน แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาแตกต่างจากเครื่องแบบที่คนกลุ่มนี้สวมใส่
ฝานฉางอวี้มองอย่างระมัดระวังและพบว่าพวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่ทหารที่นางเห็นพร้อมกับเหยียนเจิ้งเมื่อตอนเที่ยง ผู้คนจำนวนมากในทุ่งนาทั้งสองฝั่งของข้างทางเห็นฉากนี้ จึงส่งเสียงตะโกนและปรบมือว่า “จี้โจวของเราท้องฟ้ากระจ่างใส[1]!”
“ใต้เท้าเฮ่อเป็นขุนนางที่ดีที่ไม่สามารถทนเห็นความทุกข์ทรมานของพวกเราได้อย่างแท้จริง!”
ฝานฉางอวี้จำสิ่งที่เหยียนเจิ้งพูดตอนเที่ยงได้ และมองไปที่ทหารที่เก็บเมล็ดพืชถูกทหารพาตัวไป และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขในใจ หลังจากกลับมาถึงบ้าน นางได้พูดคุยกับเซี่ยเจิงเกี่ยวกับสิ่งที่นางเห็นบนท้องถนน
ดวงตาของเซี่ยเจิงหยุดชะงักชั่วคราว จากนั้นเขาก็เปิดหน้าถัดไปของหนังสือด้วยนิ้วยาวของเขา “เรียนต่อ ข้าจะทดสอบบทแรกเจ้าในเวลานี้คืนพรุ่งนี้”
ฝานฉางอวี้หดคอแล้วไปอ่านหนังสือด้วยใบหน้าย่นเหมือนฉางหนิง นางต้องการศึกษาอย่างจริงจัง แต่นางทนไม่ได้ที่จะพูดคุยเรื่องไร้สาระเหล่านี้ และมันทำให้นางปวดศีรษะ ดังนั้นนางจึงทำได้แค่บังคับตัวเองให้อ่านเท่านั้น
หน้าต่างเปิดอยู่ และมีลมหนาวพัดเข้ามาเป็นครั้งคราว ทำให้ผู้คนหดตัวลงจากความหนาวเย็น ดังนั้นฝานฉางอวี้สองพี่น้องจึงไม่สามารถงีบหลับได้เนื่องจากความหนาวเย็น
ราวกับว่าเขาไม่รู้ว่ามันหนาวแค่ไหน เซี่ยเจิงเดินไปที่หน้าต่าง ถือม้วนกระดาษไว้ด้านหลัง มองไปในคืนอันห่างไกล ผมยาวและอาภรณ์ของเขาปลิวไปในอากาศ และดวงตาของเขามืดมดลง
เฮ่อจิ้งหยวนจับคนของเว่ยซวนอย่างเปิดเผยเพราะเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะรักษาหน้าให้เว่ยซวน
ด้วยนิสัยอาฆาตพยาบาทของเว่ยซวน ก่อนที่คำสั่งของเว่ยเหยียนจะลงมา เขาคงจะบ้าคลั่งและหาวิธีลอบกัดเฮ่อจิ้งหยวนอย่างแน่นอน และคนของเขาก็จะสามารถดำเนินการได้เช่นกัน
[1] - มาจากเปาบุ้นจิ้น ท่านเปามีชื่อจริงๆ ว่า เปาจิ้น แต่ชื่อเปาชิงเทียนที่เราได้ยินในเพลง เป็นฉายาที่คนตั้งให้ ตามความหมายนี้ค่ะ 包 (เปา) = ชื่อนามสกุล เปา 青 (ชิง) = สีน้ำเงินใส 天 (เทียน) = ท้องฟ้า 包青天 (เปาชิงเทียน) = คนแซ่เปา ผู้ตัดสินได้อย่างบริสุทธิ์ ยุติธรรม ดั่งเช่น ‘ท้องฟ้ากระจ่างใส’